سکولاریسم در ایران

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

در ایران برداشت‌های متفاوتی از سکولاریسم وجود دارد. سکولاریسم مفهومی است که روشنفکران ایرانی بحث در باره آن را ضروری می‌دانند.[۱]

در دوران صفویه[ویرایش]

در ایران دوران صفوی دستگاه روحانیت و مذهب از دستگاه حکومتی کاملاً جدا بود و هرگز به اینکه جزوی از دستگاه حکومتی شود تن نداده بوده است.[۱]

نقش نظام جمهوری اسلامی[ویرایش]

علی‌رغم همه دینداریِ نمایشی که نظام ایران در کشور دیکته می‌کند، عوارض جانبی عملکردها و سبک اداره کشور، به طور ناخودآگاه گام بزرگی در سکولاریزه‌شدنِ ذهنیت و رفتار اجتماعی ایرانیان بوده است و به مطالبه بیشتری برای دولت سکولار منجر شده است. همچنین اسطوره‌زدایی از شیعه، و تنزل تدریجی روحانیت در چشم مردم ایران، گواهی بر روند سکولاریزه شدن در این کشور است.[۲]

جبهه ملی ایران بعد از انقلاب و با توجه به شرایط حاکم در تلاش است تا نوعی ملایم تر از سکولاریسم را با عنوان "جبهه ملی ایران برای حفظ احترام به دین مبین اسلام، و همچنین فراهم شدن امکان بهره‌گیری از تمامی توان ملی و مردمی، بر اصل جدایی دین از حکومت تأکید می‌کند." را به ارمغان بیاورد.

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ اسماعیل نوری‌علا. «سکولاریسم چیست؟ • مصاحبه». دویچوله. 
  2. داریوش آشوری. «سکولاریسم خزنده». بی بی سی، ۸ اوت ۲۰۱۴ - ۱۷ مرداد ۱۳۹۳.