آرتور کانن دویل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از سر آرتور کنان دویل)
پرش به ناوبری پرش به جستجو
آرتور کونن دویل
PortraitOfACD.JPG
پرتره آرتور کونن دویل، اثر سیدنی پجت، حدود ۱۸۹۰ میلادی
نام اصلی سِر آرتور ایگناتیوس کانن دویل
زادروز ۲۲ مهٔ ۱۸۵۹(۱۸۵۹-خطای عبارت: نویسه نقطه‌گذاری شناخته نشده «۵»-۲۲)
ادینبورگ، اسکاتلند
پدر و مادر چارلز دویل
مرگ ۷ ژوئیه ۱۹۳۰ میلادی (۷۱ سال)
کروبورو، ساسکس شرقی، انگلستان
ملیت اسکاتلندی
محل زندگی بریتانیا (ادینبرو، ساوت سی، کروبورو)
جایگاه خاکسپاری کروبورو
پیشه نویسنده، پدیدآور، پزشک
سال‌های نویسندگی دهه ۷۰ سده نوزدهم تا دهه ۲۰ سده بیستم میلادی
همسر(ها) لوییس هاوکینز (۱۸۸۵ تا ۱۹۰۶ (مرگ))
جین لِکی (۱۹۰۷ تا پایان عمر)
فرزندان کینگزلی، مری، دنیس، آدرین، جین
صفحه در دادگان فیلم‌ها
امضا

سِر آرتور ایگناتیوس کانن دویل (به انگلیسی: Sir Arthur Ignatius Conan Doyle)، (زاده ۲۲ مهٔ ۱۸۵۹(۱۸۵۹-خطای عبارت: نویسه نقطه‌گذاری شناخته نشده «۵»-۲۲) - درگذشته ۷ ژوئیهٔ ۱۹۳۰(۱۹۳۰-07-0۷)نویسنده، پدیدآور و پزشک اسکاتلندی بود. او در ابتدا به حرفه پزشکی می‌پرداخت اما آوازه خود را مدیون خلق شخصیت شرلوک هولمز، کارآگاه خصوصی است. او چهار رمان و بیش از پنجاه داستان کوتاه از شرلوک هولمز نوشته‌است. به‌طور کلی داستان‌های شرلوک هولمز نقطه عطفی در ادبیات جنایی محسوب می‌شود.

وی در زمان خود نویسنده‌ای پرکار بوده و علاوه بر داستان‌های شرلوک هولمز؛ اشعار، نمایشنامه‌ها و رمان‌های بسیار دیگری نوشته‌است.

وی عضو فراماسونری بود.[۱]

نام[ویرایش]

او اغلب به عنوان «سر آرتور کانن دویل» یا به سادگی «کانن دویل» خوانده می‌شود. او با نام «آرتور ایگناتوس کانن» و نام خانوادگی «دویل» غسل تعمید شده‌است. مایکل کانن به عنوان پدرخوانده او شناخته می‌شود.[۲] کتابخانه بریتانیا و کتابخانه کنگره او را فقط با نام «دویل» می‌شناسند.[۳]

استون دویل، سردبیر مجله بیکر استریت ژورنال، می‌نویسد: "کانن نام میانی آرتور بوده. او مدت کوتاهی پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان، از کانن به عنوان نام‌خانوادگی استفاده کرد اما از لحاظ فنی، نام خانوادگی او فقط "دویل" است.[۴][۵]

اوایل زندگی[ویرایش]

تصویر دویل توسط در ۱۸۹۳

دویل در ۲۲ مه ۱۸۵۹ در شهر ادینبورگ در اسکاتلند متولد شد.[۶][۷] پدرش، چارلز آلتمتون دویل در انگلستان زاده شد. پدر و مادر دویل هر دو از نژاد کاتولیک ایرلندی بودند و در سال ۱۸۵۵ ازدواج کردند.[۸] در سال ۱۸۶۴، خانواده دویل به دلیل اعتیاد به الکل پراکنده شدند و کودکان به‌طور موقت در ادینبورگ ساکن شدند. در سال ۱۸۶۷ خانواده توانست دوباره جمع شود زندگی را از سر بگیرد.[۹] دویل پدر خود را در سال ۱۸۹۳ از دست داد.[۱۰][۱۱]

دویل با کمک عموی ثروتمند خود در سن نه سالگی به مدرسه فرستاده شد و در سال ۱۸۷۵ به دانشگاه Stonyhurst رفت. از سال ۱۸۷۵ تا ۱۸۷۶، او در مدرسه یسوایت استلا ماتینا در اتریش تحصیل کرد.[۹] او بعدها دین کاتولیک را رد کرد و به یک ندانم‌گرا تبدیل شد،[۱۲] و پس از مدتی عارف شد.[۱۳]

حرفه پزشکی[ویرایش]

از ۱۸۷۶ تا ۱۸۸۱، دویل در دانشکده پزشکی ادینبورگ تحصیل کرد،[۱۴] او همچنین گیاه‌شناسی عملی را در باغ گیاه‌شناسی سلطنتی ادینبورگ فرا گرفت.[۱۵] او در حین تحصیل، شروع به نوشتن داستان‌های کوتاه کرد، اولین داستان کوتاه او ناموفق بود و در مجله بلک وود به چاپ رسید.[۹] او اولین مقاله‌اش به نام «اسرار دره ساسا» را در ۶ سپتامبر ۱۸۷۹ چاپ کرد،[۹][۱۶] او همچنین در ۲۰ سپتامبر ۱۸۷۹، اولین مقاله علمی خود را منتشر کرد.[۹][۱۷][۱۸][۱۹]

دویل از ۱۸۸۰ تا ۱۸۸۱ عنوان پزشک کشتی در سفرهایی به غرب آفریقا کار کرد،[۲۰] و بالاخره در سال ۱۸۸۵ مدرک دکترای خود را از دانشگاه دریافت کرد.[۹][۲۱]

در سال ۱۸۸۲، دویل به همراه همکلاسی سابق خود جورج تناورین، یک مطب پزشکی تأسیس کرد و پس از مدتی مطب شخصی خود را ایجاد کرد و به طبابت پرداخت.[۹][۲۲] او در ژوئن ۱۸۸۲، مطب پزشکی‌اش را راه‌اندازی کرد، اما طبابت او با موفقیت انجام نشد،[۲۳] و او درحالی که انتظار بیمار را می‌کشید دوباره به نوشتن داستان روی آورد.

دویل حامی سرسخت واکسیناسیون اجباری بود و در چندین مقاله از این کار دفاع کرد.[۲۴][۲۵]

در اوایل ۱۸۹۱، دویل اقدام به مطالعه چشم‌پزشکی در وین کرد. او قبلاً در بیمارستان پورتسموث به مطالعه چشم پرداخته بود تا بتواند آزمایش‌های مربوط به چشم را انجام دهد. او از سوی دوستش ورنون موریس برای گذراندن آموزش‌های مربوط به جراحی چشم پیشنهاد شد. او پس از مدتی تحصیل در آلمان، کلاس‌های درس را بسیار دشوار توصیف کرد. او سرانجام تحصیل را رها کرد و به تفریح با همسرش و نوشتن کتاب در ونیز و میلان پرداخت.

او پس از بازدید از ونیز و میلان، به پاریس رفت و از ادموند لانولت، که متخصص بیماری‌های چشم بود، چشم‌پزشکی یادگرفت. او پس از مدت‌ها دوباره مطبی افتتاح کرد اما باز هم نتوانست در طبابت موفق شود.[۲۶][۲۷][۲۸]

حرفه ادبی[ویرایش]

شرلوک هولمز[ویرایش]

دویل در ابتدای خلق اثر شرلوک هولمز با مشکل پیدا کردن ناشر برای داستانش مواجه شد. در ابتدا خوانندگان زیادی حاضر نبودند که برای خواندن چنین داستانی پول خرج کنند، به همین دلیل او برای چاپ داستان اتود در قرمز لاکی مجبور شد به مجلاتی روی آورد که داستان‌های مختلف و کم فروش را در کاغذهای ارزان قیمت چاپ می‌کردند.[۹][۲۹]

او در سال ۱۸۹۲، نامه‌ای به معلم سابق دانشگاهش جوزف بل نوشت و در آن گفت: «من شرلوک هولمز را مدیون شما هستم… و سعی کردم با استفاده از شخصیت و قدرت مشاهده و استنتاج شما یک انسان جدید بسازم.»[۳۰][۳۱]

در فوریه ۱۸۹۰، او داستان نشانه چهار را نوشت.[۹] او داستان‌های کوتاه دیگری هم از شرلوک هولمز نوشته که در مجله استرند به چاپ رسیده‌است.[۳۲]

نگرش ویژه دویل نسبت به شخصیت خلق کرده‌اش باعث با دوام شدن آن شخصیت شده بود.[۳۳] اما او در در سال ۱۸۹۳ و در داستان مشکل نهایی شرلوک هولمز را توسط پروفسور جیمز موریارتی از بین برد. پس از آن ناشران زیادی درخواست دادند تا دویل دوباره شرلوک هولمز را زنده کند، ناشران حاضر بودند مبالغ بسیار زیادی را پرداخت کنند، که این کار باعث شهرت بیشتر شرلوک هولمز شد.[۳۳]

دویل در سال ۱۹۰۳ و بعد از ده سال بالاخره شرلوک هولمز را زنده کرد. او از زبان شرلوک هولمز توضیح داد که فقط جیمز موریارتی از آبشار سقوط کرده‌و مرده‌است، اما از آنجا که هولمز دشمنان خطرناک دیگری مانند سرهنگ سباستین موران داشت، تصمیم گرفته بود خود را مرده نشان بدهد تا بتواند تمام همدستان موریارتی را دستگیر کند. پس از زنده شدن دوباره شرلوک هولمز دویل در سال ۱۹۱۴ داستان دره وحشت را نوشت که با واکنش مثبت خوانندگان روبه رو شد.[۳۴] در نهایت هولمز در ۵۶ داستان کوتاه و ۴ ظاهر شد.

دیگر آثار[ویرایش]

دویل به جز داستان‌های شرلوک هولمز نوشته‌ها و آثار زیاد دیگری دارد. او در سال ۱۸۸۸ رمان «داستان جان اسمیت» را نوشت که البته ناتمام ماند و تنها در سال ۲۰۱۱ منتشر شد.[۳۵] او مجموعه داستان‌های کوتاه دیگری هم نوشته‌است.[۳۶][۹][۳۷]

دویل بین سال‌های ۱۸۸۸ تا ۱۹۰۶، هفت رمان تاریخی نوشت که بسیاری از منتقدان آن رمان‌ها را بهترین اثر او می‌دانستند.[۳۳]


زندگی‌نامه[ویرایش]

او فردی جدا از خانواده بود که هیچ تلاشی برای تربیت فرزندان خود نکرد.

روح گرایی[ویرایش]

کانن دویل معتقد به روح‌گرایی (امکان ارتباط با روح) بود. اوکه فرزندش کینزلی و بسیاری از نزدیکان خود را در جنگ جهانی اول از دست داده بود در اثر ضربه ناشی از فقدان آنان، مانند بسیاری دیگر در آن زمان به این ایده معتقد شده بود. او از رهبران و بانیان این روش در بین مردم عادی بود و تاپایان عمر نیز نتوانست از اندوه مرگ نزدیکان خود رهایی یابد.

درگذشت[ویرایش]

او در ۷ ژوئیه سال ۱۹۳۰ میلادی بر اثر سکته قلبی درگذشت.[۲۹]

میراث ادبی[ویرایش]

پس از درگذشت کانن‌دویل نویسنده‌های بسیاری به تقلید از او داستان‌های شرلوک هولمز را ادامه دادند که از مشهورترینشان لورن دی. استلمن است. تا کنون دو کتاب از او با نام‌های دکتر جکیل و آقای هولمز و شرلوک هولمز علیه دراکولا به همت نشر قطره به زبان فارسی ترجمه شده‌است.[۳۸]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. «فراماسون‌ها: به تبعیض علیه ما پایان دهید». بی‌بی‌سی فارسی. ۱۹ بهمن ۱۳۹۶. 
  2. Stashower says that the compound version of his surname originated from his great-uncle Michael Conan, a distinguished journalist, from whom Arthur and his elder sister, Annette, received the compound surname of "Conan Doyle" (Stashower 20–21). The same source points out that in 1885 he was describing himself on the brass nameplate outside his house, and on his doctoral thesis, as "A. Conan Doyle" (Stashower 70).
  3. Redmond, Christopher (2009). Sherlock Holmes Handbook 2nd ed. Dundurn. p. 97. Google Books. Retrieved 11 February 2017.
  4. Doyle, Steven; Crowder, David A. (2010). Sherlock Holmes for Dummies. Hoboken, New Jersey: John Wiley & Sons. p. 51.
  5. The London Gazette: no. 27494. p. . 11 November 1902.
  6. "Scottish Writer Best Known for His Creation of the Detective Sherlock Holmes". Encyclopædia Britannica. Retrieved 30 December 2009. 
  7. "Sir Arthur Conan Doyle Biography". sherlockholmesonline.org. Archived from the original on 2 February 2011. Retrieved 13 January 2011. 
  8. The details of the births of Arthur and his siblings are unclear. Some sources say there were nine children, some say ten. It seems three died in childhood. See Owen Dudley Edwards, "Doyle, Sir Arthur Ignatius Conan (1859–1930)", Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, 2004; Encyclopædia Britannica; Arthur Conan Doyle: A Life in Letters, Wordsworth Editions, 2007 p. viii; شابک: ‎۹۷۸-۱-۸۴۰۲۲-۵۷۰-۹.
  9. ۹٫۰ ۹٫۱ ۹٫۲ ۹٫۳ ۹٫۴ ۹٫۵ ۹٫۶ ۹٫۷ ۹٫۸ ۹٫۹ Owen Dudley Edwards, "Doyle, Sir Arthur Ignatius Conan (1859–1930)", Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, 2004.
  10. Lellenberg, Jon; Stashower, Daniel; Foley, Charles (2007). Arthur Conan Doyle: A Life in Letters. HarperPress. pp. 8–9. ISBN 978-0-00-724759-2. 
  11. Stashower, pp. 20–21.
  12. Golgotha Press (2011). The Life and Times of Arthur Conan Doyle. BookCaps Study Guides. ISBN 978-1-62107-027-6. In time, he would reject the Catholic religion and become an agnostic. 
  13. Pascal, Janet B. (2000). Arthur Conan Doyle: Beyond Baker Street. Oxford University Press. p. 139.
  14. Brown, Yoland (1988). Ruyton XI Towns, Unusual Name, Unusual History. Brewin Books. pp. 92–93. ISBN 0-947731-41-5. 
  15. McNeill, Colin (6 January 2016). "Mystery solved of how Sherlock Holmes knew so much about poisonous plants". Herald Scotland. Retrieved 9 January 2016. 
  16. Stashower, Daniel (2000). Teller of Tales: The Life of Arthur Conan Doyle. Penguin Books. pp. 30–31. ISBN 0-8050-5074-4. 
  17. Doyle, Arthur Conan (20 September 1879). "Arthur Conan Doyle takes it to the limit (1879)". British Medical Journal. BMJ Publishing Group Ltd. Retrieved 2 February 2014.  (نیاز به عضویت)
  18. Doyle, Arthur Conan (20 September 1879). "Letters, Notes, and Answers to Correspondents". British Medical Journal. BMJ Publishing Group Ltd. Retrieved 2 February 2014.  (نیاز به عضویت)
  19. Robert Mendick (23 May 2015). "Russian supergrass 'poisoned after being tricked into visiting Paris'". Sunday Telegraph. Retrieved 24 May 2015. 
  20. Conan Doyle, Arthur (Author), Lellenberg, Jon (Editor), Stashower, Daniel (Editor) (2012). Dangerous Work: Diary of an Arctic Adventure. University Of Chicago Press; ISBN: 0-226-00905-X; ISBN: 978-0-226-00905-6.
  21. Available at the Edinburgh Research Archive.
  22. Stashower, pp. 52–59.
  23. Stashower, pp. 55, 58–59.
  24. [۱]
  25. [۲]
  26. Higham, Charles (1976). The Adventures of Conan Doyle. New York: W.W. Norton. pp. 86–87. 
  27. Diniejko, Andrzej. "Sir Arthur Conan Doyle: A Biographical Introduction". The Victorian Web. Retrieved 21 October 2016. 
  28. Stashower, pp. 114–118.
  29. ۲۹٫۰ ۲۹٫۱ “Conan Doyle Dead From Heart Attack”. آرشیو مجله نیویورک تایمز. 8 July 1930. 
  30. Independent, 7 August 2006;
  31. Doyle, Arthur Conan, Memories and Adventures (Reprint), Cambridge University Press, (Cambridge) 2012, p.26.
  32. City of Westminster green plaques Archived 16 July 2012 at the Wayback Machine.; accessed 22 March 2014.
  33. ۳۳٫۰ ۳۳٫۱ ۳۳٫۲ Carr, John Dickson (1947). The Life of Sir Arthur Conan Doyle. 
  34. Stanford Jane, That Irishman: The Life and Times of John O'Connor Power, pp. 30, 124–127, History Press Ireland, May 2011; شابک: ‎۹۷۸-۱-۸۴۵۸۸-۶۹۸-۱
  35. Saunders, Emma (6 June 2011). "First Conan Doyle novel to be published". BBC. Archived from the original on 7 June 2011. Retrieved 6 June 2011. 
  36. Macdonald Hastings, Mary Celeste, (1971); شابک: ‎۰-۷۱۸۱-۱۰۲۴-۲
  37. "Mary Celeste – definition of Mary Celeste in English from the Oxford dictionary". 
  38. «پرفروش‌های نشر قطره». سایت نشر قطره. 

منابع[ویرایش]

  • ماجراهای شرلوک هولمز (عینک طلایی)، آرتور کانن دویل، حسین سبحانی، مقدمه
  • ماجراهای شرلوک هولمز (نشانه چهار)، آرتور کانن دویل، مژده دقیقی، مقدمه

پیوند به بیرون[ویرایش]