سطح عملیاتی جنگ

سطح عملیاتی جنگ (انگلیسی: Operational level of war) هنر عملیاتی یا جنگ عملیاتی نشان دهنده سطحی از فرماندهی است که جزئیات تاکتیک‌ها را با اهداف استراتژی مرتبط می‌کند. در دکترین مشترک نظامی ایالات متحده، هنر عملیاتی «رویکرد شناختی فرماندهان و ستادها با پشتیبانی مهارت، دانش، تجربه، خلاقیت و قضاوت آنها، جهت توسعه استراتژی‌ها، کمپین‌ها و عملیات‌ها برای سازماندهی و بکارگیری نیروهای نظامی با ادغام اهداف، روش‌ها و ابزارها» تعریف می‌شود. این سطح، الزامات سیاسی را با قدرت نظامی مرتبط می‌کند. هنر عملیاتی با دامنه نظامی-سیاسی آن تعریف می‌شود، نه با اندازه نیرو، مقیاس عملیات یا میزان تلاش. به همین ترتیب، هنر عملیاتی نظریه و مهارت‌ها را ارائه می‌دهد و سطح عملیاتی، ساختار و فرایند دکترین را ممکن می‌سازد.^[۱]

سطح عملیاتی جنگ با چهار عنصر اساسی مرتبط است: زمان، فضا، ابزار و هدف. هنر عملیاتی از طریق ابزارهایی مانند هدایت نیروها و تخصیص منابع (محدود) با تولید و به‌کارگیری بهینه (یا حداقل نزدیک به بهینه) قدرت نظامی، در پی دستیابی به اهداف سیاسی است.^[۲] به عنوان مثال، ممکن است پیشنهادهایی برای شناسایی محل ساخت سازه‌های دفاعی، نوع و تعداد نیروها ارائه شود؛ یک پیشنهاد ممکن است پذیرفته یا اصلاح شود.^[۳] در طول قرن بیستم، حوزه نوپای تحقیق در عملیات در نتیجه تلاش‌های نظامی برای بهبود لجستیک و تصمیم‌گیری شکوفا شد.

سطح عملیاتی جنگ بین تاکتیک‌ها (که شامل سازماندهی و به‌کارگیری نیروهای رزمی در میدان نبرد یا نزدیک آن است) و استراتژی (که شامل جنبه‌هایی از عملیات‌های بلندمدت و سطح بالا در صحنه نبرد و رهبری دولت است) قرار می‌گیرد.^[۴]

اتحاد جماهیر شوروی اولین کشوری بود که به‌طور رسمی این سطح سوم تفکر نظامی را که به‌عنوان بخشی از نظریه نظامی عملیات در عمق معرفی شد و نیروهای مسلح شوروی در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ آن را توسعه داده و در طول جنگ جهانی دوم مورد استفاده قرار دادند، متمایز کرد.^[۵]^[۶]^[۷]

جستارهای وابسته

منابع

↑ Department of the Army (May 2012). Army Doctrine Reference Publication (ADRP) 5-0, The Operations Process (PDF). Washington, DC: Government Printing Office. pp. 2–4. Archived (PDF) from the original on 2016-04-30. Retrieved 2016-05-09.
↑ Simpkin, Richard E. (1987). Deep battle: The brainchild of Marshal Tuchachevskii. Brassey's Defence Publishers, London. p. 24. ISBN 0-08-031193-8.
↑ Robinson 1997.
↑ Hess, Earl (2015). Civil War Infantry Tactics: Training, Combat, and Small-Unit Effectiveness (fourth ed.). Baton Rouge: Louisiana State University Press. p. xxi. ISBN 978-0-8071-5937-8.
↑ Zabecki, David T (27 September 2006). The German 1918 Offensives: A Case Study in the Operational Level of War. Routledge. pp. 21–22. ISBN 9781134252251.
↑ The Operational Level of War. DIANE Publishing. 1991. p. v. ISBN 9781428915749.
↑ Luttwak, Edward (1985). Strategy and History. Transaction Publishers. p. 175. ISBN 9780887380655.

[doctrine2012adrp50-1] Department of the Army (May 2012). Army Doctrine Reference Publication (ADRP) 5-0, The Operations Process (PDF). Washington, DC: Government Printing Office. pp. 2–4. Archived (PDF) from the original on 2016-04-30. Retrieved 2016-05-09.

[2] Simpkin, Richard E. (1987). Deep battle: The brainchild of Marshal Tuchachevskii. Brassey's Defence Publishers, London. p. 24. ISBN 0-08-031193-8.

[FOOTNOTERobinson1997-3] Robinson 1997.

[4] Hess, Earl (2015). Civil War Infantry Tactics: Training, Combat, and Small-Unit Effectiveness (fourth ed.). Baton Rouge: Louisiana State University Press. p. xxi. ISBN 978-0-8071-5937-8.

[5] Zabecki, David T (27 September 2006). The German 1918 Offensives: A Case Study in the Operational Level of War. Routledge. pp. 21–22. ISBN 9781134252251.

[6] The Operational Level of War. DIANE Publishing. 1991. p. v. ISBN 9781428915749.

[7] Luttwak, Edward (1985). Strategy and History. Transaction Publishers. p. 175. ISBN 9780887380655.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]