سعد بن معاذ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ابوعمرو سعد بن مُعاذ (به عربی: سعد بن معاذ بن نعمان بن امرئ القیس بن زید بن عبد الأشهل) (۳۲ قبل از هجرت - ۵ (قمری)) از اصحاب پیامبر اسلام و رئیس قبیله اوس بود که پس از بیعت عقبه اول، به دست مصعب بن عمیر در مدینه اسلام آورد و به تبعیت از او، تمام خاندانش مسلمان شدند.

وی در غزوه‌های بدر و احد مردانه جنگید و از نزدیکان و مستشاران پیامبر بود.

در جریان پیمان‌شکنی بنی‌قریظه و پس از شکست وی از سربازان اسلام، سعد به عنوان حَکَمِ ایشان انتخاب شد. در غزوه خندق زخمی شد و از این زخم درگذشت و نقل شده که پیامبر فرمود که در تشییع جنازهٔ وی هزاران مَلَک شرکت داشته‌اند. در منابع اهل سنت، آمده است که مرگ وی عرش الهی را به لرزه درآورده است.

منابع[ویرایش]