سکرتین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فارسیespañol

سکرتین (به انگلیسی: Secretin) یک هورمون معدی-روده‌ای است که در دستگاه گوارش تولید و آزاد میشود و به هضم پروتئین و چربی کمک میکند. سکرتین از سلولهای S در کریپتهای دوازدهه ترشح میشود و بر ترشحات معده و لوزالمعده مؤثر است.

ساختار[ویرایش]

سکرتین ابتدا بصورت پروتئین ۱۲۰ اسیدآمینه ای به نام پروسکرتین ساخته میشود سپس تجزیه میشود و بخش N ترمینال آن سکرتین میباشد. (میدانیم که هر پروتئینی دو انتهای نیتروژنی N و کربنی C دارد) مولکول سکرتین شبیه گلوکاگون است.

تاثیرات گوارشی[ویرایش]

محتوای اسیدی معده بطور منقطع از دهانه پیلور در دوازدهه می‌ریزد و موجب تحریک دیواره آن می‌شود. این تحریک به ترشح هورمون سکرتین منجر می‌شود که از راه خون به کبد، لوزالمعده ( پانکراس ) و روده باریک رسیده و ترشحات آنها را باعث می‌شوند.ترشحات پانکراس توسط سیستم خودمختار پاراسمپاتیک (شاخه‌ای از عصب واگ) که به سلولهای ترشحی ختم می‌گردند و همچنین هورمون سکرتین و هورمون کوله‌سیستوکینین کنترل می‌گردد و کاهش مییابد.

ورود اسید معده به دوازدهه باعث ترشح سکرتین و مواد حاصل از هضم چربی و پروتئین باعث آزادشدن کوله‌سیستوکینین میشوند. در لوزالمعده سلول‌های مجرائی مرکز آسینی و بینابینی تحت اثر تحریکی سکرتین، آب و الکترولیت ترشح میکنند. کاتیون‌های سدیم و پتاسیم با غلظتی معادل پلاسما در شیرهٔ پانکراس ترشح میشوند. غلظت آنیون‌های بیکربنات و کلرید برحسب سرعت ترشح تغییر میکند و با افزایش سرعت ترشح، غلظت بیکربنات افزایش و غلظت کلرید کاهش پیدا میکند درنتیجه مجموعهٔ این دو در طیف ترشحی ثابت باقی میماند. سکرتین اثر مهاری روی حرکات قسمت اعظم لوله گوارش دارد و موجب افزایش ترشحات صفراوی و اسید معده میشود.

مراحل بیوسنتز هورمون های معدی-روده‌ای[ویرایش]

این هورمون ها نخست بصورت پروتئین های بزرگتر که از نظر بیولوژیکی غیرفعال هستند(پره هورمون ها)سنتز می شوند و سپس در سیستم رتیکولوآندوپلاسمیک دو بخش می شوند تا پروهورمون های کوچکتر را تشکیل دهند. سپس این پروهورمون ها جهت بسته بندی به داخل وزیکول های ترشحی به دستگاه گلژی انتقال می یابند.در این روند،آنزیم های موجود در وزیکولها، پروهورمون ها را می شکنند تا هورمون های کوچکتر فعال از نظر بیولوژیکی و قطعات غیر فعال را تشکیل دهند.وزیکول ها در داخل سیتوپلاسم انبار می شوند و هنگام نیاز آنها به غشا متصل می شوند تا به روش اگزوسیتوز ترشح شوند.

آزمون تحریک سکرتین[ویرایش]

تستی است که برای کمک به تشخیص مشکلات مربوط به لوزالمعده (مانند گاسترینوما و التهاب لوزالمعده) استفاده می‌شود. در این تست، توانایی لوزالمعده را در پاسخ دادن به ترشح سکرتین اندازه می‌گیرند . با استفاده از لوله‌ای که از راه بینی یا گلو در داخل روده باریک و معده قرار می‌دهند، یا از راه تزریق سکرتین در یک سیاهرگ، این هورمون را به بدن شخص بیمار وارد می‌کنند. بعد از مدت زمانی معین، نمونه‌برداری صورت می‌گیرد و نمونه‌ها را آزمایش میکنند تا میزان افزایش ترشح لوزالمعده را پس از تزریق سکرتین بررسی کنند. این تست نوعی آزمون عملکرد لوزالمعده است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

کوله‌سیستوکینین

پانویس[ویرایش]

Secretin http://daneshnameh.roshd.ir/mavara/mavara-index.php?page=لوزوالمعده&SSOReturnPage=Check&Rand=0

Secretina
Estructuras disponibles
PDB Buscar ortólogos: PDBe, RCSB
Identificadores
Símbolo SCT (HGNC: 10607)
Identificadores
externos
Locus Cr. 11 p15.5a
Ortólogos
Especies
Humano Ratón
Entrez
6343 20287
Ensembl
Véase HS Véase MM
UniProt
P09683 Q08535
RefSeq
(ARNm)
NM_021920 NM_011328
RefSeq
(proteína) NCBI
NP_068739 NP_035458
Ubicación (UCSC)
Cr. 11:
0.63 – 0.63 Mb
Cr. 7:
141.28 – 141.28 Mb
PubMed (Búsqueda)
[1]


[2]
[editar datos en Wikidata]

La secretina es una hormona gastrointestinal. Su descubrimiento en 1902 por Ernest Starling y William Bayliss condujo a la acuñación del término «hormona» para designar a aquellas sustancias que son secretadas a la sangre y actúan sobre órganos alejados. La secretina, por tanto, se considera la primera hormona descubierta.[1]

Se produce en las células S, presentes en la mucosa del duodeno, el yeyuno proximal y el íleon, aunque también se encuentran en el cerebro. En su liberación influyen varios factores: el grado de acidificación del quimo que llega al duodeno (pH de 4,5 o inferior), la presencia de productos proteícos y la cantidad de ácidos en la mucosa. Se excreta a través del riñón.[2]

Sus acciones son puramente endocrinas.[2]​ La secretina hace que el páncreas segregue un jugo digestivo rico en bicarbonato y bajo en enzimas. Éste estimula al estómago para que produzca pepsinógeno, que es un zimogeno (precursor de la pepsina), esta misma digiera proteínas; y al hígado para que produzca la secreción de la bilis con más agua y bicarbonato.

La mayoría de agentes que estimulan la secreción ácido gástrico estimulan también la secreción de pepsinógeno, no sucede esto con la secretina, que inhibe la secreción ácida, pero estimula la secreción de pepsinógeno.

La secretina también se emplea con fines clínicos, como puede ser la valoración de procesos inflamatorios pancreáticos durante la ultrasonografía o la resonancia magnética.[2]

Referencias

  1. Zárate, A; Saucedo, R (2005 Sep-Oct). «On the centennial of hormones. A tribute to Ernest H. Starling and William M. Bayliss». Gac Med Mex 141 (5): 437-9. PMID 16353891. 
  2. a b c Piñol Jiménez, F; Paniagua Estévez, M; Salvador Prato, JC; Arciniegas Avila, DF. Hormonas - neuropéptidos gastrointestinales. Archivado desde el original el 9 de noviembre de 2015.