سکولاریسم در ایران

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

در ایران برداشت‌های متفاوتی از سکولاریسم وجود دارد. سکولاریسم مفهومی است که روشنفکران ایرانی بحث در باره آن را ضروری می‌دانند.[۱]

در دوران صفویه[ویرایش]

در ایران دوران صفوی دستگاه روحانیت و مذهب از دستگاه حکومتی کاملاً جدا بود و هرگز به اینکه جزوی از دستگاه حکومتی شود تن نداده بوده است.[۱]

نقش نظام جمهوری اسلامی[ویرایش]

علی‌رغم همه دینداریِ نمایشی که نظام ایران در کشور دیکته می‌کند، عوارض جانبی عملکردها و سبک اداره کشور، به طور ناخودآگاه گام بزرگی در سکولاریزه‌شدنِ ذهنیت و رفتار اجتماعی ایرانیان بوده است و به مطالبه بیشتری برای دولت سکولار منجر شده است. همچنین اسطوره‌زدایی از شیعه، و تنزل تدریجی روحانیت در چشم مردم ایران، گواهی بر روند سکولاریزه شدن در این کشور است.[۲]

جبهه ملی ایران بعد از انقلاب و با توجه به شرایط حاکم در تلاش است تا نوعی ملایم تر از سکولاریسم را با عنوان "جبهه ملی ایران برای حفظ احترام به دین مبین اسلام، و همچنین فراهم شدن امکان بهره‌گیری از تمامی توان ملی و مردمی، بر اصل جدایی دین از حکومت تأکید می‌کند." را به ارمغان بیاورد.

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ اسماعیل نوری‌علا. «سکولاریسم چیست؟ • مصاحبه». دویچوله. 
  2. داریوش آشوری. «سکولاریسم خزنده». بی بی سی، ۸ اوت ۲۰۱۴ - ۱۷ مرداد ۱۳۹۳.