سزار (عنوان)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

سِزار (در لاتین: CÆSAR)از زمان هادریانوس، امپراتور روم، عنوان سزار به کسانی که از سوی یک امپراتور به عنوان جانشین منصوب می شدند، داده می شد.[۱]این لقب در اصل نام خانوادگی گایوس ژولیوس سزار بود و در حدود ۶۸/۶۹ میلادی که به آن «سال چهار امپراتور» نیز می گویند، به امپراتوران روم منصوب شد.

در زمان امپراتوری بیزانس، این لقب به نزدیکان امپراتور هم اطلاق می شد، به عنوان مثال بارداس دایی میخائیل سوم این لقب را گرفته بود. در عربی و فارسی واژه قیصر نیز به همین معنا بکار می‌رود.

منابع[ویرایش]

  1. Abbott، Frank Frost (۱۹۱۱). A History and Description of the Roman Political Institutions. HardPress Publishing. ص. ۳۴۱.

ویکی‌پدیای انگلیسی.