سرماخوردگی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فارسی English
سرماخوردگی

نمایش سطح مولکولی یک راینو ویروس.
آی‌سی‌دی-۱۰ J00.0
آی‌سی‌دی-۹ 460
دادگان بیماری‌ها ۳۱۰۸۸
مدلاین پلاس ۰۰۰۶۷۸
ای‌مدیسین med/۲۳۳۹
سمپ D003139

سرماخوردگی (به انگلیسی: common cold) که با نام‌های نازوفارنژیت (nasopharyngitis)، رینوفارنژیت (rhinopharyngitis) و زکام حاد (acute coryza) نیز شناخته می‌شود، بیماری واگیر مربوط به دستگاه تنفسی فوقانی است که عمدتاً بینی را تحت تأثیر قرار می‌دهد. سرماخوردگی معمولاً با خستگی، احساس سرما، عطسه و سردرد آغاز می‌شود و با علائمی چون سرفه، گلودرد، آبریزش بینی و تب ادامه می‌یابد و معمولاً هفت تا ده روز بعد برطرف می‌شود و برخی علائم ممکن است تا سه هفته طول بکشد. بیش از دویست نوع ویروس عامل سرماخوردگی وجود دارد، با این حال راینو ویروس‌ها (که خود بیش از ۹۹ نوع مختلف شناخته‌شده هستند) متدوال‌ترین عامل این بیماری هستند. ویروس‌های عامل بیماری می‌توانند تا مدت زمانی طولانی (برای راینو ویروس تا بیش از ۱۸ ساعت) در محیط زنده بمانند و ممکن است از دستان به چشمان و بینی که محل عفونت هستند، منتقل شوند. ویروس از طریق عطسه، سرفه و تماس با افراد یا اشیاء آلوده قابل انتقال به بدن است. برخی معتقدند که در معرض سرما قرار گرفتن باعث سرماخوردگی می‌شود و همین باعث شده که این نام را برای بیماری انتخاب کنند که البته این مطلب به اثبات نرسیده و رد شده است.

عفونت دستگاه تنفسی فوقانی بر اساس قسمت‌هایی از بدن که بیشتر دچار عفونت می‌شوند، دسته‌بندی می‌گردند، که سرماخوردگی عمدتاً بینی، سینوس‌ها (سینوزیت)، گلو (فارنژیت) و همچنین یک یا هر دو چشم را با التهاب ملتحمه تحت تأثیر قرار می‌دهد. علائم بیماری معمولاً به واکنش دستگاه ایمنی بدن بیشتر مرتبط هستند تا به بافت‌هایی که ویروس از بین می‌برد. تشخیص بیماری سرماخوردگی از آنفلونزا بسیار مشکل و گاهی غیرممکن است، در آنفلوانزا علائمی مانند سردرد، درد عضلات و تب شدت بیشتری دارند که البته در سرماخوردگی‌های شدید هم به همان شکل است. با هر بار ابتلا به بیماری، بدن انسان آنتی‌بادی مربوط به ویروس را تولید می‌کند تا در آینده دیگر به آن مبتلا نشود، اما از آنجا که بیش از دویست ویروس مختلف باعث سرماخوردگی می‌شوند، با هر بار ابتلا باید آنتی‌بادی مختص آن ساخته شود و برای همین یک فرد در طول زندگی خود به طور متوسط ۵۰ بار (بزرگسالان دو تا پنج بار در سال و کودکان شش تا ده بار در سال) به سرماخوردگی مبتلا می‌شود.

همچنین به دلیل همان دویست ویروس، ساختن واکسن سرماخوردگی مشکل و غیرممکن است و هیچ دارویی برای این بیماری تاکنون به وجود نیامده است، اگرچه علائم بیماری را با داروهای تب‌بر (مانند استامینوفن) یا ضدآبریزش بینی (مانند آنتی‌هیستامین) می‌توان کاهش داد. در بعضی موارد که احتمال ابتلا به یک بیماری باکتریایی (مانند برونشیت، سینه پهلو، سینوزیت و عفونت گوش میانی) وجود دارد، از آنتی‌بیوتیک برای درمان آن استفاده می‌شود، اما آنتی‌بیوتیک‌ها هیچ تاثیری بر روی ویروس سرماخوردگی ندارند. برخی نیز معتقدند که ویتامین ث یا قرص روی یا عسل می‌تواند باعث بهبودی علائم بیماری شود که به طور کامل به اثبات نرسیده است. به طور کلی پیشگیری از بیماری آسان است، زیرا ویروس عامل بیماری مدت زمان محدودی را زنده می‌مانند و با شست‌وشوی دست‌ها که یکی از راه‌های مهم برای پیشگیری است، می‌تواند آن را از بین برد و برخی شواهد استفاده از ماسک‌های بینی و دهان را نیز موثر می‌دانند.

علائم و نشانه‌ها[ویرایش]

علائم سرماخوردگی[۱]
علائم شایع/اولیه علائم ثانویه

متداول‌ترین علائم سرماخوردگی شامل سرفه، آبریزش بینی، گرفتگی بینی و گلودرد است و علائم دیگر شامل درد عضلات، خستگی، سردرد، و بی‌اشتهایی.[۲] گلودرد تقریباً در ۴۰% افراد و سرفه تقریباً در ۵۰% افراد بروز می‌کند،[۳] سرفه‌های ناشی از سرماخوردگی معمولاً خشک و پشت سر هم هستند.[۴] نیمی از موارد درد عضلانی رخ می‌دهد.[۵] تب در بزرگسالان غیرمعمول، اما در نوزادان و کودکان رایج است و ممکن است تب خفیفی تا ۳۸٫۹ درجه مشاهده شود.[۴][۵] بعضی از ویروس‌هایی که موجب سرماخوردگی می‌شوند، ممکن است بدون علامت باشند.[۶][۷] رنگ خلط سینه یا ترشحات بینی ممکن است بی‌رنگ یا زرد و یا سبز باشد و اینکه آیا عفونت ناشی از باکتری بوده‌است یا ویروس را مشخص نمی‌کند.[۸]

سرماخوردگی معمولاً با خستگی، احساس سرما، عطسه و سردرد آغاز می‌شود و تا دو روز پس از آن ادامه دارد و با علائم دیگر از جمله آبریزش بینی و سرفه دنبال می‌شود.[۲] این علائم ۱۶ ساعت پس از در معرض ویروس قرار گرفتن آغاز می‌شوند[۹] و معمولاً دو تا چهار روز پس از آغاز بیماری به بیشترین حد خود می‌رسند.[۵][۱۰] علائم معمولاً ظرف هفت تا ده روز بعد برطرف می‌شوند، اما بعضی علائم مانند سرفه خشک[۴] ممکن است تا سه هفته باقی بمانند.[۱۱] در کودکان، سرفه در ۳۵ تا ۴۰ درصد موارد تا بیش از ده روز و در ۱۰% از موارد تا بیش از ۲۵ روز ادامه می‌یابد.[۱۲]

علائم بیماری توسط دستگاه ایمنی بدن پدیدار می‌شوند و نه توسط ویروس.[۱۳] مواد ضدعفونی‌کننده‌ای که توسط گلبول‌های سفید تولید می‌شوند، می‌تواند به سلول‌های بدن آسیب برساند و یا باعث تولید آنزیم و در نتیجه واکنش‌های شیمیانی درون بدن شود و این گونه علائم بیماری پدیدار می‌گردد.[۱۴] در واقع علائم بیماری از واکنش‌های شیمیایی پیچیده درون رگ‌های خون، غدد و بافت‌های عصبی پدیدار می‌شوند.[۱۵] گرفتگی بینی به دلیل متورم شدن رگ‌های درون حفره بینی است که میزان تورم رگ‌ها توسط عصب‌هایی کنترل می‌شود که مواد شیمیایی با نام نوراپی‌نفرین (یا نورادرنالین) تولید می‌کنند.[۱۶] هنگامی که بینی ملتهب می‌شود، اگر راه یکی از حفره‌های بینی سد شود و حفره دیگر خالی باشد، به آن حفره فشار وارد شده و راه برای ورود باکتری یا ویروس به بافت‌های بینی باز خواهد بود. علاوه بر بافت‌های بینی، حفره سینوس نیز می‌تواند از باکتری یا ویروس پر شود و منجر به سینوزیت و عفونت گوش میانی در کودکان شود.[۱۷] سرفه که از علائم بعدی سرماخوردگی است، به دلیل متورم و عفونی شدن گلو، نای و راه‌های هوایی تحتانی به وجود می‌آید. سرفه‌های خشک نشان‌دهنده التهاب راه هوایی فوقانی و سرفه‌های دارای خلط نشان‌دهنده التهاب راه هوایی تحتانی هستند.[۱۴]

علت سرماخوردگی[ویرایش]

ویروس‌شناسی[ویرایش]

سرماخوردگی عفونت دستگاه تنفسی فوقانی است که به راحتی منتقل می‌شود. برخلاف باکتری‌ها، ویروس‌ها دارای ساختار سلولی نیستند. ویروس سرماخوردگی دارای جداری (envelope) از جنس پروتئین است و از این روی مقامت بیشتری نسبت به دیگر انواع ویروس‌ها دارد.[۱۸] دانشمندان بر این باورند که ویروس‌ها «زنده» نیستند و باید در اطراف سلول‌ها قرار گیرند تا بتوانند تکثیر شوند.[۱۴] ویروس‌های دیگری نیز ممکن است علت سرماخوردگی باشند که عبارتند از: کروناویروس‌ها (۱۰-۱۵%)، ویروس پاراآنفلوانزا انسانی (۱۰-۱۵%)[۱۹]، ویروس سنسیشال تنفسی انسانی ، آدنوویروس (۵%)[۱۹]، آنتروویروس، و ویروس متاپنومو.[۲۰] از این ویروس بیش از یک نوع وجود دارد[۲۱] و در کل، بیش از دویست ویروس مختلف به سرماخوردگی‌ها مربوط می‌شوند.[۵] دانشمندان هنوز قادر به تشخیص علت ۲۰ تا ۳۰ درصد سرماخوردگی‌های بزرگسالان نیستند، اگرچه فرض بر ویروسی بودن عامل آنها است و نوع ویروس اهمیتی برای درمان بیماری ندارد.[۲۲]

کروناویروس‌ها گروهی از ویروس‌ها هستند که عامل سرماخوردگی شناخته می‌شوند. با مشاهده این ویروس‌ها در زیر میکروسکوپ الکترونی می‌توان دید که ظاهری هاله‌ای یا تاج مانند دارند (کورونا به معنی تاج یا هاله است).

راینو ویروس رایج‌ترین عامل سرماخوردگی است و در ۳۰ تا ۸۰ درصد موارد علت بیماری شناخته می‌شود. راینو ویروس، ویروسی از خانواده پیکورناویروس‌ها و شامل ۹۹ نوع مختلف شناخته‌شده[۲۳][۲۴] و دارای قطری حدود ۲۰ نانومتر است، به طوری که پنج هزار عدد از این ویروس تنها ۱ میلی‌متر جای می‌گیرند.[۱۴] راینو ویروس نوع C در سال ۲۰۰۷ کشف شد و در سرتاسر دنیا قابل مشاهده می‌شود.[۲۲] تاثیر نوع C نسبت به نوع A و B شدیدتر است.[۲۵] راینو ویروس دارای یک ژنوم RNA معمولی با پروتئین و پلی‌نوکلئوتید است که مشابه DNA انسان عمل می‌کند. این پروتئین‌ها عامل اصلی واکنش آنتی‎بادی‌های بدن انسان هستند.[۱۷] راینو ویروس‌ها در دمای ۹۱ درجه فارنهایت (معادل ۳۲٫۷ درجه سلسیوس) بهترین شرایط را برای رشد و نمو دارند و این دمایی است که در نوک بینی انسان مشاهده می‌شود.[۲۲]

ساختار کروناویروس‌ها نیز دارای یک ژنوم RNA معمولی است.[۱۷] افرادی که همزمان دارای بیماری دیگری باشند و کودکان مبتلا به بیماری‌های قلبی، بیشتر در معرض خطر ابتلا به کروناویروس‌ها هستند. معمولاً شدت سرماخوردگی که کروناویروس عامل آن باشد بیشتر است.[۲۶] کروناویروس‌ها که پس از راینو ویروس‌ها بزرگترین عامل ابتلا به سرماخوردگی هستند، بیشتر در زمستان و بهار باعث سرماخوردگی می‌شوند.[۲۲] اگرچه کروناویروس‌ها بیشتر در جانوران دیده می‌شوند، اما پنج نوع از آنها دستگاه تنفسی بدن انسان را تحت تاثیر قرار می‌دهد. تشخیص اینکه علت بیماری کروناویروس باشد یا خیر کمی مشکل است، چرا که برخلاف راینو ویروس‌ها به سختی در آزمایشگاه رشد و نمو می‌کنند.[۲۲] ساختار آدنوویروس‌ها شامل دو DNA معمولی می‌شود و تاکنون بیش از ۴۰ گونه از آن شناخته شده است ولی فقط در چند گونه از آن مشخص است که چگونه باعث به وجود آمدن بیماری می‌شوند.[۲۷] ویروس سنسیشیال تنفسی می‌تواند در نوزادان (به ویژه نوزادان زیر یک سال که زایمان زودهنگام داشته‌اند) و یا افرادی که مبتلا به یک بیماری مزمن ریوی باشند، موجب بیماری سینه پهلو شود.[۲۸]

انتقال[ویرایش]

با هر بار عطسه، ذرات آن تا سه متر جلوتر پرتاب خواهد شد و اين سبب انتقال ويروس می‌شود.

ویروس سرماخوردگی اغلب به دو شکل منتقل می‌شود، استنشاق یا بلعیدن ذرات موجود در هوا که ویروس را دربردارند و یا تماس با مخاط بینی یا اشیای آلوده.[۳][۲۹] اینکه کدام روش انتقال سرماخوردگی متداول‌تر است، هنوز مشخص نشده‌است، اگر چه روی تماس دست با دست و دست با پوست یا دست بیشتر تاکید می‌شود تا ذرات هوا.[۳۰] این ویروس‌ها می‌توانند تا مدت زمانی طولانی (برای راینو ویروس تا بیش از ۱۸ ساعت) در محیط زنده بمانند و ممکن است از دستان به چشمان و بینی که محل عفونت هستند، منتقل شوند.[۲۹] و افرادی که در مجاورت قرار داشته باشند در معرض خطر بیشتر ابتلا هستند.[۳۰] در مهدکودک‌ها و مدارس به علت مجاورت تعداد زیاد کودکان با مصونیت کم و غالباً با بهداشت ضعیف، انتقال بیشتر متداول است.[۳۱] پس از آن، عفونت به خانه و در حضور سایر افراد خانواده آورده می‌شود.[۳۱] هیچ مدرکی مبنی بر اینکه که هوای مجدداً به گردش درآمده در طول یک پرواز هوایی روشی برای انتقال باشد وجود ندارد.[۲۹] اگرچه افرادی که در محل نزدیکتری نشسته‌اند در معرض خطر بیشتری هستند.[۳۰] سرماخوردگی‌های ناشی از راینو ویروس بیشترین میزان واگیر را در سه روز اول علائم دارد. پس از این دوره، از میزان واگیردار بودن سرماخوردگی کاسته می‌شود.[۳۲]

به نظر می‌رسد که ویروس‌های سرماخوردگی از طریق بوسه منتقل نمی‌شوند، بلکه این ویروس‌ها از طریق ذراتی که در فواصل نزدیک از طریق سرفه یا عطسه از دهان بیرون می‌آیند می‌توانند منتقل شوند. همچنین انگشتان آلوده در جاهای عمومی مانند دستگیره در، در صورتی که با چشم یا بینی تماس پیدا کنند، ویروس قادر به انتقال خواهد بود.[۱۴] از آنجا که راه ارتباطی بین چشم‌ها و حفره‌های بینی باز است، تماس با چشم می‌تواند باعث انتقال ویروس به سمت بینی شود.[۳۳] ویروس‌های سرماخوردگی در اصل از طریق راه حلق و بینی به بدن منقل می‌شوند، به همین دلیل دهان را به تنهایی نمی‌توان عامل انتقال ویروس دانست.[۱۷]

آب و هوا[ویرایش]

این عقیده که در معرض سرما قرار گرفتن باعث سرماخوردگی می‌شود نادرست است، زیرا برای ابتلا به بیماری حتماً باید با ویروس تماس ایجاد شود، با این حال قرار گرفتن در بعضی شرایط مانند خستگی و کار زیاد، استرس، تغذیه نامناسب و سیگار کشیدن میزان آسیب‌پذیری را افزایش می‌دهد.[۴] افرادی که دخانیات مصرف بیشتر در معرض خطر سرماخوردگی هستند.[۳۴] نظریه‌ای که عرف به آن عقیده دارند این است که سرماخوردگی از طریق قرار گرفتن برای مدت طولانی در معرض هوای سرد مانند باران یا برف «گرفته» می‌شود، که علت نام‌گذاری این بیماری نیز همین بوده‌است.[۳۵] نقش سرد شدن بدن به عنوان یک عامل خطرزا برای سرماخوردگی مورد بحث است.[۳۶] برخی از ویروس‌هایی که باعث سرماخوردگی می‌شوند فصلی هستند، و در هوای سرد یا بارانی و مرطوب بیشتر رخ می‌دهند.[۳۷] تصور می‌شود که این عمدتاً به دلیل مدت زمان طولانی است که در داخل خانه سپری می‌شود؛[۳۸] به خصوص کودکانی که به مدرسه باز می‌گردند.[۳۱] با این حال، همچنین ممکن است که به تغییرات دستگاه تنفسی مربوط باشد که این موجب مستعد شدن برای ابتلا می‌شود.[۳۹] رطوبت کم به دلیل هوای خشک به ذراتی که به راحتی پخش می‌شوند اجازه می‌دهد تا فواصل دورتری پراکنده شوند و مدت بیشتری در هوا بمانند و در نتیجه میزان انتقال را افزایش می‌دهد.[۴۰]

موارد دیگر[ویرایش]

مصونیت عمومی، در اثر تماس قبلی با ویروس‌های سرماخوردگی اتفاق می‌افتد و در افراد جوان‌تر جامعه که میزان عفونت‌های دستگاه تنفسی آنها بالاتر است بیشتر دیده می‌شود.[۴۱] عملکرد ضعیف دستگاه ایمنی نیز عاملی خطرزا برای بیماری است.[۴۱][۴۲] کمبود خواب و سوءتغذیه نیز با خطر بیشتر گسترش بیماری پس از قرار گرفتن در معرض راینو ویروس همراه بوده‌اند. تصور می‌شود که این به دلیل تأثیر آن‌ها بر عملکرد ایمنی باشد.[۴۳][۴۴] شیردهی احتمال عفونت گوش میانی و عفونت دستگاه تنفسی تحتانی را کاهش می‌دهد[۴۵] و همواره توصیه می‌شود که در دوران عفونت، شیردهی متوقف نشود.[۴۶] مطالعات نشان می‌دهد که کودکانی که از شیر مادر تغذیه می‌کنند، پنج برابر کمتر در معرض خطر عفونت گوش هستند، زیرا شیر مادر دارای سلول‌های حیاتی جهت حفظ دستگاه ایمنی کودک است.[۱۷]

پاتوفیزیولوژی[ویرایش]

سرماخوردگی نوعی بیماری مربوط دستگاه تنفسی فوقانی است.

به نظر می‌رسد که علائم سرماخوردگی بیشتر به واکنش دستگاه ایمنی به ویروس مربوط باشد.[۴۷] مکانیسم واکنش دستگاه ایمنی برای هر ویروس متفاوت است. برای مثال، راینو ویروس عموماً از طریق تماس مستقیم منتقل می‌شود. این ویروس به شیوه‌هایی نامعلوم به گیرنده‌های ICAM-1 انسان متصل می‌شود تا منجر به آزادسازی التهاب شود.[۴۷] سپس این التهاب‌ها علائم را ایجاد می‌نمایند. در حالت کلی آسیبی به بافت پوششی بینی نمی‌رسد.[۴۷] در مقابل، ویروس سنسشیال تنفسی (RSV) هم از طریق تماس مستقیم و هم ذرات هوا منتقل می‌شود. سپس پیش از آن که مکرراً در دستگاه تنفسی تحتانی پخش شود، در بینی و گلو تکثیر می‌شود.[۴۸] RSV منجر به بافت پوششی آسیب می‌رساند.[۴۸] ویروس پارا آنفلوآنزای انسانی عموماً منجر به التهاب بینی، حلق و نایژه می‌شود.[۴۹] در خردسالان وقتی این ویروس نای را تحت تأثیر قرار دهد، ممکن است علائم خروسک پدیدار گردد که علت آن اندازه کوچک مجرای تنفسی در کودکان است.[۴۹]

ویروس از طریق گیرنده ICAM-1 وارد سلول‌ها می‌شود و سلولی که دارای گیرنده ICAM-1 نباشد به ویروس آلوده نخواهد شد. به همین دلیل اکثر پژوهش‌های مرتبط با سرماخوردگی پیرامون ICAM-1 صورت می‌گیرد.[۱۷] سرماخوردگی معمولاً فقط ناحیه بینی از بدن را تحت تاثیر قرار می‌دهد، زیرا این ناحیه دارای گیرنده ICAM-1 است. در مقایسه با آن، آنفلونزا سایر نقاط را نیز تحت تاثیر قرار می‌دهد و خود به تنهایی می‌تواند بیماری خطرناک و حتی کشنده‌ای باشد، در حالی که سرماخوردگی معمولاً بی خطر است و بزرگترین تهدیدی که می‌تواند داشته باشد، ابتلا به عفونتی دیگر (مانند سینه پهلو) است.[۱۷]

تشخیص بیماری[ویرایش]

تفاوت بین عفونت‌های ویروسی دستگاه تنفسی فوقانی به طور کلی بستگی به محلی که علائم بروز می‌کند دارد. تاثیر سرماخوردگی عمدتاً بر روی بینی، فارنژیت بر روی گلو و برونشیت بر روی ریه‌ها می‌باشد.[۳] در نوزادان و یا افراد بسیار مسن، سرماخوردگی می‌تواند باعث گسترش عفونت‌های سینه مانند برونشیت شده و حتی منجر به مرگ شود.[۱۴] سرماخوردگی غالباً به عنوان التهاب بینی تعریف می‌شود و ممکن است شامل مقداری التهاب گلو نیز باشد.[۵۰] تشخیص معمولاً توسط خود فرد انجام می‌شود.[۵] جداکردن عامل حقیقی ویروسی درگیر به ندرت انجام می‌شود،[۵۰] و به طور کلی شناسایی نوع ویروس از طریق علائم ممکن نیست.[۵] سرفه ناشی از سرماخوردگی در مقایسه با سرفه ناشی از آنفلوانزا ملایم‌تر است.[۵] اگرچه وجود تب و سرفه در بزرگسالان احتمال بیشتری از آنفلوآنزا را نشان می‌دهد، با این حال شباهت بسیار زیادی میان علائم این دو وجود دارد.[۵۱] تشخیص بیماری سرماخوردگی از آنفولانزا بسیار مشکل و گاهی غیرممکن است، در آنفلوانزا علائمی مانند سردرد، درد عضلات و تب شدت بیشتری دارند که البته در سرماخوردگی‌های شدید هم به همان شکل است.[۱۴]

آلرژی به گرده گیاهان نیز می‌تواند موجب آبریزش بینی شده که مشابه سرماخوردگی است. معمولاً آبریزش بینی ناشی از آلرژی زمان بیشتری به طول می‌انجامد. همچنین بعضی افراد با قرار گرفتن در هوای سرد دچار آبریزش بینی می‌شوند که آن را نمی‌توان جزء علائم سرماخوردگی دانست.[۴]

با بالا رفتن سن، دستگاه ایمنی بدن قدرتمندتر شده و با هر ابتلا به سرماخوردگی، آنتی‌بادی مخصوص آن تولید می‌شود و در نتیجه بزرگسالان کمتر از خردسالان دچار سرماخوردگی می‌شوند. همچنین بزرگسالان در مقابل ویروسی که خردسالان به آن مبتلا می‌شوند، مصونیت بیشتری دارند.[۱۴] تولید آنتی‌بادی‌ها حداقل دو هفته پس از ابتلا به عفونت انجام می‌شود و پس از سه یا چهار هفته به حداکثر میزان خود می‌رسد.[۵۲] آنتی‌بادی‌ها باعث درمان بیماری نمی‌شوند، بلکه مانع ابتلای مجدد به یک ویروس خاص می‌شوند، از طرفی در مقابل ویروس‌های دیگر نمی‌توانند از بدن محافظت کنند و از آنجا که بیش از ۲۰۰ ویروس مختلف باعث بیماری سرماخوردگی می‌شوند، یک فرد ممکن است در طول عمر خود هر سال چندین بار دچار سرماخوردگی شود که هر کدام از آنها متعلق به یک نوع ویروس هستند.[۱۴] در صورتی که دستگاه ایمنی بدن نسبت به یک نوع ویروس ایمن شود، به هر گونه عفونتی که مربوط به ویروس مشابه آن باشد، بر اساس حافظه قبلی ذخیره شده در سلول‌ها سریعاً پاسخ نشان می‌دهد و نسبت به آن ایمن خواهد بود.[۱۷]

پیشگیری[ویرایش]

تنها راه مؤثر برای پیشگیری از سرماخوردگی جلوگیری فیزیکی از پخش شدن ویروس است.[۵۳] این کار عمدتاً شامل شست‌وشوی دست‌ها و استفاده از ماسک‌های صورت می‌شود. در محیط‌های درمانی، روپوش و دستکش یکبار مصرف نیز استفاده می‌شود.[۵۳] انجام کارهایی مانند قرنطینه کردن افراد امکان‌پذیر نیست، زیرا بیماری بسیار همه‌گیر است و نمی‎‌توان علائم آن را به طور قطعی به این بیماری نسبت داد. از آنجا که این بیماری از طریق ویروس‌های فراوانی به وجود می‌آید و ویروس‌ها دستخوش تغییرات سریع هستند، واکسیناسیون کاری دشوار است،[۵۳] و ایجاد واکسنی که به گونه‌ای فراگیر مؤثر باشد، بسیار نامحتمل است.[۵۴]

شست‌وشوی مرتب دست‌ها احتمال انتقال ویروس‌های سرماخوردگی را مخصوصاً در کودکان کاهش می‌دهد.[۵۵] اینکه آیا استفاده از داروهای ضدویروس یا آنتی‌بیوتیک همراه با شست‌وشوی دست‌ها، مزیت خاصی دارد یا خیر نامشخص است.[۵۵] استفاده از ماسک‌های صورت در نزدیکی افراد مبتلا می‌تواند مفید باشد، اما در مورد فاصله اجتماعی بیشتر مدارک کافی موجود نیست.[۵۵] استفاده از مکمل روی در کاهش تعداد سرماخوردگی‌هایی که یک فرد دچار می‌شود، می‌تواند مؤثر باشد.[۵۶] استفاده روزمره از مکمل ویتامین ث خطر شدت سرماخوردگی را کاهش نمی‌دهد، اما می‌تواند مدت زمان آن را کوتاه‌تر کند.[۵۷]

ورزش سنگین برای سرماخوردگی توصیه نمی‌شود و می‌تواند برای آن مضر هم باشد، اما ورزش در حد ملایم (مانند پیاده‌روی) مضر نبوده و می‌تواند در کاهش علائم بیماری نیز مفید باشد.[۵۸][۵۹]

درمان[ویرایش]

در حال حاضر هیچ دارو یا درمان گیاهی که اثبات شده باشد دوره بیماری را کوتاه می‌کند به وجود نیامده‌است.[۶۰] به همین دلیل درمان بیماری شامل تسکین و بهبود بخشیدن علائم آن می‌شود.[۶۱] استراحت کافی، نوشیدن مایعات برای حفظ آب بدن، و قرقره با آب ولرم و نمک اقداماتی است که از گذشته انجام می‌شده و می‌تواند مفید باشد.[۲۰] با این حال اکثر اقدامات درمانی مربوط به اثر شبه دارو است.[۶۲]

مراقبت[ویرایش]

قرص استامينوفن به عنوان مسکن استفاده می‌شود و برخی از علائم سرماخوردگی مانند تب را برطرف می‌کند.

سرماخوردگی عموماً خفیف است و به خودی‌خود برطرف شده و اکثر علائم آن ظرف یک هفته بهبود می‌یابد.[۳] عوارض جدی‌تر، در صورت بروز، در میان افرادی است که بسیار پیر یا بسیار جوان هستند، و یا دچار ضعف ایمنی هستند.[۶۳] عفونت‌های باکتریال ثانویه ممکن است رخ دهد و منجر به سینوزیت، فارنژیت، یا عفونت گوش میانی شود.[۶۴] به طور تخمینی در ۸% موارد سینوزیت و در ۳۰% موارد عفونت گوش رخ می‌دهد.[۶۵]

درمان‌هایی که به تسکین علائم بیماری کمک می‌کنند شامل داروهای مسکن ساده و داروهای تب‌بر مانند ایبوپروفن[۶۶] و استامینوفن است.[۶۷] مدرکی مبنی بر اینکه داروهای سرفه بیش از داروهای ساده مسکن اثرگذار باشند، موجود نیست،[۶۸] و این داروها به علت عدم وجود شواهد نشان‌دهنده اثربخشی و همچنین خطر آسیب، برای استفاده در کودکان توصیه نمی‌شود.[۶۹][۷۰] در سال ۲۰۰۹، کانادا استفاده از داروهای بدون نسخه سرماخوردگی و سرفه را به دلیل نگرانی‌هایی در مورد مزایای اثبات نشده و خطرات، برای کودکان شش ساله یا کوچکتر محدود کرد.[۶۹]استفاده ناصحیح از دکسترومتورفان (که دارویی بدون نسخه می‌باشد) در برخی کشورها منجر به ممنوعیت آن شده‌است.[۷۱] در آمریکا مشاهده شده است که استفاده از داروهای بدون نسخه مانند سودوفرین، آنتی‌هیستامین و دکسترومتورفان منجر به مرگ غیرمنتظره تعدادی از کودکان زیر ۱۰ ماه شده است. در چنین مواردی والدین قبل از مصرف دارو با پزشک مشورت نمی‌کنند و این نشان می‌دهد که این موضوع احتیاج به آموزش بیشتر دارد.[۷۲] از داروهای بدون نسخه نباید برای کودکان زیر ۲ سال استفاده کرد، زیرا اطلاعات دقیقی از دوز مصرفی مناسب دارو برای کودکان وجود ندارد.[۷۳]

در بزرگسالان، علائم آبریزش بینی می‌تواند با آنتی‌هیستامین‌های نوع اول کاهش یابد، با این حال، این نوع آنتی‌هیستامین‌ها ممکن است با عوارض جانبی از جمله خواب‌آور بودن و خشکی دهان همراه باشند.[۴][۶۱] آنتی‌هیستامین‌ها علاوه بر کاهش آبریزش بینی، در کاهش عطسه و خارش چشم نیز موثر هستند.[۴] سایر داروهای برطرف‌کننده گرفتگی مانند پسودوافدرین نیز بر روی بزرگسالان مؤثر است.[۷۴] اسپری بینی ایپراتروپیوم بروماید می‌تواند علائم آبریزش بینی را کاهش دهد، اما اثر کمی در گرفتگی بینی دارد.[۷۵] با این حال به نظر نمی‌آید که آنتی‌هیستامین‌های نوع دوم مؤثر باشند.[۷۶] دو نوع آنتی‌هیستامینی که استفاده از آنها مرسوم است کلرفنیرامین و دیفن‌هیدرامین می‌باشد.[۴]

هنوز اثبات دقیقی برای اینکه دریافت مایعات بیشتر علائم را بهبود می‌بخشد یا بیماری تنفسی را کوتاه‌تر می‌کند، نیست.[۷۷] هم چنین، اطلاعاتی در زمینه تأثیر استفاده از هوای مرطوب گرم در بهبود بیماری در دسترس نیست.[۷۸] با این حال آزمایش‌ها نشان می‌دهد که نوشیدن مایعات زیاد (بیش از ۸ لیوان در روز) کمک می‌کند تا خلط‌ها رقیق شده و گرفتگی بینی کمتر شود.[۷۳] از خوردن نوشیدنی‌های الکلی و کافئین‌دار به دلیل اینکه باعث کاهش آب بدن می‌شوند باید خودداری کرد. آب، آبمیوه، نوشیدنی زنجبیلی، چای گیاهی و غذاهای مایع گزینه‌های خوبی هستند. سوپ مرغ نیز به عنوان یکی از قدیمی‌ترین درمان‌های سرماخوردگی محسوب می‌شود.[۷۹] همچنین احتیاجی به قطع کردن مصرف فراورده‌های لبنی نیست، زیرا باعث افزایش گرفتگی بینی نمی‌شوند.[۷۳] افزایش رطوبت محیط به وسیله دستگاه‌های بخور و مرطوب کننده می‌تواند به گرفتگی بینی کمک کند.[۷۳] طی یک بررسی نشان داده شد که ماساژ قفسه سینه با بخار در بهبود سرفه‌های شبانه، گرفتگی و اختلال خواب مؤثر است.[۸۰]

آنتی‌بیوتیک‌ها و ضدویروس‌ها[ویرایش]

سرماخوردگی باعث می‌شود که دستگاه ایمنی بدن در مقابل باکتری‌ها آسیب‌پذیر شود و در نتیجه ممکن است به بیماری‌های باکتریایی مانند برونشیت، سینه پهلو، سینوزیت، عفونت گوش میانی یا گلودرد منجر گردد.[۲۲][۴] افرادی که مبتلا به بیماری‌های حاد کلیوی، آسم، دیابت و یا دارای دستگاه ایمنی ضعیفی هستند بیشتر در معرض چنین عوارضی قرار دارند.[۴] علائم بیماری در چنین افرادی معمولاً پس از یک هفته بهبود نخواهد یافت و با علائمی همچون درد قفسه سینه، تب، تنفس سخت، آبی شدن لب‌ها یا ناخن‌ها، سرفه همراه با خلط زرد یا سبز، خارش پوست یا نقاط سفید روی گلو مواجه می‌شوند که در این صورت برای درمان نیاز به آنتی‌بیوتیک خواهند داشت.[۴]

آنتی‌بیوتیک‌ها هیچ اثری بر روی عفونت‌های ویروسی و در نتیجه هیچ اثری بر روی ویروس‌های عامل سرماخوردگی ندارند.[۲۲][۸۱] آنتی‌بیوتیک‌ها علی‌رغم عوارضی که دارند عموماً تجویز می‌شوند،[۸۱][۸۲] زیرا فرد بیمار از پزشک توقع دارد که چیزی برایش تجویز کند و پزشکان نیز مایلند به آنها کمک کنند، همچنین در نظر نگرفتن علل عفونت‌هایی که ممکن است با آنتی‌بیوتیک کنترل شوند دشوار است.[۸۳]

هیچ داروی ضدویروس مؤثری برای سرماخوردگی وجود ندارد با این حال برخی تحقیقات مقدماتی مزایایی را نشان داده‌است.[۶۱][۸۴]

درمان‌های جایگزین[ویرایش]

اگرچه درمان‌های جایگزین بسیاری برای سرماخوردگی وجود دارد، اما مدارک علمی کافی برای اثبات نتیجه‌بخش بودن بسیاری از درمان‌ها وجود ندارد.[۶۱] در سال ۲۰۱۰، مدارکی ناکافی برای تأیید یا رد استفاده از عسل یا شست‌وشوی بینی جهت بهبود بیماری وجود داشته‌است.[۸۵][۸۶] آزمایش‌های انجام گرفته نشان می‌دهند که استفاده از عسل می‌تواند در تسکین بعضی از علائم بیماری مانند سرفه یا گلودرد موثر باشد، اما اثباتی در این زمینه وجود ندارد. همچنین استفاده از عسل برای کودکان زیر یک سال می‌تواند باعث مسمومیت غذایی حاد شود.[۲۸]

مطالعات نشان می‌دهند که مکمل‌های روی می‌توانند حساسیت و دوره علائم را کاهش دهند و این در صورتی است که ظرف ۲۴ ساعت از شروعشان استفاده شوند.[۵۶] به دلیل اختلافات زیادی که بین این گونه بررسی‌ها وجود دارد، به پژوهش‌های بیشتری در این زمینه و تشخیص اینکه روی چگونه و چه موقع می‌تواند موثر باشد، نیاز است.[۸۷] اگرچه اثر ویتامین ث در سرماخوردگی بسیار مورد تحقیق قرار گرفته‌است، اما مجموعاً مایوس‌کننده می‌باشد، مگر در بعضی شرایط خاص به ویژه برای افرادی که در محیطهای سرد ورزش سنگین انجام می‌دهند.[۵۷][۸۸] برای خوردن ویتامین ث یا روی همراه با آنتی‌بیوتیک‌ها یا داروی وارافارین حتماً باید با پزشک مشورت شود. شواهد موجود در مورد اثربخشی سرخارگل با هم در تناقض هستند.[۸۹][۹۰] انواع گوناگون سرخارگل ممکن در اثربخشی با یکدیگر متفاوت باشند.[۸۹] همچنین اینکه سیر می‌تواند موثر باشد یا خیر، به اثبات نرسیده‌است.[۹۱] آزمایشی که تنها بر روی ویتامین د انجام شده‌بود، نتیجه بهبودبخشی در بر نداشت.[۹۲]

گسترهٔ شیوع[ویرایش]

سرماخوردگی متداول‌ترین بیماری در انسان است[۶۳] و مردم سراسر جهان به آن مبتلا می‌شوند.[۳۱] بزرگسالان عموماً دو تا پنج بار در سال مبتلا می‌شوند[۳][۵] و کودکان ممکن است شش تا ده بار در سال (و کودکان مدرسه‌ای تا ۱۲ بار در سال) مبتلا شوند.[۶۱] به طور متوسط هر فرد در طول زندگی خود ۵۰ بار به سرماخوردگی مبتلا می‌شود.[۴] میزان عفونت‌های وابسته به علائم بیماری در افراد مسن به دلیل ضعیف شدن دستگاه ایمنی افزایش می‌یابد.[۴۱]

تنها در کشور آمریکا هر ساله بیش از یک میلیارد مورد سرماخوردگی مشاهده می‌شود و این نشان می‌دهد که کل جمعیت آمریکا در سال بیش از یک بار مبتلا به این ویروس می‌شوند.[۱۷] ساکنین آمریکای شمالی و اسکیموها بیشتر در معرض ابتلا به سرماخوردگی قرار دارند و به دنبال آن دچار عوارضی مانند عفونت گوش میانی می‌شود.[۱۹] این موضوع را بیشتر می‌توان به ازدیاد جمعیت و یا فقر نسبت داد تا به نژاد.[۱۹] در سال ۱۹۸۵ تخمین زده شد که ویروس سنشیال تنفسی در آمریکا هر ساله منجر به تقریباً ۴۵۰۰ مرگ و ۱۰۰ هزار بستری در بیمارستان[۹۳] در سال می‌شود.[۲۸] همچنین مدارکی از مرگ کودکان زیر ۵ سال در اثر برونشیت، سینه پهلو و سایر بیماری‌های دستگاه تنفسی یافت می‌شود که در سال ۱۹۹۷ تعداد کل مرگ‌های مربوط به بیماری‌های تنفسی به تقریباً ۲۰۰۰ نفر کاهش یافت. در حال حاضر به طور تحمینی هر ساله در آمریکا حداکثر ۵۱۰ مرگ بر اثر ویروس سنسیشیال تنفسی رخ می‌دهد.[۹۴]

تاریخچه[ویرایش]

اگرچه سرماخوردگی تنها از دهه ۱۹۵۰ شناخته شده‌است، اما این بیماری از دوران باستان با انسان همراه بوده‌است.[۹۵] علائم و درمان آن در پاپیروس‌های ابرس مصری، قدیمی‌ترین اثر طبی موجود که در قرن ۱۶ پیش از میلاد نوشته شده، توضیح داده شده‌است.[۹۶] واژه «سرماخوردگی» اولین بار در قرن ۱۶ به کار برده شد و علت نامگذاری آن تشابه بین علائم این بیماری و علائمی که هنگام در معرض قرار گرفتن هوای سرد است به وجود می‌آید بود.[۹۷]

در انگلستان، واحد تحقیقاتی سرماخوردگی (CCU) توسط شورای تحقیقات پزشکی در سال ۱۹۴۶ تأسیس شد و راینو ویروس در همان زمان در سال ۱۹۵۶ کشف شد.[۹۸] کروناویروس‌ها در سال ۱۹۶۵ کشف شدند[۹۹] و مطالعه بر روی آنها تا به طور مداوم تا اواسط دهه ۱۹۸۰ ادامه داشت.[۱۰۰][۱۰۱] در دهه ۱۹۷۰، CCU اثبات کرد که درمان با اینترفرون در طول دوره نهفتگی عفونت راینو ویروس مقداری محافظت در مقابل بیماری پدید می‌آورد،[۱۰۲] اما هیچ درمان عملی نمی‌توانست ایجاد شود. این واحد در ۱۹۸۹ بسته شد، دو سال بعد از آن که تحقیقات قرص‌های لوزی شکل گلوکونات روی در پیشگیری و درمان سرماخوردگی‌های ناشی از راینو ویروس تکمیل کرد و این تنها درمان موفق ایجاد شده در سابقه CCU است.[۱۰۳]

تأثیر اقتصادی[ویرایش]

پوستر انگلیسی از جنگ جهانی دوم که هزینه سرماخوردگی را نشان می‌دهد[۱۰۴]

درک ضعیفی از تأثیر اقتصادی سرماخوردگی در اکثر نقاط دنیا وجود دارد.[۱۰۵] بزرگترین عاملی که افراد به پزشک مراجعه می‌کنند و یا از کار خود مرخصی می‌گیرند و یا در مدرسه غیبت می‌کنند، سرماخوردگی است.[۱۷] در آمریکا، سرماخوردگی منجر به سالانه ۱۰۰ میلیون ویزیت دکتر با هزینه برآورد شده ۷٫۷ میلیارد دلار در سال می‌شود. آمریکایی‌ها ۲٫۹ میلیارد دلار برای داروهای بدون نیاز به نسخه (OTC) هزینه می‌کنند و ۴۰۰ میلیون دلار دیگر نیز برای داروهای نسخه‌ای برای تسکین علائم بیماری هزینه می‌کنند.[۱۰۶] در آمریکا هزینه‌ای که صرف درمان سرماخوردگی در بیمارستان‌ها می‌شود از یک میلیارد دلار در سال تجاوز می‌کند، همچنین سالانه ۲۲۷ میلیون دلار صرف آنتی‌بیوتیک تجویز شده برای سرماخوردگی و بیش از ۲ میلیارد دلار صرف هزینه داروهای بدون نسخه سرماخوردگی و ضدسرفه می‌شود.[۱۰۷][۱۰۸]

بیش از یک سوم مردمی که نزد دکتر رفته‌اند، نسخه آنتی‌بیوتیک دریافت کرده‌اند که باعث مقاومت در برابر آنتی‌بیوتیک می‌شود.[۱۰۶] به طور تخمینی هر ساله در کل ۲۲ تا ۱۸۹ میلیون روز، به دلیل سرماخوردگی غیبت از مدرسه در کل دانش‌آموزان وجود دارد. در نتیجه والدین ۱۲۹ میلیون روز کاری را به دلیل ماندن در منزل و مراقبت از فرزندانشان از دست می‌دهند. اگر این تعداد را به ۱۵۰ میلیون روز کاری از دست رفته توسط کارمندان به دلیل سرماخوردگی، اضافه کنیم، اثر اقتصادی کل از دست رفتن روزهای کاری به دلیل سرماخوردگی، از ۲۰ میلیارد دلار در سال فراتر می‌رود[۲۰][۱۰۶] و این باعث ۴۰% کار از دست رفته در آمریکا می‌شود.[۱۰۹]

تحقیقات[ویرایش]

آزمایش‌هایی بر روی تعدادی از ضدویروس‌ها برای میزان اثربخشی آنها در سرماخوردگی انجام شده‌است، اگرچه در سال ۲۰۰۹، هیچ کدام از آزمایش‎‌ها نتوانستند که در آن واحد هم مؤثر شناخته شده و هم برایش مجوز استفاده صادر شده باشد.[۱۱۰] آزمایش‌هایی در حال انجام هستند که اثر داروی ضدویروس پلکوناریل را بررسی می‌کنند و اینکه چه قدر برای مقابله با پیکورویروس‌ها اثربخش است، مانند آزمایش‌های BTA-798.[۱۱۱] پلکوناریل خوراکی دارای یک سری مشکلات یود و نوع افشانه‌ای آن در دست مطالعه است.[۱۱۱]

محققین دانشگاه مریلند در کالج پارک و دانشگاه ویسکانسین-مدیسن، ژنوم همه نژادهای ویروس که منجر به سرماخوردگی می‌شوند را ترسیم کرده‌اند.[۱۱۲] ساختن واکسن سرماخوردگی کار خیلی مشکلی است، زیرا ویروس‌های گوناگونی هستند که موجب سرماخوردگی می‌شوند و واکسنی که بتواند همه نوع این ویروس‌ها را پوشش دهد هنوز ساخته نشده است.[۱۷] داروی ضدویروس پلکوناریل می‌تواند میزان مقاومت راینو ویروس را کاهش دهد،[۱۱۳] اما هنوز این دارو برای راینو ویروس انسانی ساخته نشده است و مطالعات بر روی آن در حال انجام است.[۱۱۴]


جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. Heikkinen, T; Järvinen, A (2003 Jan 4). "The common cold.". Lancet 361 (9351): 51-9. PMID 12517470. Retrieved 19 April 2013. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ Eccles Pg. 24
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ ۳٫۳ ۳٫۴ Arroll, B. 2011. “Common cold.”. Clinical evidence, no. 03 (2011 Mar 16). PMID 21406124. 
  4. ۴٫۰۰ ۴٫۰۱ ۴٫۰۲ ۴٫۰۳ ۴٫۰۴ ۴٫۰۵ ۴٫۰۶ ۴٫۰۷ ۴٫۰۸ ۴٫۰۹ ۴٫۱۰ ۴٫۱۱ Laurie J. Fundukian, ed. The Gale encyclopedia of medicine. (4th ed ed.). Detroit: Gale. pp. 1099-1101. ISBN 978-1-4144-8646-8. Retrieved 17 April 2013. 
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ ۵٫۲ ۵٫۳ ۵٫۴ ۵٫۵ ۵٫۶ ۵٫۷ Eccles R. 5. “Understanding the symptoms of the common cold and influenza”. Lancet Infect Dis, no. 11 (November 2005): 718–25. doi:10.1016/S1473-3099(05)70270-X. PMID 16253889. Archived from the original on 19 February 2013. 
  6. Eccles Pg. 129
  7. Eccles Pg.50
  8. Eccles Pg.30
  9. Textbook of therapeutics: drug and disease management. 8. ed. Philadelphia, Pa. [u.a.]: Lippincott Williams & Wilkins, 2006. 1882. ISBN ‎9780781757348. Archived from the original on 19 February 2013. 
  10. al.], edited by Helga Rübsamen-Waigmann... [et. Viral Infections and Treatment.. Hoboken: Informa Healthcare, 2003. 111. ISBN ‎9780824756413. Archived from the original on 19 February 2013. 
  11. Heikkinen T, Järvinen A. 361. “The common cold”. Lancet, no. 9351 (January 2003): 51–9. doi:10.1016/S0140-6736(03)12162-9. PMID 12517470. 
  12. Goldsobel AB, Chipps BE. 156. “Cough in the pediatric population”. J. Pediatr., no. 3 (March 2010): 352–358.e1. doi:10.1016/j.jpeds.2009.12.004. PMID 20176183. 
  13. Hendley, JO (1998 Apr). "The host response, not the virus, causes the symptoms of the common cold.". Clinical infectious diseases: an official publication of the Infectious Diseases Society of America 26 (4): 847-8. PMID 9564460. Retrieved 16 April 2013. 
  14. ۱۴٫۰ ۱۴٫۱ ۱۴٫۲ ۱۴٫۳ ۱۴٫۴ ۱۴٫۵ ۱۴٫۶ ۱۴٫۷ ۱۴٫۸ «General Common Cold Information». Cardiff University. بازبینی‌شده در 16 April 2013. 
  15. Eccles, R (2000 Sep-Oct). "Pathophysiology of nasal symptoms.". American journal of rhinology 14 (5): 335-8. PMID 11068659. Retrieved 16 April 2013. 
  16. Eccles R. (1999). Naclerio RM, Durham SR, Mygind N. ed. Nasal airflow and decongestants. New York: Marcel Dekker. pp. 291–312. Retrieved 16 April 2013. 
  17. ۱۷٫۰۰ ۱۷٫۰۱ ۱۷٫۰۲ ۱۷٫۰۳ ۱۷٫۰۴ ۱۷٫۰۵ ۱۷٫۰۶ ۱۷٫۰۷ ۱۷٫۰۸ ۱۷٫۰۹ ۱۷٫۱۰ editor, Yawei Zhang, general (2008). Encyclopedia of global health. Los Angeles: Sage Publications. pp. 433-435. ISBN 9781412941860. Retrieved 18 April 2013. 
  18. ویروس سی هزار ساله زنده شد، بی‌بی‌سی فارسی
  19. ۱۹٫۰ ۱۹٫۱ ۱۹٫۲ ۱۹٫۳ Michael Rajnik; Robert W Tolan (13). "Rhinovirus Infection". Medscape Reference. Retrieved 19 March 2013. 
  20. ۲۰٫۰ ۲۰٫۱ ۲۰٫۲ “Common Cold”. National Institute of Allergy and Infectious Diseases, 27 November 2006. Archived from the original on 19 February 2013. 
  21. Eccles Pg.107
  22. ۲۲٫۰ ۲۲٫۱ ۲۲٫۲ ۲۲٫۳ ۲۲٫۴ ۲۲٫۵ ۲۲٫۶ "Common Cold". University of South Florida Student Health Services. Retrieved 18 April 2013. 
  23. Palmenberg, A. C., D Spiro, R Kuzmickas, S Wang et al. 324. “Sequencing and Analyses of All Known Human Rhinovirus Genomes Reveals Structure and Evolution”. Science, no. 5923 (2009): 55–9. doi:10.1126/science.1165557. PMID 19213880. 
  24. Eccles Pg.77
  25. Fuji, N; Suzuki, A; Lupisan, S; Sombrero, L; Galang, H; Kamigaki, T; Tamaki, R; Saito, M; Aniceto, R; Olveda, R; Oshitani, H (2011). "Detection of human rhinovirus C viral genome in blood among children with severe respiratory infections in the Philippines.". PloS one 6 (11): e27247. PMID 22087272. Retrieved 18 April 2013. 
  26. Cabeça, TK; Granato, C; Bellei, N (2013 Mar 5). "Epidemiological and clinical features of human coronavirus infections among different subsets of patients.". Influenza and other respiratory viruses. PMID 23462106. Retrieved 18 April 2013. 
  27. Marcovitch, edited by Harvey (2005). Black's medical dictionary (41st ed. ed.). London: A & C Black. pp. 21٬22. ISBN 9780713661460. Retrieved 18 April 2013. 
  28. ۲۸٫۰ ۲۸٫۱ ۲۸٫۲ Paul, Lagasse, (2000). The Columbia encyclopedia (6th. ed.). Columbia: Columbia University Press. ISBN 978-0787650759. Retrieved 18 April 2013. 
  29. ۲۹٫۰ ۲۹٫۱ ۲۹٫۲ editors, Ronald Eccles, Olaf Weber,. Common cold. Online-Ausg. ed. Basel: Birkhäuser, 2009. 197. ISBN ‎9783764398941. Archived from the original on 19 February 2013. 
  30. ۳۰٫۰ ۳۰٫۱ ۳۰٫۲ Eccles Pg.211
  31. ۳۱٫۰ ۳۱٫۱ ۳۱٫۲ ۳۱٫۳ al.], edited by Arie J. Zuckerman... [et. Principles and practice of clinical virology. 6th ed. ed. Hoboken, N.J.: Wiley, 2007. 496. ISBN ‎9780470517994. Archived from the original on 19 February 2013. 
  32. .  Invited letter in 278. “Questions and answers”. Journal of the American Medical Association, no. 3 (16 July 1997): 256–257. Archived from the original on 19 February 2013. 
  33. Papadopoulos, edited by Sebastian L. Johnston, Nikolaos G. (2003). Respiratory infections in allergy and asthma. New York: Marcel Dekker, Inc.. p. 529-565. ISBN 9780203911761. Retrieved 16 April 2013. 
  34. Cohen, S; Tyrrell, DA; Russell, MA; Jarvis, MJ; Smith, AP (1993 Sep). "Smoking, alcohol consumption, and susceptibility to the common cold.". American journal of public health 83 (9): 1277-83. PMID 8363004. Retrieved 18 April 2013. 
  35. Zuger, Abigail. “'You'll Catch Your Death!' An Old Wives' Tale? Well...”(en)‎. The New York Times, 4 March 2003. Archived from the original on 19 February 2013. 
  36. Mourtzoukou, EG. 11. “Exposure to cold and respiratory tract infections.”. The international journal of tuberculosis and lung disease: the official journal of the International Union against Tuberculosis and Lung Disease, no. 9 (2007 Sep): 938–43. PMID 17705968. 
  37. Eccles Pg.79
  38. Eccles Pg.80
  39. Eccles Pg.80
  40. Eccles Pg. 157
  41. ۴۱٫۰ ۴۱٫۱ ۴۱٫۲ Eccles Pg. 78
  42. Eccles Pg.166
  43. Cohen S, Doyle WJ, Alper CM, Janicki-Deverts D, Turner RB. 169. “Sleep Habits and Susceptibility to the Common Cold”. Arch. Intern. Med., no. 1 (January 2009): 62–7. doi:10.1001/archinternmed.2008.505. PMC 2629403. PMID 19139325. 
  44. Eccles Pg.160–165
  45. McNiel, ME; Labbok, MH; Abrahams, SW (2010 Jul). "What are the risks associated with formula feeding? A re-analysis and review.". Breastfeeding review: professional publication of the Nursing Mothers' Association of Australia 18 (2): 25–32. PMID 20879657. 
  46. Lawrence, Ruth A. Lawrence, Robert M.. Breastfeeding a guide for the medical profession (7th ed. ed.). Maryland Heights, Mo.: Mosby/Elsevier. p. 478. ISBN 9781437735901. 
  47. ۴۷٫۰ ۴۷٫۱ ۴۷٫۲ Eccles Pg. 112
  48. ۴۸٫۰ ۴۸٫۱ Eccles Pg.116
  49. ۴۹٫۰ ۴۹٫۱ Eccles Pg.122
  50. ۵۰٫۰ ۵۰٫۱ Eccles Pg. 51–52
  51. Eccles Pg.26
  52. Al-Nakib. Myint S, Taylor-Robinson D. Viral and other infections of the human respiratory tract.. London: Chapman & Hall، 1996. 131-140. 
  53. ۵۳٫۰ ۵۳٫۱ ۵۳٫۲ Eccles Pg.209
  54. Lawrence DM. ۹. “Gene studies shed light on rhinovirus diversity”. Lancet Infect Dis, no. 5 (May 2009): 278. doi:10.1016/S1473-3099(09)70123-9. Archived from the original on 19 February 2013. 
  55. ۵۵٫۰ ۵۵٫۱ ۵۵٫۲ Jefferson, T. “Physical interventions to interrupt or reduce the spread of respiratory viruses.”. Cochrane database of systematic reviews (Online), no. 7 (2011 Jul 6): CD006207. doi:10.1002/14651858.CD006207.pub4. PMID 21735402. 
  56. ۵۶٫۰ ۵۶٫۱ Singh, M. “Zinc for the common cold.”. Cochrane database of systematic reviews (Online), no. 2 (2011 Feb 16): CD001364. doi:10.1002/14651858.CD001364.pub3. PMID 21328251. 
  57. ۵۷٫۰ ۵۷٫۱ “Vitamin C for preventing and treating the common cold”. Cochrane database of systematic reviews, no. 3 (2007): CD000980. doi:10.1002/14651858.CD000980.pub3. PMID 17636648. 
  58. Nieman, DC (1994 Feb). "Exercise, upper respiratory tract infection, and the immune system.". Medicine and science in sports and exercise 26 (2): 128-39. PMID 8164529. Retrieved 19 April 2013. 
  59. Weidner, TG; Cranston, T; Schurr, T; Kaminsky, LA (1998 Nov). "The effect of exercise training on the severity and duration of a viral upper respiratory illness.". Medicine and science in sports and exercise 30 (11): 1578-83. PMID 9813869. Retrieved 19 April 2013. 
  60. “Common Cold: Treatments and Drugs”(en)‎. Mayo Clinic. Archived from the original on 19 February 2013. 
  61. ۶۱٫۰ ۶۱٫۱ ۶۱٫۲ ۶۱٫۳ ۶۱٫۴ . PMID 17323712. Archived from the original on 19 February 2013. http://www.webcitation.org/6EYaCB8A7. 
  62. Eccles Pg.261
  63. ۶۳٫۰ ۶۳٫۱ Eccles Pg. 1
  64. Eccles Pg.76
  65. Eccles Pg.90
  66. Kim SY, Chang YJ, Cho HM, Hwang YW, Moon YS. “Non-steroidal anti-inflammatory drugs for the common cold”. Cochrane Database Syst Rev, no. 3 (2009): CD006362. doi:10.1002/14651858.CD006362.pub2. PMID 19588387. 
  67. Eccles R. 31. “Efficacy and safety of over-the-counter analgesics in the treatment of common cold and flu”. Journal of Clinical Pharmacy and Therapeutics, no. 4 (2006): 309–319. doi:10.1111/j.1365-2710.2006.00754.x. PMID 16882099. 
  68. Smith SM, Schroeder K, Fahey T. “Over-the-counter medications for acute cough in children and adults in ambulatory settings”. Cochrane Database Syst Rev, no. 1 (2008): CD001831. doi:10.1002/14651858.CD001831.pub3. PMID 18253996. 
  69. ۶۹٫۰ ۶۹٫۱ Shefrin AE, Goldman RD. 55. “Use of over-the-counter cough and cold medications in children”. Can Fam Physician, no. 11 (November 2009): 1081–3. PMC 2776795. PMID 19910592. Archived from the original on 19 February 2013. 
  70. Vassilev, ZP. 9. “Safety and efficacy of over-the-counter cough and cold medicines for use in children.”. Expert opinion on drug safety, no. 2 (2010 Mar): 233–42. doi:10.1517/14740330903496410. PMID 20001764. 
  71. Eccles Pg. 246
  72. Rimsza, ME; Newberry, S (2008 Aug). "Unexpected infant deaths associated with use of cough and cold medications.". Pediatrics 122 (2): e318-22. PMID 18676517. Retrieved 18 April 2013. 
  73. ۷۳٫۰ ۷۳٫۱ ۷۳٫۲ ۷۳٫۳ editor-in-chief; al.], section editor, Rosemary R. Berardi ; section editors, June Mcdermott... [et (2004). Handbook of nonprescription drugs: an interactive approach to self-care (14th ed. ed.). Washington, D.C.: American Pharmacists Association. pp. 239-269. ISBN 978-1582120508. Retrieved 19 April 2013. 
  74. Taverner D, Latte J. “Nasal decongestants for the common cold”. Cochrane Database Syst Rev, no. 1 (2007): CD001953. doi:10.1002/14651858.CD001953.pub3. PMID 17253470. 
  75. Albalawi, ZH. “Intranasal ipratropium bromide for the common cold.”. Cochrane database of systematic reviews (Online), no. 7 (2011 Jul 6): CD008231. doi:10.1002/14651858.CD008231.pub2. PMID 21735425. 
  76. Pratter, MR. 129. “Cough and the common cold: ACCP evidence-based clinical practice guidelines.”. Chest, no. 1 Suppl (2006 Jan): 72S-74S. doi:10.1378/chest.129.1_suppl.72S. PMID 16428695. 
  77. Guppy, MP. “Advising patients to increase fluid intake for treating acute respiratory infections.”. Cochrane database of systematic reviews (Online), no. 2 (2011 Feb 16): CD004419. doi:10.1002/14651858.CD004419.pub3. PMID 21328268. 
  78. Singh, M. “Heated, humidified air for the common cold.”. Cochrane database of systematic reviews (Online), no. 5 (2011 May 11): CD001728. doi:10.1002/14651858.CD001728.pub4. PMID 21563130. 
  79. Rennard, BO; Ertl, RF; Gossman, GL; Robbins, RA; Rennard, SI (2000 Oct). "Chicken soup inhibits neutrophil chemotaxis in vitro.". Chest 118 (4): 1150-7. PMID 11035691. Retrieved 19 April 2013. 
  80. Paul IM, Beiler JS, King TS, Clapp ER, Vallati J, Berlin CM. 126. “Vapor rub, petrolatum, and no treatment for children with nocturnal cough and cold symptoms”. Pediatrics, no. 6 (December 2010): 1092–9. doi:10.1542/peds.2010-1601. PMID 21059712. Archived from the original on 19 February 2013. 
  81. ۸۱٫۰ ۸۱٫۱ Arroll B, Kenealy T. “Antibiotics for the common cold and acute purulent rhinitis”. Cochrane Database Syst Rev, no. 3 (2005): CD000247. doi:10.1002/14651858.CD000247.pub2. PMID 16034850. 
  82. Eccles Pg.238
  83. Eccles Pg.234
  84. Eccles Pg.218
  85. Oduwole, O. “Honey for acute cough in children.”. Cochrane database of systematic reviews (Online), no. 1 (2010 Jan 20): CD007094. doi:10.1002/14651858.CD007094.pub2. PMID 20091616. 
  86. Kassel, JC. “Saline nasal irrigation for acute upper respiratory tract infections.”. Cochrane database of systematic reviews (Online), no. 3 (2010 Mar 17): CD006821. doi:10.1002/14651858.CD006821.pub2. PMID 20238351. 
  87. "Zinc for the common cold — Health News — NHS Choices". nhs.uk. 2012 [last update]. Archived from the original on 19 February 2013. Retrieved 24 February 2012. "In this review, there was a high level of heterogeneity between the studies that were pooled to determine the effect of zinc on the duration of cold symptoms. This may suggest that it was inappropriate to pool them. It certainly makes this particular finding less conclusive." 
  88. ۲۱. “Examining the evidence for the use of vitamin C in the prophylaxis and treatment of the common cold”. Journal of the American Academy of Nurse Practitioners, no. 5 (2009): 295–300. doi:10.1111/j.1745-7599.2009.00409.x. PMID 19432914. 
  89. ۸۹٫۰ ۸۹٫۱ Linde K, Barrett B, Wölkart K, Bauer R, Melchart D. “Echinacea for preventing and treating the common cold”. Cochrane Database Syst Rev, no. 1 (2006): CD000530. doi:10.1002/14651858.CD000530.pub2. PMID 16437427. 
  90. Sachin A Shah, Stephen Sander, C Michael White, Mike Rinaldi, Craig I Coleman. ۷. “Evaluation of echinacea for the prevention and treatment of the common cold: a meta-analysis”. The Lancet Infectious Diseases, no. 7 (2007): 473–480. doi:10.1016/S1473-3099(07)70160-3. PMID 17597571. 
  91. Lissiman E, Bhasale AL, Cohen M. ۳. “Garlic for the common cold”. Cochrane Database Syst Rev, CD006206. doi:10.1002/14651858.CD006206.pub3. PMID 22419312. 
  92. Murdoch, David R.. ۳۰۸. “Effect of Vitamin D۳ Supplementation on Upper Respiratory Tract Infections in Healthy Adults<subtitle>The VIDARIS Randomized Controlled Trial</subtitle><alt-title>Vitamin D۳ and Upper Respiratory Tract Infections</alt-title>”. JAMA: the Journal of the American Medical Association, no. 13 (3 October 2012). doi:10.1001/jama.2012.12505. 
  93. al.], [edited by] Brian W.J. Mahy...[et (2010). Topley & Wilson's microbiology and microbial infections (10th ed. ed.). [S.l.]: John Wiley & Sons. pp. 1361-1377. ISBN 9780470688618. Retrieved 18 April 2013. 
  94. Shay, DK; Holman, RC; Roosevelt, GE; Clarke, MJ; Anderson, LJ (2001 Jan 1). "Bronchiolitis-associated mortality and estimates of respiratory syncytial virus-associated deaths among US children, 1979-1997.". The Journal of infectious diseases 183 (1): 16-22. PMID 11076709. Retrieved 18 April 2013. 
  95. Eccles Pg. 3
  96. Eccles Pg.6
  97. “Cold”. Online Etymology Dictionary. Archived from the original on 2013-02-18. 
  98. Eccles Pg.20
  99. TYRRELL, DA; BYNOE, ML (1965 Jun 5). "CULTIVATION OF A NOVEL TYPE OF COMMON-COLD VIRUS IN ORGAN CULTURES.". British medical journal 1 (5448): 1467-70. PMID 14288084. Retrieved 18 April 2013. 
  100. Visy, JM; Le Coz, P; Chadefaux, B; Fressinaud, C; Woimant, F; Marquet, J; Zittoun, J; Visy, J; Vallat, JM; Haguenau, M (1991 Aug). "Homocystinuria due to 5,10-methylenetetrahydrofolate reductase deficiency revealed by stroke in adult siblings.". Neurology 41 (8): 1313-5. PMID 1866027. Retrieved 18 April 2013. 
  101. editor, Yawei Zhang, general (2008). Encyclopedia of global health. Los Angeles: Sage Publications. pp. 433-435. ISBN 9781412941860. Retrieved 18 April 2013. 
  102. Tyrrell DA. 9. “Interferons and their clinical value”. Rev. Infect. Dis., no. 2 (1987): 243–9. doi:10.1093/clinids/9.2.243. PMID 2438740. 
  103. Al-Nakib, W, PG Higgins, I Barrow, G Batstone et al. 20. “Prophylaxis and treatment of rhinovirus colds with zinc gluconate lozenges”. J Antimicrob Chemother., no. 6 (December 1987): 893–901. doi:10.1093/jac/20.6.893. PMID 3440773. 
  104. “The Cost of the Common Cold and Influenza”(en)‎. Imperial War Museum: Posters of Conflict. vads. Archived from the original on 19 February 2013. 
  105. Eccles Pg.90
  106. ۱۰۶٫۰ ۱۰۶٫۱ ۱۰۶٫۲ Fendrick AM, Monto AS, Nightengale B, Sarnes M. 163. “The economic burden of non-influenza-related viral respiratory tract infection in the United States”. Arch. Intern. Med., no. 4 (2003): 487–94. doi:10.1001/archinte.163.4.487. PMID 12588210. Archived from the original on 19 February 2013. 
  107. Mainous AG, 3rd; Hueston, WJ (1998 Jan-Feb). "The cost of antibiotics in treating upper respiratory tract infections in a medicaid population.". Archives of family medicine 7 (1): 45-9. PMID 9443698. Retrieved 19 April 2013. 
  108. Messerschmidt, K (2001 Mar). "Natural alternatives for the common cold: hype or hope?". South Dakota journal of medicine 54 (3): 93-4. PMID 11280018. Retrieved 19 April 2013. 
  109. Kirkpatrick GL. 23. “The common cold”. Prim. Care, no. 4 (December 1996): 657–75. doi:10.1016/S0095-4543(05)70355-9. PMID 8890137. 
  110. Eccles Pg.218
  111. ۱۱۱٫۰ ۱۱۱٫۱ Eccles Pg.226
  112. “Genetic map of cold virus a step toward cure, scientists say”(en)‎. Val Willingham (CNN), March 2009. Archived from the original on 19 February 2013. 
  113. Turner, RB; Hendley, JO (2005 Nov). "Virucidal hand treatments for prevention of rhinovirus infection.". The Journal of antimicrobial chemotherapy 56 (5): 805-7. PMID 16159927. Retrieved 18 April 2013. 
  114. Fleischer, R; Laessig, K (2003 Dec 15). "Safety and efficacy evaluation of pleconaril for treatment of the common cold.". Clinical infectious diseases: an official publication of the Infectious Diseases Society of America 37 (12): 1722. PMID 14689362. Retrieved 18 April 2013. 

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ سرماخوردگی موجود است.

Common cold
Classification and external resources
Rhinovirus.PNG
A representation of the molecular surface of one variant of human rhinovirus.
ICD-10 J00
ICD-9 460
DiseasesDB 31088
MedlinePlus 000678
eMedicine med/2339
MeSH D003139

The common cold (also known as nasopharyngitis, rhinopharyngitis, acute coryza,[1] head cold, or simply a cold) is a viral infectious disease of the upper respiratory tract which primarily affects the nose. Symptoms include coughing, sore throat, runny nose, sneezing, and fever which usually resolve in seven to ten days, with some symptoms lasting up to three weeks. Well over 200 virus strains are implicated in the cause of the common cold; the rhinoviruses are the most common.

Upper respiratory tract infections are loosely divided by the areas they affect, with the common cold primarily affecting the nose, the throat (pharyngitis), and the sinuses (sinusitis), occasionally involving either or both eyes via conjunctivitis. Symptoms are mostly due to the body's immune response to the infection rather than to tissue destruction by the viruses themselves. The primary method of prevention is by hand washing with some evidence to support the effectiveness of wearing face masks. The common cold may occasionally lead to pneumonia, either viral pneumonia or secondary bacterial pneumonia.

No cure for the common cold exists, but the symptoms can be treated. It is the most frequent infectious disease in humans with the average adult getting two to three colds a year and the average child getting between six and twelve. These infections have been with humanity since antiquity.[2]

Signs and symptoms

The typical symptoms of a cold include cough, runny nose, nasal congestion and a sore throat, sometimes accompanied by muscle ache, fatigue, headache, and loss of appetite.[3] A sore throat is present in about 40% of the cases and a cough in about 50%,[4] while muscle ache occurs in about half.[5] In adults, a fever is generally not present but it is common in infants and young children.[5] The cough is usually mild compared to that accompanying influenza.[5] While a cough and a fever indicate a higher likelihood of influenza in adults, a great deal of similarity exists between these two conditions.[6] A number of the viruses that cause the common cold may also result in asymptomatic infections.[7][8] The color of the sputum or nasal secretion may vary from clear to yellow to green and does not indicate the class of agent causing the infection.[9]

Progression

A cold usually begins with fatigue, a feeling of being chilled, sneezing and a headache, followed in a couple of days by a runny nose and cough.[3] Symptoms may begin within 16 hours of exposure[10] and typically peak two to four days after onset.[5][11] They usually resolve in seven to ten days but some can last for up to three weeks.[12] The average duration of cough is 18 days[13] and in some cases people develop a post-viral cough which can linger after the infection is gone.[14] In children, the cough lasts for more than ten days in 35–40% of the cases and continues for more than 25 days in 10%.[15]

Cause

Virology

Coronaviruses are a group of viruses known for causing the common cold. They have a halo, or crown-like (corona) appearance when viewed under an electron microscope.

The common cold is a viral infection of the upper respiratory tract. The most commonly implicated virus is a rhinovirus (30–80%), a type of picornavirus with 99 known serotypes.[16][17] Others include: human coronavirus (~15%),[18][19] influenza viruses (10-15%),[20] adenoviruses (5%),[20] human parainfluenza viruses, human respiratory syncytial virus, enteroviruses other than rhinoviruses, and metapneumovirus.[21] Frequently more than one virus is present.[22] In total over 200 different viral types are associated with colds.[5]

Transmission

The common cold virus is typically transmitted via airborne droplets (aerosols), direct contact with infected nasal secretions, or fomites (contaminated objects).[4][23] Which of these routes is of primary importance has not been determined; however, hand-to-hand and hand-to-surface-to-hand contact seems of more importance than transmission via aerosols.[24] The viruses may survive for prolonged periods in the environment (over 18 hours for rhinoviruses) and can be picked up by people's hands and subsequently carried to their eyes or nose where infection occurs.[23] Transmission is common in daycare and at school due to the proximity of many children with little immunity and frequently poor hygiene.[25] These infections are then brought home to other members of the family.[25] There is no evidence that recirculated air during commercial flight is a method of transmission.[23] However, people sitting in proximity appear at greater risk.[24] Rhinovirus-caused colds are most infectious during the first three days of symptoms; they are much less infectious afterwards.[26]

Weather

The traditional folk theory is that a cold can be "caught" by prolonged exposure to cold weather such as rain or winter conditions, which is how the disease got its name.[27] Some of the viruses that cause the common colds are seasonal, occurring more frequently during cold or wet weather.[28] The reason for the seasonality has not been conclusively determined.[29] This may occur due to cold induced changes in the respiratory system,[30] decreased immune response,[31] and low humidity increasing viral transmission rates, perhaps due to dry air allowing small viral droplets to disperse farther and stay in the air longer.[32] It may be due to social factors, such as people spending more time indoors, near an infected person,[30] and specifically children at school.[25][29] There is some controversy over the role of low body temperature as a risk factor for the common cold; the majority of the evidence suggests that it may result in greater susceptibility to infection.[31]

Other

Herd immunity, generated from previous exposure to cold viruses, plays an important role in limiting viral spread, as seen with younger populations that have greater rates of respiratory infections.[33] Poor immune function is also a risk factor for disease.[33][34] Insufficient sleep and malnutrition have been associated with a greater risk of developing infection following rhinovirus exposure; this is believed to be due to their effects on immune function.[35][36] Breast feeding decreases the risk of acute otitis media and lower respiratory tract infections among other diseases[37] and it is recommended that breast feeding be continued when an infant has a cold.[38] In the developed world breast feeding may not however be protective against the common cold in and of itself.[39]

Pathophysiology

The common cold is a disease of the upper respiratory tract.

The symptoms of the common cold are believed to be primarily related to the immune response to the virus.[40] The mechanism of this immune response is virus specific. For example, the rhinovirus is typically acquired by direct contact; it binds to human ICAM-1 receptors through unknown mechanisms to trigger the release of inflammatory mediators.[40] These inflammatory mediators then produce the symptoms.[40] It does not generally cause damage to the nasal epithelium.[5] The respiratory syncytial virus (RSV) on the other hand is contracted by both direct contact and airborne droplets. It then replicates in the nose and throat before frequently spreading to the lower respiratory tract.[41] RSV does cause epithelium damage.[41] Human parainfluenza virus typically results in inflammation of the nose, throat, and bronchi.[42] In young children when it affects the trachea it may produce the symptoms of croup due to the small size of their airway.[42]

Diagnosis

The distinction between different viral upper respiratory tract infections is loosely based on the location of symptoms with the common cold affecting primarily the nose, pharyngitis the throat, and bronchitis the lungs.[4] However there can be significant overlap and multiple areas can be affected.[4] The common cold is frequently defined as nasal inflammation with varying amount of throat inflammation.[43] Self-diagnosis is frequent.[5] Isolation of the actual viral agent involved is rarely performed,[43] and it is generally not possible to identify the virus type through symptoms.[5]

Prevention

The only possibly useful ways to reduce the spread of cold viruses are physical measures[44] such as hand washing and face masks; in the healthcare environment, gowns and disposable gloves are also used.[44] Isolation, e.g. quarantine, is not possible as the disease is so widespread and symptoms are non-specific. Vaccination has proved difficult as there are so many viruses involved and they mutate rapidly.[44] Creation of a broadly effective vaccine is thus highly improbable.[45]

Regular hand washing appears to be effective in reducing the transmission of cold viruses, especially among children.[46] Whether the addition of antivirals or antibacterials to normal hand washing provides greater benefit is unknown.[46] Wearing face masks when around people who are infected may be beneficial; however, there is insufficient evidence for maintaining a greater social distance.[46] Zinc supplements may help to reduce the prevalence of colds.[47] Routine vitamin C supplements do not reduce the risk or severity of the common cold, though they may reduce its duration.[48]

Management

Poster encouraging citizens to "Consult your Physician" for treatment of the common cold

No medications or herbal remedies have been conclusively demonstrated to shorten the duration of infection.[49] Treatment thus comprises symptomatic relief.[50] Getting plenty of rest, drinking fluids to maintain hydration, and gargling with warm salt water, are reasonable conservative measures.[21] Much of the benefit from treatment is however attributed to the placebo effect.[51]

Symptomatic

Treatments that help alleviate symptoms include simple analgesics and antipyretics such as ibuprofen[52] and acetaminophen/paracetamol.[53] Evidence does not show that cough medicines are any more effective than simple analgesics[54] and they are not recommended for use in children due to a lack of evidence supporting effectiveness and the potential for harm.[55][56] In 2009, Canada restricted the use of over-the-counter cough and cold medication in children six years and under due to concerns regarding risks and unproven benefits.[55] In adults there is insufficient evidence to support the use of cough medications.[57] The misuse of dextromethorphan (an over-the-counter cough medicine) has led to its ban in a number of countries.[58]

In adults the symptoms of a runny nose can be reduced by first-generation antihistamines; however, these sometimes have adverse effects such as drowsiness.[50] Other decongestants such as pseudoephedrine are also effective in adults.[59] Ipratropium nasal spray may reduce the symptoms of a runny nose but has little effect on stuffiness.[60] Second-generation antihistamines however do not appear to be effective.[61]

Due to lack of studies, it is not known whether increased fluid intake improves symptoms or shortens respiratory illness[62] and a similar lack of data exists for the use of heated humidified air.[63] One study has found chest vapor rub to provide some relief of nocturnal cough, congestion, and sleep difficulty.[64]

Antibiotics and antivirals

Antibiotics have no effect against viral infections and thus have no effect against the viruses that cause the common cold.[65] Due to their side effects, antibiotics cause overall harm, but are still frequently prescribed.[65][66] Some of the reasons that antibiotics are so commonly prescribed include people's expectations for them, physicians' desire to help, and the difficulty in excluding complications that may be amenable to antibiotics.[67] There are no effective antiviral drugs for the common cold even though some preliminary research has shown benefits.[50][68]

Alternative medicine

While there are many alternative treatments used for the common cold, there is insufficient scientific evidence to support the use of most.[50] As of 2010 there is insufficient evidence to recommend for or against either honey or nasal irrigation.[69][70] Zinc has been used to treat symptoms, with studies suggesting that zinc, if taken within 24 hours of the onset of symptoms, reduces the duration and severity of the common cold in otherwise healthy people.[47] Due to wide differences between the studies, further research may be needed to determine how and when zinc may be effective.[71] Whereas the zinc lozenges may produce side effects, there is only a weak rationale for physicians to recommend zinc for the treatment of the common cold.[72] Vitamin C's effect on the common cold, while extensively researched, is disappointing, except in limited circumstances, specifically, individuals exercising vigorously in cold environments.[48][73] There is no firm evidence that Echinacea products provide any meaningful benefit in treating or preventing colds.[74] It is unknown if garlic is effective.[75] A single trial of vitamin D did not find benefit.[76]

Prognosis

The common cold is generally mild and self-limiting with most symptoms generally improving in a week.[4] Half of cases go away in 10 days and 90% in 15 days.[77] Severe complications, if they occur, are usually in the very old, the very young, or those who are immunosuppressed.[78] Secondary bacterial infections may occur resulting in sinusitis, pharyngitis, or an ear infection.[79] It is estimated that sinusitis occurs in 8% and an ear infection in 30% of cases.[80]

Epidemiology

The common cold is the most common human disease,[78] and affects people all over the globe.[25] Adults typically have two to five infections annually[4][5] and children may have six to ten colds a year (and up to twelve colds a year for school children).[50] Rates of symptomatic infections increase in the elderly due to a worsening immune system.[33]

Native Americans and Inuits are more likely to be infected with colds and develop complications such as otitis media more often than Caucasians.[20] This may be explained by issues such as poverty and overcrowding rather than by ethnicity.[20]

History

A British poster from World War II describing the cost of the common cold[81]

While the cause of the common cold has only been identified since the 1950s the disease has been with humanity since antiquity.[2] Its symptoms and treatment are described in the Egyptian Ebers papyrus, the oldest existing medical text, written before the 16th century BCE.[82] The name "cold" came into use in the 16th century, due to the similarity between its symptoms and those of exposure to cold weather.[83]

In the United Kingdom, the Common Cold Unit was set up by the Medical Research Council in 1946 and it was here that the rhinovirus was discovered in 1956.[84] In the 1970s, the CCU demonstrated that treatment with interferon during the incubation phase of rhinovirus infection protects somewhat against the disease,[85] but no practical treatment could be developed. The unit was closed in 1989, two years after it completed research of zinc gluconate lozenges in the prophylaxis and treatment of rhinovirus colds, the only successful treatment in the history of the unit.[86]

Society and culture

The economic impact of the common cold is not well understood in much of the world.[80] In the United States, the common cold leads to 75–100 million physician visits annually at a conservative cost estimate of $7.7 billion per year. Americans spend $2.9 billion on over-the-counter drugs and another $400 million on prescription medicines for symptomatic relief.[87] More than one-third of people who saw a doctor received an antibiotic prescription, which has implications for antibiotic resistance.[87] An estimated 22–189 million school days are missed annually due to a cold. As a result, parents missed 126 million workdays to stay home to care for their children. When added to the 150 million workdays missed by employees suffering from a cold, the total economic impact of cold-related work loss exceeds $20 billion per year.[21][87] This accounts for 40% of time lost from work in the United States.[88]

Research directions

A number of antivirals have been tested for effectiveness in the common cold; however as of 2009 none have been both found effective and licensed for use.[68] There are ongoing trials of the anti-viral drug pleconaril which shows promise against picornaviruses as well as trials of BTA-798.[89] The oral form of pleconaril had safety issues and an aerosol form is being studied.[89]

DRACO, a broad-spectrum antiviral therapy being developed at the Massachusetts Institute of Technology, has shown preliminary effectiveness in treating rhinovirus, as well as a number of other infectious viruses.[90][91]

Researchers from the University of Maryland School of Medicine in Baltimore and the University of Wisconsin–Madison have sequenced the genome for all known human rhinovirus strains.[92]

References

  1. ^ John, Pramod R. John (2008). Textbook of Oral Medicine. Jaypee Brothers Publishers. p. 336. ISBN 9788180615627. 
  2. ^ a b Eccles p. 3
  3. ^ a b Eccles p. 24
  4. ^ a b c d e f Arroll B (March 2011). "Common cold". Clinical evidence 2011 (3): 1510. PMC 3275147. PMID 21406124. 
  5. ^ a b c d e f g h i Eccles R (November 2005). "Understanding the symptoms of the common cold and influenza". Lancet Infect Dis 5 (11): 718–25. doi:10.1016/S1473-3099(05)70270-X. PMID 16253889. 
  6. ^ Eccles p. 26
  7. ^ Eccles p. 129
  8. ^ Eccles p. 50
  9. ^ Eccles p. 30
  10. ^ Textbook of therapeutics : drug and disease management (8. ed.). Philadelphia, Pa. [u.a.]: Lippincott Williams & Wilkins. 2006. p. 1882. ISBN 9780781757348. 
  11. ^ al.], edited by Helga Rübsamen-Waigmann ... [et (2003). Viral Infections and Treatment.. Hoboken: Informa Healthcare. p. 111. ISBN 9780824756413. 
  12. ^ Heikkinen T, Järvinen A (January 2003). "The common cold". Lancet 361 (9351): 51–9. doi:10.1016/S0140-6736(03)12162-9. PMID 12517470. 
  13. ^ Ebell, M. H.; Lundgren, J.; Youngpairoj, S. (Jan–Feb 2013). "How long does a cough last? Comparing patients' expectations with data from a systematic review of the literature.". Annals of Family Medicine 11 (1): 5–13. doi:10.1370/afm.1430. PMC 3596033. PMID 23319500. 
  14. ^ Dicpinigaitis PV (May 2011). "Cough: an unmet clinical need". Br. J. Pharmacol. 163 (1): 116–24. doi:10.1111/j.1476-5381.2010.01198.x. PMC 3085873. PMID 21198555. 
  15. ^ Goldsobel AB, Chipps BE (March 2010). "Cough in the pediatric population". J. Pediatr. 156 (3): 352–358.e1. doi:10.1016/j.jpeds.2009.12.004. PMID 20176183. 
  16. ^ Palmenberg AC, Spiro D, Kuzmickas R, Wang S, Djikeng A, Rathe JA, Fraser-Liggett CM, Liggett SB (2009). "Sequencing and Analyses of All Known Human Rhinovirus Genomes Reveals Structure and Evolution". Science 324 (5923): 55–9. doi:10.1126/science.1165557. PMID 19213880. 
  17. ^ Eccles p. 77
  18. ^ Pelczar (2010). Microbiology:Application Based Approach. p. 656. ISBN 9780070151475. 
  19. ^ medicine, s cecil. Goldman (24th ed. ed.). Philadelphia: Elsevier Saunders. p. 2103. ISBN 9781437727883. 
  20. ^ a b c d Michael Rajnik; Robert W Tolan (13 Sep 2013). "Rhinovirus Infection". Medscape Reference. Retrieved 19 March 2013. 
  21. ^ a b c "Common Cold". National Institute of Allergy and Infectious Diseases. 27 November 2006. Retrieved 11 June 2007. 
  22. ^ Eccles p. 107
  23. ^ a b c editors, Ronald Eccles, Olaf Weber, (2009). Common cold (Online-Ausg. ed.). Basel: Birkhäuser. p. 197. ISBN 978-3-7643-9894-1. 
  24. ^ a b Eccles pp. 211, 215
  25. ^ a b c d al.], edited by Arie J. Zuckerman ... [et (2007). Principles and practice of clinical virology (6th ed.). Hoboken, N.J.: Wiley. p. 496. ISBN 978-0-470-51799-4. 
  26. ^ Gwaltney JM Jr, Halstead SB. "Contagiousness of the common cold".  Invited letter in "Questions and answers". Journal of the American Medical Association 278 (3): 256–257. 16 July 1997. doi:10.1001/jama.1997.03550030096050. Retrieved 16 September 2011. 
  27. ^ Zuger, Abigail (4 March 2003). "'You'll Catch Your Death!' An Old Wives' Tale? Well..". The New York Times. 
  28. ^ Eccles p. 79
  29. ^ a b "Common cold – Background information". National Institute for Health and Clinical Excellence. Retrieved 19 March 2013. 
  30. ^ a b Eccles p. 80
  31. ^ a b Mourtzoukou EG, Falagas ME (September 2007). "Exposure to cold and respiratory tract infections". The international journal of tuberculosis and lung disease : the official journal of the International Union against Tuberculosis and Lung Disease 11 (9): 938–43. PMID 17705968. 
  32. ^ Eccles p. 157
  33. ^ a b c Eccles p. 78
  34. ^ Eccles p. 166
  35. ^ Cohen S, Doyle WJ, Alper CM, Janicki-Deverts D, Turner RB (January 2009). "Sleep habits and susceptibility to the common cold". Arch. Intern. Med. 169 (1): 62–7. doi:10.1001/archinternmed.2008.505. PMC 2629403. PMID 19139325. 
  36. ^ Eccles pp. 160–165
  37. ^ McNiel, ME; Labbok, MH; Abrahams, SW (July 2010). "What are the risks associated with formula feeding? A re-analysis and review.". Breastfeeding review : professional publication of the Nursing Mothers' Association of Australia 18 (2): 25–32. PMID 20879657. 
  38. ^ Lawrence, Ruth A. Lawrence, Robert M. (2010-09-30). Breastfeeding a guide for the medical profession (7th ed.). Maryland Heights, Mo.: Mosby/Elsevier. p. 478. ISBN 9781437735901. 
  39. ^ Williams, [edited by] Kenrad E. Nelson, Carolyn F. Masters (2007). Infectious disease epidemiology : theory and practice (2nd ed. ed.). Sudbury, Mass.: Jones and Bartlett Publishers. p. 724. ISBN 9780763728793. 
  40. ^ a b c Eccles p. 112
  41. ^ a b Eccles p. 116
  42. ^ a b Eccles p. 122
  43. ^ a b Eccles pp. 51–52
  44. ^ a b c Eccles p. 209
  45. ^ Lawrence DM (May 2009). "Gene studies shed light on rhinovirus diversity". Lancet Infect Dis 9 (5): 278. doi:10.1016/S1473-3099(09)70123-9. 
  46. ^ a b c Jefferson T, Del Mar CB, Dooley L, Ferroni E, Al-Ansary LA, Bawazeer GA, van Driel ML, Nair S, Jones MA, Thorning S, Conly JM (July 2011). "Physical interventions to interrupt or reduce the spread of respiratory viruses". In Jefferson, Tom. Cochrane Database of Systematic Reviews (7): CD006207. doi:10.1002/14651858.CD006207.pub4. PMID 21735402. 
  47. ^ a b Singh M, Das RR (February 2011). "Zinc for the common cold". In Singh, Meenu. Cochrane Database of Systematic Reviews (2): CD001364. doi:10.1002/14651858.CD001364.pub3. PMID 21328251. 
  48. ^ a b Hemilä H, Chalker E, Douglas B, Hemilä H (2007). "Vitamin C for preventing and treating the common cold". In Hemilä, Harri. Cochrane Database of Systematic Reviews (3): CD000980. doi:10.1002/14651858.CD000980.pub3. PMID 17636648. 
  49. ^ "Common Cold: Treatments and Drugs". Mayo Clinic. Retrieved 9 January 2010. 
  50. ^ a b c d e Simasek M, Blandino DA (2007). "Treatment of the common cold". American Family Physician 75 (4): 515–20. PMID 17323712.  open access publication - free to read
  51. ^ Eccles p. 261
  52. ^ Kim SY, Chang YJ, Cho HM, Hwang YW, Moon YS (2009). "Non-steroidal anti-inflammatory drugs for the common cold". In Kim, Soo Young. Cochrane Database Syst Rev (3): CD006362. doi:10.1002/14651858.CD006362.pub2. PMID 19588387. 
  53. ^ Eccles R (2006). "Efficacy and safety of over-the-counter analgesics in the treatment of common cold and flu". Journal of Clinical Pharmacy and Therapeutics 31 (4): 309–319. doi:10.1111/j.1365-2710.2006.00754.x. PMID 16882099. 
  54. ^ Smith SM, Schroeder K, Fahey T (2008). "Over-the-counter (OTC) medications for acute cough in children and adults in ambulatory settings". In Smith, Susan M. Cochrane Database Syst Rev (1): CD001831. doi:10.1002/14651858.CD001831.pub3. PMID 18253996. 
  55. ^ a b Shefrin AE, Goldman RD (November 2009). "Use of over-the-counter cough and cold medications in children". Can Fam Physician 55 (11): 1081–3. PMC 2776795. PMID 19910592. 
  56. ^ Vassilev ZP, Kabadi S, Villa R (March 2010). "Safety and efficacy of over-the-counter cough and cold medicines for use in children". Expert opinion on drug safety 9 (2): 233–42. doi:10.1517/14740330903496410. PMID 20001764. 
  57. ^ Smith, SM; Schroeder, K; Fahey, T (15 August 2012). "Over-the-counter (OTC) medications for acute cough in children and adults in ambulatory settings". In Smith, Susan M. Cochrane database of systematic reviews (Online) 8: CD001831. doi:10.1002/14651858.CD001831.pub4. PMID 22895922. 
  58. ^ Eccles p. 246
  59. ^ Taverner D, Latte GJ (2007). "Nasal decongestants for the common cold". In Latte, G. Jenny. Cochrane Database Syst Rev (1): CD001953. doi:10.1002/14651858.CD001953.pub3. PMID 17253470. 
  60. ^ Albalawi ZH, Othman SS, Alfaleh K (July 2011). "Intranasal ipratropium bromide for the common cold". In Albalawi, Zaina H. Cochrane Database of Systematic Reviews (7): CD008231. doi:10.1002/14651858.CD008231.pub2. PMID 21735425. 
  61. ^ Pratter MR (January 2006). "Cough and the common cold: ACCP evidence-based clinical practice guidelines". Chest 129 (1 Suppl): 72S–74S. doi:10.1378/chest.129.1_suppl.72S. PMID 16428695. 
  62. ^ Guppy MP, Mickan SM, Del Mar CB, Thorning S, Rack A (February 2011). "Advising patients to increase fluid intake for treating acute respiratory infections". In Guppy, Michelle PB. Cochrane Database of Systematic Reviews (2): CD004419. doi:10.1002/14651858.CD004419.pub3. PMID 21328268. 
  63. ^ Singh M, Singh M (May 2011). "Heated, humidified air for the common cold". In Singh, Meenu. Cochrane Database of Systematic Reviews (5): CD001728. doi:10.1002/14651858.CD001728.pub4. PMID 21563130. 
  64. ^ Paul IM, Beiler JS, King TS, Clapp ER, Vallati J, Berlin CM (December 2010). "Vapor rub, petrolatum, and no treatment for children with nocturnal cough and cold symptoms". Pediatrics 126 (6): 1092–9. doi:10.1542/peds.2010-1601. PMC 3600823. PMID 21059712. 
  65. ^ a b Arroll B, Kenealy T (2005). "Antibiotics for the common cold and acute purulent rhinitis". In Arroll, Bruce. Cochrane Database Syst Rev (3): CD000247. doi:10.1002/14651858.CD000247.pub2. PMID 16034850. 
  66. ^ Eccles p. 238
  67. ^ Eccles p. 234
  68. ^ a b Eccles p. 218
  69. ^ Oduwole O, Meremikwu MM, Oyo-Ita A, Udoh EE (January 2010). "Honey for acute cough in children". In Oduwole, Olabisi. Cochrane Database of Systematic Reviews (1): CD007094. doi:10.1002/14651858.CD007094.pub2. PMID 20091616. 
  70. ^ Kassel JC, King D, Spurling GK (March 2010). "Saline nasal irrigation for acute upper respiratory tract infections". In King, David. Cochrane Database of Systematic Reviews (3): CD006821. doi:10.1002/14651858.CD006821.pub2. PMID 20238351. 
  71. ^ "Zinc for the common cold — Health News — NHS Choices". nhs.uk. 2012. Retrieved 24 February 2012. "In this review, there was a high level of heterogeneity between the studies that were pooled to determine the effect of zinc on the duration of cold symptoms. This may suggest that it was inappropriate to pool them. It certainly makes this particular finding less conclusive." 
  72. ^ Science, M.; Johnstone, J.; Roth, D. E.; Guyatt, G.; Loeb, M. (7 May 2012). "Zinc for the treatment of the common cold: a systematic review and meta-analysis of randomized controlled trials". Canadian Medical Association Journal 184 (10): E551–E561. doi:10.1503/cmaj.111990. PMC 3394849. PMID 22566526. 
  73. ^ Heiner KA, Hart AM, Martin LG, Rubio-Wallace S (2009). "Examining the evidence for the use of vitamin C in the prophylaxis and treatment of the common cold". Journal of the American Academy of Nurse Practitioners 21 (5): 295–300. doi:10.1111/j.1745-7599.2009.00409.x. PMID 19432914. 
  74. ^ Karsch-Völk M, Barrett B, Kiefer D, Bauer R, Ardjomand-Woelkart K, Linde K (2014). "Echinacea for preventing and treating the common cold". Cochrane Database Syst Rev (Systematic review) 2: CD000530. doi:10.1002/14651858.CD000530.pub3. PMID 24554461. 
  75. ^ Lissiman E, Bhasale AL, Cohen M (2012). "Garlic for the common cold". In Lissiman, Elizabeth. Cochrane Database Syst Rev 3: CD006206. doi:10.1002/14651858.CD006206.pub3. PMID 22419312. 
  76. ^ Murdoch, David R. (3 October 2012). "Effect of Vitamin D3 Supplementation on Upper Respiratory Tract Infections in Healthy Adults<subtitle>The VIDARIS Randomized Controlled Trial</subtitle><alt-title>Vitamin D3 and Upper Respiratory Tract Infections</alt-title>". JAMA: the Journal of the American Medical Association 308 (13): 1333. doi:10.1001/jama.2012.12505. 
  77. ^ Thompson, M; Vodicka, TA; Blair, PS; Buckley, DI; Heneghan, C; Hay, AD; TARGET Programme, Team (11 Dec 2013). "Duration of symptoms of respiratory tract infections in children: systematic review.". BMJ (Clinical research ed.) 347: f7027. PMID 24335668. 
  78. ^ a b Eccles p. 1
  79. ^ Eccles p. 76
  80. ^ a b Eccles p. 90
  81. ^ "The Cost of the Common Cold and Influenza". Imperial War Museum: Posters of Conflict. vads. 
  82. ^ Eccles p. 6
  83. ^ "Cold". Online Etymology Dictionary. Retrieved 12 January 2008. 
  84. ^ Eccles p. 20
  85. ^ Tyrrell DA (1987). "Interferons and their clinical value". Rev. Infect. Dis. 9 (2): 243–9. doi:10.1093/clinids/9.2.243. PMID 2438740. 
  86. ^ Al-Nakib W; Higgins, P.G.; Barrow, I.; Batstone, G.; Tyrrell, D.A.J. (December 1987). "Prophylaxis and treatment of rhinovirus colds with zinc gluconate lozenges". J Antimicrob Chemother. 20 (6): 893–901. doi:10.1093/jac/20.6.893. PMID 3440773. 
  87. ^ a b c Fendrick AM, Monto AS, Nightengale B, Sarnes M (2003). "The economic burden of non-influenza-related viral respiratory tract infection in the United States". Arch. Intern. Med. 163 (4): 487–94. doi:10.1001/archinte.163.4.487. PMID 12588210. 
  88. ^ Kirkpatrick GL (December 1996). "The common cold". Prim. Care 23 (4): 657–75. doi:10.1016/S0095-4543(05)70355-9. PMID 8890137. 
  89. ^ a b Eccles p. 226
  90. ^ Rider TH, Zook CE, Boettcher TL, Wick ST, Pancoast JS, Zusman BD (2011). "Broad-spectrum antiviral therapeutics". In Sambhara, Suryaprakash. PLoS ONE 6 (7): e22572. doi:10.1371/journal.pone.0022572. PMC 3144912. PMID 21818340. 
  91. ^ Fiona Macrae (11 August 2011). "Greatest discovery since penicillin: A cure for everything – from colds to HIV". The Daily Mail. UK 
  92. ^ Val Willingham (12 February 2009). "Genetic map of cold virus a step toward cure, scientists say". CNN. Retrieved 28 April 2009. 

Further reading

External links