سمفونی‌های لندن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

سمفونی‌های لندن (به انگلیسی: London symphonies) مجموعه‌ای شامل ۱۲ سمفونیِ آخرِ یوزف هایدن، آهنگساز بزرگ اتریشی، از سمفونی شماره ۹۳ تا سمفونی شماره ۱۰۴ اوست که در میانهٔ سال‌های ۱۷۹۱ تا ۱۷۹۵ در لندن تصنیف کرده‌است. این مجموعه به «سمفونی‌های سالومون/ زالومون» (به انگلیسی: Salomon symphonies) نیز معروف است؛ زیرا یوهان پیتر سالومون/ زالومون (۱۷۴۵–۱۸۱۵)، نوازندهٔ ویولن، آهنگساز، رهبر ارکستر، و مدیر اپرا اهل آلمان، هایدن را با لندن آشنا کرد.

سمفونی‌های لندن را معمولاً به دو دسته تقسیم می‌کنند: سمفونی‌های شمارهٔ ۹۳ تا ۹۸، که هایدن در سفرِ نخستِ خود به لندن ساخت، و سمفونی‌های شمارهٔ ۹۹ تا ۱۰۴، که در وین و سفرِ دوم خود به لندن تصنیف کرد.[۱] در ضمن، آهنگساز به سمفونی آخرِ خود، یعنی سمفونی شمارهٔ ۱۰۴ نیز، عنوانِ «سمفونی لندن» داده‌است.

همهٔ سمفونی‌های لندن، به‌جز سمفونی شمارهٔ ۹۵، در موومانِ نخستِ خود، مقدمه‌ای کوتاه دارند.

سمفونی‌های ۱۲گانهٔ لندن عبارت‌اند از:

  • سمفونی شمارهٔ ۹۳ در رِ ماژور (۱۷۹۱)
  • سمفونی شمارهٔ ۹۴ در سُل ماژور (به نام شگفتی) (۱۷۹۱)
  • سمفونی شمارهٔ ۹۵ در دو مینور (۱۷۹۱)
  • سمفونی شمارهٔ ۹۶ در رِ ماژور (به نام معجزه) (۱۷۹۱)
  • سمفونی شمارهٔ ۹۷ در دو ماژور (۱۷۹۲)
  • سمفونی شمارهٔ ۹۸ در لا بِمُل ماژور (۱۷۹۲)
  • سمفونی شمارهٔ ۹۹ در می بِمُل ماژور (۱۷۹۳)
  • سمفونی شمارهٔ ۱۰۰ در سُل ماژور (به نام نظامی) (۱۷۹۳–۱۷۹۴)
  • سمفونی شمارهٔ ۱۰۱ در رِ ماژور (به نام ساعت) (۱۷۹۳–۱۷۹۴)
  • سمفونی شمارهٔ ۱۰۲ در لا بِمُل ماژور (۱۷۹۴)
  • سمفونی شمارهٔ ۱۰۳ در می بِمُل ماژور (به نام ضرباتِ طبل) (۱۷۹۵)
  • سمفونی شمارهٔ ۱۰۴ در رِ ماژور (به نام لندن) (۱۷۹۵)

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Webster, James: ‘Haydn, Joseph’, Grove Music Online ed. L. Macy (Accessed 8 March 2008).