سوگواری محرم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish
سنگ‌نگاره‌ای از حدیثی مشهور، مسجد حسین، قاهره

سوگواری محرم عزاداری‌ها و یادبودهایی است که به مناسبت کشته‌شدن حسین بن علی و جمعی از یارانش که در واقعه کربلا روی داد، انجام می‌شود. این نبرد در سال ۶۱ هجری قمری در صحرای کربلا در عراق کنونی اتفاق افتاد. سوگواری برای حسین بن علی مختص ماه محرم نمی‌شود و در دیگر روزهای سال نیز با توجه به فرهنگ و رسم هر منطقه انجام می‌شود. سوگواری برای حسین بن علی و دیگر یارانش از روز نخست محرم آغاز می‌شود و در ظهر عاشورا به اوج می‌رسد. در غروب و شامگاه عاشورا، این سوگواری تحت عنوان مراسم شام غریبان ادامه پیدا می‌کند. در روز ۱۲ محرم نیز مراسمی با نام «سوم امام حسین» انجام می‌شود. این نوع مراسم‌ها در روز ۱۶ محرم با نام «هفتم امام حسین» و ۲۰ صفر با نام «اربعین» ادامه پیدا می‌کند. مراسم سوگواری سومین امام شیعیان از دیدگاه شیعه اهمیت بسیاری دارد و انجام آن عبادت است.[نیازمند منبع] سوگواری محرم در جاهای مختلف به صورت‌های گوناگون انجام می‌شود. سوگواری محرم علاوه بر ابعاد مذهبی، ابعاد سیاسی و اجتماعی نیز دارد. سوگواری شیعیان ایران در ماه محرم همواره به صورت خودجوش بوده است و حکومت‌ها دخالتی در راه‌اندازی دسته‌های عزادار و برپایی مجالس سوگواری نداشته‌اند.[۱] ابن اثیر در الکامل فی التاریخ، دربارهٔ نخستین سوگواری رسمی-اجتماعی در رویدادهای سال ۳۵۲ق نوشته است که معزالدوله دیلمی در بغداد دستور داد که «مردم در روز عاشورا دکان‌هایشان را ببندند، خرید و فروش در بازارها را لغو کنند، زاری کنند، گنبدها و مزارها را آماده سازند، زنان موهایشان را چاک کنند و سر روی را سیاه‌پوش کنند... و این نخستین روزی بود که برای حسین زاری شد.»[۲]

در کشورهای اسلامی[ویرایش]

ایران[ویرایش]

در روزهای عزاداری محرم چهره شهرهای بزرگ و کوچک ایران به صورت چشمگیری تغییر می‌کند و سیاهپوش می‌شود. بیرق‌ها و علم‌های سیاه و گاه سبزرنگ بر در و بام تکایا، مساجد، خانه‌ها، مؤسسات، ادارات و معابر افراشته می‌شود. زن و مرد و پیر و جوان سیاه می‌پوشند و خصوصاً در ظهر عاشورا برخی چهره‌ها و موهایشان را گِل‌آلود می‌کنند. در این ایام زنان و مردان و به خصوص جوانان در مساجد و معابر و تکایا جمع می‌شوند به سر و سینه خود می‌کوبند تا عزا برپا دارند و با کشته‌شدگان واقعه کربلا که چهارده قرن پیش در صحرای کربلا رخ داد ابراز همدردی کنند.

با آنکه شهر ظاهری پُرآشوب دارد و مملو از مردانی است که با زنجیر و دست به سر و سینه خود می‌کوبند، اما آنچه گویتیسولو را به شگفت می‌آورد، مشاهده انبوه مردمانی است که از زن و مرد، پیر و جوان، بزرگ و کوچک، با مهربانی و همدلی در کنار هم سوگواری می‌کنند. او می‌نویسد مردمان در این دو سه روز با یکدیگر از زمان‌های دیگر مهربان‌ترند و همدل‌تر.[۱]

در ایران روضه‌ها بیشتر در ماه‌های محرم و صفر برگزار می‌شوند. معمولاً هر مجلس روضه از دو بخش زنانه و مردانه تشکیل می‌شود. برخی روضه‌ها ممکن است کاملاً زنانه باشند و گاه کاملاً مردانه. مجلس روضه ممکن است در خانه تشکیل شود یا در تکیه ها، مساجد و حسینیه ها برپا شود.

عراق[ویرایش]

  • مشق شمشیر [۱]
  • مشعل گردانی [۲]

هند[ویرایش]

محرم یک تعطیلی رسمی در هند و شروع سال اسلامی است. این روز برای بسیاری از کارمندان تعطیل هستند. بعضی از مردم شروع سال جدید اسلامی را با آتش بازی جشن می‌گیرند.

بعضی از مردم همچنین در روزهای نهم و دهم، یا دهم و یازدهم ماه محرم، روزه می‌گیرند. اهل سنت روز هشتم و نهم محرم را روزه می‌گیرند زیرا دستوریست که از سوی پیامبر داده شده.[نیازمند منبع]

آنها ممکن است جلسات مخصوص دعا در منازل یا مساجد داشته باشند. همهٔ مسلمانان این مراسم را اجرا نمی‌کنند و در این مناسبت رفتار مشابه ندارند. بعضی از مسلمانان ماه محرم را به خاطر جنگ و حادثهٔ کربلا، ماه عزاداری می‌دانند.

پولیکالی که با نام رقص ببر هم معروف می‌باشد، گوشه‌ای از مراسم محرم در ایالت کرالا ست. بعضی از مسلمان‌ها بدنشان را به شکل ببر نقاشی می‌کنند و ماسک می‌زنند و در خیابان رژه می‌روند، می‌خوانند و می‌رقصند و حرکات ببر را تقلید می‌کنند. احتمالاً آنها با این کار می‌خواهند به صورت خیالی، تصویری از شجاعت حسین را به نمایش بگذارند (به نظر می‌رسد منظور اعتقاد به این واقعه باشد که حتی حیوانات عزادار حادثهٔ کربلا بودند. در شهرستان مهریز یزد شاهد گونه‌ای از این عزاداری هستیم که مردی در جلد شیر فرو می‌رود و با ماشین دور تا دور حسینیه چرخانده می‌شود در حالی که کاه بر سر می‌پاشد. باید در نظر گرفت واژهٔ رقص الزاماً به معنای آیینی برای شادمانی نیست).

رویدادهای دیگر که در ده روز اول محرم رخ می‌دهند عبارتند از:

رژه همراه ماکتی از آرامگاه حسین گردهمایی که در آن مردان جوان برای سوگواری، خودرا با زنجیر و چوب می‌زنند {مراسم سینه زنی، زنجیر زنی و قمه زنی شیعیان} پخش کردن خوراکی بین فقیران وعده‌های خوراکی در مساجد و مراکز اجتماعی {نذری} نمایش آتش بازی

بعضی از این رویدادها در جهان اسلام مورد بحث است. محرم {ممکن است منظور روز عاشورا باشد. چون در تقویم هند تعطیل است اما مردم برای روز عاشورا نیز از واژهٔ محرم استفاده می‌کنند}, عمدتاً یک تعطیلی اسلامیست اما مردم از سایر ادیان نیز ممکن است در این مراسم شرکت کنند یا شاهد فعالیتها باشند.

روز اول محرم در هند تعطیلی رسمی ست بنابرین ادارات دولتی، دفاتر پست و بانکها تعطیل هستند. ممکن است مغازه‌ها و کار و بار و سایر نهادهای اسلامی، تعطیل باشند یا ساعات کار را کاهش دهند. مردمی که مایل به استفاده از وسایل حمل و نقل عمومی هستند ممکن است نیاز باشد که جدول زمانی را با مسئولان محلی هماهنگ کنند. نماز جماعت و مراسم دعا، رژه و راهپیمایی در این روز ممکن است باعث ترافیک شدید خصوصاً در مناطق مسلمان نشین شود.[۳]

در میان شیعیان هند مراسمی معمول است که ممکن است در نواحی مختلف، جزئیاتی متفاوت داشته باشند. به محض ظاهر شدن ماه جدید، مردم هر سال در مکان‌های دائمی (که در جنوب هند به عاشور خانه معروف است) گرد هم می‌آیند. آنها بعد از خوردن شربت (نوشیدنی شیرین و خنک), یا برنج {منظور نذری ست} با نام حسین فاتحه می‌خوانند. نوشیدنی خنک به معنای یادآوری مومنان از تشنگی حسین و خانواده و همراهانش هست که رنج برده‌اند. بعد خوراک و نوشیدنی بین مردم خصوصاً فقرا پخش می‌شود. در بعضی مکان‌ها هر روز غروب مردم گودالی حفر می‌کنند و درونش آتش روشن می‌کنند و دورش با چوب یا شمشیر حفاظ می‌سازند. یا دورتا دور این گودال می‌دوند و فریاد می‌زنند

عاشور خانه معمولاً با پارچه‌های سیاهی که روی آن آیات قرآن نوشته شده تزئین می‌شود. درون عاشور خانه تابوت‌ها و سازه‌های چوبی قرار دارد که با ورق‌های نقره‌ای، کاغذهای رنگی و زرق و برق دار پوشش داده شده. آنها با تخیل و احساس هنری ساخته شده است و به منظور نشان دادن آرامگاه حسین، در دشت کربلا، یا مقبره پیامبر در مدینه یا حتی تاج محل در اگرا بنا شده. در کنار آن‌ها وسایل جنگی قرار دارد که متصور هستند امام حسین در کربلا از آنها استفاده کردند. مثل عمامه (از طلا)، یک شمشیر، سپر، تیر و کمان

همچنین تعدادی علم یا علامت در اشکال گوناگون وجود دارد که هر کدام معنی مخصوص خود را دارند. اغلب علم‌ها شکل یک دست را در راس خود دارند. این علامت از آنجایی محبوب است که به پنج تن از اعضای خانوادهٔ پیامبر اشاره دارد: محمد، علی، فاطمه، حسن و حسین

به یاد کربلا

هر روز عصر مردم در عاشور خانه یا منازل خود گرد هم می‌آیند. این مجالس، یادآور قدم به قدم وقایع کربلاست. از زمانی که امام حسین دعوت کوفیان را دریافت کرد تا زمانی که شهید شد. ذاکر خطابه‌ای را برای اعضای مجلس می‌خواند و مرثیه گوها اشعاری را که حوادث کربلا را به یاد می‌آورد، قرائت می‌کنند. این وقایع به طور هنرمندانه‌ای بی رحمی یزیدیان که امام حسین، خانواده و همراهانش را کشتند روایت می‌کنند. این مراثی شامل نوحه (اشعار درد و رنج) همراه با سوز خوانده می‌شوند تا احساسات شنوندگان را برای ندبه و گریستن تحریک کنند. مومنان از جا بر می‌خیزند و با اندوه سینه می‌زنند و فریاد می‌زنند: یا حسن، یا حسین. در عین حال یزید، خلیفه‌ای که باعث کشته شدن امام حسین شد، نفرین می‌شود.

دسته‌ها و مراسم دیگر

از هفتم تا دهم محرم مراسمی برگزار می‌شود که در بزرگداشت پسر حسن، قاسم هست. قاسم، در حالی کشته‌شد که تازه داماد بود. همراه با هیئتی که در صفوف منظم می‌روند، اسب سفیدی (دلدل یا ذوالجناح) می‌رود که نشانهٔ مرکب امام حسین هست. یا اشاره به اسب عروس قاسم دارد. قاسم دقیقاً قبل از حادثهٔ کربلا با دختر امام حسین (فاطمه صغرا) ازدواج کرده بود. به خاطر همین مردم مکرراً فریاد می‌زنند:عروس! داماد! عروس! داماد!

در روز هشتم نیزه‌ای به حرکت در می‌آید در حالی که سر حسین را حمل می‌کند. این کاراشاره به واقعه‌ای دارد که به دستور یزید سرها را بر نیزه کردند.

به علاوه تابوتهایی از امام حسن، امام حسین و قاسم حمل می‌شوند. تمام مدت مردم سینه می‌زنند و می‌گویند: حسن! حسین! بعضی مواقع این کار متوقف می‌شود و گروهی از مردان و پسران با نیم تنهٔ برهنه و با دسته‌های تیغ خودشان را می‌زنند که خون از پشتشان جریان میابد {قمه زنی} یا گروهی بزرگ تشکیل می‌شود که در حالی که به شدت بر سر و سینه می‌کوبند، همراه هم داد می‌زنند: یا حسن! یا حسین!

رسم است که تابوت‌ها و علم‌های سبز (علامت‌های ارتش حسین، تزئین شده با نقره، طلا و برنج) در صفوف منظم توسط مردان پابرهنه که سینه می‌زنند، مرثیه می‌خوانند و گاهی اوقات برای ابراز غم و اندوه خود، خودزنی می‌کنند، حمل می‌شوند. این پروسه در طول ماه محرم ادامه دارد و در روز دهم ماه، که روز عاشورا نام دارد، به اوج خود می‌رسد.

روز دهم، عاشوراست. در این روز تابوتها را در آب می‌اندازند یا در گودالی که به این منظور و به نام کربلا حفر کرده‌اند، به صورت دسته جمعی دفن می‌کنند. در غروب دوازدهم مردم تمام شب را بیدار می‌مانند و برای بزرگداشت حسین قرآن و مرثیه می‌خوانند.

روز آخر مقداری خوراکی تهیه می‌شود و بعد از خواندن فاتحه آن را به فقرا می‌دهند. با این امور خیر، مراسم محرم پایان میابد.[۴] https://web.archive.org/web/20140517112251/http://journeymart.co/[۵]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «سوگواری عاشورا از نگاه اروپاییان». وبگاه بی‌بی‌سی فارسی. ۴ آذر ۱۳۹۱.
  2. ابن عن، علی بن محمد. الکامل فی التاریخ. ۷. ص. ۴-۷.
  3. http://www.timeanddate.com
  4. .http://www.aryabhatt.com
  5. http://www.tabnak.ir/fa/news/286850/%D9%۸۶٪DA%AF%D8%A7%D9%۸۷-%D8%B4%D9%۸۵٪D8%A7-%D9%۸۵٪D8%AD%D8%B1%D9%۸۵-%D9%۸۸-%D8%B9%D8%A7%D8%B4%D9%۸۸٪D8%B1%D8%A7-%D8%AF%D8%B1-%D9%۸۷٪D9%۸۶٪D8%AF

جستارهای وابسته[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]


Mourning of Muharram
Sham Ghariban, Tehran, 2016-10-12 02.jpg
Muslims gather for the Ashura mourning and lighting candles in Tehran, Iran.
TypeIslamic
SignificanceMarks the death of Hussein ibn Ali (Shi'a Islam)
ObservancesMourn and derive messages from Hussein's Sacrifice (Shi'a Islam); Fasting (Sunni Islam)
2018 dateSeptember 11
2019 dateAugust 31
2020 dateAugust 21

The Mourning of Muharram (also known as the Remembrance of Muharram or Muharram Observances) is a set of rituals associated with Shia Muslims;[1][2] and all believers in Islam , as well as some non-Muslims, also take part in the remembrance. The commemoration falls in Muharram, the first month of the Islamic calendar. Many of the events associated with the ritual take place in congregation halls known as Hussainia.

The event marks the anniversary of the Battle of Karbala, when Imam Hussein ibn Ali, a grandson of Muhammad, was killed by the forces of the second Umayyad caliph. Family members and companions accompanying him were killed or subjected to humiliation. The commemoration of this event during the yearly mourning season, with the Day of Ashura as the focal date, serves to define Shia communal identity.[3] Muharram observances are carried out in countries with a sizable Shia population.

Both Sunni and Shia Muslims mourn during Muharram, although Sunnis do so to a much lesser extent. Storytelling, weeping, self-flagellation, and re-enactments of the Battle of Karbala form the crux of the observances.

Etymology

The words Azadari (Persian: عزاداری) or Sogvari (سوگواری) which mean mourning and lamentation; and Majalis-e Aza have been exclusively used in connection with the remembrance ceremonies for the martyrdom of Imam Hussain (A.S). Majalis-e Aza, also known as Aza-e Husayn, includes mourning congregations, lamentations, matam and all such actions which express the emotions of grief and above all, repulsion against what Yazid stood for.[2]

Expression of grief with thumping of the chest by Shia Muslims is known as Latmya, Latmaya or latmia in Arabic-Persian countries. In India and Pakistan it is called Matam or Matam-Dari/Sina Zannee (chest beating).[4]

Muharram rituals was often called by European observers "the Feast of Hasan and Hosayn," as the participants shout "Hasan! Hosayn!."[1]

The term majalis has both a grammatical meaning and a meaning which relates to Aza-e-Husayn. In its technical sense, a majalis is a meeting, a session or a gathering.[5]

Background

According to Shia sources, the mourning of Muharram was started by the family, especially women, of Muhammad (the Ahl-ul-Bayt) immediately after the death of his grandson and even before entering Damascus.[6] Following the battle of Karbala, Muhammad's granddaughter Zaynab bint Ali and sister of Imam Husayn, began mourning for the fallen and making speeches against Imam Husayn ibn Ali's opponents: Ibn Ziyad and Yazid I. News of Imam Husayn ibn Ali's martyrdom was spread by Imam Zain-ul-Abideen, who succeeded Imam Husayn as the Shia Imam, via sermons and speeches throughout Iraq, Syria and Hejaz.[7]

According to the History of the Prophets and Kings, when Ali ibn Husayn Zayn al-Abidin gave the sermon in presence of Yazid, he let them hold the mourning of Husain ibn Ali for three days in a formal manner.[8]

During the Umayyad Caliphate, the mourning of Husain ibn Ali’s Killing was performed furtively in the homes of Shia Imam and their followers, but during the Abbasid Caliphate this mourning was observed in public mosques by the Abbasid rulers to draw a people’s attention .[6]

10th of the month of Muharrem in the Ottoman Empire

As Chelkowski said, in fourth century in Baghdad, contemporaneous with the reigns of Sulton Muizz ad-Dawla of the Shia Buyid dynasty, the first public mourning ritual happened, and the market was closed by order of him on day of Ashura.[9] The mourning rituals evolved differently in different places, until the Safavid dynasty established a centralized Shia state in the 16th century:[10]:118 The annual mourning ceremonies and ritual cursing of Husayn's enemies acquired the status of a national institution. According to popular belief, Shia rituals spread to South Asia starting at the end of the 14th Century with the conquests of Tamerlane.[10]:120 Observance has since spread to countries such as India, Pakistan, Iraq, Iran, Turkey, Afghanistan, Syria, Nigeria, Tanzania, Saudi Arabia, Bangladesh, Yemen, Bahrain, Azerbaijan and Lebanon.[9][11][12]

Types

The Muharram, 1795: The Nawab of Oudh listening at night to the maulvi reading from the scriptures during Muharram, c. 1795.

The type of mourning of Muharram varies between branches of Shia, Sunni, and different ethnic groups.[13]

Shia

Shia Muslims around the world every year commemorate the mourning custom of death of Husayn ibn Ali, his family and his follower in months of Muharram and Safar. They entitle him "Prince of Martyrs" and know him as a spiritual and political savior. He still has an important role in the religious and national consciousness of the people.

According to the Shia belief, taking part in the mourning ritual will be a help to salvation on the Day of Judgment, as Elias Canetti (winner of Nobel Prize) said “[it] became the very core of the Shiite faith ... of all the traditional religions of lament which could be adduced for closer consideration -- that of the Islamic is the most illuminating... The lament itself, as an impassioned pack opening out, to a true crowd, manifests itself with unforgettable power at the Muharram Festival Shiites”.[9]

At first the mourning ceremonies and custom have been done in the open air at the main thoroughfare of city of village, a major intersection in the bazaar, the yard of the mosque, caravanserai and private homes. After a while, in order to protect mourners from weather, the Hussainiya and the Tekyeh were built.[9]

Sunni

The event is observed by many Sunnis, but to a lesser extent, and as a time of remembrance, rather than mourning. There is mourning among Ahl-e-Sunnat wal Jamaa'ah, as well as they remember Ahl-e-Bayt, and in particular Imaam Hussein, as well as the Sahaabahs, through talks across masaajids (mosques) during the first 10 days of Muharram-ul-Haraam.

Custom

After almost 12 centuries, five types of major rituals were developed around the battle of Karbala. These rituals include the memorial services (majalis al-ta'ziya), the visitation of Husayn's tomb in Karbala particularly on the occasion of the tenth day of Ashura and the fortieth day after the battle (Ziyarat Ashura and ziyarat al-Arba'in), the public mourning processions (al-mawakib al-husayniyya or the representation of the battle of Karbala in the form of a play (the shabih), and the flagellation (tatbir).[6]

Pilgrimage to the shrine of Husayn

Imam Husayn Shrine is located at the mosque and burial site of Husayn ibn Ali, the third Shia Imam in the city of Karbala, Iraq. Many Shia go on a pilgrimage to the shrine in Karbala, one of the holiest places for Shias apart from Mecca, Medina and Jerusalem. Up to one million pilgrims visit the city annually to observe the anniversary of Imam Husayn ibn Ali's death.[14] Shia Muslims believe that pilgrimage to Husayn ibn Ali’s shrine, like weeping, saves them from being condemned to hell on the day of judgment and all their guilt is removed.[15]

Matam

Shi'a Muslims in Bahrain strike their chests during the Remembrance of Muharram.

The Arabic term matam refers in general to an act or gesture of mourning; in Shia Islam the term designates acts of lamentation for the martyrs of Karbala.[16] Male and female participants congregate in public for ceremonial chest beating (matam) as a display of their devotion to Imam Husayn and in remembrance of his suffering.[17] In some Shi'a societies, such as those in Bahrain, Pakistan, India, Afghanistan and Iraq, male participants may incorporate knives or razors swung upon chains into their matam. There are two basic forms of matam:[18][19][20]

  • matam using one's hands only, that is, sineh-zani or chest-beating
  • matam with implements like chains, knives, swords and blades, that is, zanjeer-zani, qama-zani, etc.

Matam in South Asia is the most significant and sensitive Shia identity marker, although the act is also condemned by many Shi'a religious leaders.[19][21]

Tatbir

Taziya

Ta'ziya procession on Ashura in Barabanki, India (January 2009)

One form of mourning is the theatrical re-enactment of the Battle of Karbala. In Iran this is called taziya or taziyeh. Theatrical groups that specialize in taziya are called taziya groups.[22] Taziyas were popular through the Qajar dynasty until the early twentieth century, but the re-enactments slowly declined until they were mostly abandoned in the large cities by the early 1940s. Nonetheless, taziyas continued to exist in Iran on a smaller scale especially in more rural and traditional areas. Reza Shah, the first of the Pahlavi dynasty, had outlawed taziyas. Despite attempts since 1979, Muharram processions and various forms of the rawza khani are still more common.[23]

Noha

By increasing the number of shia Muslim in cities and states, mourning of muharram’s ritual changed to a more elaborate form. In the ninth century, lamentation and wailing became propounded as a mourning tradition. Noha is the poem and story that be inspired from Maqtal al-Husayn (various books which narrate the story of the battle of Karbala and the death of Husayn ibn Ali) .[6][24] The poet or another one read the noha with plaintive rhythm. The main subject of noha is the pain from the killing of Husayn ibn Ali. Noha consists of poems in different languages such as Arabic, Urdu, Farsi, and Punjabi.[25]

Weeping

The reaction of the audience in the reenactment of the battle of karbala’ episode is significant for strengthening of distinct Shia identity and the weeping over the killing of Husayn ibn Ali and his follower is one of these reactions. There is close relation between the lamentation and weeping. According to the narration, Shia Imams had emphasized to weep for them, so it had transmitted to future generation. According to Shia tradition, the weeping and the flow of tears provides condolences to Imam Husayn's mother and his family, as the living relatives (mostly women and children) were not allowed to weep or lament over their martyred family which involved Imam Husayn's, his family (including his two sons, a six-month-old baby martyred by an arrow/spear to his neck and another 18 year who took a spear to his heart) and his companions. Lamenting and weeping for the (mazloom) wronged and offering condolences to his family, thus, will serve as one of the good deeds done by the mourners of Husayn (azadaar e Husayn) and will be helpful in saving them from being condemned to hell fire on the day of judgement.[6]

Processions

Depending on the condition of society, the Muharram processions changes from one city to another. The common form is the starting of mourning processions from Hussainiya and the participants would parade through the streets of their town or village, finally they come back to Hussainiya for performing other mourning of Muharram’s ritual. The procession was common ritual’s mourning of dead persons in Arabic states before the appearance of Islam. The chest- beating, flagellation and face-slapping (latm) are usual acts doing during the mourning procession, but chest-beating and face-slapping (latm) have more precedence and the history of doing this acts had been reached to Buyid dynasty period.[6]

Chest beating

Men who practice chest beating

Chest beating (Persian: سینه زنی‎) refer to common rituals practiced in mourning ceremonies of Shia Imams. In the nineteenth century, the Iranian practiced chest beating introduced by Indian Syed Dildar Ali Nasirabadi and the chest beating was attributed to the concept of Zuljinah (the horse with two wings) processions. The chest beating is allowed just in calamities belong to the family of Muhammad.[26] At the Isfahanis’ mosque, mourners just gather into the middle of the courtyard bared their upper torsos هn the form of a procession and began randomly beating their chests to the melodic suggestions "if a cantor (who recite Noha) with no particular rhyme or rhythm to their chest beating".[27]

Flagellation

Acts of flagellation are a symbolic reenacting of the blood-shedding of Husayn ibn Ali. The previous record of this dramatic act reaches back to the seventeenth century practice in the Caucasus and in Azerbaijan, and was observed in the nineteenth century by the Shia Twelvers in central and southern cities of Iran and the Arab world.[6] There were various types of flagellation including striking of chests with the palms, striking of backs with chains, and cutting foreheads with knives or swords.[9] In 1993, Ayatollah Seyyed Ali Khamenei, leader of Iran issued a fatwa calling flagellation wrong, fake and false. [28] He later argued that while the communist regime of USSR closed or changed many mosques and banned many other Islamic practices in Azerbaijan, they allowed flagellation.[29] While the fatwa is not obligatory to followers of other Maraji, official stance of Iranian government is that of the leader, so that flagellation is not openly practiced in Iran anymore.

Rawda

Rawda is one of the Shia Iranian mourning rituals to commemorate the death of Husayn ibn Ali and his followers – especially it is the kind of public lamentation. Rawda means garden in Arabic language and this name is acquired from the title of Rawdat al-Shuhada, literary masterpiece book authored by Husayn Waiz Kashifi in Persian. The word of Rawda-khawani means "recitation from Rawdat alshuhada" and generally is named Rawda. At first this ritual became customary on first ten days of Muharram, but by passing of time it was performed during Muharam and Safar and other days of year. Today, Rawda is either the story of Rawdat of al-Shuhada or stories that Rawḍa-k̲h̲ w ān (person who does the recitation) creates by his skills and knowledge to release the original text of the book. This ritual can be held at every where such as houses, the yard of mosque, the square of city or village and also Hussainiya and the Tekyeh. The origin place of Rawda was Iran, but then at Bahrain this ritual is seen in its original form and at other place like India, the modified form of it is held.[30]

Alam

One of the most important and symbolic objects used at mourning rituals is Alam. It is the ensign of Husayn ibn Ali in the Battle of Karbala and a sign of truth and bravery. During the battle of Karbala, the original flag bearer of Husayn ibn Ali's Kafala (caravan) was Abbas, Husayn ibn Ali's brother. Abbas lost his life in battle when he went to retrieve water from the Euphrates River for the caravan's young children who were thirsty for three days. It is narrated that when he started to ride back to the camp with the water, he was surprised attacked. While in battle, the children of the camp were anxiously watching the Alam (flag) dip up and down from afar. Abbas lost both of his arms in battle yet he still continued to clench the water skin (mushk) with his teeth, determined to bring the water back to the children. The leader of the opposition saw Abbas gaining ground and ordered for more army men to attack the flag bearer, stating, "If water is brought back to their tent (Husayn ibn Ali), there is no stopping them." Archers then started bombarding Abbas with arrows which pierced the water skin, bringing Abbas down from his horse and the Alam falling to the ground. Alams are a reminder of Abbas' martyrdom and act as a symbol of affection and salutation towards the followers of Husayn ibn Ali who lost their lives in Karbala. Alams all vary in size but usually consist of a wood pole base, with a metal standard that is fixated at the top of the pole. The pole is then dressed with cloth and a banner with the names of Muhammad's family members. Alams with Abbas' name usually include an ornament that resembles the water skin that he intended to fill for the children. The length of an Alam can be about 15 feet. An Alam consists of flexible steel plates placed at the upper part of it. Also, an Alam is decorated by plumes and fine embroidered silks and brocades.[9]

Nakhl Gardani

Nakhl Gardani (Persian: نخل گردانی‎, Persian pronunciation: [næxl ɡærdɑːniː]) is a religious ritual carried out on the day of Ashura for commemorating the death of Husayn ibn Ali's death. Nakhl is a woody structure used as a symbolic representation of Imam's coffin and Nakhl Gardani is the act of carrying the Nakhl form point to another, resembling Imam's funeral.[31]

By country

Indian Subcontinent

Muharram procession in Hyderabad photographed by Lala Deen Dayal, c. 1880's.

In South Asia, literary and musical genres produced by both Shias and Sunnis, that have been inspired by the Battle of Karbala are performed during the month, such as marsiya, noha and soaz. This is meant to increase the peoples understanding of how the enemies fought The Battle of Karbala against Husayn and his followers.

In Hyderabad, the Bibi-Ka-Alam procession is taken annually to mark the date.[32][33]

Caribbean

In Trinidad and Tobago and Jamaica[34] all ethnic and religious communities participate in the event, locally known as "Hosay" or "Hussay".

Indonesia

In Indonesia, the event is known as Tabuik (Minangkabau language) or Tabut (Indonesian).[35]

Gallery

See also

Notes

  1. ^ a b Calmard, Jean (2012). "ḤOSAYN B. ʿALI ii. IN POPULAR SHIʿISM". Iranica.
  2. ^ a b Jean, Calmard (2011). "AZĀDĀRĪ". iranicaonline.
  3. ^ Martín, Richard C. (2004). Encyclopedia of Islam & the Muslim World. Macmillan Reference USA. p. 488.
  4. ^ "Latmiyat". definithing.com.
  5. ^ Rahimi, Babak (2011). A History of (Safavid) Muharram Rituals. BRILL. ISBN 9789004207561.
  6. ^ a b c d e f g Nakash, Yitzhak (1 January 1993). "An Attempt To Trace the Origin of the Rituals of Āshurā¸". Die Welt des Islams. 33 (2): 161–181. doi:10.1163/157006093X00063. – via Brill (subscription required)
  7. ^ Nafasul Mahmoom. JAC Developer. pp. 12–. GGKEY:RQAZ12CNGF5.
  8. ^ al-Tabari, Muhammad ibn Jarir. Tarikh al-Tabari. 4. p. 353.
  9. ^ a b c d e f Chelkowski, Peter (1 January 1985). "Shia Muslim Processional Performances". The Drama Review: TDR. 29 (3): 18–30. doi:10.2307/1145650. JSTOR 1145650.
  10. ^ a b Cornell, Vincent J. (2007). "The Passion of 'Ashura in Shiite Islam". Voices of Islam: Voices of the Spirit. Greenwood Publishing Group. ISBN 978-0-275-98734-3.
  11. ^ Claus, Peter J.; Diamond, Sarah; Mills, Margaret Ann (2003). South Asian Folklore: An Encyclopedia : Afghanistan, Bangladesh, India, Nepal, Pakistan, Sri Lanka. Taylor & Francis. ISBN 9780415939195. Retrieved 18 July 2016.
  12. ^ Akhtar, Iqbal (2015-12-04). The Khōjā of Tanzania: Discontinuities of a Postcolonial Religious Identity. BRILL. ISBN 9789004292888. Retrieved 18 July 2016.
  13. ^ Syed Hashim Razavi, Hyderabad, India. "The King Who Loved Azadari of Imam Husain". Imam Reza Net. Retrieved Feb 25, 2015.CS1 maint: multiple names: authors list (link)
  14. ^ Shimoni, Yaacov (1974). Political dictionary of the Middle East in the 20th century. New York Times Book Co. p. 160. ISBN 978-0812904826.
  15. ^ Scot Aghaie, Kamran (2004). The Martyrs of Karbala: Shi'i Symbols and Rituals in Modern Iran. University of Washington Press. p. 58. ISBN 978-0295984551.
  16. ^ Shīʻite Heritage: Essays on Classical and Modern Traditions By Lynda Clarke, Global Academic Publishing, 01-Jun-2001
  17. ^ Mullahs on the Mainframe: Islam and Modernity among the Daudi Bohras By Jonah Blank, University of Chicago Press, 15-Apr-2001
  18. ^ Pinault, David (15 Aug 1993). The Shiites. Palgrave Macmillan.
  19. ^ a b Reliving Karbala: Martyrdom in South Asian Memory By Syed Akbar Hyder, Oxford University Press, 01-Sep-2008
  20. ^ Sharing the Sacred: Practicing Pluralism in Muslim North India By Anna Bigelow, Oxford University Press, 28-Jan-2010
  21. ^ Religious Editors, HuffPost (October 11, 2016). "Why Some Muslims Self-Flagellate On This Religious Holiday". Huffington Post. Retrieved September 10, 2019.CS1 maint: extra text: authors list (link)
  22. ^ Chelkowski, Peter (ed.) (1979) Taʻziyeh, ritual and drama in Iran New York University Press, New York, ISBN 0-8147-1375-0
  23. ^ Martin, Richard C. (ed.) (2004) "Taziya" Encyclopedia of Islam and the Muslim World Macmillan Reference USA, New York, p. 691 ISBN 0-02-865912-0
  24. ^ Puchowski, Douglas (2008). The Concise Garland Encyclopedia of World Music, Volume 2. Routledge. ISBN 978-0415994040.
  25. ^ Fakhr Rohani, Ph.D, Muhammad Reza (2010-05-18). Ashura Poems in English Explained and Annotated (Volume 1) (2006 ed.). Al-Hassanain(p) Network Imam Hussain (A.S)(p) Foundation. pp. 1–2(Forewords).
  26. ^ Jacobsen, Knut A. (30 March 2018). South Asian Religions on Display: Religious Processions in South Asia and in the Diaspora. Routledge. p. 105. ISBN 978-0415544894.
  27. ^ Dabashi, Hamid (7 May 2012). https://books.google.com/books?id=nycIekt7ZV8C&pg=PA2&lpg=PA2&dq=%22chest+beating%22+Muharram&source=bl&ots=M6IJbf2MlG&sig=1S2tmqsvN2TqelaBfT6rhjnTr2Y&hl=fa&sa=X&ved=2ahUKEwj17PCMjuLdAhUjtIsKHb_CDcA4ChDoATAJegQIABAB#v=onepage&q=chest%20beating&f=false. Belknap Press. p. 2. ISBN 978-0674064287. External link in |title= (help)
  28. ^ Khamenei.ir (1994-06-07). "دیدار روحانیون استان کهکیلویه و بویراحمد با رهبر انقلاب". farsi.khamenei.ir. Retrieved 2019-10-02.
  29. ^ Khamenei.ir. "فیش‌های قمه‌زنی". farsi.khamenei.ir. Retrieved 2019-10-02.
  30. ^ Chelkowski (2012). Encyclopaedia of Islam. Brill. doi:10.1163/1573-3912_islam_SIM_6256. ISBN 9789004161214.
  31. ^ Chelkowski, Peter (2008). "NAḴL". Encyclopædia Iranica (Online ed.).
  32. ^ Ifthekhar, J. S. (2017-09-28). "Muharram: solemnity and sombreness". The Hindu. ISSN 0971-751X. Retrieved 2019-09-07.
  33. ^ Nanisetti, Serish (2019-08-28). "Abdar Khana, a key part of Muharram procession in Hyderabad, goes missing". The Hindu. ISSN 0971-751X. Retrieved 2019-09-07.
  34. ^ Shankar, Guha (2003) Imagining India(ns): Cultural Performances and Diaspora Politics in Jamaica. Ph.D. Dissertation, University of Texas, Austin pdf
  35. ^ Bachyul Jb, Syofiardi (2006-03-01). "'Tabuik' festival: From a religious event to tourism". The Jakarta Post. Retrieved 2007-01-27.

Further reading

  • Aghaie, Kamran S. (2004). The Martyrs of Karbala: Shii Symbols and Rituals in Modern Iran. Univ. of Washington Press.
  • Aghaie, Kamran S. (2005). The Women of Karbala: Ritual Performance and Symbolic Discourses in Modern Shi'i Islam. Univ. of Texas Press.
  • Beeman, William O. (2010). Iranian Performance Traditions. Mazda Press.
  • Chelkowski, Peter J. (2010). Eternal Performance: Ta'ziyeh and Other Shiite Rituals. Seagull Books.
  • Chelkowski, Peter J. (1979). Ta'ziyeh: Ritual and Drama in Iran. New York University Press & Soroush Press.
  • Homayouni, Sadegh (2002). Ta'ziyeh in Iran. Navid Publishers.
  • Malekpour, Jamshid (2004). The Islamic Drama. Routledge Press.
  • Riggio, Milla Cozart (1994). "Ta'ziyeh in Exile: Transformations in a Persian Tradition". Comparative Drama. 28: 115–140. doi:10.1353/cdr.1994.0005. Reprinted in European volume (1997)
  • Riggio (1988). Ta'ziyeh: Ritual and Drama in Iran. Trinity College Press.

External links