سمفونی شماره چهار (بروکنر)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سمفونی شماره چهار در می بمل ماژور که با نام رومانتیک معروف شده است، در کنار سمفونی شماره هفت آنتون بروکنر، از محبوب‌ترین آثار او به شمار می‌رود. اولین نسخه این اثر در سال ۱۸۷۴ میلادی با چهار موومان[۱] خلق شد. بروکنر نسخه دوم این سمفونی را با موومان شرتسو کاملاً جدید در سال ۱۸۷۸ ارائه کرد. در سالهای ۱۸۷۹ و ۱۸۸۰ بروکنر تغییراتی در موومان فیناله یا همان بخش نهایی سمفونی ایجاد کرد. اولین اجرای عمومی این سمفونی که بسیار هم موفقیت آمیز بود، در فوریه سال ۱۸۸۱ توسط ارکستر فیلارمونیک وین در شهر وین با رهبری هانز ریشتر صورت گرفت.[۲]

موفقیت اجرای نخست این سمفونی باعث خوشحالی فراوان بروکنر شد، به طوریکه بعد از اجرا، بروکنر یک سکه تالر به ریشتر داد و به او گفت که با این پول یک لیوان آبجو بخرد و به سلامتی بروکنر بنوشد! این رفتار ساده و صمیمی بروکنر، ریشتر را تحت تاثیر قرار داد.[۳]

سمفونی شماره چهار تنها سمفونی بروکنر است که دارای عنوان (رومانتیک) است. بقیه سمفونی‌های او فقط با شماره مشخص می‌شوند.[۴]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]