سلطان حسن جلایر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
سلطان حسن جلایر
دوران ۱۳۷۴ میلادی
تاجگذاری ۱۳۷۴ میلادی (۷۵۷ هجری) تبریز
نام کامل معزالدین سلطان حسن بن اویس بن حسن بن حسین بن آغبوغا بن ایلکا بن جلایر
لقب(ها) شیخ حسن دوم جلایر
سومین پادشاه ایلکانی
زادگاه تبریز
درگذشت ۱۳۷۴ میلادی (۷۷۶ هجری)
محل درگذشت تبریز
آرامگاه دمشقیهٔ تبریز
پیش از سلطان حسین جلایر
پس از سلطان اویس جلایر
کاخ دولتخانهٔ تبریز
دودمان جلایریان
پدر سلطان اویس جلایر
دین مسلمان شیعهٔ دوازده‌امامی

معزالدین سلطان حسن بن اویس بن حسن بن حسین بن آغبوغا بن ایلکا بن جلایر سومین پادشاه از دودمان جلایریان (ایلکانیان) است.[۱][۲][۳]

برادران و خواهران[ویرایش]

سلطان حسن جلایر ۵ برادر به نام‌های احمد، اسماعیل، بایزید، حسین و شیخ علی و یک خواهر به نام دندی خاتون داشت که خواهرش به عقد شاه محمود مظفری درآمد. آرامگاه سلطان حسن و ۲ تن از برادرانش که پس از او بر تخت پادشاهی نشستند (سلطان حسین جلایر و سلطان احمد جلایر) در مقبرهٔ دمشقیهٔ تبریز است.[۴]

سلطنت کوتاه‌مدت[ویرایش]

سلطان اویس جلایر دچار بیماری صعب‌العلاجی گشت و در شب ۹ اکتبر ۱۳۷۴ (۲ جمادی‌الاول ۷۷۶) درگذشت که حافظ ابرو در این باره می‌نویسد:[۲][۵]

قبل از آن تاریخ به سه ماه، آن پادشاه بر زمان فوت خود آگاه شد و وسایل کفن و تابوت و سایر ضروریات سفر آخرت را ترتیب کرده بود و چون آثار نزع بر ناصیهٔ او ظهور نمود، ارکان دولت به مرافقت قاضی شیخ علی و خواجه شیخ کججانی بر سر بالین وی حاضر شده، طلب وصیت نمودند. سلطان گفت ولایت عهد تعلق به حسین دارد و ایالت بغداد به شیخ حسن.

پس از درگذشت سلطان اویس —طبق وصیتی که کرده بود— فرزند دوم‌اش سلطان حسین جلایر به سلطنت رسید. بزرگان آذربایجان از ترس هرج و مرج و آشوب، پسر بزرگ‌تر سلطان اویس —یعنی سلطان حسن جلایر— را پس از ادعای سلطنت، به قتل رساندند.[۴]

پانویس[ویرایش]

  1. «معزالدین سلطان اویس جلایر ایلکانی». شبکهٔ اینترنتی آفتاب. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۶. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ شهر من تبریز، صفحهٔ ۱۸۳
  3. «معنی آل جلایر». لغت‌نامهٔ دهخدا. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۶. 
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ «جلایریان یا ایلکانیان». دانشنامهٔ جهان اسلام. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۶. 
  5. شهر من تبریز، صفحهٔ ۱۸۴

منابع[ویرایش]

  • خاماچی، بهروز. شهر من تبریز. چاپ سوم. تبریز: انتشارات ندای شمس، ۱۳۸۹ خورشیدی. شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۲۶۸۸-۰۳-۶. 
  • نادرمیرزا -شاهزادهٔ قاجار. تاریخ و جغرافی دارالسلطنه تبریز. دانشنامهٔ جهان اسلام. 
  • کارنگ، عبدالعلی. آثار باستانی آذربایجان. تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، ۱۳۷۴ خورشیدی.