سرکوب دراویش گنابادی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

مختصات: ۳۲°۳۷′۳۶٫۶″ شمالی ۵۱°۴۱′۰٫۰۷″ شرقی / ۳۲٫۶۲۶۸۳۳°شمالی ۵۱٫۶۸۳۳۵۲۸°شرقی / 32.626833; 51.6833528 سرکوب دراویش گنابادی در سال ۱۳۸۷ در ایران اتفاق افتاد.

در پی انتشار اطلاعیه‌ای در نماز جمعه اصفهان علیه دراویش گنابادی، صبح روز چهارشنبه ۳۰ بهمن ۱۳۸۷ مقبره درویش ناصر علی (اسدالله ایزدگشسب) در آرامگاه تخت فولاد اصفهان، مورد حمله قرار گرفته و با بولدوزر بطور کامل تخریب و اموال آن غارت شد.[۱] خبرنامه امیرکبیر حمله کنندگان را در حدود ۱۷۰ نفر و از نیروهای وزارت اطلاعات، شهرداری اصفهان و گروه‌های فشار گزارش کرد.[۲]

بنای تخریب شده از آثار ملی ثبت شده بود که از سال ۱۳۸۰ برای برگزاری مراسم دراویش مورد استفاده قرار می‌گرفت.[۳]

در پی این اقدام عده‌ای از دروایش در روز سوم اسفند مقابل ساختمان مجلس شورای اسلامی تحصن کردند که در این تحصن نیز ۶۰ نفر دیگر توسط نیروهای امنیتی دستگیر شدند. به همین مناسبت این روز به نام روز درویش نامگذاری شد.[۴]

سوابق سرکوب دراویش در ایران[ویرایش]

در دوران دولت نهم پیش از این هم در حملات دیگری حسینیه‌های دروایش در قم، بروجرد و منزل مسکونی معلمی با نام رحمت‌الله جوادی در چرمهین[۵] که محل برگزاری مراسم مذهبی دراویش بود را نیز تخریب شده بود. همچنین در دوران دولت نهم، عده کثیری از دراویش نیز دستگیر، زندانی و از تحصیل منع شدند. البته این برخوردها محدود به دولت خاصی نبوده و تا دوران ریاست جمهوری یازدهم و دوازدهم امتداد یافته‌است. درگیری‌های بهمن و اسفند سال ۹۶ دراویش در گلستان هفتم پاسداران با نیروهای حکومتی، موید کنترل اوضاع از سمت نهای ورای دولت است.[۶] این چهارمین تخریب حسینیه دراویش از این نوع بود و نکته دیگر اینکه مقبره درویش ناصر علی از آثار ثبت شده ملی محسوب می‌گردید. نورعلی تابنده گنابادی قطب دراویش گنابادی از فعالین ملی و عضو هیئت امنای مقبره دکتر محمد مصدق است.

به گفته بخش فارسی بی‌بی‌سی سرکوب دراویش گنابادی و تخریب حسینیه‌ها و اماکن مذهبی آنان که از سوی متشرعین خانقاه نامیده می‌شود در سالهای اخیر به شدت افزایش یافته و نیروهای سپاه، بسیج، لباس شخصی‌های موسوم به گروه فشار و سایر سازمان‌های دولتی با فراغ بال و بدون هیچگونه توجه به قوانین مدنی و منعی از سوی سران حکومت به این سرکوب‌ها ادامه می‌دهند تنها محافل و منادیان حقوق بشر و سازمان‌های مربوطه در خارج از کشور[۷] گاه با محکوم نمودن اعمال غیرقانونی حکومت ایران در برخورد با مذاهب و تفتیش عقاید از حکومت ایران کاهش فشار و سرکوب را خواستار هستند.[۸]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]