سپید و سیاه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
لوگوی مجله سپید و سیاه برگرفته شده از شماره ۱۰۹۸ مجله.
روی جلد مجله سپید و سیاه برگرفته شده از شماره ۱۰۹۸ مجله به تاریخ ۱۶ اسفند ۱۳۵۷.

سپید و سیاه نام مجله‌ای بود که از سال ۱۳۳۲ با مدیریت علی بهزادی فعالیت خود را آغاز کرد. این مجله در حوالی کودتای ۲۸ مرداد که اکثر مطبوعات تعطیل شده بودند به صحنه آمد.

این مجله توسط روزنامه نگاران دولتی جمهوری اسلامی به حمایت از حکومت پهلوی و فراماسونری متهم می‌شود و کتابی هم با عنوان «مجله سپید و سیاه» در همین مورد نوشته شده‌است.[۱] .[۲]

بارها در ستون نیمه پنهان کیهان نیز به شخص علی بهزادی به عنوان «کارگزار فرهنگی رژیم پهلوی» حمله شده‌است.

خود علی بهزادی در گفتگو با بی‌بی‌سی اما می‌گوید که به خاطر علاقه‌ای که به مصدق داشت، عکس وی را در جلد شماره اول مجله قرار داد.[۳]

مجله در سال ۱۳۵۳ توقیف شد. علی بهزادی در کتاب خاطراتش، توقیف مجله را به دستور شخص محمدرضا شاه نسبت می‌دهد. وی می‌گوید: روزی در بارعام شاهنشاهی، محمدرضا شاه پس از بازدید از جایگاه خبرنگاران، رو به وزیر اطلاعات کرده و می‌گوید: «ما چقدر روزنامه‌نگار داریم!». فردای آنروز ۳۰ روزنامه و مجله به صورت فله‌ای تعطیل می‌شوند که مجله سپید و سیاه هم یکی از آنان بود. وی پس از انقلاب چاپ مجله را از سر گرفت، اما پس از مدتی دوباره به دلایل سیاسی توقیف شد.

دفتر مجله سپید و سیاه در خیابان ایرانشهر شمالی، خیابان آذرمهر، نبش فریدون شهر، شماره ۲۳ قرار داشت.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

نسخه‌ی اسکن شده در آرشیو آنلاین نشریات دانشگاه منچستر