پرش به محتوا

سلیا فرانکا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
سلیا فرانکا
نام هنگام تولدسلیا فرانکا
زادهٔ۲۵ ژوئن ۱۹۲۱
لندن، انگلیس
درگذشت۱۹ فوریهٔ ۲۰۰۷ (۸۵ سال)
اتاوا، اونتاریو، کانادا
محل تحصیلمدرسه موسیقی و نمایش گیلدهال
شناخته‌شده
برای
بنیان‌گذار مدرسه باله ملی کانادا
جوایزنشان افتخار کانادا
نشان افتخار اونتاریو

سلیا فرانکا (۲۵ ژوئن ۱۹۲۱ – ۱۹ فوریه ۲۰۰۷) یکی از بنیانگذاران باله ملی کانادا (۱۹۵۱) و به مدت ۲۴ سال مدیر هنری آن بود.[۱]

اوایل زندگی

[ویرایش]

فرانکا با نام سلیا فرانک در ایست اند لندن به دنیا آمد. وی دختر یک خیاط بود و خانواده او از مهاجران یهودی لهستانی بودند.[۲] او در چهار سالگی شروع به یادگیری رقص کرد و دانشجوی بورسیه در مدرسه موسیقی گیلدهال و آکادمی سلطنتی رقص بود.[۳] او اولین کار حرفه ای خود را در سن ۱۴ سالگی انجام داد.[۴] او در سال ۱۹۳۶ با موفقیت تست باله شرکت ماری رامبرت را پشت سرگذاشت. او به تقلید از آلیشیا مارکس که نام خود را به آلیشیا مارکووا تغییر داده بود، نامش را به فرانکا تغییر داد.[۵] او در اولین مورد از سه ازدواجش، با همکار رقصنده خود لئو کرسلی ازدواج کرد.[۶]

حرفه

[ویرایش]
پرتره سلیا فرانکا بین ۱۹۴۳ و ۱۹۴۸

در سال ۱۹۴۱، در سن ۲۰ سالگی، او یک بالرین نمایشی در شرکت سادلر ولز بود.[۴] در سال ۱۹۴۷ او به عنوان سولیست و معشوقه باله به باله متروپولیتن پیوست. در آنجا او شروع به طراحی رقص برای تلویزیون کرد و دو باله اول - شب سنت اگنس و رقص سالومه - را به سفارش بی‌بی‌سی ساخت.[۴]

پس از تعطیلی باله متروپولیتن، فرانکا به کار تلویزیونی ادامه داد.[۷] در سال ۱۹۵۰، گروهی از باله دوستان تورنتو از فرانکا، که برای شرکت در جشنواره‌ای به کانادا آمده بود،[۳] خواستند تا یک شرکت کلاسیک کانادایی راه‌اندازی کند. او این کار را در مدت زمان بسیار کوتاه ۱۰ ماهه انجام داد. در حالی که از خود به عنوان کارمند بایگانی در فروشگاه بزرگ ایتون مشغول بکار بود، رقصندگان را استخدام و آموزش داد،[۸] کنسرت‌های Promenade را به صحنه نمایش برد و یک مدرسه تابستانی ساماندهی کرد،[۹] او کارکنان هنری را به دور هم جمع کرد و به آماده‌سازی شرکت جدید خود را برای افتتاح آن در ۱۲ نوامبر ۱۹۵۱پرداخت.[۱۰] او و بتی اولیفانت مدرسه ملی باله کانادا را در سال ۱۹۵۹ تأسیس کردند تا برای شرکت رقصندگان آموزش دیده آماده کنند.[۱۱]

در سال ۱۹۷۹ فرانکا به مریلی هودگینز و جویس شیتز، به عنوان مدیر هنری مشترک در مدرسه رقص اتاوا، که یک سازمان غیرانتفاعی برای ارائه آموزش‌های حرفه ای برای رقص بود، پیوست.[۹]

فرانکا در اتاوا زندگی می‌کرد و یکی از مدیران هنری مدرسه رقص، عضو هیئت مدیره دانشگاه یورک و هیئت مدیره شورای کانادا بود و بعداً در هیئت مدیره انجمن جشنواره رقص کانادا نیز به خدمت پرداخت.

فرانکا به همکاری خود با باله ملی ادامه داد و آثاری را برای این شرکت بازنگری کرد، از جمله آفنباخ در دنیای زیرین (۱۹۸۳) و نمایش فندق‌شکن. او برای تولید سی و پنجمین سالگرد اجرای گالا در مرکز اوکیف تورنتو، به شرکت بازگشت.

در سال ۱۹۶۷، او به عنوان افسر نشان افتخار کانادا انتخاب شد و در سال ۱۹۸۵ به درجه همراه ارتقا یافت. در سال ۱۹۹۴، فرانکا جایزه هنرهای نمایشی فرماندار جنرال را برای یک عمر دستاورد هنری دریافت کرد.[۹][۱۲]

پس از یک سال گذران دوران بیماری پس از شکستن مهره‌های کمرش، او در ۱۹ فوریه ۲۰۰۷ در سن ۸۵ سالگی در بیمارستانی در اتاوا درگذشت.

منابع

[ویرایش]
  1. Celia Franca dies in hospital. Ottawa Citizen. بایگانی‌شده در ۱۹ نوامبر ۲۰۰۷ توسط Wayback Machine. canada.com (2007-02-19)
  2. "York grad writes first biography of National Ballet Founder Celia Franca". Alumni News, 2011-11-29. York University.
  3. 1 2 "National Ballet founder dies at 85". The Globe and Mail, Sandra Martin, 19 February 2007
  4. 1 2 3 Harris M. Lentz III (2 June 2008). Obituaries in the Performing Arts, 2007: Film, Television, Radio, Theatre, Dance, Music, Cartoons and Pop Culture. McFarland. p. 125. ISBN 978-0-7864-3481-7.
  5. Obituary, Jewish Chronicle, 13 April 2007, p. 20
  6. "Shedding new light on Celia Franca". Toronto Star, Michael Crabb, 13 Dec. 2011
  7. Gladys Davidson (1952). Ballet biographies. W. Laurie. p. 94.
  8. Sandra Gwyn (1971). Women in the Arts in Canada. Information Canada. pp. 55–57.
  9. 1 2 3 Gail Youngberg; Mona Holmlund (2003). Inspiring Women: A Celebration of Herstory. Coteau Books. p. 222. ISBN 978-1-55050-204-6.
  10. "Celia Franca" بایگانی‌شده در ۵ مه ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine. The Canadian Encyclopedia.
  11. "National Ballet founder Celia Franca dies". CBC Arts, 19 Feb 2007
  12. "Goodbye to a great lady". Obituary on the Globe and Mail, 24 July 2004, John Fraser.