پرش به محتوا

سولاوسی جنوبی

مختصات: ۴°۲۰′ جنوبی ۱۲۰°۱۵′ شرقی / ۴٫۳۳۳°جنوبی ۱۲۰٫۲۵۰°شرقی / -4.333; 120.250
از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
South Sulawesi
Sulawesi Selatan
کوهستان های سولاوسی جنوبی
کوهستان های سولاوسی جنوبی
پرچم South Sulawesi
نشان رسمی South Sulawesi
شعار(ها): 
Todo Puli
(Keep the faith)
موقعیت سولاوسی جنوبی در اندونزی
موقعیت سولاوسی جنوبی در اندونزی
مختصات: ۴°۲۰′ جنوبی ۱۲۰°۱۵′ شرقی / ۴٫۳۳۳°جنوبی ۱۲۰٫۲۵۰°شرقی / -4.333; 120.250
کشور اندونزی
تاسیس‌شده۱۹ اکتبر ۱۶۶۹
تشکیل استان۱۳ دسامبر ۱۹۶۰
مرکز ماکاسار
حکومت
 • فرماندارSyahrul Yasin Limpo (Golkar Party)
مساحت
 • کل۴۶٬۷۱۷٫۴۸ کیلومتر مربع (۱۸۰۳۷٫۷۲ مایل مربع)
جمعیت
 (۲۰۱۰)[۱]
 • کل۸٬۰۳۲٬۵۵۱
 • تراکم۱۷۰/کیلومتر مربع (۴۵۰/مایل مربع)
جمعیت‌شناسی
 • قومیتBugis (۴۱٫۹٪), Makassarese (۲۵٫۴۳٪), Toraja (۹٫۰۲٪), Mandar (۶٫۱٪)
 • دیناسلام (۸۹٫۶۲٪), پروتستانتیسم (۷٫۶۲٪), کلیسای کاتولیک (۱٫۵۴٪), آیین بودایی (۰٫۲۴٪), هندوئیسم (۰٫۷۲٪), کنفسیوس‌گرایی (0.004)[۲]
 • زبانباسایوگی Makassarese (regional)
HDI
 • HDI (۲۰۰۹)۰٫۷۳۳ (medium) (21st)
منطقهٔ زمانییوتی‌سی +۰۸ (CIT)
License plateDD, DP, DW
وبگاهwww.sulsel.go.id

سولاوسی جنوبی (به اندونزیایی: اندونزیایی: Sulawesi Selatan؛ خط لُنتارا: ᨔᨘᨒᨓᨙᨔᨗ ᨔᨛᨒᨈ) یکی از استان‌های اندونزی در شبه‌جزیره جنوبی سولاوسی در کشور اندونزی است. مجمع‌الجزایر سلايار در جنوب سولاوسی نیز بخشی از این استان به‌شمار می‌رود. مرکز و بزرگ‌ترین شهر استان ماکاسار است. این استان از شمال با سولاوسی مرکزی و سولاوسی غربی، از شرق با خلیج بونه و سولاوسی جنوب‌شرقی، از غرب با تنگه ماکاسار و از جنوب با دریای فلورس هم‌مرز است.

بر پایهٔ سرشماری سال ۲۰۱۰، جمعیت استان ۸٬۰۳۲٬۵۵۱ نفر برآورد شد[۳] که سولاوسی جنوبی را پرجمعیت‌ترین استان جزیره (۴۶٪ جمعیت سولاوسی) و ششمین استان پرجمعیت اندونزی می‌سازد. در سرشماری ۲۰۲۰ این جمعیت به ۹٬۰۷۳٬۵۰۹ نفر رسید[۴] و برآورد رسمی در میانهٔ سال ۲۰۲۴ برابر با ۹٬۴۶۳٬۳۹۰ نفر (۴٬۷۰۱٬۹۷۰ مرد و ۴٬۷۶۱٬۴۱۰ زن) بود.[۵] گروه‌های قومی اصلی استان بوگیس‌ها، ماکاساری‌ها و توراجاها هستند. اقتصاد استان بر پایهٔ کشاورزی، ماهی‌گیری و معدن‌کاری طلا، منیزیم، آهن و دیگر فلزات است. پینیزی، کشتی سنتی دو دکل اندونزیایی، همچنان به‌طور گسترده توسط بوگیس‌ها و ماکاساری‌ها برای جابه‌جایی بین جزایر، باربری و ماهی‌گیری در مجمع‌الجزایر اندونزی به‌کار می‌رود.

در دوران طلایی تجارت ادویه از سدهٔ پانزدهم تا نوزدهم، سولاوسی جنوبی به‌عنوان دروازهٔ جزایر ملوک عمل می‌کرد. در این منطقه چندین پادشاهی کوچک وجود داشت که دو پادشاهی برجستهٔ آن پادشاهی ماکاسار و پادشاهی بوگیس بونه بودند. کمپانی هند شرقی هلند (VOC) از سدهٔ هفدهم در منطقه فعالیت خود را آغاز کرد. این شرکت بعدها با شاهزادهٔ بوگیسی، آرونگ پالاکا، متحد شد و پادشاهی ماکاسار را شکست داد. سلطان حسن‌الدین، پادشاه ماکاسار، مجبور شد معاهده‌ای امضا کند که قدرت گوا را به‌شدت کاهش داد.

تاریخ

[ویرایش]
روستایی در سولاوسی جنوبی، ۱۹۲۹
نقشه سلبس، ۱۹۰۵

سولاوسی نخستین بار حدود ۳۰٬۰۰۰ سال پیش مسکون شد. بقایای باستان‌شناختی نخستین ساکنان در غارهای نزدیک تپه‌های آهکی پیرامون ماروس، حدود ۳۰ کیلومتر شمال‌شرقی ماکاسار کشف شده است. ابزارهای سنگی ساده در تراس‌های رودخانه‌ای والانائه در میان سوپنگ و سنگکانگ یافت شده و استخوان‌های خوک و فیل عظیم‌الجثهٔ منقرض‌شده نیز از همان مناطق به‌دست آمده است. نقاشی‌های دست انسان که حدود ۳۵ تا ۴۰ هزار سال قدمت دارند، در غار پتاكره، ۱۲ کیلومتری ماروس و ۳۰ کیلومتری ماکاسار کشف شده‌اند.[۶][۷]

افزایش تجارت ناشی از تقاضای بیرونی برای برنج سولاوسی جنوبی در اوایل سدهٔ چهاردهم به گسترش کشاورزی فشرده و تمرکز سیاسی انجامید. کشاورزی کشت و سوز کم‌کم جای خود را به کشت برنج غرقابی داد و تراکم جمعیت بالا رفت. جنگل‌های بکر پاکسازی و سکونتگاه‌های تازه‌ای درون شبه‌جزیره ایجاد شد. این تغییرات همزمان با ظهور سیاست‌های کشاورزی داخلی مانند ریاست‌های بوگیسی بونه و واجوق و دولت ماکاساری گوا بود.

تا اوایل سدهٔ شانزدهم، بونه قدرت اصلی در شرق شبه‌جزیره بود، درحالی‌که دو پادشاهی ماکاساری گوا و تالوق نفوذ خود را در غرب گسترش دادند. رقابت برای سلطه بر سولاوسی جنوبی موجب درگیری میان بونه و گوا-تالوق در دههٔ ۱۵۶۰ شد. در سال ۱۵۸۲، بونه، سوپنگ و واجوق پیمان دفاعی تیمورونگ را امضا کردند که به «تِلومپوچو» ("سه قدرت") شهرت یافت. این اتحاد برای متوقف‌کردن گسترش‌طلبی گوا و بازگرداندن استقلال دولت‌های بوگیسی زیر سلطهٔ گوا بود.

تا اوایل سدهٔ هفدهم، گوا و تالوق با حمایت از تجارت جهانی و پذیرش اسلام به قدرت‌های غالب سولاوسی جنوبی بدل شدند. گوا با موفقیت علیه دولت‌های بوگیسی جنگید و سوپنگ (۱۶۰۹)، واجوق (۱۶۱۰) و بونه (۱۶۱۱) را شکست داد.

حاکم ماروس، ماکاسار، سولاوسی

کمپانی هند شرقی هلند در سدهٔ هفدهم وارد منطقه شد و پادشاهی گوا را مانع تسلط خود بر تجارت ادویه دانست. آنان با شاهزادهٔ بوگیسی آرونگ پالاکا متحد شدند و پس از نبردی یک‌ساله، گوا را شکست دادند. سلطان حسن‌الدین مجبور به امضای معاهده‌ای شد که قدرت گوا را کاهش داد و پالاکا حاکم سولاوسی جنوبی شد.

پس از آن، یک ملکهٔ بوگیسی مقاومت علیه هلندی‌ها را رهبری کرد، اما با پایان جنگ‌های ناپلئونی، هلندی‌ها بازگشتند و شورش او را سرکوب کردند. با این حال، مقاومت بوگیسی‌ها علیه استعمار تا سال ۱۹۰۵ ادامه یافت و در همان سال هلندی‌ها تانا توراجا را نیز فتح کردند.

پیش از تشکیل جمهوری اندونزی، سولاوسی جنوبی شامل چندین قلمرو پادشاهی مستقل بود و چهار گروه قومی بوگیسی، ماکاساری، مانداری و توراجا در آن سکونت داشتند.

در ۱۶ ژوئن ۲۰۲۲، یک تندباد استان را درنوردید و به ۶۳ خانه آسیب زد. یک مرد نیز به دلیل عارضهٔ ناشی از فشار عصبی در جریان طوفان جان باخت.[۸]

جغرافیا

[ویرایش]

سولاوسی جنوبی در ۴°۲۰′ جنوبی و ۱۲۰°۱۵′ شرقی قرار دارد و ۴۵٬۳۳۰٫۵۵ کیلومتر مربع وسعت دارد. استان از شمال با سولاوسی مرکزی و سولاوسی غربی، از شرق با خلیج بونه و سولاوسی جنوب‌شرقی، از غرب با تنگه ماکاسار و از جنوب با دریای فلورس هم‌مرز است. استان شامل ۳۶۹ جزیرهٔ فراساحلی است که ۱۳۳ تای آن در شهرستان پانکاجنه و جزایر، ۱۲۳ در شهرستان جزایر سلايار، ۲۰ در شهرستان لُوو شرقی، ۱۶ در شهرستان لُوو شمالی، ۱۳ در شهرستان تاکالار، ۱۳ در شهر ماکاسار، ۱۰ در شهرستان بارو، ۱۰ در شهرستان سینجای، ۹ در شهرستان پینرانگ، ۸ در شهرستان بولوکومبا، ۵ در شهرستان بونه، ۴ در شهرستان گوا، ۳ در شهر پالوپو و ۱ در هر یک از شهرستان جنپونتو و شهرستان واجو قرار دارند.

نگارخانه

[ویرایش]

جستارهای وابسته

[ویرایش]

منابع

[ویرایش]
  1. "Number of Population, Sex Ratio, Member of Household and Average Household Member by Regency/City in Sulawesi Selatan, 2005". Statistics of Sulawesi Selatan (Press release). BPS Provinsi Sulawesi Selatan. Archived from the original on 2 September 2007. Retrieved 2007-08-28.
  2. Indonesia Official Census http://sp2010.bps.go.id/index.php/site/tabel?tid=321
  3. Biro Pusat Statistik, Jakarta, 2011.
  4. Badan Pusat Statistik, Jakarta, 2021.
  5. Badan Pusat Statistik, Jakarta, 28 February 2025, Provinsi Sulawesi Selatan Dalam Angka 2025 (Katalog-BPS 1102001.73)
  6. Domínguez, Gabriel (9 October 2014). "Indonesian cave paintings 'revolutionized our idea of human art'". Deutsche Welle. Archived from the original on 27 April 2015. Retrieved 22 November 2014.
  7. Volkman, Toby Alice (1990). Sulawesi: Island crossroads of Indonesia. Passport Books. ISBN 9780844299068. Retrieved 22 November 2014.
  8. "Maros whirlwind: BPBD readies evacuation site for affected residents". Antara (خبرگزاری). 17 June 2022. Archived from the original on 17 June 2022. Retrieved 18 June 2022.


نگارخانه

[ویرایش]