سندرم استاندال

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

سندرم استاندال (انگلیسی: Stendhal syndrome) که با نام‌های سندرم فلورانس و هایپرکولچرِمیا (hyperkulturemia) نیز شناخته می‌شود، یک اختلال روان‌تنی است که با تجربه‌های منکوب‌کنندهٔ شخصی، هنگام مواجهه با آثار هنری عارض می‌شود و فرد را با افزایش تپش قلب، سرگیجه، کاهش هشیاری، غش و گاه توهم روبرو می‌کند. صحت و سقم این عارضه مورد اختلاف روانپزشکان است اما عوارض اختلال روی مبتلایان به اندازه‌ای بوده که برخی از آنان در بیمارستان تحت درمان داروهای ضدافسردگی قرار بگیرند.

نخستین بار استاندال نویسنده شهیر فرانسوی در بازدیدش از کلیسای سانتا کروچه و تماشای فرسکوهای جوتو دی بوندونه از این حالت سخن گفت و به همین دلیل سندرم به افتخار او نامگذاری شده‌است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]