روضه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از سوز (شعر))
پرش به: ناوبری، جستجو

روضه یا روضه‌خوانی نوعی مراسم مذهبی است که شیعیان در یادبود امامان و بزرگان شیعه، به ویژه حسین پسر علی، سومین امام شیعیان که در نبرد کربلا کشته‌شد، برگزار می‌کنند. روضه‌خوان کسی است که اشعار و نقل‌هایی را در رابطه با نبرد کربلا یا نحوه کشته‌شدن بزرگان شیعه، با صدای بلند و به حالتی حزن‌گونه و برای تحت تأثیر قراردادن جمعیت عزادار می‌خواند. معادل پارسی «روضه» که هنوز هم در بخش‌هایی از ایران (به طور مشخص خراسان، یزد و کرمان) کاربرد دارد، «پُرسه» است.

معنی لغوی روضه[ویرایش]

به معانی بهشت، باغ، بستان، گلزار[۱]

معنی اصطلاحی روضه[ویرایش]

اصطلاحات «روضه» و «روضه‌خوانی» از نام کتاب روضة الشهداء اثر کمال‌الدین حسین بیهقی کاشفی سبزواری گرفته شده‌است. وی این کتاب را در سده هشتم و نهم هجری در شهر هرات نوشت. این کتاب «ده باب» داشت و به تدریج خواندن ده باب آن در ده روز اول ماه محرم رایج شد و این‌گونه بود که سنتی پدیدار شد، با ابعاد و شاخه‌ها و تأثیرگذاری‌های بسیار، که اکنون به عنوان «روضه‌خوانی» نام‌بردار است.[۲]

روضه در ایران[ویرایش]

در ایران روضه‌ها بیشتر در ماه‌های محرم و صفر برگزار می‌شوند. معمولاً هر مجلس روضه از دو بخش زنانه و مردانه تشکیل می‌شود. برخی روضه‌ها ممکن است کاملاً زنانه باشند و گاه کاملاً مردانه. مجلس روضه ممکن است در خانه تشکیل شود و یا در تکیه‌ها، مساجد و حسینیه‌ها برپا شود.

در پاکستان[ویرایش]

به این‌گونه از اشعار مذهبی در ادبیات اردو 'سوزگویند که به بیان مصائب امام حسین و یارانش در کربلا می‌پردازد. میر ببر علی انیس از مشهورترین سرایندگان این‌گونه در ادبیات اردو است.[۳]

پانویس[ویرایش]

  1. دهخدا، لغت‌نامه، ج۸، ص۱۲۳۸۹. 
  2. Aghaie, Kamran Scot. The Martyrs Of Karbala: Shi'i symbols and rituals in modern Iran (in English). University of Washington Press. ISBN 978-0-295-80078-3. Retrieved 23 July 2016. 
  3. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Soaz». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی .