این یک مقالهٔ خوب است. برای اطلاعات بیشتر اینجا را کلیک کنید.

سرس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از سرس (سیاره کوتوله))
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish

سرس
Ceres
  Ceres symbol.svg
Ceres optimized.jpg
تصویری از سرس که توسط تلسکوپ فضایی هابل گرفته شده‌است.
اکتشاف
کشف توسط جوزپه پیاتسی
تاریخ کشف ۱ ژانویه ۱۸۰۱
طبقه‌بندی
سیاره کوتوله ریزسیاره کمربند سیارکی
نام‌های دیگرA899 OF; 1943 XB
نیم‌قطر بزرگ ۲٫۷۶۷۵ واحد نجومی
(۴۱۴٬۰۱۰٬۰۰۰ کیلومتر)
خروج از مرکز ۰٫۰۷۵۸۲۳
آنومالی متوسط ۹۵٫۹۸۹۱°
زاویه انحراف ۱۰٫۵۹۳° تا دائرةالبروج
۹٫۲۰° تا invariable plane[۱]
طول گره صعودی ۸۰٫۳۲۹۳°
شناسه حضیض ۷۲٫۵۲۲۰°
اوج ۲٫۹۷۷۳ واحد نجومی
(۴۴۵٬۴۱۰٬۰۰۰ کیلومتر)
حضیض ۲٫۵۵۷۷ واحد نجومی
(۳۸۲٬۶۲۰٬۰۰۰ کیلومتر)
تناوب مداری ۴٫۶۰ سال
۱٬۶۸۱٫۶۳ روز
تناوب هلالی ۴۶۶٫۶ روز
۱٫۲۷۸ سال
میانگین سرعت مداری ۱۷٫۹۰۵ کیلومتر/ثانیه
قمرها ندارد
مشخصات فیزیکی
ابعاد (۹۶۵٫۲ × ۹۶۱٫۲
× ۸۹۱٫۲) ± ۲٫۰ کیلومتر[۳]
مساحت سطح ۲,۷۷۰,۰۰۰ km۲[۴]
حجم ۴۲۱,۰۰۰,۰۰۰ km۳[۴]
جرم (۹٫۳۹۳±۰٫۰۰۵)×۱۰۲۰ کیلوگرم[۳]
۰٫۰۰۰۱۵ زمین
۰٫۰۱۲۸ ماه
متوسط چگالی ۲٫۱۶۱±۰٫۰۰۹ گرم/سانتیمتر مکعب[۵]
گرانش سطحی0.29 متر/ثانیه۲[۴]
۰٫۰۲۹ g
سرعت گریز0.514 کیلومتر/ثانیه[۴]
تناوب
چرخش
۰٫۳۷۸۱ d
۹٫۰۷۴۱۷۰±۰٫۰۰۰۰۰۲ h[۶]
سرعت چرخش در استوا ۹۲٫۶۱ متر/ثانیه[۴]
انحراف محوری ۶۶٫۷۶۴°[۷]
بعد قطب شمال ۲۹۴٫۱۸°[۷]
میل قطب شمال ۶۶٫۷۶۴°[۷]
آلبدو۰٫۰۹۰±۰٫۰۰۳۳ (V-band geometric)[۱۱]
دمای سطح
   کلوین
حداقلمتوسطحداکثر
؟≈ ۱۶۸[۱۲]۲۳۵[۱۳]
نوع طیفسیارک نوع سی[۸]
قدر ظاهری ۶٫۶۴[۹] تا ۹٫۳۴[۱۰]
قدر مطلق (H) ۳٫۳۶±۰٫۰۲[۱۱]
قطر زاویه‌ای ۰٫۸۵۴″ تا ۰٫۳۳۹″

سِرِس[۱۴] (به انگلیسی: Ceres) نخستین سیاره کوتوله کشف‌شده و بزرگ‌ترین سیارک در کمربند سیارکی و بین مدار مریخ و مشتری است. قطر آن ۹۴۵ کیلومتر است و از نظر بزرگی سی و سومین جرم شناخته شده سامانه خورشیدی است. سرس یک‌سوم جرم کمربند سیارکی را تشکیل می‌دهد؛ و تنها شئ شناخته شدهٔ کمربند سیارکی است که دارای تعادل هیدرواستاتیکی می‌باشد. قدر ظاهری سرس از زمین بین ۶٫۷ تا۹٫۳ است و بنابراین حتی در درخشان‌ترین حالتش، چنان تاریک است که با چشم غیرمسلح دیده نمی‌شود مگر اینکه آسمان به شدت تاریک باشد.

سرس در ۱ ژانویه ۱۸۰۱ توسط جوزپه پیاتسی در پالرمو کشف‌شد. ابتدا به عنوان یک سیاره در نظر گرفته شد، اما در دهه ۱۸۵۰ زمانی که اشیا دیگری در مدار مشابه کشف شدند به عنوان یک سیارک طبقه‌بندی شد.

هستهٔ سرس از سنگ و گوشتهٔ آن از یخ تشکیل شده‌است، و ممکن است اقیانوسی از آب مایع در زیر لایه یخ داشته باشد. سطح سرس احتمالاً مخلوطی از یخ‌آب و مواد معدنی مختلف هیدراته مثل کربنات‌ها و رس است. در ژانویه ۲۰۱۴، انتشار بخار آب از مناطق مختلف سرس کشف شد. این مسئله غیرمنتظره بود، چون انتشار بخار آب از ویژگی‌های ستاره دنباله‌دار است و اجرام بزرگ در کمربند سیارکی این ویژگی را ندارند.

دان فضاپیمای رباتیک ناسا در ششم مارس ۲۰۱۵ وارد مدار سرس شد. عکس‌هایی که در جلسات تصویربرداری که از ژانویه ۲۰۱۵ در حالیکه فضاپیما به سرس نزدیک می‌شد گرفته می‌شد و وضوح آن‌ها بیش از تصاویر گذشته بود نشان داد که سرس سطحی پوشیده از آتشفشان دارد. دو نقطهٔ روشن متمایزی (یا سپیدایی بالا) که داخل یک دهانه (متفاوت با نقاط روشنی که قبلاً در تصاویر گرفته شده با تلسکوپ هابل وجود داشت) در تصاویر گرفته شده در ۱۹ فوریه ۲۰۱۵ دیده شد، موجب شد منشأ آن‌ها یخ فشانها یا فوران آب در نظر گرفته شود. در ۳ مارس ۲۰۱۵، یکی از سخنگویان ناسا گفت: «نقاط احتمالاً موادی مانند یخ یا نمک هستند که بسیار منعکس‌کنندهٔ نور هستند، اما وجود یخ‌فشان‌ها بعید است.» ۱۱ مه ۲۰۱۵، ناسا تصویری را با وضوح بالا منتشر کرد که به جای یک یا دو نقطه در واقع چندین نقطه را نشان می‌داد. در ۹ دسامبر ۲۰۱۵، دانشمندان ناسا گزارش دادند که نقاط درخشان روی سرس ممکن است مربوط به نوعی نمک، به ویژه آب نمکی باشد که حاوی منیزیم سولفات هگزا هیدریت (MgSO4·6H2O) است؛ نقاط روشن همچنین ممکن است با خاک رس غنی از آمونیاک مرتبط باشد. در ژوئن ۲۰۱۶، بررسی این نقاط با طیف مادون قرمز مشخص کرد که با سدیم کربنات(Na2CO3) سازگاری بیشتری دارد و نشان می‌دهد که فعالیت‌های زمین‌شناسی احتمالاً در ایجاد نقاط روشن دخالت داشته‌است.

در اکتبر ۲۰۱۵ ناسا تصویری از سرس منتشر کرد که فضاپیمای دان با رنگ-واقعی گرفته بود.

تاریخچه[ویرایش]

کشف[ویرایش]

ایدهٔ وجود سیاره‌ای کشف نشده میان مریخ و مشتری اولین بار، در سال ۱۷۷۲ توسط یوهان الرت بُده مطرح شد[۱۵] البته پیشتر، در سال ۱۵۹۶، یوهانس کپلر به فاصلهٔ زیاد میان مریخ و مشتری اشاره کرده بود.[۱۵] بُده ایدهٔ خود را با توجه به قانون تیتیوس-بوده، فرضیه‌ای که در سال ۱۷۶۶ توسط یوهان دانیل تیتیوس مطرح شده بود و اکنون اعتبار خود را از دست داده‌است، مطرح کرده بود. تیتیوس مشاهده کرده بود که بین نیم قطر بزرگ بیضی مدار تمام سیارات به جز شکاف بین مریخ و مشتری، رابطهٔ معنا داری وجود دارد.[۱۵][۱۶] و بر این اساس پیش‌بینی شد که سیاره جدید می‌بایستی نیم‌قطر بزرگ مداری برابر با ۲٫۸ واحد نجومی داشته باشد.[۱۶] کشف اورانوس توسط ویلیام هرشل در سال ۱۷۸۱[۱۵] نزدیک به فاصله پیش‌بینی شده برای جرم بعدی در آن‌سوی زحل، موجب افزایش اعتماد به قانون تیتیوس-بوده گردید؛ به گونه‌ای که در سال ۱۸۰۰، گروهی به رهبری فرانتس کساور فن تساخ، ویراستار نشریه موناتلیشه کورسپوندنتس (گزارش‌های خبری ماهانه)، درخواست‌هایی برای ۲۴ ستاره‌شناس باتجربه فرستاده و از آن‌ها خواستند که با هم متحد شده و جستجویی هدفمند را برای یافتن سیاره مورد انتظار شروع کنند.[۱۵][۱۶] گرچه آن‌ها موفق به کشف سرس نشدند، بعدها چندین سیارک بزرگ را کشف کردند.[۱۶]

کتاب جوزپه پیاتسی، با عنوان کشف سیارهٔ جدید سرس

یکی از ستاره‌شناسان انتخاب شده برای پژوهش جوزپه پیاتسی، کشیشی کاتولیک از آکادمی پالرمو، سیسیل بود. پیاتسی پیش از اینکه دعوتنامه‌ای را برای پیوستن به این گروه دریافت کند، سرس را در ۱ ژانویه ۱۸۰۱ کشف کرده بود.[۱۷][۱۸] او در حال جستجوی هشتاد و هفتمین ستاره از کاتالوگ ستارگان منطقه دائرةالبروج لوئی دو لاکای بود، اما ستاره دیگری جلوی آن قرار داشت.[۱۵] به جای یک ستاره، پیاتسی جرمی شبیه به ستارهٔ متحرک یافته بود که ابتدا گمان می‌کرد یک ستارهٔ دنباله‌دار است.[۱۹] پیاتسی سرس را ۲۴ بار رصد کرد و در فوریه ۱۸۰۱ آخرین رصدش را انجام داد، چون بیماری مانع ادامهٔ کارش شد. او کشفش را در ۲۴ ژانویه ۱۸۰۱، طی نامه‌ای به دو ستاره‌شناس همکارش، هموطنش بارنابا اریانی در میلان و یوهان الرت بُده در برلین اعلام کرد.[۲۰] او در نامه‌اش از سرس به عنوان یک دنباله‌دار یاد کرده‌بود، اما اضافه کرده بود: «چون حرکت آن خیلی آهسته و نسبتاً یکنواخت است، چند بار به ذهنم خطور کرده که ممکن است چیزی مهم‌تر از دنباله‌دار باشد.»[۱۵] در ماه آوریل، پیاتسی گزارش تمام مشاهداتش را به آریانی، بده، و ژروم لالاند در پاریس ارسال کرد. اطلاعات داده شده در سپتامبر ۱۸۰۲ در نشریه موناتلیشه کورسپوندنتس (گزارش‌های خبری ماهانه) منتشر شد.[۱۹]

در این زمان، موقعیت ظاهری سرس (عمدتاً به دلیل حرکت مداری زمین) تغییر کرده و بیش از حد به خورشید نزدیک شده بود و مشاهدهٔ آن برای ستاره‌شناسان دیگر، برای تأیید مشاهدات پیاتسی مشکل شده بود. سرس تا پایان سال بار دیگر قابل مشاهده می‌شد، اما پس از گذشت این مدت طولانی پیش‌بینی موقعیت دقیق آن دشوار بود. برای دیدن دوبارهٔ سرس کارل فریدریش گاوس، که در آنزمان ۲۴ ساله بود، روشی مؤثر برای تعیین مدار پیدا کرد.[۱۹] در عرض چند هفته، مسیر سرس را پیش‌بینی کرده و نتایج کارش را برای فن تساخ فرستاد. در تاریخ ۳۱ دسامبر ۱۸۰۱، فن تساخ و هاینریش ویلهلم ماتیاس البرس دوباره سرس را در نزدیکی مکان پیش‌بینی شده پیدا کردند.[۱۹]

ستاره‌شناسان گذشته تنها قادر به محاسبهٔ مرتبه بزرگی سرس بودند. در سال ۱۸۰۲، هرشل اندازهٔ این سیاره را ۲۶۰ کیلومتر و کمتر از اندازهٔ واقعی تخمین زد؛ در حالی که در سال ۱۸۱۱، یوهان هیرونوموس شروتر اندازهٔ آن را بیش از حد واقعی و ۲٬۶۱۳ کیلومتر درنظر گرفت.[۲۱][۲۲]

نام[ویرایش]

ابتدا پیاتسی نام سرر فردیناند را برای کشف خود برگزید. سرر از روی تلفظ ایتالیایی نام سرس (الههٔ رومی کشاورزی که گفته می‌شود از سیسیل منشأ گرفته و قدیمی‌ترین آرامگاهش آنجا بوده‌است) و فردیناند پادشاه سیسیل گرفته شده بود.[۱۵][۱۹] بهرحال، نام فردیناند برای ملت‌های دیگر پذیرفتنی نبود و کنار گذاشته شد. سرس مدت کوتاهی در آلمان، هرا نامیده می‌شد.[۲۳] در یونان، این سیاره را دمتر (Δήμητρα) (معادل یونانی Cerēs رومی) می‌نامیدند.[۲۴] در زبان انگلیسی، سیارک ۱۱۰۸ را با نام دمتر می‌شناسند.[۲۵]

نماد نجومی قدیمی این سیاره ⚳ داس بوده‌است.[۲۶] این نماد، مشابه نماد ناهید ♀ است اما ناهید یک شکاف در دایرهٔ بالایی خود دارد که سرس ندارد.[۱۹][۲۷] عنصر کمیابی که در سال ۱۸۰۳ کشف شد، به افتخار این سیاره سریم نامیده شد.[۲۸] در همان سال عنصر دیگری هم به افتخار سرس نامگذاری شد، ولی بعد از نامگذاری عنصر سریم، کاشف آن عنصر نامش را به افتخار پالاس دومین سیارک کشف شده به پالادیم تغییر داد.[۲۹]

موقعیت[ویرایش]

سرس (پایین سمت چپ)، ماه و زمین با مقیاس‌های واقعی

بر سر طبقه‌بندی سرس اختلاف نظرهایی وجود داشته و این طبقه‌بندی چند بار تغییر یافته‌است. یوهان الرت بُده، عقیده داشت سرس همان «سیارهٔ گم شده‌ای» است که او فکر می‌کرد بین مریخ و مشتری با فاصلهٔ ۴۱۹ میلیون کیلومتر (۲٫۸ واحد نجومی از خورشید قرار گرفته‌است.[۱۵] نماد سیاره‌ای به سرس اختصاص داده شد و در جدول‌ها و کتاب‌های ستاره‌شناسی به همراه پالاس، جونو و ۴ وستا، حدود نیم‌قرن به عنوان سیاره شناخته می‌شدند.[۱۵][۱۹][۳۰]

زمانی که اجرام جدیدی در نزدیکی سرس کشف شدند، مشخص شد که سرس اولین عضو یک گروه جدید از اجرام است.[۱۵] در سال ۱۸۰۲ با کشف پالاس، ویلیام هرشل نام سیارک (مشابه ستاره) را برای این اجرام وضع کرد[۳۰] و نوشت: «آن‌ها شبیه ستاره‌هایی کوچک هستند و این شباهت چنان زیاد است که حتی با تلسکوپهای بسیار خوب هم به سختی از آن‌ها تشخیص داده می‌شوند.»[۳۱] از آن‌جایی که سرس اولین جرم کشف شده از این نوع بود، با توجه به سیستم جدید نامگذاری سیارات کوچک به نام سرس ۱ نامیده شد.[۳۰] در سال ۲۰۰۶، وجود تفاوت اساسی بین سیارک‌هایی مثل سرس و سیارات اصلی به‌طور وسیعی پذیرفته شد، گرچه تعریف دقیقی از «سیاره» هرگز فرمول‌بندی نشد.[۳۰]

بحث‌های پدید آمده در سال ۲۰۰۶ پیرامون پلوتو و خصوصیات لازم برای نامیدن جرمی به عنوان سیاره موجب شد که نام سرس دوباره در بین سیارات قرار گیرد.[۳۲][۳۳] پیش از تعریف سیاره از طرف اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی براساس پیشنهادی سیاره این‌گونه تعریف شده‌است: «جرمی آسمانی که (الف) جرم کافی داشته و می‌تواند بر ساختار صلب و جامد خود غلبه کند، بنابراین فرض می‌شود دارای تعادل هیدرواستاتیکی (تقریباً کروی شکل) است، و (ب) دور یک ستاره می‌چرخد و ستاره یا قمر یک سیاره نیست.»[۳۴] این تعریف سبب شد تا سرس به عنوان پنجمین سیارهٔ سامانه خورشیدی طبقه‌بندی شود.[۳۵] در یک تعریف جایگزین دیگر در ۲۴ اوت ۲۰۱۲، گفته شد که پیرامون یک سیاره نباید اجرام زیادی داشته‌باشد و سیاره باید دارای فضای کافی برای گردش پیرامون ستاره باشد. با این تعریف، سرس یک سیاره نیست چون در مدار آن سیارک‌های بی‌شماری در کمربند سیارکی قرار دارند و سرس را محاصره کرده‌اند. این کره تقریباً یک‌سوم کل جرم کمربند سیارکی را تشکیل می‌دهد. اجرامی که معیارهای ذکر شده در تعریف اول را دارا بوده اما فاقد معیار خواسته شده در تعریف دوم باشند، مانند سرس، جزو سیارات کوتوله طبقه‌بندی می‌شوند.

سرس بزرگترین جرم کمربند سیارکی است.[۸] گاهی اوقات فرض می‌شود چون سرس جزو سیارات کوتوله طبقه‌بندی شده بنابراین دیگر سیارک محسوب نمی‌شود. به عنوان مثال، وب‌گاه اسپیس[۳۶] اعلام کرد که پالاس بزرگ‌ترین سیارک و سرس سیارهٔ کوتوله‌ای‌است که قبلاً در بین سیارک‌ها طبقه‌بندی شده بود.[۳۷] در حالیکه بخش پرسش و پاسخ اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی در پُستی گفت: «سرس بزرگ‌ترین سیارک است (یا می‌توانیم بگوییم بود) و هنوز یک سیارک محسوب می‌شود.» گرچه سپس از «دیگر سیارک‌هایی» که مسیر سرس را می‌روند صحبت کرده و به عبارت دیگر دلالت می‌کند که سرس هنوز به عنوان یک سیارک محسوب می‌شود.[۳۸] مرکز بررسی ریزسیاره‌ها اشاره می‌کند که ممکن است چنین اجرامی به شکل دوگانه طراحی شده‌باشد.[۳۹]

در تصمیم اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی در سال ۲۰۰۶، که سرس به عنوان یک سیاره کوتوله طبقه‌بندی شد، هرگز گفته نشد که سیارک هم هست یا نه. در حقیقت این اتحادیه هرگز کلمه سیارک را تعریف نکرد و تا سال ۲۰۰۶ به جای آن کلمهٔ ریزسیاره را ترجیح می‌داد و بعد از سال ۲۰۰۶ به جای آن کلمه‌های اجرام کوچک منظومه شمسی و سیارات کوتوله را ترجیح می‌داد. براساس اظهارنظر «لانگ» در سال ۲۰۱۱ «اتحادیه با طبقه‌بندی سرس به عنوان یک سیارهٔ کوتوله نقش جدیدی را برای آن اضافه کرده‌است و با تعریفی که ارائه داده، اریس، پلوتو، هائومیا، ماکی‌ماکی و سرس سیارهٔ کوتوله هستند و در جایی دیگر آن را با نام سیاره کوتوله- سیارک سرس ۱ تعریف می‌کند.».[۴۰] ناسا هم‌چنان با نام سیارک به سرس اشاره می‌کند.[۴۱] کتاب‌های علمی مختلف نیز همین کار را می‌کنند.[۴۲][۴۳]

مدار[ویرایش]

عناصر و ویژگی‌های مداری سرس:
نوع عنصر نیم‌قطر بزرگ
(بر اساس واحد نجومی)
خروج از مرکز مداری انحراف زاویه‌ای تناوب مداری
(در روزها)
مناسب ۲٫۷۶۷۷ ۰٫۱۱۶۱۹۸ ۹٫۴۶۷۴۳۵ ۱۶۸۱٫۶۰
مبدأ[۴۴]
۲۳ ژوئیه ۲۰۱۰
۲٫۷۶۵۳ ۰٫۰۷۹۱۳۸ ۱۰٫۵۸۶۸۲۱ ۱۶۷۹٫۶۶
اختلاف[۲] ۰٫۰۰۱۸ ۰٫۰۳۷۰۶ ۰٫۹۳۹۳۸۶ ۱٫۹۴
مدار سرس

مدار سرس میان مدار مریخ و مشتری و در کمربند سیارکی واقع شده‌است و هر ۴٫۶ سال زمینی یک‌بار به دور خورشید می‌چرخد.[۲] مدار آن °۱۰٫۶ از دائرةالبروج انحراف دارد (انحراف عطارد °۷ و پلوتو °۱۷ است) و خروج از مرکز مداری آن ۰٫۰۸ و مریخ ۰٫۰۹است.[۲]

نمودار روبه‌رو مدار سرس (آبی) و مدار سیارات مختلف (سفید و خاکستری) را نشان می‌دهد. مدارهای پایین‌تر از دائرةالبروج با رنگ‌های تیره‌تر رسم شده‌اند و علامت بعلاوهٔ نارنجی خورشید است. بخش بالا سمت چپ، مدار سرس را که بین مدار مریخ و مشتری قرار دارد، نشان می‌دهد. بخش بالا سمت راست، نشان‌دهندهٔ محل اوج و حضیض سرس و دیگر مریخ است. در این نمودار (نه به‌طور کلی) حضیض مریخ در جهت مخالف حضیض سرس و چند سیارک بزرگ واصلی دیگر کمربند سیارکی از جمله پالاس و ۱۰ هایجیا است. بخش پایین نیز انحراف مدار سرس در مقایسه با انحراف مدار مریخ و مشتری را نشان می‌دهد.

زمانی سرس به عنوان عضوی از خانوادهٔ سیارک‌ها محسوب می‌شد.[۴۵] حرکت سیارک‌های این خانواده در فضا ثابت است و در بیش از یک مقیاس نجومی طولانی عملاً بدون تغییر باقی می‌مانند، که ممکن است دلیل آن منشأ مشترک آن‌ها از برخورد سیارک در گذشته باشد، بعدها مشخص شد سرس ویژگی‌های طیفی متفاوتی با دیگر اعضای این خانواده دارد؛ و بنابراین در خانوادهٔ گفیون قرار دارد. عضو بعدی این خانواده سیارک ۱۲۷۲ است.[۴۵] سرس به نظر می‌رسد که در خانوادهٔ خود نیز منحصربه‌فرد است و دارای عناصر مداری مشابه و فاقد یک منشأ مشترک است.[۴۶]

تشدید[ویرایش]

مدت گردش به دور خورشید سرس و پالاس تقریباً ۱:۱ است. (دوره مداری ویژه آن‌ها ۰٫۲٪ متفاوت است)[۴۷] با این حال، با توجه به جرم کم آن‌ها نسبت به فاصله زیاد از هم تشدید واقعی بین این دو کره بعید است. چنین روابطی بین سیارک‌ها بسیار نادر است.[۴۸]

گذر سیارات از سرس[ویرایش]

در تماشای منظومهٔ شمسی از دیدگاهی بر سطح سرس، و بر پایهٔ پدیدهٔ گذر، زمان‌های قابل محاسبه‌ای وجود دارند که؛ در هنگام مشاهده از آن دیدگاه، به نظر خواهد رسید که هر یک از سیاره‌های: عطارد، ناهید، زمین، و مریخ، از برابر «قرص خورشید» خواهند گذشت. طبیعتاً بیش‌ترین تکرار گذر را عطارد دارد که به‌طور معمول هر چند سال زمینی یک‌بار رخ می‌دهد که نزدیک‌ترین آن‌ها در سال‌های میلادی ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰ بوده‌است. برای ناهید، نزدیک‌ترین گ‍ذر اخیر در سال ۱۹۵۳ رخ داده و در سال ۲۰۵۱ دوباره رخ خواهد داد. زمین نیز در سال ۱۸۱۴ از آن دیدگاه از برابر خورشید گذشته و در سال ۲۰۸۱ دوباره خواهد گذشت. برای مریخ نیز در سال ۷۶۷ این پدیده رخ‌داده و در سال ۲۶۸۴ باز رخ خواهد داد.[۴۹]

ارزش محاسبه این گذرهای فرازمینی که بیشتر محاسباتی است و در حالت معمول غیرقابل مشاهده، برای درک حالات کامل مقارنه بین سیارات و خورشید است.

چرخش و شیب محوری[ویرایش]

دورهٔ چرخش سرس به دور خود (یک روز سرسی) ۹ ساعت و ۴ دقیقه می‌باشد.[۵۰] سرس از محور خود انحراف کمی (۴°) دارد. با این وجود در مناطق قطبی این میزان برای قرار گرفتن همیشگی دهانه‌ها در سایه کافی است تا مثل تله سرد عمل کرده و به مرور یخ‌آب را در خود جمع کنند، شبیه وضعیتی که در ماه یا عطارد است. انتظار می‌رود حدود۱۴٪ از مولکول‌های آب آزاد شده از سطح سرس به‌طور متوسط سه بار قبل از فرار یا افتادن در تله جست و خیز کرده و سرانجام در تله‌ها بیافتند.[۵۱]

ویژگی‌های فیزیکی[ویرایش]

اندازه ۱۰ جسم بزرگ کشف‌شدهٔ کمربند سیارکی در مقابل ماه. سرس در سمت چپ شماره ۱ است.

فضاپیمای دان جرم سرس را ۱۰۲۰×۹٫۳۹ کیلوگرم تعیین کرده‌است.[۵۲]

جرم سرس حدود یک‌سوم جرم کل کمربند سیارکی تخمین زده می‌شود.[۵۳] سرس از سوی دیگر تقریباً ۴٪ از جرم ماه را دارا می‌باشد. جرم سرس باندازه‌ای است که به آن شکل تقریباً کروی داده و موجب تعادل هیدرواستاتیک شود.[۵۴] بین اجرام منظومه خورشیدی اندازه سرس متوسط است و از نظر اندازه بین وستا که کوچکتر و تتیس که بزرگتر است قرار گرفته‌است؛ و سطحش تقریباً برابر با مساحت هند یا آرژانتین است.[۵۵]

سطح[ویرایش]

ترکیب سطح سرس به‌طور کلی مشابه سیارک نوع سی است.[۸] البته تفاوت‌هایی هم با این نوع سیارک‌ها دارد. ویژگی‌های همه جا حاضر در در طیف فروسرخ سرس مواد هیدراته هستند که وجود مقدار قابل توجهی آب در پوسته سرس را نشان می‌دهد. سایر ترکیبات احتمالی در سطح سرس شامل مواد معدنی رس غنی از آهن، و کربناتی (مثل دولومیت و سیدریت)-مواد معدنی رایج در کندریت کربنی شهاب‌سنگ‌ها- هستند.[۸] ویژگی‌های طیفی، کربنات‌ها، و مواد معدنی رس معمولاً در دیگر سیارک‌های نوع سی وجود ندارند.[۸] گاهی اوقات، سرس به عنوان یک سیارک نوع جی طبقه‌بندی می‌شود.[۵۶]

سطح سرس با توجه به فاصله اش نسبت به خورشید نسبتاً گرم است. بالاترین دمایی که در روز در سرس ثبت شده در ۵ مه ۱۹۹۱ و °۳۸- سانتی‌گراد بود.[۱۳] در این دما یخ ثابت نمی‌ماند. با تبخیر یخ سطح آن موادی که می‌ماند می‌تواند تیرگی سرس نسبت به قمرهای یخی قسمت بیرونی منظومهٔ خورشیدی را توضیح دهد.

مشاهدات پیش از دان[ویرایش]

تصاویری که تلسکوپ فضایی هابل در مدت ۲ ساعت و ۲۰ دقیقه در سال ۲۰۰۴ از سرس گرفته‌است.[۵۷]

پیش از مأموریت دان تنها کمی از برجستگی‌های موجود در سرس شناسایی شده بود. تصاویری که با وضوح بالا و فرابنفش تلسکوپ فضایی هابل در ۱۹۹۹ گرفته شد نقطه تاریکی را در سطح آن نشان داد که به افتخار کاشف سرس «پیاتسی» نامیده شد.[۵۶] فکر می‌کردند آن دهانه یک کوه آتشفشان است. بعدها تصاویری که با وضوح بیشتر و اشعه نزدیک به فروسرخ در مدت یک چرخش کامل با اپتیک سازگارتلسکوپ کک گرفته شد چندین برجستگی روشن و تاریک را که با چرخش سرس حرکت می‌کردند نشان داد.[۵۸][۵۹] دو برجستگی تیره شکل مدور داشتند و احتمال داده شد که دهانه آتشفشان باشند، در مرکز یکی از آن‌ها نقطهٔ روشنی مشاهده شد، در حالیکه دیگری به عنوان برجستگی پیاتسی شناخته شد.[۵۸][۵۹] تصاویری که با نور مرئی تلسکوپ فضایی هابل در یک چرخش کامل در سال ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴ گرفته شد یازده برجستگی قابل تشخیص را در سطح سرس نشان داد، که طبیعت آن‌ها نامشخص بود.[۱۱][۶۰] یکی از این برجستگی‌ها با برجستگی «پیاتسی» که قبلاً شناسایی شده بود مطابقت داشت.[۱۱]

آخرین مشاهدات نشان داد که بعد قطب شمال سرس ۱۹ ساعت و ۲۴ دقیقه (۲۹۱°)، میل آن +۵۹° بوده و در صورت فلکی اژدها قرار گرفته‌است و بنابراین سرس تقریباً ۳° انحراف محوری دارد.[۱۱][۵۴] بعدها دان مشخص کرد که بعد قطب شمال سرس ۱۹ ساعت و ۲۵ دقیقه و ۴۰٫۳ ثانیه (۲۹۱٫۴۱۸°)، میل آن +۵۹° بوده (حدود ۱٫۵ درجه فاصله از دلتا اژدها) که معنی آن داشتن ۴° انحراف محوری است.[۳]

مشاهدات دان[ویرایش]

با استفاده از دان مشخص شد مناطق همیشه در سایه قادر به ذخیره‌سازی یخ سطح در نیمکره شمالی سرس هستند.
تصویر " نقطه درخشان شماره ۵" در دهانه اوکاتور که توسط دان از فاصله ۳۸۵ کیلومتری گرفته شده‌است.
تصویر کوه اهونا که در پرشیب‌ترین سمت تقریباً ۵ کیلومتر ارتفاع دارد.[۶۱] و توسط دان از فاصله ۳۸۵ کیلومتری گرفته شده‌است.

دان تعداد زیادی دهانه کم ارتفاع را مشخص کرد، که نشان می‌داد آن‌ها زیر یک سطح نرم، احتمالاً یخ‌آب مانده‌اند. یکی از دهانه‌های کم ارتفاع ۲۷۰ کیلومتر قطر دارد.[۶۲] که یادآور دهانه‌های بزرگ روی تتیس یا یاپتوس است. تعداد غیرمنتظرهٔ زیادی از این دهانه‌ها حفره مرکزی و بسیاری قله مرکزی دارند.[۶۳] چندین نقطهٔ درخشان توسط دان شناسایی شد که روشن‌ترین نقطه (نقطه شماره ۵) در وسط دهانهٔ ۸۰ کیلومتری به نام اوکاتور قرار گرفته‌است.[۶۴] از روی عکس‌هایی که از سرس در ۴ مه ۲۰۱۵ گرفته شده، مشخص شد که دومین نقطه برجسته در واقع گروهی از نواحی درخشان پراکنده احتمالاً ده تا هستند. این نقاط درخشان سپیدایی تقریباً ۴۰٪ دارند[۶۵] که احتمالاً ماده‌ای مانند یخ یا نمک که نور خورشید را منعکس می‌کند موجب آن شده‌است.[۶۶][۶۷] مِه در فواصل معین در بالای نقطه شماره ۵، شناخته‌شده‌ترین نقطه، ظاهر شده و موجب تقویت این فرضیه می‌شود که نقاط درخشان در اثر نوعی فوران و تبخیر یخ ایجاد شده‌اند.[۶۷][۶۸] در مارس ۲۰۱۶ فضاپیمای دان شواهدی قطعی از وجود مولکول‌های آب در سطح سرس در دهانه اکسو یافت.[۶۹][۷۰] جی‌پی‌ال می‌گوید: «این آب می‌تواند در مواد معدنی باشد، یا به شکل یخ دربیاید.»

در ۹ دسامبر ۲۰۱۵ دانشمندان ناسا گزارش دادند که نقاط درخشان روی سرس ممکن است مربوط به نوعی نمک، به ویژه آب نمکی باشد که حاوی منیزیم سولفات هگزا هیدریت (MgSO4·6H2O) است؛ نقاط درخشان همچنین ممکن است با خاک رس غنی از آمونیاک مرتبط باشد.[۷۱] گروه دیگری فکر می‌کنند که نمک‌ها سدیم کربنات (Na2CO3) هستند.[۷۲][۷۳]

نقشه نقاط درخشان روی سرس (در ۱۰ دسامبر ۲۰۱۵ منتشر شد).
PIA19316-Ceres-DwarfPlanet-DawnMission-VIR-20150413.jpg
نقاط درخشان روی سرس در نور مرئی و مادون قرمز:
"نقطه ۱" (ردیف بالا) ("سردتر" از اطرافش)؛
"نقطه ۵" (پایین) (از نظر دما «مشابه اطرافش») (آوریل ۲۰۱۵)

ساختار داخلی[ویرایش]

هستهٔ سرس از سنگ و گوشته آن از یخ است.[۵۴] این گوشته که ۱۰۰ کیلومتر ضخامت دارد ۲۸٪-۲۳٪ از جرم و ۵۰٪ازحجم سرس را تشکیل می‌دهد.[۷۴] سرس دارای ۲۰۰ میلیون کیلومتر مکعب آب است که از مقدار آب شیرین بر روی زمین بیشتر است.[۷۵] این نتایج با مشاهدات انجام شده در سال ۲۰۰۲ توسط تلسکوپ کک و با مدل‌سازی سیر تکاملی سرس تأیید شد.[۵۸][۷۶] هم‌چنین، برخی از ویژگی‌های سطح و تاریخچه آن (مانند فاصله از خورشید، که تابش خورشید را به اندازه کافی کم کرده و موجب می‌گردد اجزایی که نقطه انجماد نسبتاً پایینی دارند هنگام شکل‌گیری سرس با هم ترکیب شوند)، نشان از حضور مواد فرار در درون سرس دارد.[۵۸] گفته می‌شود که ممکن است لایه‌ای از آب مایع در زیر لایه‌ای از یخ تا زمان حال باقی‌مانده باشد.[۷۷][۷۸] اندازه‌گیری‌های دان تصدیق کرد سرس هم شکل پایدار داشته و هم دارای تعادل هیدرواستاتیکی است،[۵] که موجب می‌گردد سرس کوچکترین شیئی باشد که داشتن تعادل هیدرواستاتیک آن تصدیق شده‌است. سرس ۶۰۰ کیلومتر کوچکتر و از نظر جرم نصف جرم رئا، دومین شی کوچک دارای این خصوصیات می‌باشد.[۷۹] براساس مدل‌سازی پیشنهاد شده‌است که بخشی از گوشته سنگی سرس می‌تواند یک هسته کوچک فلزی داشته باشد.[۸۰]

هواکره[ویرایش]

نشانه‌هایی از وجود لایه رقیق و نازک بخار آب در هواکرهٔ سرس وجود دارد که ناشی از فوران یخ‌آب از سطح سرس است.[۸۱][۸۲][۸۳]

این یخ‌آب‌های سطحی در فاصلهٔ کم‌تر از ۵ واحد نجومی از خورشید ناپایدار می‌شود.[۸۴] پس انتظار می‌رود هنگامی که سرس به‌طور مستقیم در معرض تابش خورشیدی قرار می‌گیرد، تصعید انجام‌گیرد. یخ‌آب موجود در درون سرس می‌تواند به سطح این سیاره بیاید، اما در مدت بسیار کوتاهی فرار خواهد کرد. در نتیجه، تشخیص تبخیر آب سرس دشوار است. فرار آب از مناطق قطبی این سیاره در اوایل دهه ۱۹۹۰ دیده‌شد؛ اما به روشنی تشخیص داده‌نشد. این امکان وجود دارد که فرار آب از اطراف یک دهانه تازه یا ترک لایه‌های زیر سطح نمایان شود.[۵۸] مشاهده‌های انجام شده توسط فضاپیمای آی‌یوای بااشعه فرابنفش از نظر آماری مقدار قابل توجهی یون هیدروکسید را در قطب شمال سرس نمایان ساخت، که محصول تجزیه بخار آب توسط اشعهٔ فرابنفش خورشید است.[۸۱]

در اوایل ۲۰۱۴، با استفاده از اطلاعات رصدخانه فضایی هرشل چندین منبع متمرکز شده نیمه آزاد بخار آب (با قطر کمتراز ۶۰ کیلومتر) در سرس کشف شد، که هر کدام در هر ثانیه تقریباً ۱۰۲۶ مولکول (یا ۳ کیلوگرم) آب آزاد می‌کند.[۸۵][۸۶][۸۷] تلسکوپ کک با اشعه مادون قرمز دو ناحیه بالقوهٔ دارای آب (که در تصاویر به رنگ تیره دیده می‌شود) پیاتسی (۱۲۳°E, ۲۱°N) و ناحیه (۲۳۱°E, ۲۳°N) A را شناسایی کرده‌است. (ناحیه A مرکز درخشانی هم دارد) مکانیسم‌های احتمالی برای ایجاد بخار تصعید ۰٫۶ کیلومتر مربع یخ موجود در سطح، یایخ فشان حاصل گرمای درونی ایجاد شده از واپاشی هسته‌ای[۸۵] یا تحت فشار قرار گرفتن اقیانوس زیر پوسته سرس با گسترش لایه یخ روی آن است.[۷۷] انتظار می‌رود هنگامی که سرس هنگام گردش در مدارش از خورشید دور می‌شود میزان تصعید هم کاهش یابد، در حالیکه انتشار گازها نباید تحت تأثیر چرخش آن قرار گیرد. بااطلاعات محدودی که در دسترس داریم تصعید در سرس همانند تصعید در ستاره‌های دنباله‌داراست.[۸۵]

منشأ و تکامل[ویرایش]

سرس احتمالاً بازماندهٔ سیارات ابتدایی است که در ۴٫۵۷ میلیارد سال پیش در کمربند سیارکی شکل‌گرفت.[۸۸] گرچه اکثریت سیارات ابتدایی سامانه خورشیدی داخلی (شامل تمام قمرها واجرام هم‌اندازهٔ مریخ) یا با یک‌دیگر ادغام شده‌اند و سیارات زمین‌سان را تشکیل دادند یا توسط مشتری از سامانه خورشیدی خارج شدند.[۸۸] اعتقاد بر این است که سرس نسبتاً دست‌نخورده باقی مانده‌است.[۷۶] یک نظریه جایگزین پیشنهاد می‌کند که سرس در کمربند کویپر تشکیل و بعد به کمربند سیارک‌ها مهاجرت کرده‌است.[۸۹] کشف نمک آمونیاک در دهانه اوکاتور، فرضیه به وجود آمدن سرس در خارج از منظومه شمسی را تقویت می‌کند.[۹۰] ۴ وستا از دیگر سیارات ابتدایی احتمالی است که اندازه‌اش کمتر از نصف سرس است؛ و تحت تأثیر شدید جامد شدن ۱٪ از جرمش را از دست داده‌است.[۹۱]

تکامل زمین‌شناسی سرس وابسته به منابع حرارتی بود که در طول تشکیلش و بعد از آن در اثر اصطکاک و برافزایش خرده‌سیارات، و فروپاشیایزوتوپ‌های پرتوزایِ مختلف (احتمالاً شامل ایزوتوپ‌هایی با عمر کوتاه مثل هسته کیهانی و آلومینیوم-۲۶) در دسترس بوده‌است. تصور می‌شود که این حرارت‌ها برای تشکیل هستهٔ سنگی و گوشته یخی سرس اندکی پس از شکل‌گیری آن کافی بوده‌است.[۱۱][۷۶] این فرایند ممکن است توسط آتشفشان آب و تکنوتیک ایجاد شده و با از بین بردن ویژگی‌های کهن زمین‌شناسی همراه باشد.[۷۶] با توجه به اندازهٔ کوچک خود، سرمای سرس ممکن است سبب توقف فرایندهای زمین‌شناسی شده باشد.[۷۶][۹۲] هر گونه یخ بر روی سطح، به تدریج دچار تصعید شده و هیدرات مختلف مواد معدنی مانند خاک رس و کربناتها را بر جا گذاشته‌است.[۸]

امروزه، به نظر می‌رسد سرس از نظر زمین‌شناسی غیرفعال؛ و تنها یک سطح با دهانه‌های برخوردی است.[۱۱] وجود مقدار قابل توجهی یخ‌آب در ترکیب آن[۵۴] احتمال وجود یک لایه آب مایع در سطح داخلی سرس را افزایش می‌دهد.[۷۶][۹۲] این لایهٔ فرضی اغلب با نام اقیانوس نامیده می‌شود.[۸] اگر چنین لایه‌ای از آب مایع وجود داشته باشد، فرض بر این است که مانند اقیانوس استدلال در قمر اروپا میان هستهٔ سنگی و گوشتهٔ یخی قرار گرفته باشد.[۷۶] اگر مواد محلول (مثل نمک‌هاآمونیاک، سولفوریک اسید، یا ترکیبات ضدیخ در آب حل شده باشند، احتمال وجود یک اقیانوس بیشتر است.[۷۶]

زندگی فرازمینی[ویرایش]

در حالی که مریخ و ماه اروپا پتانسیل زندگی فرازمینی را دارند و فعالانه در این‌باره بحث می‌شود، با وجود یخ‌آب در سرس، حدس و گمان می‌رود که ممکن است در این سیاره زندگی وجود داشته‌باشد.[۹۳] این شواهد از فرضیهٔ مواد پرتابی فرضی از سرس به زمین و آمدن حیات به آن ریشه گرفت.[۹۴]

پژوهشگران عقیده دارند که یک چهارم سرس را آب تشکیل داده است که احتمالاً به شکل لایه‌ای یخی در زیر پوسته تیره این سیاره کوتوله است.

اگر چه انتظار می‌رود سطح این سیارهٔ کوتوله سرد و یخی باشد اما ممکن است یک اقیانوس زیر این سطح سرد وجود داشته باشد. دان با بررسی‌های بیشتر و فرستادن تصاویری از آن دانشمندان را در فهمیدن مقدار جرم موجود درهستهٔ این سیارک یاری خواهد کرد؛ و به این ترتیب جواب این سؤال: که آیا در گوشته یخی سرس آب مایع وجود دارد یا خیر؟ مشخص خواهد شد.

اگر واقعاً اقیانوسی در سرس وجود داشته باشد، ممکن است حیات به شکل‌های مختلف آن در این سیاره وجود داشته باشد.[۹۵][۹۶]

مشاهدات و مأموریت‌های فضایی[ویرایش]

مشاهدات[ویرایش]

حضیض سرس ۲٫۵۴۶۸ واحد نجومی است.[۹] هنگام حضیض سرس، به سختی دیده می‌شود؛ اما تحت شرایط دید استثنایی، یک فرد بسیار تیزچشم ممکن است بتواند این سیاره کوتوله را ببیند. سرس یکی از درخشان‌ترین سیارکها است.[۱۰] تنها سه سیارک دیگر وجود دارد که می‌تواند به روشنایی این سیاره برسد که شامل ۴ وستا هنگام نزدیک شدن به حضیض خورشید، پالاس، و ایریس می‌شود.[۹۷] هنگامی که آسمان کاملاً تاریک شود و سرس در افق قرار بگیرد، می‌توان آن را با دوربین دوچشمی دید.

برخی از نقاط عطف چشم‌گیر دیده‌شده در سرس عبارتند از:

مأموریت‌های فضایی[ویرایش]

مونتاژ هنری از شلیک یون موتور موشک با کنجکتورال به سمت ۴ وستا. سرس (سمت راست) و کمربند سیارکی
اولین تصویر از سیارک (سرس و وستا) از مریخ - مشاهده شده توسط کنجکاوی (۲۰ آوریل ۲۰۱۴)

در اوایل دههٔ ۱۹۹۰، ناسا برنامه فضایی اکتشافی خود را شروع کرد، هدف این برنامه انجام یک سری مأموریت‌های علمیِ کم‌هزینه بود. در سال ۱۹۹۶، تیم مطالعاتی برنامه پیشنهاد کردند که مأموریت مطالعه کمربند سیارکی با استفاده از فضاپیمایی با موتورپیشرانه یونی در اولویت قرار گیرد. تأمین بودجه مالی این برنامه سال‌ها دچار مشکل شد، تا در سال ۲۰۰۴ طرح فضاپیمای دان مورد تأیید قرار گرفت.[۱۰۲]

در ۲۷ سپتامبر ۲۰۰۷، فضاپیمای دان راه‌اندازی شد تا اولین فضاپیمایی باشد که از وستا و سرس دیدن می‌کند. در ۳ مه ۲۰۱۱، به اولین هدفش گرفتن تصویر از ۱٫۲ میلیون کیلومتری وستا دست یافت.[۱۰۳]

پس از ۱۳ ماه گشتن در مدار وستا، فضاپیمای دان از موتور پیشرانش یونی خود استفاده کرده و به سمت سرس رفت و چهار ماه پیش از پرواز فضاپیمای نیوهرایزنز بر روی پلوتو در ۶ مارس ۲۰۱۵[۱۰۴] در ۶۱۰۰۰ کیلومتری اسیر گرانش آن شد.[۱۰۵]

مأموریت دان مطالعه سرس از یک سری مدارهای متوالی و ارتفاع پایین است. دان در ۲۳ آوریل ۲۰۱۵ وارد اولین مدار ("RC3")اطراف سرس در ارتفاع ۱۳٬۵۰۰ شد و در آنجا به مدت ۱۵ روز به اندازهٔ تقریباً یک دور گردش کامل باقی ماند.[۱۰۶][۱۰۷] سپس فضا پیما ارتفاع خود را به ۴٬۴۰۰ کیلومتر کاهش داده و وارد دومین مدار ("survey") شده و به مدت سه هفته آنجا خواهد ماند.[۱۰۸] و سپس در ارتفاع ۱٬۴۷۰ درمدار ("HAMO") به مدت دو ماه خواهد چرخید.[۱۰۹] و سرانجام وارد مدار نهایی خود ("LAMO") در ارتفاع ۳۷۵ کیلومتری شده و حداقل سه ماه در آنجا خواهد ماند.[۱۱۰] ابزارهای فضاپیما شامل یک دوربین سبک، یک طیف‌سنج مادون قرمز و بصری، و یک آشکارساز پرتو گاما و نوترون است. این ابزارها شکل سرس و عناصر تشکیل دهندهٔ آن را بررسی خواهند کرد.[۱۱۱] در ۱۳ ژانویه ۲۰۱۵، دان اولین تصاویر را از سرس با وضوحی نزدیک به تلسکوپ هابل گرفت که دهانه‌های برخوردی و نقطه کوچک درخشانی را نزدیک همان مکان مشاهده شدهٔ پیش از این آشکار ساخت. عکس‌های بعدی که به تدریج وضوحشان بیشتر می‌شد در تاریخ ۲۵ ژانویه، ۴٬۱۲، و ۲۵ فوریه، و ۱ مارس و ۱۰ و ۱۵ آوریل گرفته شد.[۱۱۲]

ورود دان به مدار ثابت اطراف سرس به تعویق افتاد، نزدیک رسیدن به سرس یک پرتو کیهانی به آن اصابت کرده و موجب شد به جای رفتن از یک مسیر مارپیچی مستقیم، از مسیری دیگر و طولانی به سمت سرس برود.[۱۱۳]

سازمان ملی فضایی چین در حال طراحی مأموریت دوباره‌ای به سرس است که در دههٔ ۲۰۲۰ انجام خواهد شد.[۱۱۴]

نقشه‌ها[ویرایش]

PIA19977-Ceres-CompositionMap-Dawn-20150930.jpg
نقشه سرس (قرمز=IR-bright؛ سبز=لکه‌های درخشان سطح سرس، آبی=فرابنفش) (سپتامبر ۲۰۱۵)
  • نقاط قرمزتر بازتاب نور بیشتر در طول موج فروسرخ را نشان می‌دهد، در حالیکه نقاط آبی رنگ نشانگر بازتاب نور بیشتر در طول موج‌های فرابنفش هستند.
PIA19974-Ceres-Dawn-GlobalMap-Annotated-20150930.jpg
نقشه پستی و بلندی‌های سرس (سپتامبر ۲۰۱۵).
فاصله کف کم ارتفاع‌ترین دهانه (ایندیگو) از بلندترین قله (وایت) ۱۵ کیلومتر است.[۱۱۵]
PIA19063-Ceres-DwarfPlanet-DawnMission-March2015.jpg
نقشه سرس (تمرکز بر محور ۱۸۰ درجه طول جغرافیایی، رنگی، مارس ۲۰۱۵)
PIA20354-Ceres-DwarfPlanet-MercatorMap-HAMO-20160322.jpg
نقشه سرس (مرکاتور؛ هائومیا؛ رنگی، مارس ۲۰۱۵)
PIA19625-CeresMap-CraterNames-20150817.jpg
نقشه سیاه و سفید سرس همراه با اسامی رسمی که روی طول جغرافیایی ۰° متمرکز شده‌است. (اوت ۲۰۱۵)
PIA19607-Ceres-Dawn-TopographicMaps-EastWestHemispheres-20150728.jpg
نقشه توپوگرافی نیم‌کره‌های سرس که روی طول جغرافیایی۶۰ درجه و ۲۴۰درجه متمرکز شده‌است. (ژوئیه ۲۰۱۵).
PIA20126-Ceres-PolarRegions-Dawn-20151023.jpg
سرس، مناطق قطبی (نوامبر ۲۰۱۵):شمال (چپ)، جنوب (راست).
PIA20014-Ceres-SurveyAtlas-Overall-June2015.jpg
نمای کلی
PIA20014-Ceres-SurveyAtlas-Kerwan-June2015.jpg
بخش کروان
(PDF version)
PIA20014-Ceres-SurveyAtlas-AsariZadeni-June2015.jpg
بخش آساری_زادنی

(PDF version)
PIA20014-Ceres-SurveyMap-Occator-June2015.jpg
بخش اوکاتور

(PDF version)

پانویس[ویرایش]

  1. "The MeanPlane (Invariable plane) of the Solar System passing through the barycenter". 3 April 2009. Archived from the original on 14 May 2009. Retrieved 10 April 2009. (produced with Solex 10 written by Aldo Vitagliano; see also Invariable plane)
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ "1 Ceres". JPL Small-Body Database Browser. Archived from the original on 4 August 2012. Retrieved 3 December 2013.
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ ۳٫۳ "05. Dawn Explores Ceres Results from the Survey Orbit.pptx".
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ ۴٫۲ ۴٫۳ ۴٫۴ Calculated based on the known parameters
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ "DPS 2015: First reconnaissance of Ceres by Dawn".
  6. Chamberlain, Matthew A.; Sykes, Mark V. ; Esquerdo, Gilbert A. (2007). "Ceres lightcurve analysis – Period determination". Icarus. 188 (2): 451–456. Bibcode:2007Icar..188..451C. doi:10.1016/j.icarus.2006.11.025.
  7. ۷٫۰ ۷٫۱ ۷٫۲ "Asteroid Ceres P_constants (PcK) SPICE kernel file". Retrieved 5 November 2015.
  8. ۸٫۰ ۸٫۱ ۸٫۲ ۸٫۳ ۸٫۴ ۸٫۵ ۸٫۶ Rivkin، A. S. (۲۰۰۶). «The surface composition of Ceres:Discovery of carbonates and iron-rich clays» (PDF). Icarus. ۱۸۵ (۲): ۵۶۳–۵۶۷. doi:10.1016/j.icarus.2006.08.022. بیبکد:2006Icar..185..563R. دریافت‌شده در ۲۰۰۷-۱۲-۰۸. از پارامتر ناشناخته |coauthors= صرف نظر شد (|author= پیشنهاد می‌شود) (کمک)
  9. ۹٫۰ ۹٫۱ Menzel, Donald H. ; and Pasachoff, Jay M. (1983). A Field Guide to the Stars and Planets (2nd ed.). Boston, MA: Houghton Mifflin. p. ۳۹۱. ISBN 978-0-395-34835-2.
  10. ۱۰٫۰ ۱۰٫۱ APmag and AngSize generated with Horizons (Ephemeris: Observer Table: Quantities = ۹٬۱۳٬۲۰٬۲۹) . ۲۰۱۱-۱۰-۰۵ http://www.webcitation.org/62D6JuAKM. پارامتر |عنوان= یا |title= ناموجود یا خالی (کمک)
  11. ۱۱٫۰ ۱۱٫۱ ۱۱٫۲ ۱۱٫۳ ۱۱٫۴ ۱۱٫۵ ۱۱٫۶ ۱۱٫۷ Li, Jian-Yang; McFadden, Lucy A. ; Parker, Joel Wm. (2006). "Photometric analysis of 1 Ceres and surface mapping from HST observations". Icarus. 182 (1): 143–160. Bibcode:2006Icar..182..143L. doi:10.1016/j.icarus.2005.12.012. Retrieved 8 December 2007.
  12. Angelo, Joseph A. , Jr (2006). Encyclopedia of Space and Astronomy. New York: Infobase. p. 122. ISBN 0-8160-5330-8.
  13. ۱۳٫۰ ۱۳٫۱ Saint-Pé، O. (۱۹۹۳). «Ceres surface properties by high-resolution imaging from Earth». Icarus. ۱۰۵ (۲): ۲۷۱–۲۸۱. doi:10.1006/icar.1993.1125. بیبکد:1993Icar..105..271S. از پارامتر ناشناخته |coauthors= صرف نظر شد (|author= پیشنهاد می‌شود) (کمک)
  14. «فضاپیمای «طلوع» در نزدیکی سیارک غول پیکر». آسمان شب. ۷-۲۷-۲۰۱۱. دریافت‌شده در ۴ ژوئیه ۲۰۱۶. تاریخ وارد شده در |تاریخ= را بررسی کنید (کمک)
  15. ۱۵٫۰۰ ۱۵٫۰۱ ۱۵٫۰۲ ۱۵٫۰۳ ۱۵٫۰۴ ۱۵٫۰۵ ۱۵٫۰۶ ۱۵٫۰۷ ۱۵٫۰۸ ۱۵٫۰۹ ۱۵٫۱۰ Hoskin, Michael (26 June 1992). "Bode's Law and the Discovery of Ceres". Observatorio Astronomico di Palermo "Giuseppe S. Vaiana". Archived from the original on 18 January 2010. Retrieved 5 July 2007.
  16. ۱۶٫۰ ۱۶٫۱ ۱۶٫۲ ۱۶٫۳ Hogg, Helen Sawyer (1948). "The Titius-Bode Law and the Discovery of Ceres". Journal of the Royal Astronomical Society of Canada. 242: 241–246. Bibcode:1948JRASC..42..241S.
  17. Hoskin, Michael (1999). The Cambridge Concise History of Astronomy. Cambridge University press. pp. 160–161. ISBN 978-0-521-57600-0.
  18. Landau, Elizabeth (26 January 2016). "Ceres: Keeping Well-Guarded Secrets for 215 Years". NASA. Retrieved 26 January 2016.
  19. ۱۹٫۰ ۱۹٫۱ ۱۹٫۲ ۱۹٫۳ ۱۹٫۴ ۱۹٫۵ ۱۹٫۶ Forbes، Eric G. (۱۹۷۱). «Gauss and the Discovery of Ceres». Journal for the History of Astronomy. ۲: ۱۹۵–۱۹۹. بیبکد:1971JHA.....2..195F.
  20. Clifford J. Cunningham (2001). The first asteroid: Ceres, 1801–2001. Star Lab Press. ISBN 978-0-9708162-1-4. Retrieved 6 August 2011.
  21. Hilton، James L. «Asteroid Masses and Densities» (PDF). U.S. Naval Observatory. دریافت‌شده در ۲۰۰۸-۰۶-۲۳.
  22. Hughes، D. W. (۱۹۹۴). «The Historical Unravelling of the Diameters of the First Four Asteroids». R.A.S. Quarterly Journal. ۳۵ (۳): ۳۳۱. بیبکد:1994QJRAS..35..331H.(Page 335)
  23. Foderà Serio, G. ; Manara, A. ; Sicoli, P. (2002). "Giuseppe Piazzi and the Discovery of Ceres". In W. F. Bottke Jr. , A. Cellino, P. Paolicchi, and R. P. Binzel. Asteroids III (PDF). Tucson, Arizona: University of Arizona Press. pp. ۱۷–۲۴. Retrieved ۲۰۰۹-۰۶-۲۵.
  24. All other languages but one use a variant of Ceres/Cerere: Russian Tserera, Persian Seres, Japanese Keresu. The exception is Chinese, which uses 'grain-god(dess) star' (穀神星 gǔshénxīng). Note that this is unlike the goddess Ceres, where Chinese does use the Latin name (刻瑞斯 kèruìsī).
  25. Jörg Rüpke (25 March 2011). A Companion to Roman Religion. John Wiley and Sons. pp. ۹۰–. ISBN 978-1-4443-4131-7. Retrieved 6 August 2011.
  26. Unicode value U+26B3
  27. Gould، B. A. (۱۸۵۲). «On the symbolic notation of the asteroids». Astronomical Journal. ۲ (۳۴): ۸۰. doi:10.1086/100212. بیبکد:1852AJ......2...80G.
  28. "Cerium: historical information". Adaptive Optics. Retrieved 27 April 2007.
  29. «Amalgamator Features 2003: 200 Years Ago». ۲۰۰۳-۱۰-۳۰. بایگانی‌شده از اصلی در فوریه ۷, ۲۰۰۶. دریافت‌شده در ۲۰۰۶-۰۸-۲۱.
  30. ۳۰٫۰ ۳۰٫۱ ۳۰٫۲ ۳۰٫۳ Hilton، James L. (۲۰۰۱-۰۹-۱۷). «When Did the Asteroids Become Minor Planets?». دریافت‌شده در ۲۰۰۶-۰۸-۱۶. از پارامتر ناشناخته |تاریخ آرشیو= صرف‌نظر شد (کمک); از پارامتر ناشناخته |نشانی آرشیو= صرف‌نظر شد (کمک)
  31. Herschel، William (مه ۶, ۱۸۰۲). <213:OOTTLD>2.0.CO;2-R «Observations on the two lately discovered celestial Bodies. ». از پارامتر ناشناخته |نشانی آرشیو= صرف‌نظر شد (کمک); از پارامتر ناشناخته |نشانی مرده= صرف‌نظر شد (کمک); از پارامتر ناشناخته |تاریخ آرشیو= صرف‌نظر شد (کمک)
  32. Battersby، Stephen (۲۰۰۶-۰۸-۱۶). «Planet debate: Proposed new definitions». New Scientist. دریافت‌شده در ۲۰۰۷-۰۴-۲۷. از پارامتر ناشناخته |تاریخ آرشیو= صرف‌نظر شد (کمک); از پارامتر ناشناخته |نشانی آرشیو= صرف‌نظر شد (کمک)
  33. Connor، Steve (۲۰۰۶-۰۸-۱۶). «Solar system to welcome three new planets». NZ Herald. دریافت‌شده در ۲۰۰۷-۰۴-۲۷. از پارامتر ناشناخته |تاریخ آرشیو= صرف‌نظر شد (کمک); از پارامتر ناشناخته |نشانی آرشیو= صرف‌نظر شد (کمک)
  34. Gingerich، Owen (۲۰۰۶-۰۸-۱۶). «The IAU draft definition of "Planet" and "Plutons"». IAU. دریافت‌شده در ۲۰۰۷-۰۴-۲۷. از پارامتر ناشناخته |تاریخ آرشیو= صرف‌نظر شد (کمک); از پارامتر ناشناخته |نشانی آرشیو= صرف‌نظر شد (کمک)
  35. «The IAU Draft Definition Of Planets And Plutons». SpaceDaily. ۲۰۰۶-۰۸-۱۶. دریافت‌شده در ۲۰۰۷-۰۴-۲۷. از پارامتر ناشناخته |تاریخ آرشیو= صرف‌نظر شد (کمک); از پارامتر ناشناخته |نشانی آرشیو= صرف‌نظر شد (کمک); از پارامتر ناشناخته |نشانی مرده= صرف‌نظر شد (کمک)
  36. اسپیس. کام
  37. Geoff Gaherty, "How to Spot Giant Asteroid Vesta in Night Sky This Week", 03 August 2011 How to Spot Giant Asteroid Vesta in Night Sky This Week | Asteroid Vesta Skywatching Tips | Amateur Astronomy, Asteroids & Comets | Space.com
  38. «Question and answers 2». IAU. بایگانی‌شده از روی نسخه اصلی در ۲۰۱۱-۱۰-۰۵. دریافت‌شده در ۲۰۰۸-۰۱-۳۱.
  39. Spahr، T. B. (۲۰۰۶-۰۹-۰۷). «MPEC 2006-R19: EDITORIAL NOTICE». Minor Planet Center. بایگانی‌شده از روی نسخه اصلی در ۲۰۱۱-۱۰-۰۵. دریافت‌شده در ۲۰۰۸-۰۱-۳۱. the numbering of "dwarf planets" does not preclude their having dual designations in possible separate catalogues of such bodies.
  40. Lang, Kenneth (2011). The Cambridge Guide to the Solar System. Cambridge University Press. pp. ۳۷۲, ۴۴۲.
  41. NASA/JPL, Dawn Views Vesta, 2 August 2011 [{{{1}}} بایگانی‌شده] در WebCite ("Dawn will orbit two of the largest asteroids in the Main Belt").
  42. de Pater; Lissauer (2010). Planetary Sciences (2nd ed.). Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-85371-2.
  43. Mann; Nakamura; Mukai (2009). Small bodies in planetary systems. Lecture Notes in Physics. 758. Springer-Verlag. ISBN 978-3-540-76934-7.
  44. "AstDyS-2 Ceres Synthetic Proper Orbital Elements". Department of Mathematics, University of Pisa, Italy. Archived from the original on 2011-10-05. Retrieved 2011-10-01.
  45. ۴۵٫۰ ۴۵٫۱ Cellino, A. et al. (2002). "Spectroscopic Properties of Asteroid Families". Asteroids III (PDF). University of Arizona Press. pp. 633–643 (Table on p. 636). Bibcode:2002aste.conf..633C.
  46. Kelley, M. S. ; Gaffey, M. J.؛ Gaffey (۱۹۹۶). «A Genetic Study of the Ceres (Williams #67) Asteroid Family». Bulletin of the American Astronomical Society. ۲۸: ۱۰۹۷. بیبکد:1996BAAS...28R1097K.
  47. Kovačević، A. B. (۲۰۱۱-۱۲-۰۵). «Determination of the mass of Ceres based on the most gravitationally efficient close encounters». Monthly Notices of the Royal Astronomical Society. ۴۱۹ (۳): ۲۷۲۵–۲۷۳۶. arXiv:1109.6455. doi:10.1111/j.1365-2966.2011.19919.x. بیبکد:2012MNRAS.419.2725K.
  48. Christou، A. A. (۲۰۰۰–۰۴). «Co-orbital objects in the main asteroid belt». Astronomy and Astrophysics. ۳۵۶: L۷۱-L۷۴. بیبکد:2000A&A...356L..71C. تاریخ وارد شده در |تاریخ= را بررسی کنید (کمک)
  49. «The SOLEX page». دریافت‌شده در 2009-03-03 numbers generated by Solex. از پارامتر ناشناخته |تاریخ آرشیو= صرف‌نظر شد (کمک); از پارامتر ناشناخته |نشانی آرشیو= صرف‌نظر شد (کمک); از پارامتر ناشناخته |نشانی مرده= صرف‌نظر شد (کمک); تاریخ وارد شده در |accessdate= را بررسی کنید (کمک)
  50. Williams, David R. (۲۰۰۴). «Asteroid Fact Sheet». از پارامتر ناشناخته |نشانی آرشیو= صرف‌نظر شد (کمک); از پارامتر ناشناخته |تاریخ آرشیو= صرف‌نظر شد (کمک); از پارامتر ناشناخته |نشانی مرده= صرف‌نظر شد (کمک)
  51. Schorghofer, N.; Mazarico, E.; Platz, T.; Preusker, F.; Schröder, S. E.; Raymond, C. A.; Russell, C. T. (2016-07-06). "The permanently shadowed regions of dwarf planet Ceres". Geophysical Research Letters. doi:10.1002/2016GL069368.
  52. Rayman, Marc D. (28 May 2015). "Dawn Journal, May 28, 2015". Jet Propulsion Laboratory. Retrieved 29 May 2015.
  53. Pitjeva، E. V. (۲۰۰۵). «High-Precision Ephemerides of Planets—EPM and Determination of Some Astronomical Constants» (PDF). Solar System Research. ۳۹ (۳): ۱۷۶. doi:10.1007/s11208-005-0033-2. بیبکد:2005SoSyR..39..176P. دریافت‌شده در ۲۰۰۷-۱۲-۰۹.
  54. ۵۴٫۰ ۵۴٫۱ ۵۴٫۲ ۵۴٫۳ Thomas، P. C. (۲۰۰۵). «Differentiation of the asteroid Ceres as revealed by its shape». Nature. ۴۳۷ (۷۰۵۶): ۲۲۴–۲۲۶. doi:10.1038/nature03938. PMID 16148926. بیبکد:2005Natur.437..224T. از پارامتر ناشناخته |coauthors= صرف نظر شد (|author= پیشنهاد می‌شود) (کمک)
  55. Approximately forty percent that of Australia, a third the size of the US or Canada, 12× that of the UK
  56. ۵۶٫۰ ۵۶٫۱ ۵۶٫۲ Parker, J. W. (2002). "Analysis of the first disk-resolved images of Ceres from ultraviolet observations with the Hubble Space Telescope". The Astrophysical Journal. ۱۲۳ (۱): ۵۴۹–۵۵۷. arXiv:astro-ph/0110258. Bibcode:2002AJ....123..549P. doi:10.1086/338093. Unknown parameter |coauthors= ignored (|author= suggested) (help)
  57. J. Parker, P. Thomas, and L. McFadden (۲۰۰۵-۰۹-۰۷). «Largest Asteroid May Be 'Mini Planet' with Water Ice». NASA. دریافت‌شده در ۲۰۱۱-۰۶-۰۶. از پارامتر ناشناخته |تاریخ آرشیو= صرف‌نظر شد (کمک); از پارامتر ناشناخته |نشانی آرشیو= صرف‌نظر شد (کمک); از پارامتر ناشناخته |نشانی مرده= صرف‌نظر شد (کمک)
  58. ۵۸٫۰ ۵۸٫۱ ۵۸٫۲ ۵۸٫۳ ۵۸٫۴ Carry, Benoit; et al. (2007). "Near-Infrared Mapping and Physical Properties of the Dwarf-Planet Ceres" (PDF). Astronomy & Astrophysics. 478 (1): 235–244. arXiv:0711.1152. Bibcode:2008A&A...478..235C. doi:10.1051/0004-6361:20078166. Archived from the original (PDF) on 30 May 2008.
  59. ۵۹٫۰ ۵۹٫۱ ۵۹٫۲ Staff (2006-10-11). "Keck Adaptive Optics Images the Dwarf Planet Ceres". Adaptive Optics. Archived from the original on ۲۰۱۰-۰۱-۱۸. Retrieved ۲۰۰۷-۰۴-۲۷.
  60. ۶۰٫۰ ۶۰٫۱ "Largest Asteroid May Be 'Mini Planet' with Water Ice". HubbleSite. 7 September 2005. Archived from the original on 5 October 2011. Retrieved 16 August 2006.
  61. "PIA20348: Ahuna Mons Seen from LAMO". Jet Propulsion Lab. 7 March 2016. Retrieved 14 April 2016.
  62. "LPSC 2015: First results from Dawn at Ceres: provisional place names and possible plumes".
  63. "News – Ceres Spots Continue to Mystify in Latest Dawn Images". NASA/JPL.
  64. "USGS: Ceres nomenclature" (PDF). Retrieved 16 July 2015.
  65. Rayman, Marc (8 April 2015). Now Appearing At a Dwarf Planet Near You: NASA's Dawn Mission to the Asteroid Belt (Speech). Silicon Valley Astronomy Lectures. Foothill College, Los Altos, CA.
  66. Landau, Elizabeth (11 May 2015). "Ceres Animation Showcases Bright Spots". NASA. Retrieved 13 May 2015.
  67. ۶۷٫۰ ۶۷٫۱ Witze, Alexandra (21 July 2015). "Mystery haze appears above Ceres's bright spots". Nature News. Retrieved 2015-07-23.
  68. "Dawn at Ceres: A haze in Occator crater?".
  69. http://dawn.jpl.nasa.gov/news/news-detail.html?id=6168
  70. Redd, Nola Taylor. "Water Ice on Ceres Boosts Hopes for Buried Ocean [Video]". Scientific American. Retrieved 2016-04-07.
  71. Landau, Elizabeth (9 December 2015). "New Clues to Ceres' Bright Spots and Origins". NASA. Retrieved 10 December 2015.
  72. Lewin, Sarah (29 June 2016). "Mistaken Identity: Ceres Mysterious Bright Spots Aren't Epsom Salt After All". Space.com. Retrieved 2016-06-30.
  73. De Sanctis, M. C.; et al. (29 June 2016). "Bright carbonate deposits as evidence of aqueous alteration on (1) Ceres". Nature. 1 (4). doi:10.1038/nature18290. Retrieved 2016-06-30.
  74. 0.72–0.77 anhydrous rock by mass, per William B. McKinnon, 2008, "On The Possibility Of Large KBOs Being Injected Into The Outer Asteroid Belt". American Astronomical Society, DPS meeting #40, #38.03. ۲۰۱۱-۱۰-۰۵ http://www.webcitation.org/62D6Hmyrx. پارامتر |عنوان= یا |title= ناموجود یا خالی (کمک)
  75. Carey، Bjorn (۷ سپتامبر ۲۰۰۵). «Largest Asteroid Might Contain More Fresh Water than Earth». SPACE.com. دریافت‌شده در ۲۰۰۶-۰۸-۱۶. از پارامتر ناشناخته |نشانی آرشیو= صرف‌نظر شد (کمک); از پارامتر ناشناخته |تاریخ آرشیو= صرف‌نظر شد (کمک); از پارامتر ناشناخته |نشانی مرده= صرف‌نظر شد (کمک)
  76. ۷۶٫۰ ۷۶٫۱ ۷۶٫۲ ۷۶٫۳ ۷۶٫۴ ۷۶٫۵ ۷۶٫۶ ۷۶٫۷ McCord، Thomas B. (۲۰۰۵). «Ceres: Evolution and current state». Journal of Geophysical Research. ۱۱۰ (E۵): E۰۵۰۰۹. doi:10.1029/2004JE002244. بیبکد:2005JGRE..11005009M.
  77. ۷۷٫۰ ۷۷٫۱ O'Brien, D. P.; Travis, B. J.; Feldman, W. C.; Sykes, M. V.; Schenk, P. M.; Marchi, S.; Russell, C. T.; Raymond, C. A. (March 2015). "The Potential for Volcanism on Ceres due to Crustal Thickening and Pressurization of a Subsurface Ocean" (PDF). 46th Lunar and Planetary Science Conference. p. 2831. Retrieved 1 March 2015.
  78. McCord, T. B.; Sotin, C. (21 May 2005). "Ceres: Evolution and current state". Journal of Geophysical Research: Planets. 110 (E5): E05009. Bibcode:2005JGRE..110.5009M. doi:10.1029/2004JE002244. Retrieved 7 March 2015.
  79. [۱]
  80. http://www.aanda.org/articles/aa/pdf/2015/12/aa27083-15.pdf
  81. ۸۱٫۰ ۸۱٫۱ A'Hearn، Michael F. (۱۹۹۲). «Water vaporization on Ceres». Icarus. ۹۸ (۱): ۵۴–۶۰. doi:10.1016/0019-1035(92)90206-M. بیبکد:1992Icar...98...54A. از پارامتر ناشناخته |coauthors= صرف نظر شد (|author= پیشنهاد می‌شود) (کمک)
  82. Ceres: The Smallest and Closest Dwarf Planet. Space.com 22 January 2014
  83. Dwarf Planet Ceres, Artist's Impression. 21 January 2014. NASA
  84. «Hubble Directly Observes Planet Orbiting Fomalhaut». Hubblesite. ۲۰۰۸-۱۱-۱۳. دریافت‌شده در ۲۰۰۹-۰۷-۰۲. از پارامتر ناشناخته |نشانی آرشیو= صرف‌نظر شد (کمک); از پارامتر ناشناخته |نشانی مرده= صرف‌نظر شد (کمک); از پارامتر ناشناخته |تاریخ آرشیو= صرف‌نظر شد (کمک)
  85. ۸۵٫۰ ۸۵٫۱ ۸۵٫۲ Küppers, M.; O'Rourke, L.; Bockelée-Morvan, D.; Zakharov, V.; Lee, S.; Von Allmen, P.; Carry, B.; Teyssier, D.; Marston, A.; Müller, T.; Crovisier, J.; Barucci, M. A.; Moreno, R. (23 January 2014). "Localized sources of water vapour on the dwarf planet (1) Ceres". Nature. 505 (7484): 525–527. Bibcode:2014Natur.505..525K. doi:10.1038/nature12918. ISSN 0028-0836. PMID 24451541.
  86. Campins, H.; Comfort, C. M. (23 January 2014). "Solar system: Evaporating asteroid". Nature. 505 (7484): 487–488. Bibcode:2014Natur.505..487C. doi:10.1038/505487a. PMID 24451536.
  87. This emission rate is modest compared to those calculated for the tidally driven plumes of انسلادوس (قمر) (a smaller body) and Europa (a larger body), 200 kg/s and 7000 kg/s,
  88. ۸۸٫۰ ۸۸٫۱ Petit، Jean-Marc (۲۰۰۱). «The Primordial Excitation and Clearing of the Asteroid Belt» (PDF). Icarus. ۱۵۳ (۲): ۳۳۸–۳۴۷. doi:10.1006/icar.2001.6702. بیبکد:2001Icar..153..338P. دریافت‌شده در ۲۰۰۹-۰۶-۲۵. از پارامتر ناشناخته |coauthors= صرف نظر شد (|author= پیشنهاد می‌شود) (کمک)
  89. Approximately a 10% chance of the asteroid belt acquiring a Ceres-mass KBO. McKinnon, William B. ; (2008) "On the Possibility of Large KBOs Being Injected Into the Outer Asteroid Belt". American Astronomical Society, DPS meeting No. 40, #38.03 [{{{1}}} بایگانی‌شده] در WebCite
  90. [۲]
  91. Thomas, Peter C. (1997). "Impact Excavation on Asteroid 4 Vesta: Hubble Space Telescope Results". Science. ۲۷۷ (۵۳۳۱): ۱۴۹۲–۱۴۹۵. Bibcode:1997Sci...277.1492T. doi:10.1126/science.277.5331.1492. Unknown parameter |coauthors= ignored (|author= suggested) (help)
  92. ۹۲٫۰ ۹۲٫۱ Castillo-Rogez, J. C. (2007). "Ceres: evolution and present state" (PDF). Lunar and Planetary Science. XXXVIII: ۲۰۰۶–۲۰۰۷. Retrieved ۲۰۰۹-۰۶-۲۵. Unknown parameter |coauthors= ignored (|author= suggested) (help)
  93. O'Neill, Ian (۵ مارس ۲۰۰۹). «Life on Ceres: Could the Dwarf Planet be the Root of Panspermia». Universe Today. دریافت‌شده در ۳۰ ژانویه ۲۰۱۲.
  94. "Glaciopanspermia: Seeding the Terrestrial Planets with Life?" Joop M. Houtkooper, Institute for Psychobiology and Behavioral Medicine, Justus-Liebig-University, Giessen, Germany
  95. Kelly Dickerson, Mic (April.6, 2016). «The dwarf planet Ceres may have a huge ocean that could support life». businessinsider. دریافت‌شده در 4 July 2016. تاریخ وارد شده در |تاریخ= را بررسی کنید (کمک)
  96. Jacob Aron (25 March 2015). «Life onDwarf planet Ceres might have right stuff for life». New Scientist. دریافت‌شده در July 2016. تاریخ وارد شده در |accessdate= را بررسی کنید (کمک)
  97. Martinez, Patrick, The Observer's Guide to Astronomy, page 298. Published 1994 by Cambridge University Press
  98. Millis، L. R. (۱۹۸۷). «The size, shape, density, and albedo of Ceres from its occultation of BD+8 deg 471». Icarus. ۷۲ (۳): ۵۰۷–۵۱۸. doi:10.1016/0019-1035(87)90048-0. بیبکد:1987Icar...72..507M. از پارامتر ناشناخته |coauthors= صرف نظر شد (|author= پیشنهاد می‌شود) (کمک)
  99. "Observations reveal curiosities on the surface of asteroid Ceres". Archived from the original on ۲۰۱۱-۱۰-۰۵. Retrieved ۲۰۰۶-۰۸-۱۶.
  100. ۱۰۰٫۰ ۱۰۰٫۱ "Asteroid Occultation Updates". Asteroidoccultation.com. 22 December 2012. Archived from the original on 2012-07-12. Retrieved 20 August 2013.
  101. "Water Detected on Dwarf Planet Ceres". Science.nasa.gov. Retrieved 24 January 2014.
  102. Russell, C. T.; Capaccioni, F. ; Coradini, A.; et al. (October 2007). "Dawn Mission to Vesta and Ceres" (PDF). Earth, Moon, and Planets. 101 (1–2): 65–91. Bibcode:2007EM&P..101...65R. doi:10.1007/s11038-007-9151-9. Retrieved 13 June 2011.
  103. Cook, Jia-Rui C.; Brown, Dwayne C. (11 May 2011). "NASA's Dawn Captures First Image of Nearing Asteroid". NASA/JPL. Retrieved 14 May 2011.
  104. Schenk, P. (15 January 2015). "Year of the 'Dwarves': Ceres and Pluto Get Their Due". Planetary Society. Retrieved 10 February 2015.
  105. Rayman, Marc (1 December 2014). "Dawn Journal: Looking Ahead at Ceres". Planetary Society. Retrieved 2 March 2015.
  106. Rayman, Marc (6 March 2015). "Dawn Journal: Ceres Orbit Insertion!". Planetary Society. Retrieved 6 March 2015.
  107. Rayman, Marc (3 March 2014). "Dawn Journal: Maneuvering Around Ceres". Planetary Society. Retrieved 6 March 2015.
  108. Rayman, Marc (30 April 2014). "Dawn Journal: Explaining Orbit Insertion". Planetary Society. Retrieved 6 March 2015.
  109. Rayman, Marc (30 June 2014). "Dawn Journal: HAMO at Ceres". Planetary Society. Retrieved 6 March 2015.
  110. Rayman, Marc (31 August 2014). "Dawn Journal: From HAMO to LAMO and Beyond". Planetary Society. Retrieved 6 March 2015.
  111. Russel, C. T.; Capaccioni, F. ; Coradini, A.; et al. (2006). "Dawn Discovery mission to Vesta and Ceres: Present status". Advances in Space Research. 38 (9): 2043–2048. Bibcode:2006AdSpR..38.2043R. doi:10.1016/j.asr.2004.12.041.
  112. Rayman, Marc (30 January 2015). "Dawn Journal: Closing in on Ceres". Planetary Society. Retrieved 2 March 2015.
  113. "Dawn Operating Normally After Safe Mode Triggered". NASA/JPL. September 16, 2014. Archived from the original on 25 December 2014. Retrieved March 18, 2015.
  114. China's Deep-space Exploration to 2030 by Zou Yongliao Li Wei Ouyang Ziyuan Key Laboratory of Lunar and Deep Space Exploration, National Astronomical Observatories, Chinese Academy of Sciences, Beijing
  115. Landau, Elizabeth (28 July 2015). "New Names and Insights at Ceres". NASA. Retrieved 28 July 2015.

پیوند به بیرون[ویرایش]

Ceres ⚳
Ceres - RC3 - Haulani Crater (22381131691).jpg
A view of Ceres in natural color, by the Dawn spacecraft in May 2015[a]
Discovery[1]
Discovered byGiuseppe Piazzi
Discovery date1 January 1801
Designations
MPC designation(1) Ceres
Pronunciation/ˈsɪərz/
Named after
Cerēs
A899 OF; 1943 XB
Dwarf planet
Asteroid belt
AdjectivesCererian /sɪˈrɪəriən/,
rarely Cererean /sɛrɪˈrən/[2]
Orbital characteristics[4]
Epoch 2014-Dec-09
(JD 2,457,000.5)
Aphelion2.9773 AU
(445,410,000 km)
Perihelion2.5577 AU
(382,620,000 km)
2.7675 AU
(414,010,000 km)
Eccentricity0.075823
4.60 yr
1,681.63 d
466.6 d
1.278 yr
17.905 km/s
95.9891°
Inclination10.593° to ecliptic
9.20° to invariable plane[3]
80.3293°
72.5220°
Proper orbital elements[5]
2.7670962 AU
0.1161977
9.6474122°
78.193318 deg / yr
4.60397 yr
(1681.601 d)
Precession of perihelion
54.070272 arcsec / yr
Precession of the ascending node
−59.170034 arcsec / yr
Physical characteristics
Dimensions(965.2 × 961.2
× 891.2) ± 2.0 km[6]
Mean radius
473 km[6]
2,770,000 km2[7]
Volume421,000,000 km3[7]
Mass(9.393±0.005)×1020 kg[6]
0.00015 Earths
0.0128 Moons
Mean density
2.161±0.009 g/cm3[8]
Equatorial surface gravity
0.28 m/s2[7]
0.029 g
0.37[9][b] (estimate)
Equatorial escape velocity
0.51 km/s[7]
0.3781 d
9.074170±0.000002 h[10]
Equatorial rotation velocity
92.61 m/s[7]
[11]
North pole right ascension
291.42744°[12]
North pole declination
66.764°[11]
0.090±0.0033 (V-band)[13]
Surface temp. min mean max
Kelvin ≈ 168 K[17] 235 K[18]
C[14]
6.64[15] to 9.34[16]
3.34[4]
0.854″ to 0.339″

Ceres (/ˈsɪərz/;[19] minor-planet designation: 1 Ceres) is the largest object in the asteroid belt that lies between the orbits of Mars and Jupiter, slightly closer to Mars's orbit. With a diameter of 945 km (587 mi),[6] Ceres is both the largest of the asteroids and the only dwarf planet inside Neptune's orbit. It is the 33rd-largest known body in the Solar System.[c][20]

Ceres is composed of rock and ice, and contains approximately one-third of the mass of the entire asteroid belt.[21] Ceres is the only object in the asteroid belt known to be rounded by its own gravity, although detailed analysis was required to exclude Vesta. From Earth, the apparent magnitude of Ceres ranges from 6.7 to 9.3, peaking once at opposition every 15 to 16 months, which is its synodic period.[22] Thus even at its brightest, it is too dim to be seen by the naked eye, except under extremely dark skies.

Ceres was the first asteroid to be discovered (by Giuseppe Piazzi at Palermo Astronomical Observatory on 1 January 1801).[23] It was originally considered a planet, but was reclassified as an asteroid in the 1850s after many other objects in similar orbits were discovered.

Ceres appears to be differentiated into a rocky core and an icy mantle, and may have a remnant internal ocean of liquid water under the layer of ice.[24][25] The surface is a mixture of water ice and various hydrated minerals such as carbonates and clay. In January 2014, emissions of water vapor were detected from several regions of Ceres.[26] This was unexpected because large bodies in the asteroid belt typically do not emit vapor, a hallmark of comets.

The robotic NASA spacecraft Dawn entered orbit around Ceres on 6 March 2015.[27][28][29] Pictures with a resolution previously unattained were taken during imaging sessions starting in January 2015 as Dawn approached Ceres, showing a cratered surface. Two distinct bright spots (or high-albedo features) inside a crater (different from the bright spots observed in earlier Hubble images[30]) were seen in a 19 February 2015 image, leading to speculation about a possible cryovolcanic origin[31][32][33] or outgassing.[34] On 3 March 2015, a NASA spokesperson said the spots are consistent with highly reflective materials containing ice or salts, but that cryovolcanism is unlikely.[35] However, on 2 September 2016, scientists from the Dawn team claimed in a Science paper that a massive cryovolcano called Ahuna Mons is the strongest evidence yet for the existence of these mysterious formations.[36][37] On 11 May 2015, NASA released a higher-resolution image showing that, instead of one or two spots, there are actually several.[38] On 9 December 2015, NASA scientists reported that the bright spots on Ceres may be related to a type of salt, particularly a form of brine containing magnesium sulfate hexahydrite (MgSO4·6H2O); the spots were also found to be associated with ammonia-rich clays.[39] In June 2016, near-infrared spectra of these bright areas were found to be consistent with a large amount of sodium carbonate (Na
2
CO
3
), implying that recent geologic activity was probably involved in the creation of the bright spots.[40][41][42] In July 2018, NASA released a comparison of physical features found on Ceres with similar ones present on Earth.[43] From June to October 2018, Dawn orbited Ceres from as close as 35 km (22 mi) and as far away as 4,000 km (2,500 mi).[44][45] The Dawn mission ended on 1 November 2018 after the spacecraft ran out of fuel.

In October 2015, NASA released a true-color portrait of Ceres made by Dawn.[46] In February 2017, organics (tholins) were detected on Ceres in Ernutet crater (see image).[47][48]

History

Discovery

Piazzi's book Della scoperta del nuovo pianeta Cerere Ferdinandea, outlining the discovery of Ceres, dedicated the new "planet" to Ferdinand I of the Two Sicilies.

Johann Elert Bode, in 1772, first suggested that an undiscovered planet could exist between the orbits of Mars and Jupiter.[49] Kepler had already noticed the gap between Mars and Jupiter in 1596.[49] Bode based his idea on the Titius–Bode law which is a now-discredited hypothesis that was first proposed in 1766. Bode observed that there was a regular pattern in the semi-major axes of the orbits of known planets, and that the pattern was marred only by the large gap between Mars and Jupiter.[49][50] The pattern predicted that the missing planet ought to have an orbit with a semi-major axis near 2.8 astronomical units (AU).[50] William Herschel's discovery of Uranus in 1781[49] near the predicted distance for the next body beyond Saturn increased faith in the law of Titius and Bode, and in 1800, a group headed by Franz Xaver von Zach, editor of the Monatliche Correspondenz, sent requests to twenty-four experienced astronomers (whom he dubbed the "celestial police"), asking that they combine their efforts and begin a methodical search for the expected planet.[49][50] Although they did not discover Ceres, they later found several large asteroids.[50]

One of the astronomers selected for the search was Giuseppe Piazzi, a Catholic priest at the Academy of Palermo, Sicily. Before receiving his invitation to join the group, Piazzi discovered Ceres on 1 January 1801.[51][52] He was searching for "the 87th [star] of the Catalogue of the Zodiacal stars of Mr la Caille", but found that "it was preceded by another".[49] Instead of a star, Piazzi had found a moving star-like object, which he first thought was a comet.[53] Piazzi observed Ceres a total of 24 times, the final time on 11 February 1801, when illness interrupted his observations. He announced his discovery on 24 January 1801 in letters to only two fellow astronomers, his compatriot Barnaba Oriani of Milan and Johann Elert Bode of Berlin.[54] He reported it as a comet but "since its movement is so slow and rather uniform, it has occurred to me several times that it might be something better than a comet".[49] In April, Piazzi sent his complete observations to Oriani, Bode, and Jérôme Lalande in Paris. The information was published in the September 1801 issue of the Monatliche Correspondenz.[53]

By this time, the apparent position of Ceres had changed (mostly due to Earth's orbital motion), and was too close to the Sun's glare for other astronomers to confirm Piazzi's observations. Toward the end of the year, Ceres should have been visible again, but after such a long time it was difficult to predict its exact position. To recover Ceres, Carl Friedrich Gauss, then 24 years old, developed an efficient method of orbit determination.[53] In only a few weeks, he predicted the path of Ceres and sent his results to von Zach. On 31 December 1801, von Zach and Heinrich W. M. Olbers found Ceres near the predicted position and thus recovered it.[53]

The early observers were only able to calculate the size of Ceres to within an order of magnitude. Herschel underestimated its diameter as 260 km in 1802, whereas in 1811 Johann Hieronymus Schröter overestimated it as 2,613 km.[55][56]

Name

Piazzi originally suggested the name Cerere Ferdinandea for his discovery, after the goddess Ceres (Roman goddess of agriculture, Cerere in Italian, who was believed to have originated in Sicily and whose oldest temple was there) and King Ferdinand of Sicily.[49][53] "Ferdinandea", however, was not acceptable to other nations and was dropped. Ceres was called Hera for a short time in Germany.[57] In Greece, it is called Demeter (Δήμητρα), after the Greek equivalent of the Roman Cerēs;[d] in English, that name is used for the asteroid 1108 Demeter.

The regular adjectival forms of the name are Cererian and Cererean,[58] derived from the Latin genitive Cereris,[2] but Ceresian is occasionally seen for the goddess (as in the sickle-shaped Ceresian Lake), as is the shorter form Cerean.

The old astronomical symbol of Ceres is a sickle, ⟨⚳⟩ (Sickle variant symbol of Ceres),[59] similar to Venus' symbol ⟨⟩ but with a break in the circle. It has a variant ⟨ Cee variant symbol of Ceres ⟩, reversed under the influence of the initial letter 'C' of 'Ceres'. These were later replaced with the generic asteroid symbol of a numbered disk, ⟨①⟩.[53][60]

Cerium, a rare-earth element discovered in 1803, was named after Ceres.[61][e] In the same year another element was also initially named after Ceres, but when cerium was named, its discoverer changed the name to palladium, after the second asteroid, 2 Pallas.[63]

Classification

The categorization of Ceres has changed more than once and has been the subject of some disagreement. Johann Elert Bode believed Ceres to be the "missing planet" he had proposed to exist between Mars and Jupiter, at a distance of 419 million km (2.8 AU) from the Sun.[49] Ceres was assigned a planetary symbol, and remained listed as a planet in astronomy books and tables (along with 2 Pallas, 3 Juno, and 4 Vesta) for half a century.[49][53][64]

Sizes of the first ten main-belt objects discovered profiled against the Moon. Ceres is far left (1).

As other objects were discovered in the neighborhood of Ceres, it was realized that Ceres represented the first of a new class of objects.[49] In 1802, with the discovery of 2 Pallas, William Herschel coined the term asteroid ("star-like") for these bodies,[64] writing that "they resemble small stars so much as hardly to be distinguished from them, even by very good telescopes".[65] As the first such body to be discovered, Ceres was given the designation 1 Ceres under the modern system of minor-planet designations. By the 1860s, the existence of a fundamental difference between asteroids such as Ceres and the major planets was widely accepted, though a precise definition of "planet" was never formulated.[64]

Ceres (bottom left), the Moon and Earth, shown to scale
Ceres (bottom left), the Moon and Earth, shown to scale
Size comparison of Vesta, Ceres and Eros
Size comparison of Vesta, Ceres and Eros

The 2006 debate surrounding Pluto and what constitutes a planet led to Ceres being considered for reclassification as a planet.[66][67] A proposal before the International Astronomical Union for the definition of a planet would have defined a planet as "a celestial body that (a) has sufficient mass for its self-gravity to overcome rigid-body forces so that it assumes a hydrostatic equilibrium (nearly round) shape, and (b) is in orbit around a star, and is neither a star nor a satellite of a planet".[68] Had this resolution been adopted, it would have made Ceres the fifth planet in order from the Sun.[69] This never happened, however, and on 24 August 2006 a modified definition was adopted, carrying the additional requirement that a planet must have "cleared the neighborhood around its orbit". By this definition, Ceres is not a planet because it does not dominate its orbit, sharing it as it does with the thousands of other asteroids in the asteroid belt and constituting only about a third of the mass of the belt.[21] Bodies that met the first proposed definition but not the second, such as Ceres, were instead classified as dwarf planets.

Ceres is the largest object in the asteroid belt.[14] It is sometimes assumed that Ceres has been reclassified as a dwarf planet, and that it is therefore no longer considered an asteroid. For example, a news update at Space.com spoke of "Pallas, the largest asteroid, and Ceres, the dwarf planet formerly classified as an asteroid",[70] whereas an IAU question-and-answer posting states, "Ceres is (or now we can say it was) the largest asteroid", though it then speaks of "other asteroids" crossing Ceres' path and otherwise implies that Ceres is still considered an asteroid.[71] The Minor Planet Center notes that such bodies may have dual designations.[72] The 2006 IAU decision that classified Ceres as a dwarf planet never addressed whether it is or is not an asteroid. Indeed, the IAU has never defined the word 'asteroid' at all, having preferred the term 'minor planet' until 2006, and preferring the terms 'small Solar System body' and 'dwarf planet' after 2006. Lang (2011) comments "the [IAU has] added a new designation to Ceres, classifying it as a dwarf planet. ... By [its] definition, Eris, Haumea, Makemake and Pluto, as well as the largest asteroid, 1 Ceres, are all dwarf planets", and describes it elsewhere as "the dwarf planet–asteroid 1 Ceres".[73] NASA continues to refer to Ceres as an asteroid,[74] as do various academic textbooks.[75][76]

Orbit

Proper (long-term mean) orbital elements compared to osculating (instant) orbital elements for Ceres:
Element
type
a
(in AU)
e i Period
(in days)
Proper[5] 2.7671 0.116198 9.647435 1,681.60
Osculating[4]
(Epoch 23 July 2010 )
2.7653 0.079138 10.586821 1,679.66
Difference 0.0018 0.03706 0.939386 1.94
Orbit of Ceres
Animation of Dawn's trajectory from 27 September 2007 to 5 October 2018
   Dawn  ·   Earth ·   Mars ·   4 Vesta  ·   1 Ceres

Ceres follows an orbit between Mars and Jupiter, within the asteroid belt, with a period of 4.6 Earth years.[4] The orbit is moderately inclined (i = 10.6° compared to 7° for Mercury and 17° for Pluto) and moderately eccentric (e = 0.08 compared to 0.09 for Mars).[4]

The diagram illustrates the orbits of Ceres (blue) and several planets (white and gray). The segments of orbits below the ecliptic are plotted in darker colors, and the orange plus sign is the Sun's location. The top left diagram is a polar view that shows the location of Ceres in the gap between Mars and Jupiter. The top right is a close-up demonstrating the locations of the perihelia (q) and aphelia (Q) of Ceres and Mars. In this diagram (but not in general), the perihelion of Mars is on the opposite side of the Sun from those of Ceres and several of the large main-belt asteroids, including 2 Pallas and 10 Hygiea. The bottom diagram is a side view showing the inclination of the orbit of Ceres compared to the orbits of Mars and Jupiter.

Ceres was once thought to be a member of an asteroid family.[77] The asteroids of this family share similar proper orbital elements, which may indicate a common origin through an asteroid collision some time in the past. Ceres was later found to have spectral properties different from other members of the family, which is now called the Gefion family after the next-lowest-numbered family member, 1272 Gefion.[77] Ceres appears to be merely an interloper in the Gefion family, coincidentally having similar orbital elements but not a common origin.[78]

Resonances

Ceres is in a near-1:1 mean-motion orbital resonance with Pallas (their proper orbital periods differ by 0.2%).[79] However, a true resonance between the two would be unlikely; due to their small masses relative to their large separations, such relationships among asteroids are very rare.[80] Nevertheless, Ceres is able to capture other asteroids into temporary 1:1 resonant orbital relationships (making them temporary trojans) for periods up to 2 million years or more; fifty such objects have been identified.[81]

Transits of planets from Ceres

Mercury, Venus, Earth, and Mars can all appear to cross the Sun, or transit it, from a vantage point on Ceres. The most common transits are those of Mercury, which usually happen every few years, most recently in 2006 and 2010. The most recent transit of Venus was in 1953, and the next will be in 2051; the corresponding dates are 1814 and 2081 for transits of Earth, and 767 and 2684 for transits of Mars.[82]

Rotation and axial tilt

The rotation period of Ceres (the Cererian day) is 9 hours and 4 minutes.[83] It has an axial tilt of 4°. This is small enough for Ceres's polar regions to contain permanently shadowed craters that are expected to act as cold traps and accumulate water ice over time, similar to the situation on the Moon and Mercury. About 0.14% of water molecules released from the surface are expected to end up in the traps, hopping an average of 3 times before escaping or being trapped.[84]

Geology

Ceres has a mass of 9.39×1020 kg as determined from the Dawn spacecraft.[85] With this mass Ceres composes approximately a third of the estimated total 3.0 ± 0.2×1021 kg mass of the asteroid belt,[86] which is in turn approximately 4% of the mass of the Moon. Ceres is massive enough to give it a nearly spherical, equilibrium shape.[87] Among Solar System bodies, Ceres is intermediate in size between the smaller Vesta and the larger Tethys. Its surface area is approximately the same as the land area of India or Argentina.[88] In July 2018, NASA released a comparison of physical features found on Ceres with similar ones present on Earth.[43]

Ceres is the smallest object confirmed to be in hydrostatic equilibrium, being 600 km smaller and less than half the mass of Saturn's moon Rhea, the next smallest such object.[89] Modeling has suggested Ceres could have a small metallic core from partial differentiation of its rocky fraction.[90][91]

Surface

Notable geological features on Ceres

The surface composition of Ceres is broadly similar to that of C-type asteroids.[14] Some differences do exist. The ubiquitous features in Ceres' IR spectrum are those of hydrated materials, which indicate the presence of significant amounts of water in its interior. Other possible surface constituents include iron-rich clay minerals (cronstedtite) and carbonate minerals (dolomite and siderite), which are common minerals in carbonaceous chondrite meteorites.[14] The spectral features of carbonates and clay minerals are usually absent in the spectra of other C-type asteroids.[14] Sometimes Ceres is classified as a G-type asteroid.[92]

Ceres' surface is relatively warm. The maximum temperature with the Sun overhead was estimated from measurements to be 235 K (approximately −38 °C, −36 °F) on 5 May 1991.[18] Ice is unstable at this temperature. Material left behind by the sublimation of surface ice could explain the dark surface of Ceres compared to the icy moons of the outer Solar System.

Studies by the Hubble Space Telescope reveal that graphite, sulfur, and sulfur dioxide are present on Ceres's surface. The former is evidently the result of space weathering on Ceres's older surfaces; the latter two are volatile under Cererian conditions and would be expected to either escape quickly or settle in cold traps, and are evidently associated with areas with recent geological activity.[93]

Observations prior to Dawn

HST images taken over a span of 2 hours and 20 minutes in 2004

Prior to the Dawn mission, only a few surface features had been unambiguously detected on Ceres. High-resolution ultraviolet Hubble Space Telescope images taken in 1995 showed a dark spot on its surface, which was nicknamed "Piazzi" in honor of the discoverer of Ceres.[92] This was thought to be a crater. Later near-infrared images with a higher resolution taken over a whole rotation with the Keck telescope using adaptive optics showed several bright and dark features moving with Ceres' rotation.[94][95] Two dark features had circular shapes and were presumed to be craters; one of them was observed to have a bright central region, whereas another was identified as the "Piazzi" feature.[94][95] Visible-light Hubble Space Telescope images of a full rotation taken in 2003 and 2004 showed eleven recognizable surface features, the natures of which were then undetermined.[13][96] One of these features corresponds to the "Piazzi" feature observed earlier.[13]

These last observations indicated that the north pole of Ceres pointed in the direction of right ascension 19 h 24 min (291°), declination +59°, in the constellation Draco, resulting in an axial tilt of approximately 3°.[13][87] Dawn later determined that the north polar axis actually points at right ascension 19 h 25 m 40.3 s (291.418°), declination +66° 45' 50" (about 1.5 degrees from Delta Draconis), which means an axial tilt of 4°.[6]

Observations by Dawn

Permanently shadowed regions capable of accumulating surface ice were identified in the northern hemisphere of Ceres using Dawn.

Dawn revealed that Ceres has a heavily cratered surface; nevertheless, Ceres does not have as many large craters as expected, likely due to past geological processes.[97][98] An unexpectedly large number of Cererian craters have central pits, perhaps due to cryovolcanic processes, and many have central peaks.[99] Ceres has one prominent mountain, Ahuna Mons; this peak appears to be a cryovolcano and has few craters, suggesting a maximum age of no more than a few hundred million years.[100][101] A later computer simulation has suggested that there were originally other cryovolcanoes on Ceres that are now unrecognisable due to viscous relaxation.[102] Several bright spots have been observed by Dawn, the brightest spot ("Spot 5") located in the middle of an 80-kilometer (50 mi) crater called Occator.[103] From images taken of Ceres on 4 May 2015, the secondary bright spot was revealed to actually be a group of scattered bright areas, possibly as many as ten. These bright features have an albedo of approximately 40%[104] that are caused by a substance on the surface, possibly ice or salts, reflecting sunlight.[105][106] A haze periodically appears above Spot 5, the best known bright spot, supporting the hypothesis that some sort of outgassing or sublimating ice formed the bright spots.[106][107] In March 2016, Dawn found definitive evidence of water molecules on the surface of Ceres at Oxo crater.[108][109]

On 9 December 2015, NASA scientists reported that the bright spots on Ceres may be related to a type of salt, particularly a form of brine containing magnesium sulfate hexahydrite (MgSO4·6H2O); the spots were also found to be associated with ammonia-rich clays.[39] Near-infrared spectra of these bright areas were reported in 2017 to be consistent with a large amount of sodium carbonate, (Na
2
CO
3
) and smaller amounts of ammonium chloride (NH
4
Cl
) or ammonium bicarbonate (NH
4
HCO
3
).[110][111] These materials have been suggested to originate from the recent crystallization of brines that reached the surface from below.[40][41][112][41][42]

Carbon

Organic compounds (tholins) were detected on Ceres in Ernutet crater,[47][48] and most of the planet's surface is extremely rich in carbon,[113] with approximately 20% carbon by mass in its near surface.[114][115] The carbon content is more than five times higher than in carbonaceous chondrite meteorites analyzed on Earth.[115] The surface carbon shows evidence of being mixed with products of rock-water interactions, such as clays.[114][115] This chemistry suggests Ceres formed in a cold environment, perhaps outside the orbit of Jupiter, and that it accreted from ultra-carbon-rich materials in the presence of water, which could provide conditions favorable to organic chemistry.[114][115] Its presence on Ceres is evidence that the basic ingredients for life can be found throughout the universe.[113]

Ceres - Maps of bright areas
 
December 2017
 
December 2015
PIA19316-Ceres-DwarfPlanet-DawnMission-VIR-20150413.jpg
Bright spots on Ceres in visible and infrared:
"Spot 1" (top row) ("cooler" than surroundings);
"Spot 5" (bottom) ("similar in temperature" as surroundings) (April 2015)
"Bright Spot 5" in the crater Occator. Imaged by Dawn from 385 km (239 mi) (LAMO)
Ahuna Mons is an estimated 5 km (3 mi) high on its steepest side.[116] Imaged by Dawn from 385 km (239 mi) in December 2015.

Internal structure

Internal structure of Ceres (August 2018)
Map of Cererian gravity fields: red is high; blue, low.

Ceres is thought to consist of a rocky core overlain with an icy mantle and crust. Shape (oblateness) and gravity-field measurements by Dawn confirm that Ceres is in hydrostatic equilibrium and is partially differentiated,[8][117] with isostatic compensation and a mean moment of inertia of 0.37 (which is similar to that of Callisto at ~0.36).[9] Ceres may be up to 25% water by mass, which is more water than there is on Earth.[118][better ref needed]

One study estimated the densities of the core and mantle/crust to be 2.46–2.90 and 1.68–1.95 g/cm3, with the mantle and crust being 70–190 km thick. Only partial dehydration (expulsion of ice) from the core is expected, while the high density of the mantle relative to water ice reflects its enrichment in silicates and salts.[9] That is, the core, mantle and crust all consist of rock and ice, though in different ratios.

A second study[119] modeled Ceres as having two layers, a core of chondrules and a mantle of mixed ice and micron-sized solid particulates ("mud"). Sublimation of ice at the surface would leave a deposit of hydrated particulates perhaps 20 meters thick. There are range to the extent of differentiation that is consistent with the data, from a large, 360-km core of 75% chondrules and 25% particulates and a mantle of 75% ice and 25% particulates, to a small, 85-km core consisting nearly entirely of particulates and a mantle of 30% ice and 70% particulates. With a large core, the core–mantle boundary should be warm enough for pockets of brine. With a small core, the mantle should remain liquid below 110 km. In the latter case, a 2% freezing of the liquid reservoir would compress the liquid enough to force some to the surface, producing cryovolcanism. This may be compared to estimates that Ceres has averaged one cryovolcano every 50 million years.[120]

The mineral composition can only be determined indirectly for the outer 100 km. The 40-km thick solid outer crust is a mixture of ice, salts, and hydrated minerals. Under that is a layer that may contain a small amount of brine. This extends to a depth of at least the 100-km limit of detection. Under that is thought to be a mantle dominated by hydrated rocks such as clays. It is not possible to tell if Ceres' deep interior contains liquid or a core of dense material rich in metal.[121]

Atmosphere

There are indications that Ceres has a tenuous water vapor atmosphere outgassing from water ice on the surface.[122][123][124]

Surface water ice is unstable at distances less than 5 AU from the Sun,[125] so it is expected to sublime if it is exposed directly to solar radiation. Water ice can migrate from the deep layers of Ceres to the surface, but escapes in a very short time. As a result, it is difficult to detect water vaporization. Water escaping from polar regions of Ceres was possibly observed in the early 1990s but this has not been unambiguously demonstrated. It may be possible to detect escaping water from the surroundings of a fresh impact crater or from cracks in the subsurface layers of Ceres.[94] Ultraviolet observations by the IUE spacecraft detected statistically significant amounts of hydroxide ions near Ceres' north pole, which is a product of water vapor dissociation by ultraviolet solar radiation.[122]

In early 2014, using data from the Herschel Space Observatory, it was discovered that there are several localized (not more than 60 km in diameter) mid-latitude sources of water vapor on Ceres, which each give off approximately 1026 molecules (or 3 kg) of water per second.[126][127][f] Two potential source regions, designated Piazzi (123°E, 21°N) and Region A (231°E, 23°N), have been visualized in the near infrared as dark areas (Region A also has a bright center) by the W. M. Keck Observatory. Possible mechanisms for the vapor release are sublimation from approximately 0.6 km2 of exposed surface ice, or cryovolcanic eruptions resulting from radiogenic internal heat[126] or from pressurization of a subsurface ocean due to growth of an overlying layer of ice.[25] Surface sublimation would be expected to be lower when Ceres is farther from the Sun in its orbit, whereas internally powered emissions should not be affected by its orbital position. The limited data available was more consistent with cometary-style sublimation;[126] however, subsequent evidence from Dawn strongly suggests ongoing geologic activity could be at least partially responsible.[130][131]

Studies using Dawn's gamma ray and neutron detector (GRaND) reveal that Ceres is accelerating electrons from the solar wind regularly; although there are several possibilities as to what is causing this, the most accepted is that these electrons are being accelerated by collisions between the solar wind and a tenuous water vapor exosphere.[132]

In 2017, Dawn confirmed that Ceres has a transient atmosphere that appears to be linked to solar activity. Ice on Ceres can sublimate when energetic particles from the Sun hit exposed ice within craters.[133]

Origin and evolution

Ceres is possibly a surviving protoplanet (planetary embryo), which formed 4.57 billion years ago in the asteroid belt.[24] Although the majority of inner Solar System protoplanets (including all lunar- to Mars-sized bodies) either merged with other protoplanets to form terrestrial planets or were ejected from the Solar System by Jupiter,[134] Ceres is thought to have survived relatively intact.[24] An alternative theory proposes that Ceres formed in the Kuiper belt and later migrated to the asteroid belt.[135] The discovery of ammonia salts in Occator crater supports an origin in the outer Solar System.[136] However, the presence of ammonia ices can be attributed to impacts by comets, nevertheless, ammonia salts are more likely to be native to the surface. [137] Another possible protoplanet, Vesta, is less than half the size of Ceres; it suffered a major impact after solidifying, losing ~1% of its mass.[138]

The geological evolution of Ceres was dependent on the heat sources available during and after its formation: friction from planetesimal accretion, and decay of various radionuclides (possibly including short-lived extinct radionuclides such as aluminium-26). These are thought to have been sufficient to allow Ceres to differentiate into a rocky core and icy mantle soon after its formation.[13][24][91] This process may have caused resurfacing by water volcanism and tectonics, erasing older geological features.[24] Ceres's relatively warm surface temperature implies that any of the resulting ice on its surface would have gradually sublimated, leaving behind various hydrated minerals like clay minerals and carbonates.[14]

Today, Ceres has become considerably less geologically active, with a surface sculpted chiefly by impacts;[13] nevertheless, evidence from Dawn reveals that internal processes have continued to sculpt Ceres's surface to a significant extent, in stark contrast to Vesta[139] and of previous expectations that Ceres would have become geologically dead early in its history due to its small size.[24][140] The presence of significant amounts of water ice in its crust[87][48] and evidence of recent geological resurfacing, raises the possibility that Ceres has a layer of liquid water in its interior.[24][140] This hypothetical layer is often called an ocean.[14] If such a layer of liquid water exists, it is hypothesized to be located between the rocky core and ice mantle like that of the theorized ocean on Europa.[24] The existence of an ocean is more likely if solutes (i.e. salts), ammonia, sulfuric acid or other antifreeze compounds are dissolved in the water.[24]

Potential habitability

Although not as actively discussed as a potential home for microbial extraterrestrial life as Mars, Europa, Enceladus, or Titan, there is evidence that Ceres' icy mantle was once a watery subterranean ocean, and that has led to speculations that life could have existed there,[141][142][143][144] and that hypothesized ejecta bearing microorganisms could have come from Ceres to Earth.[145][146] The remote detection of organic compounds and the presence of water with 20% carbon by mass in its near surface, could provide conditions favorable to organic chemistry.[114][115]

Observation and exploration

Observation

Polarimetric map of Ceres[147]

When in opposition near its perihelion, Ceres can reach an apparent magnitude of +6.7.[15] This is generally regarded as too dim to be visible to the naked eye, but under ideal viewing conditions, keen eyes with 20/20 vision may be able to see it. The only other asteroids that can reach a similarly bright magnitude are 4 Vesta and, when in rare oppositions near their perihelions, 2 Pallas and 7 Iris.[148] When in conjunction, Ceres has a magnitude of around +9.3, which corresponds to the faintest objects visible with 10×50 binoculars; thus it can be seen with such binoculars in a naturally dark and clear night sky around new moon.

Some notable observations and milestones for Ceres include the following:

Exploration

Artist's conception of Dawn, travelling from Vesta to Ceres

In 1981, a proposal for an asteroid mission was submitted to the European Space Agency (ESA). Named the Asteroidal Gravity Optical and Radar Analysis (AGORA), this spacecraft was to launch some time in 1990–1994 and perform two flybys of large asteroids. The preferred target for this mission was Vesta. AGORA would reach the asteroid belt either by a gravitational slingshot trajectory past Mars or by means of a small ion engine. However, the proposal was refused by ESA. A joint NASA–ESA asteroid mission was then drawn up for a Multiple Asteroid Orbiter with Solar Electric Propulsion (MAOSEP), with one of the mission profiles including an orbit of Vesta. NASA indicated they were not interested in an asteroid mission. Instead, ESA set up a technological study of a spacecraft with an ion drive. Other missions to the asteroid belt were proposed in the 1980s by France, Germany, Italy, and the United States, but none were approved.[153] Exploration of Ceres by fly-by and impacting penetrator was the second main target of the second plan of the multiaimed Soviet Vesta mission, developed in cooperation with European countries for realisation in 1991–1994 but canceled due to the Soviet Union disbanding.

First asteroid image (Ceres and Vesta) from Mars – viewed by Curiosity (20 April 2014)

In the early 1990s, NASA initiated the Discovery Program, which was intended to be a series of low-cost scientific missions. In 1996, the program's study team recommended as a high priority a mission to explore the asteroid belt using a spacecraft with an ion engine. Funding for this program remained problematic for several years, but by 2004 the Dawn vehicle had passed its critical design review.[154]

It was launched on 27 September 2007, as the space mission to make the first visits to both Vesta and Ceres. On 3 May 2011, Dawn acquired its first targeting image 1.2 million kilometers from Vesta.[155] After orbiting Vesta for 13 months, Dawn used its ion engine to depart for Ceres, with gravitational capture occurring on 6 March 2015[156] at a separation of 61,000 km,[157] four months prior to the New Horizons flyby of Pluto.

Dawn's mission profile called for it to study Ceres from a series of circular polar orbits at successively lower altitudes. It entered its first observational orbit ("RC3") around Ceres at an altitude of 13,500 km on 23 April 2015, staying for only approximately one orbit (fifteen days).[29][158] The spacecraft subsequently reduced its orbital distance to 4,400 km for its second observational orbit ("survey") for three weeks,[159] then down to 1,470 km ("HAMO;" high altitude mapping orbit) for two months[160] and then down to its final orbit at 375 km ("LAMO;" low altitude mapping orbit) for at least three months.[161] The spacecraft instrumentation includes a framing camera, a visual and infrared spectrometer, and a gamma-ray and neutron detector. These instruments examined Ceres' shape and elemental composition.[162] On 13 January 2015, Dawn took the first images of Ceres at near-Hubble resolution, revealing impact craters and a small high-albedo spot on the surface, near the same location as that observed previously. Additional imaging sessions, at increasingly better resolution took place on 25 January 4, 12, 19, and 25 February 1 March, and 10 and 15 April.[163]

Dawn's arrival in a stable orbit around Ceres was delayed after, close to reaching Ceres, it was hit by a cosmic ray, making it take another, longer route around Ceres in back, instead of a direct spiral towards it.[164]

The Chinese Space Agency is designing a sample-return mission from Ceres that would take place during the 2020s.[165]

Maps

PIA19977-Ceres-CompositionMap-Dawn-20150930.jpg
Map of Ceres (red=IR-bright;green=high albedo areas;blue=UV-bright) (September 2015)
PIA19063-Ceres-DwarfPlanet-DawnMission-March2015.jpg
Map of Ceres (centered on 180° longitude; color; March 2015)
PIA20354-Ceres-DwarfPlanet-MercatorMap-HAMO-20160322.jpg
Map of Ceres (Mercator; HAMO; color; March 2016)
PIA20351-Ceres-DwarfPlanet-EllipticalMap-HAMO-20160322.jpg
Map of Ceres (Elliptical; HAMO; color; March 2016)
PIA21755-CeresMap-CraterNames-20170901.jpg
Black-and-white photographic map of Ceres, centered on 180° longitude, with official nomenclature (September 2017)
PIA20918-Ceres-Dawn-GlobalMap-Annotated-20160926.jpg
Topographic map of Ceres (September 2016).
15 km (10 mi) of elevation separate the lowest crater floors (indigo) from the highest peaks (white).[166]
PIA19607-Ceres-Dawn-TopographicMaps-EastWestHemispheres-20150728.jpg
Hemispheric topographic maps of Ceres, centered on 60° and 240° east longitude (July 2015).
PIA20126-Ceres-PolarRegions-Dawn-20151023.jpg
Ceres, polar regions (November 2015): North (left); south (right).
Ceres – Survey Maps (June 2015)
Overall
Kerwan section
(PDF version)
Asari-Zadeni section
(PDF version)
Occator section
(PDF version)

Map of quadrangles

The following imagemap of the dwarf planet Ceres is divided into 15 quadrangles. They are named after the first craters whose names the IAU approved in July 2015.[167] The map image(s) were taken by the Dawn space probe.

Ceres Quad Map
North Polar Area
Asari
Ac-H-1
Coniraya
Ac-H-2
Dantu
Ac-H-3
Ezinu
Ac-H-4
Fejokoo
Ac-H-5
Haulani
Ac-H-6
Kerwan
Ac-H-7
Nawish
Ac-H-8
Occator
Ac-H-9
Rongo
Ac-H-10
Sintana
Ac-H-11
Toharu
Ac-H-12
Urvara
Ac-H-13
Yalode
Ac-H-14
Zadeni
Ac-H-15
South Polar Area
Ceres Quad Map
Topographic map of Ceres as of February 2015. Darker areas represent lower elevations, and brighter areas represent higher elevations.

Gallery

Ceres − high-resolution view (20 September 2017)
PIA19310-Ceres-DwarfPlanet-20150225.jpg
Ceres in half shadow from 40,000 km (25 February 2015)
PIA18923-Ceres-DwarfPlanet-CrateredSurface-20150219.jpg
Dawn Ceres mosaic – 19 February 2015
Ceres from Dawn, 47,000 kilometers (29,000 mi) away. At this distance, Ceres is approximately the apparent size of the full moon (19 February 2015). The large impact basin in the lower portion of the left image appears relatively young.[169]
Ceres at 84,000 kilometers (52,000 mi) away (12 February 2015), at half the apparent size of the full moon. Relative to these images, those at left were taken at similar longitudes but a more northerly latitude,[168] and are rotated approximately 45° clockwise.
Animation of Dawn's trajectory around Ceres from 1 February 2015 to 6 October 2018
   Dawn ·   Ceres
Mapping orbits and resolution[170]Photos of Ceres by Dawn on Commons
Orbit phase No. Dates[171] Altitude
(km; mi)
Orbital period Resolution
(km/px)
Improvement
over Hubble
Notes
RC3 1st 23 April 2015 – 9 May 2015 13,500 km (8,400 mi) 15 days 1.3 24×
Survey 2nd 6 June 2015 – 30 June 2015 4,400 km (2,700 mi) 3.1 days 0.41 73×
HAMO 3rd 17 August 2015 – 23 October 2015 1,450 km (900 mi) 19 hours 0.14 (140 m) 217×
LAMO/XMO1 4th 16 December 2015 – 2 September 2016 375 km (233 mi) 5.5 hours 0.035 (35 m) 850×
XMO2 5th 5 October 2016 – 4 November 2016 1,480 km (920 mi) 19 hours 0.14 (140 m) 217× [172][173][174]
XMO3 6th 5 December 2016 – 22 February 2018 7,520–9,350 km
(4,670–5,810 mi)
≈8 days 0.9 (est) 34× (est) [173]
XMO4 7th 22 April 2017 – 22 June 2017 13,830–52,800 km
(8,590–32,810 mi)
≈29 days [175]
XMO5 8th 30 June 2017 – 16 April 2018 4,400–39,100 km
(2,700–24,300 mi)
30 days [175][176][177]
XMO6 9th 14 May 2018 – 31 May 2018 440–4,700 km
(270–2,920 mi)
37 hours [178]
XMO7 (FINAL) 10th 6 June 2018 – present 35–4,000 km
(22–2,485 mi)
27.2 hours [44][45][179][180]

True-color images

Animations

Ceres flyover animations
Ceres – Occator Crater – Flyover (animation; 02:20; 15 December 2016)

See also

Notes

  1. ^ This image was taken by the Dawn spacecraft on 2 May 2015, during a "rotation characterization" orbit, 13,642 kilometres (8,477 mi) above the surface of Ceres. Visible at center and center right are two bright spots, a phenomenon common on Ceres, in Oxo and Haulani craters respectively. Ahuna Mons is also visible in the image as a noticeable, bluff hill, seen just right of bottom.
  2. ^ The value of 0.37 is the mean moment of inertia, which is thought to better represent Ceres' interior structure than the polar moment of inertia (0.39), due to the high polar flattening.[9]
  3. ^ Due to its eccentric orbit, the dwarf planet Pluto was also within the orbit of Neptune from 1979 to 1999, and will be again from approximately 2227 to 2247.
  4. ^ All other languages but one use a variant of Ceres/Cerere: Russian Tserera, Persian Seres, Japanese Keresu. The exception is Chinese, which uses 'grain-god(dess) star' (穀神星 gǔshénxīng). Note that this is unlike the goddess Ceres, where Chinese does use the Latin name (刻瑞斯 kèruìsī).
  5. ^ In 1807 Klaproth tried to change the name to the more etymologically justified "cererium", but it did not catch on.[62]
  6. ^ This emission rate is modest compared to those calculated for the tidally driven plumes of Enceladus (a smaller body) and Europa (a larger body), 200 kg/s[128] and 7000 kg/s,[129] respectively.

References

  1. ^ Schmadel, Lutz (2003). Dictionary of minor planet names (5th ed.). Germany: Springer. p. 15. ISBN 978-3-540-00238-3.
  2. ^ a b Simpson, D. P. (1979). Cassell's Latin Dictionary (5th ed.). London: Cassell Ltd. p. 883. ISBN 978-0-304-52257-6.
  3. ^ "The MeanPlane (Invariable plane) of the Solar System passing through the barycenter". 3 April 2009. Archived from the original on 14 May 2009. Retrieved 10 April 2009. (produced with Solex 10 Archived 29 April 2009 at WebCite written by Aldo Vitagliano; see also Invariable plane)
  4. ^ a b c d e "1 Ceres". JPL Small-Body Database Browser. Archived from the original on 4 August 2012. Retrieved 8 January 2015.
  5. ^ a b "AstDyS-2 Ceres Synthetic Proper Orbital Elements". Department of Mathematics, University of Pisa, Italy. Archived from the original on 5 October 2011. Retrieved 1 October 2011.
  6. ^ a b c d e "05. Dawn Explores Ceres Results from the Survey Orbit" (PDF). Archived from the original (PDF) on 5 September 2015.
  7. ^ a b c d e Calculated based on the known parameters
  8. ^ a b "DPS 2015: First reconnaissance of Ceres by Dawn".
  9. ^ a b c d Park, R. S.; Konopliv, A. S.; Bills, B. G.; Rambaux, N.; Castillo-Rogez, J. C.; Raymond, C. A.; Vaughan, A. T.; Ermakov, A. I.; Zuber, M. T.; Fu, R. R.; Toplis, M. J.; Russell, C. T.; Nathues, A.; Preusker, F. (3 August 2016). "A partially differentiated interior for (1) Ceres deduced from its gravity field and shape". Nature. 537 (7621): 515–517. Bibcode:2016Natur.537..515P. doi:10.1038/nature18955. PMID 27487219.
  10. ^ Chamberlain, Matthew A.; Sykes, Mark V.; Esquerdo, Gilbert A. (2007). "Ceres lightcurve analysis – Period determination". Icarus. 188 (2): 451–456. Bibcode:2007Icar..188..451C. doi:10.1016/j.icarus.2006.11.025.CS1 maint: Multiple names: authors list (link)
  11. ^ a b "Asteroid Ceres P_constants (PcK) SPICE kernel file". Retrieved 5 November 2015.
  12. ^ Konopliv, A.S.; Park, R.S.; Vaughan, A.T.; Bills, B.G.; Asmar, S.W.; Ermakov, A.I.; Rambaux, N.; Raymond, C.A.; Castillo-Rogez, J.C.; Russell, C.T.; Smith, D.E.; Zuber, M.T. (2018). "The Ceres gravity field, spin pole, rotation period and orbit from the Dawn radiometric tracking and optical data". Icarus. 299: 411–429. Bibcode:2018Icar..299..411K. doi:10.1016/j.icarus.2017.08.005.
  13. ^ a b c d e f g Li, Jian-Yang; McFadden, Lucy A.; Parker, Joel Wm. (2006). "Photometric analysis of 1 Ceres and surface mapping from HST observations". Icarus. 182 (1): 143–160. Bibcode:2006Icar..182..143L. doi:10.1016/j.icarus.2005.12.012. Retrieved 8 December 2007.CS1 maint: Multiple names: authors list (link)
  14. ^ a b c d e f g Rivkin, A. S.; Volquardsen, E. L.; Clark, B. E. (2006). "The surface composition of Ceres:Discovery of carbonates and iron-rich clays" (PDF). Icarus. 185 (2): 563–567. Bibcode:2006Icar..185..563R. doi:10.1016/j.icarus.2006.08.022. Retrieved 8 December 2007.CS1 maint: Multiple names: authors list (link)
  15. ^ a b Menzel, Donald H.; Pasachoff, Jay M. (1983). A Field Guide to the Stars and Planets (2nd ed.). Boston: Houghton Mifflin. p. 391. ISBN 978-0-395-34835-2.
  16. ^ APmag and AngSize generated with Horizons(Ephemeris: Observer Table: Quantities = 9,13,20,29) Archived 5 October 2011 at WebCite
  17. ^ Angelo, Joseph A., Jr (2006). Encyclopedia of Space and Astronomy. New York: Infobase. p. 122. ISBN 978-0-8160-5330-8.CS1 maint: Multiple names: authors list (link)
  18. ^ a b Saint-Pé, O.; Combes, N.; Rigaut F. (1993). "Ceres surface properties by high-resolution imaging from Earth". Icarus. 105 (2): 271–281. Bibcode:1993Icar..105..271S. doi:10.1006/icar.1993.1125.CS1 maint: Multiple names: authors list (link)
  19. ^ "Ceres". Dictionary.com. Random House, Inc. Archived from the original on 5 October 2011. Retrieved 26 September 2007.
  20. ^ Stankiewicz, Rick (20 February 2015). "A visit to the asteroid belt". Peterborough Examiner. Retrieved 29 May 2015.
  21. ^ a b Williams, Matt (23 August 2015). "What is the Asteroid Belt?". Universe Today. Retrieved 30 January 2016.
  22. ^ "Dwarf Planet 1 Ceres Information". TheSkyLive.com. Retrieved 26 November 2017.
  23. ^ "Ceres". Solar System Exploration: NASA Science. Retrieved 20 October 2018.
  24. ^ a b c d e f g h i McCord, T. B.; Sotin, C. (21 May 2005). "Ceres: Evolution and current state". Journal of Geophysical Research: Planets. 110 (E5): E05009. Bibcode:2005JGRE..110.5009M. doi:10.1029/2004JE002244.
  25. ^ a b O'Brien, D. P.; Travis, B. J.; Feldman, W. C.; Sykes, M. V.; Schenk, P. M.; Marchi, S.; Russell, C. T.; Raymond, C. A. (March 2015). "The Potential for Volcanism on Ceres due to Crustal Thickening and Pressurization of a Subsurface Ocean" (PDF). 46th Lunar and Planetary Science Conference. p. 2831. Retrieved 1 March 2015.
  26. ^ Tony Phillips, ed. (22 January 2014). "Water Detected on Dwarf Planet Ceres". Science@NASA. NASA.
  27. ^ Landau, Elizabeth; Brown, Dwayne (6 March 2015). "NASA Spacecraft Becomes First to Orbit a Dwarf Planet". Jet Propulsion Laboratory. Retrieved 6 March 2015.
  28. ^ "Dawn Spacecraft Begins Approach to Dwarf Planet Ceres". NASA. Retrieved 29 December 2014.
  29. ^ a b Rayman, Marc (6 March 2015). "Dawn Journal: Ceres Orbit Insertion!". The Planetary Society. Retrieved 6 March 2015.
  30. ^ Plait, Phil (11 May 2015). "The Bright Spots of Ceres Spin Into View". Slate. Retrieved 30 May 2015.
  31. ^ O'Neill, I. (25 February 2015). "Ceres' Mystery Bright Dots May Have Volcanic Origin". Discovery Inc. Retrieved 1 March 2015.
  32. ^ Landau, E. (25 February 2015). "'Bright Spot' on Ceres Has Dimmer Companion". Jet Propulsion Laboratory. Archived from the original on 26 February 2015. Retrieved 25 February 2015.
  33. ^ Lakdawalla, E. (26 February 2015). "At last, Ceres is a geological world". The Planetary Society. Retrieved 26 February 2015.
  34. ^ "LPSC 2015: First results from Dawn at Ceres: provisional place names and possible plumes". The Planetary Society.
  35. ^ Atkinson, Nancy (3 March 2015). "Bright Spots on Ceres Likely Ice, Not Cryovolcanoes". Universe Today. Retrieved 4 March 2015.
  36. ^ Sundermier, Ali. "NASA just found an ice volcano on Ceres that's half the size of Everest". ScienceAlert. Retrieved 5 September 2016.
  37. ^ Ruesch, O.; Platz, T.; Schenk, P.; McFadden, L. A.; Castillo-Rogez, J. C.; Quick, L. C.; Byrne, S.; Preusker, F.; O’Brien, D. P. (2 September 2016). "Cryovolcanism on Ceres". Science. 353 (6303): aaf4286. Bibcode:2016Sci...353.4286R. doi:10.1126/science.aaf4286. ISSN 0036-8075. PMID 27701087.
  38. ^ "Ceres RC3 Animation". Jet Propulsion Laboratory. 11 May 2015. Retrieved 31 July 2015.
  39. ^ a b Landau, Elizabeth (9 December 2015). "New Clues to Ceres' Bright Spots and Origins". Jet Propulsion Laboratory. Retrieved 10 December 2015.
  40. ^ a b Landau, Elizabeth; Greicius, Tony (29 June 2016). "Recent Hydrothermal Activity May Explain Ceres' Brightest Area". NASA. Retrieved 30 June 2016.
  41. ^ a b c Lewin, Sarah (29 June 2016). "Mistaken Identity: Ceres Mysterious Bright Spots Aren't Epsom Salt After All". Space.com. Retrieved 30 June 2016.
  42. ^ a b De Sanctis, M. C.; et al. (29 June 2016). "Bright carbonate deposits as evidence of aqueous alteration on (1) Ceres". Nature. 536 (7614): 54–57. Bibcode:2016Natur.536...54D. doi:10.1038/nature18290. PMID 27362221. Retrieved 30 June 2016.
  43. ^ a b Landau, Elizabeth; McCartney, Gretchen (24 July 2018). "What Looks Like Ceres on Earth?". NASA. Retrieved 25 July 2018.
  44. ^ a b Rayman, Marc (13 June 2018). "Dawn - Mission Status". Jet Propulsion Laboratory. Retrieved 16 June 2018.
  45. ^ a b Clark, Stephen (15 June 2018). "Dawn spacecraft flying low over Ceres". SpaceFlightNow.com. Retrieved 16 June 2018.
  46. ^ "Dawn data from Ceres publicly released: Finally, color global portraits!". The Planetary Society. Retrieved 9 November 2015.
  47. ^ a b "Dawn discovers evidence for organic material on Ceres (Update)". Phys.org. 16 February 2017. Retrieved 17 February 2017.
  48. ^ a b c The surface composition of Ceres’ Ezinu quadrangle analyzed by the Dawn mission. Jean-Philippe Combe, Sandeep Singh, Christopher T. Russell. Icarus; 5 January 2018. doi:10.1016/j.icarus.2017.12.039
  49. ^ a b c d e f g h i j k Hoskin, Michael (26 June 1992). "Bode's Law and the Discovery of Ceres". Observatorio Astronomico di Palermo "Giuseppe S. Vaiana". Archived from the original on 18 January 2010. Retrieved 5 July 2007.
  50. ^ a b c d Hogg, Helen Sawyer (1948). "The Titius-Bode Law and the Discovery of Ceres". Journal of the Royal Astronomical Society of Canada. 242: 241–246. Bibcode:1948JRASC..42..241S.
  51. ^ Hoskin, Michael (1999). The Cambridge Concise History of Astronomy. Cambridge University press. pp. 160–161. ISBN 978-0-521-57600-0.
  52. ^ Landau, Elizabeth (26 January 2016). "Ceres: Keeping Well-Guarded Secrets for 215 Years". NASA. Retrieved 26 January 2016.
  53. ^ a b c d e f g Forbes, Eric G. (1971). "Gauss and the Discovery of Ceres". Journal for the History of Astronomy. 2 (3): 195–199. Bibcode:1971JHA.....2..195F. doi:10.1177/002182867100200305.
  54. ^ Cunningham, Clifford J. (2001). The first asteroid: Ceres, 1801–2001. Star Lab Press. ISBN 978-0-9708162-1-4.
  55. ^ Hilton, James L. "Asteroid Masses and Densities" (PDF). U.S. Naval Observatory. Retrieved 23 June 2008.
  56. ^ Hughes, D. W. (1994). "The Historical Unravelling of the Diameters of the First Four Asteroids". R.A.S. Quarterly Journal. 35 (3): 331. Bibcode:1994QJRAS..35..331H. (Page 335)
  57. ^ Foderà Serio, G.; Manara, A.; Sicoli, P. (2002). "Giuseppe Piazzi and the Discovery of Ceres" (PDF). In W. F. Bottke Jr.; A. Cellino; P. Paolicchi; R. P. Binzel (eds.). Asteroids III. Tucson, Arizona: University of Arizona Press. pp. 17–24. Retrieved 25 June 2009.
  58. ^ Rüpke, Jörg (2011). A Companion to Roman Religion. John Wiley and Sons. pp. 90–. ISBN 978-1-4443-4131-7.
  59. ^ Unicode value U+26B3
  60. ^ Gould, B. A. (1852). "On the symbolic notation of the asteroids". Astronomical Journal. 2 (34): 80. Bibcode:1852AJ......2...80G. doi:10.1086/100212.
  61. ^ "Cerium: historical information". Adaptive Optics. Retrieved 27 April 2007.
  62. ^ "Cerium". Oxford English Dictionary (3rd ed.). Oxford University Press. September 2005. (Subscription or UK public library membership required.)
  63. ^ "Amalgamator Features 2003: 200 Years Ago". 30 October 2003. Archived from the original on 7 February 2006. Retrieved 21 August 2006.
  64. ^ a b c Hilton, James L. (17 September 2001). "When Did the Asteroids Become Minor Planets?". Archived from the original on 18 January 2010. Retrieved 16 August 2006.
  65. ^ Herschel, William (6 May 1802). "Observations on the two lately discovered celestial Bodies". Philosophical Transactions of the Royal Society of London. 92: 213–232. Bibcode:1802RSPT...92..213H. doi:10.1098/rstl.1802.0010. JSTOR 107120.
  66. ^ Battersby, Stephen (16 August 2006). "Planet debate: Proposed new definitions". New Scientist. Archived from the original on 5 October 2011. Retrieved 27 April 2007.
  67. ^ Connor, Steve (16 August 2006). "Solar system to welcome three new planets". NZ Herald. Archived from the original on 5 October 2011. Retrieved 27 April 2007.
  68. ^ Gingerich, Owen; et al. (16 August 2006). "The IAU draft definition of "Planet" and "Plutons"". IAU. Archived from the original on 5 October 2011. Retrieved 27 April 2007.
  69. ^ "The IAU Draft Definition of Planets And Plutons". SpaceDaily. 16 August 2006. Archived from the original on 18 January 2010. Retrieved 27 April 2007.
  70. ^ Gaherty, Geoff; "How to Spot Giant Asteroid Vesta in Night Sky This Week", 3 August 2011 How to Spot Giant Asteroid Vesta in Night Sky This Week | Asteroid Vesta Skywatching Tips | Amateur Astronomy, Asteroids & Comets | Space.com Archived 5 October 2011 at WebCite
  71. ^ "Question and answers 2". IAU. Archived from the original on 5 October 2011. Retrieved 31 January 2008.
  72. ^ Spahr, T. B. (7 September 2006). "MPEC 2006-R19: EDITORIAL NOTICE". Minor Planet Center. Archived from the original on 5 October 2011. Retrieved 31 January 2008. the numbering of "dwarf planets" does not preclude their having dual designations in possible separate catalogues of such bodies.
  73. ^ Lang, Kenneth (2011). The Cambridge Guide to the Solar System. Cambridge University Press. pp. 372, 442. ISBN 9781139494175.
  74. ^ NASA/JPL, Dawn Views Vesta, 2 August 2011 Archived 5 October 2011 at WebCite ("Dawn will orbit two of the largest asteroids in the Main Belt").
  75. ^ de Pater; Lissauer (2010). Planetary Sciences (2nd ed.). Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-85371-2.
  76. ^ Mann, Ingrid; Nakamura, Akiko; Mukai, Tadashi (2009). Small bodies in planetary systems. Lecture Notes in Physics. 758. Springer-Verlag. ISBN 978-3-540-76934-7.
  77. ^ a b Cellino, A.; et al. (2002). "Spectroscopic Properties of Asteroid Families" (PDF). Asteroids III. University of Arizona Press. pp. 633–643 (Table on p. 636). Bibcode:2002aste.book..633C.
  78. ^ Kelley, M. S.; Gaffey, M. J. (1996). "A Genetic Study of the Ceres (Williams #67) Asteroid Family". Bulletin of the American Astronomical Society. 28: 1097. Bibcode:1996DPS....28.1009K.
  79. ^ Kovačević, A. B. (2011). "Determination of the mass of Ceres based on the most gravitationally efficient close encounters". Monthly Notices of the Royal Astronomical Society. 419 (3): 2725–2736. arXiv:1109.6455. Bibcode:2012MNRAS.419.2725K. doi:10.1111/j.1365-2966.2011.19919.x.
  80. ^ Christou, A. A. (2000). "Co-orbital objects in the main asteroid belt". Astronomy and Astrophysics. 356: L71–L74. Bibcode:2000A&A...356L..71C.
  81. ^ Christou, A. A.; Wiegert, P. (January 2012). "A population of Main Belt Asteroids co-orbiting with Ceres and Vesta". Icarus. 217 (1): 27–42. arXiv:1110.4810. Bibcode:2012Icar..217...27C. doi:10.1016/j.icarus.2011.10.016. ISSN 0019-1035.
  82. ^ "Solex numbers generated by Solex". Archived from the original on 29 April 2009. Retrieved 3 March 2009.
  83. ^ Williams, David R. (2004). "Asteroid Fact Sheet". Archived from the original on 18 January 2010. Retrieved 14 January 2008.
  84. ^ Schorghofer, N.; Mazarico, E.; Platz, T.; Preusker, F.; Schröder, S. E.; Raymond, C. A.; Russell, C. T. (6 July 2016). "The permanently shadowed regions of dwarf planet Ceres". Geophysical Research Letters. 43 (13): 6783–6789. Bibcode:2016GeoRL..43.6783S. doi:10.1002/2016GL069368.
  85. ^ Rayman, Marc D. (28 May 2015). "Dawn Journal, May 28, 2015". Jet Propulsion Laboratory. Archived from the original on 30 May 2015. Retrieved 29 May 2015.
  86. ^ Pitjeva, E. V. (2005). "High-Precision Ephemerides of Planets—EPM and Determination of Some Astronomical Constants". Solar System Research. 39 (3): 176–186. Bibcode:2005SoSyR..39..176P. doi:10.1007/s11208-005-0033-2.
  87. ^ a b c Thomas, P. C.; Parker, J. Wm.; McFadden, L. A.; et al. (2005). "Differentiation of the asteroid Ceres as revealed by its shape". Nature. 437 (7056): 224–226. Bibcode:2005Natur.437..224T. doi:10.1038/nature03938. PMID 16148926.CS1 maint: Multiple names: authors list (link)
  88. ^ Approximately forty percent that of Australia, a third the size of the US or Canada, 12× that of the UK
  89. ^ Thomas, P. C. (July 2010). "Sizes, shapes, and derived properties of the saturnian satellites after the Cassini nominal mission" (PDF). Icarus. 208 (1): 395–401. Bibcode:2010Icar..208..395T. doi:10.1016/j.icarus.2010.01.025.
  90. ^ Neumann, W.; Breuer, D.; Spohn, T. (2 December 2015). "Modelling the internal structure of Ceres: Coupling of accretion with compaction by creep and implications for the water-rock differentiation" (PDF). Astronomy & Astrophysics. 584: A117. Bibcode:2015A&A...584A.117N. doi:10.1051/0004-6361/201527083.
  91. ^ a b Bhatia, G.K.; Sahijpal, S. (2017). "Thermal evolution of trans-Neptunian objects, icy satellites, and minor icy planets in the early solar system". Meteoritics & Planetary Science. 52 (12): 2470–2490. Bibcode:2017M&PS...52.2470B. doi:10.1111/maps.12952.
  92. ^ a b c Parker, J. W.; Stern, Alan S.; Thomas Peter C.; et al. (2002). "Analysis of the first disk-resolved images of Ceres from ultraviolet observations with the Hubble Space Telescope". The Astronomical Journal. 123 (1): 549–557. arXiv:astro-ph/0110258. Bibcode:2002AJ....123..549P. doi:10.1086/338093.CS1 maint: Multiple names: authors list (link)
  93. ^ "Sulfur, Sulfur Dioxide, Graphitized Carbon Observed on Ceres". spaceref.com. 3 September 2016. Retrieved 8 September 2016.
  94. ^ a b c Carry, Benoit; et al. (2007). "Near-Infrared Mapping and Physical Properties of the Dwarf-Planet Ceres" (PDF). Astronomy & Astrophysics. 478 (1): 235–244. arXiv:0711.1152. Bibcode:2008A&A...478..235C. doi:10.1051/0004-6361:20078166. Archived from the original (PDF) on 30 May 2008.
  95. ^ a b c "Keck Adaptive Optics Images the Dwarf Planet Ceres". Adaptive Optics. 11 October 2006. Archived from the original on 18 January 2010. Retrieved 27 April 2007.
  96. ^ a b "Largest Asteroid May Be 'Mini Planet' with Water Ice". HubbleSite. 7 September 2005. Archived from the original on 5 October 2011. Retrieved 16 August 2006.
  97. ^ Arizona State University (26 July 2016). "The case of the missing craters". ScienceDaily. Retrieved 8 March 2017.
  98. ^ Marchi, S.; Ermakov, A. I.; Raymond, C. A.; Fu, R. R.; O’Brien, D. P.; Bland, M. T.; Ammannito, E.; De Sanctis, M. C.; Bowling, T.; Schenk, P.; Scully, J. E. C.; Buczkowski, D. L.; Williams, D. A.; Hiesinger, H.; Russell, C. T. (26 July 2016). "The missing large impact craters on Ceres". Nature Communications. 7: 12257. Bibcode:2016NatCo...712257M. doi:10.1038/ncomms12257. PMC 4963536. PMID 27459197.
  99. ^ "News – Ceres Spots Continue to Mystify in Latest Dawn Images". NASA/JPL.
  100. ^ Steigerwald, Bill (2 September 2016). "NASA Discovers "Lonely Mountain" on Ceres Likely a Salty-Mud Cryovolcano". NASA. Retrieved 8 March 2017.
  101. ^ "Ceres: The tiny world where volcanoes erupt ice". SpaceDaily. 5 September 2016. Retrieved 8 March 2017.
  102. ^ Sori, Michael M.; Byrne, Shane; Bland, Michael T.; Bramson, Ali M.; Ermakov, Anton I.; Hamilton, Christopher W.; Otto, Katharina A.; Ruesch, Ottaviano; Russell, Christopher T. (2017). "The vanishing cryovolcanoes of Ceres". Geophysical Research Letters. 44 (3): 1243–1250. Bibcode:2017GeoRL..44.1243S. doi:10.1002/2016GL072319. hdl:10150/623032.
  103. ^ "USGS: Ceres nomenclature" (PDF). Retrieved 16 July 2015.
  104. ^ Rayman, Marc (8 April 2015). Now Appearing At a Dwarf Planet Near You: NASA's Dawn Mission to the Asteroid Belt (Speech). Silicon Valley Astronomy Lectures. Foothill College, Los Altos, CA. Retrieved 7 July 2018.
  105. ^ Landau, Elizabeth (11 May 2015). "Ceres Animation Showcases Bright Spots". NASA. Retrieved 13 May 2015.
  106. ^ a b Witze, Alexandra (21 July 2015). "Mystery haze appears above Ceres's bright spots". Nature News. doi:10.1038/nature.2015.18032. Retrieved 23 July 2015.
  107. ^ Rivkin, Andrew (21 July 2015). "Dawn at Ceres: A haze in Occator crater?". The Planetary Society. Retrieved 8 March 2017.
  108. ^ "Dawn Mission – News – Detail". NASA.
  109. ^ Redd, Nola Taylor. "Water Ice on Ceres Boosts Hopes for Buried Ocean [Video]". Scientific American. Retrieved 7 April 2016.
  110. ^ Preferential formation of sodium salts from frozen sodium-ammonium-chloride-carbonate brines – Implications for Ceres’ bright spots. Tuan H. Vu, Robert Hodyss, Paul V. Johnson, Mathieu Choukroun. Planetary and Space Science, Volume 141, July 2017, Pages 73-77
  111. ^ The surface composition of Ceres from the Dawn mission. Thomas B. McCord, Francesca Zambon. Icarus, 14 March 2018. doi:10.1016/j.icarus.2018.03.004
  112. ^ De Sanctis, M. C.; et al. (29 June 2016). "Bright carbonate deposits as evidence of aqueous alteration on (1) Ceres". Nature. 536 (7614): 54–57. Bibcode:2016Natur.536...54D. doi:10.1038/nature18290. PMID 27362221. Retrieved 30 June 2016.
  113. ^ a b Anderson, Paul Scott (27 December 2018). "What does Ceres' carbon mean?". Earth & Sky. Retrieved 27 December 2018.
  114. ^ a b c d Team finds evidence for carbon-rich surface on Ceres. Southwest Research Institute. Published by PhysOrg. 10 December 2018.
  115. ^ a b c d e Marchi, S.; Raponi, A.; Prettyman, T. H.; De Sanctis, M. C.; Castillo-Rogez, J.; Raymond, C. A.; Ammannito, E.; Bowling, T.; Ciarniello, M.; Kaplan, H.; Palomba, E.; Russell, C. T.; Vinogradoff, V.; Yamashita, N. (2018). "An aqueously altered carbon-rich Ceres". Nature Astronomy. 3 (2): 140–145. Bibcode:2018NatAs.tmp..181M. doi:10.1038/s41550-018-0656-0.
  116. ^ "PIA20348: Ahuna Mons Seen from LAMO". Jet Propulsion Lab. 7 March 2016. Retrieved 14 April 2016.
  117. ^ "What's Inside Ceres? New Findings from Gravity Data". Jet Propulsion Laboratory.
  118. ^ [https://solarsystem.nasa.gov/planets/dwarf-planets/ceres/in-depth/ Ceres: In Depth (NASA)
  119. ^ M. Neveu and S. J. Desch (2016) 'Geochemistry, thermal evolution, and cryovolanism on Ceres with a muddy ice mantle'. 47th Lunar and Planetary Science Conference
  120. ^ "Ceres takes life an ice volcano at a time". University of Arizona. 17 September 2018. Retrieved 22 April 2019.
  121. ^ "PIA22660: Ceres' Internal Structure (Artist's Concept)". Photojournal. Jet Propulsion Laboratory. 14 August 2018. Retrieved 22 April 2019. This article incorporates text from this source, which is in the public domain.
  122. ^ a b A'Hearn, Michael F.; Feldman, Paul D. (1992). "Water vaporization on Ceres". Icarus. 98 (1): 54–60. Bibcode:1992Icar...98...54A. doi:10.1016/0019-1035(92)90206-M.
  123. ^ Ceres: The Smallest and Closest Dwarf Planet. Space.com 22 January 2014
  124. ^ Dwarf Planet Ceres, Artist's Impression. 21 January 2014. NASA
  125. ^ Jewitt, D; Chizmadia, L.; Grimm, R.; Prialnik, D (2007). "Water in the Small Bodies of the Solar System" (PDF). In Reipurth, B.; Jewitt, D.; Keil, K. (eds.). Protostars and Planets V. University of Arizona Press. pp. 863–878. ISBN 978-0-8165-2654-3.
  126. ^ a b c Küppers, M.; O'Rourke, L.; Bockelée-Morvan, D.; Zakharov, V.; Lee, S.; Von Allmen, P.; Carry, B.; Teyssier, D.; Marston, A.; Müller, T.; Crovisier, J.; Barucci, M. A.; Moreno, R. (23 January 2014). "Localized sources of water vapour on the dwarf planet (1) Ceres". Nature. 505 (7484): 525–527. Bibcode:2014Natur.505..525K. doi:10.1038/nature12918. ISSN 0028-0836. PMID 24451541.
  127. ^ Campins, H.; Comfort, C. M. (23 January 2014). "Solar system: Evaporating asteroid". Nature. 505 (7484): 487–488. Bibcode:2014Natur.505..487C. doi:10.1038/505487a. PMID 24451536.
  128. ^ Hansen, C. J.; Esposito, L.; Stewart, A. I.; Colwell, J.; Hendrix, A.; Pryor, W.; Shemansky, D.; West, R. (10 March 2006). "Enceladus' Water Vapor Plume". Science. 311 (5766): 1422–1425. Bibcode:2006Sci...311.1422H. doi:10.1126/science.1121254. PMID 16527971.
  129. ^ Roth, L.; Saur, J.; Retherford, K. D.; Strobel, D. F.; Feldman, P. D.; McGrath, M. A.; Nimmo, F. (26 November 2013). "Transient Water Vapor at Europa's South Pole" (PDF). Science. 343 (6167): 171–174. Bibcode:2014Sci...343..171R. doi:10.1126/science.1247051. PMID 24336567. Retrieved 26 January 2014.
  130. ^ Arizona State University (1 September 2016). "Ceres: The tiny world where volcanoes erupt ice". ScienceDaily. Retrieved 8 March 2017.
  131. ^ Hiesinger, H.; Marchi, S.; Schmedemann, N.; Schenk, P.; Pasckert, J. H.; Neesemann, A.; OBrien, D. P.; Kneissl, T.; Ermakov, A. I.; Fu, R. R.; Bland, M. T.; Nathues, A.; Platz, T.; Williams, D. A.; Jaumann, R.; Castillo-Rogez, J. C.; Ruesch, O.; Schmidt, B.; Park, R. S.; Preusker, F.; Buczkowski, D. L.; Russell, C. T.; Raymond, C. A. (1 September 2016). "Cratering on Ceres: Implications for its crust and evolution". Science. 353 (6303): aaf4759. Bibcode:2016Sci...353.4759H. doi:10.1126/science.aaf4759. PMID 27701089.
  132. ^ NASA/Jet Propulsion Laboratory (1 September 2016). "Ceres' geological activity, ice revealed in new research". ScienceDaily. Retrieved 8 March 2017.
  133. ^ "Confirmed: Ceres Has a Transient Atmosphere - Universe Today". Universe Today. 6 April 2017. Retrieved 14 April 2017.
  134. ^ Petit, Jean-Marc; Morbidelli, Alessandro (2001). "The Primordial Excitation and Clearing of the Asteroid Belt" (PDF). Icarus. 153 (2): 338–347. Bibcode:2001Icar..153..338P. doi:10.1006/icar.2001.6702. Retrieved 25 June 2009.
  135. ^ Approximately a 10% chance of the asteroid belt acquiring a Ceres-mass KBO. McKinnon, William B.; (2008) "On the Possibility of Large KBOs Being Injected Into the Outer Asteroid Belt". American Astronomical Society, DPS meeting No. 40, #38.03 Bibcode2008DPS....40.3803M
  136. ^ Greicius, Tony (29 June 2016). "Recent Hydrothermal Activity May Explain Ceres' Brightest Area". nasa.gov.
  137. ^ Snodgrass, Colin; Agarwal, Jessica; Combi, Michael; Fitzsimmons, Alan; Guilbert-Lepoutre, Aurelie; Hsieh, Henry H.; Hui, Man-To; Jehin, Emmanuel; Kelley, Michael S. P. (14 November 2017). "The Main Belt Comets and ice in the Solar System". The Astronomy and Astrophysics Review. 25 (1): 5. doi:10.1007/s00159-017-0104-7. ISSN 1432-0754.
  138. ^ Thomas, Peter C.; Binzel, Richard P.; Gaffey, Michael J.; et al. (1997). "Impact Excavation on Asteroid 4 Vesta: Hubble Space Telescope Results". Science. 277 (5331): 1492–1495. Bibcode:1997Sci...277.1492T. doi:10.1126/science.277.5331.1492.CS1 maint: Multiple names: authors list (link)
  139. ^ Wall, Mike (2 September 2016). "NASA's Dawn Mission Spies Ice Volcanoes on Ceres". Scientific American. Retrieved 8 March 2017.
  140. ^ a b Castillo-Rogez, J. C.; McCord, T. B.; and Davis, A. G. (2007). "Ceres: evolution and present state" (PDF). Lunar and Planetary Science. XXXVIII: 2006–2007. Retrieved 25 June 2009.CS1 maint: Multiple names: authors list (link)
  141. ^ Wall, Mike (27 July 2014). "Strange Bright Spots on Ceres Create Mini-Atmosphere on Dwarf Planet". Space.com. Retrieved 3 August 2015.
  142. ^ Catling, David C. (2013). Astrobiology: A Very Short Introduction. Oxford: Oxford University Press. p. 99. ISBN 978-0-19-958645-5.
  143. ^ Castillo-Rogez, J. C.; Conrad, P. G. (2010). Habitability Potential of Ceres, a Warm Icy Body in the Asteroid Belt (PDF). LPI Conference 2010. Lunar and Planetary Institute.
  144. ^ Hand, Eric (20 February 2015). "Dawn probe to look for a habitable ocean on Ceres". Science. 347 (6224): 813–814. Bibcode:2015Sci...347..813H. doi:10.1126/science.347.6224.813. PMID 25700494. Retrieved 16 September 2015.
  145. ^ Houtkooper, Joop M.; "Glaciopanspermia: Seeding the Terrestrial Planets with Life?" Archived 22 July 2011 at the Wayback Machine Institute for Psychobiology and Behavioral Medicine, Justus-Liebig-University, Giessen, Germany
  146. ^ O'Neill, Ian (5 March 2009). "Life on Ceres: Could the Dwarf Planet be the Root of Panspermia". Universe Today. Retrieved 30 January 2012.
  147. ^ "SPHERE Maps the Surface of Ceres". Retrieved 8 September 2015.
  148. ^ Martinez, Patrick (1994). The Observer's Guide to Astronomy. Cambridge University Press. p. 298.
  149. ^ Millis, L. R.; Wasserman, L. H.; Franz, O. Z.; et al. (1987). "The size, shape, density, and albedo of Ceres from its occultation of BD+8°471". Icarus. 72 (3): 507–518. Bibcode:1987Icar...72..507M. doi:10.1016/0019-1035(87)90048-0. hdl:2060/19860021993.CS1 maint: Multiple names: authors list (link)
  150. ^ "Observations reveal curiosities on the surface of asteroid Ceres". Archived from the original on 5 October 2011. Retrieved 16 August 2006.
  151. ^ a b "Asteroid Occultation Updates". Asteroidoccultation.com. 22 December 2012. Archived from the original on 12 July 2012. Retrieved 20 August 2013.
  152. ^ "Water Detected on Dwarf Planet Ceres". Science.nasa.gov. Retrieved 24 January 2014.
  153. ^ Ulivi, Paolo; Harland, David (2008). Robotic Exploration of the Solar System: Hiatus and Renewal, 1983–1996. Springer Praxis Books in Space Exploration. Springer. pp. 117–125. ISBN 978-0-387-78904-0.
  154. ^ Russell, C. T.; Capaccioni, F.; Coradini, A.; et al. (October 2007). "Dawn Mission to Vesta and Ceres" (PDF). Earth, Moon, and Planets. 101 (1–2): 65–91. Bibcode:2007EM&P..101...65R. doi:10.1007/s11038-007-9151-9. Retrieved 13 June 2011.CS1 maint: Multiple names: authors list (link)
  155. ^ Cook, Jia-Rui C.; Brown, Dwayne C. (11 May 2011). "NASA's Dawn Captures First Image of Nearing Asteroid". NASA/JPL. Retrieved 14 May 2011.
  156. ^ Schenk, P. (15 January 2015). "Year of the 'Dwarves': Ceres and Pluto Get Their Due". Planetary Society. Retrieved 10 February 2015.
  157. ^ Rayman, Marc (1 December 2014). "Dawn Journal: Looking Ahead at Ceres". Planetary Society. Retrieved 2 March 2015.
  158. ^ Rayman, Marc (3 March 2014). "Dawn Journal: Maneuvering Around Ceres". Planetary Society. Retrieved 6 March 2015.
  159. ^ Rayman, Marc (30 April 2014). "Dawn Journal: Explaining Orbit Insertion". Planetary Society. Retrieved 6 March 2015.
  160. ^ Rayman, Marc (30 June 2014). "Dawn Journal: HAMO at Ceres". Planetary Society. Retrieved 6 March 2015.
  161. ^ Rayman, Marc (31 August 2014). "Dawn Journal: From HAMO to LAMO and Beyond". Planetary Society. Retrieved 6 March 2015.
  162. ^ Russel, C. T.; Capaccioni, F.; Coradini, A.; et al. (2006). "Dawn Discovery mission to Vesta and Ceres: Present status". Advances in Space Research. 38 (9): 2043–2048. arXiv:1509.05683. Bibcode:2006AdSpR..38.2043R. doi:10.1016/j.asr.2004.12.041.CS1 maint: Multiple names: authors list (link)
  163. ^ Rayman, Marc (30 January 2015). "Dawn Journal: Closing in on Ceres". Planetary Society. Retrieved 2 March 2015.
  164. ^ "Dawn Operating Normally After Safe Mode Triggered". NASA/JPL. 16 September 2014. Archived from the original on 25 December 2014. Retrieved 18 March 2015.
  165. ^ China's Deep-space Exploration to 2030 by Zou Yongliao Li Wei Ouyang Ziyuan Key Laboratory of Lunar and Deep Space Exploration, National Astronomical Observatories, Chinese Academy of Sciences, Beijing
  166. ^ Landau, Elizabeth (28 July 2015). "New Names and Insights at Ceres". NASA. Retrieved 28 July 2015.
  167. ^ Staff (17 July 2015). "First 17 Names Approved for Features on Ceres". USGS. Archived from the original on 6 August 2015. Retrieved 9 August 2015.
  168. ^ Rayman, Marc (25 February 2015). "Dawn Journal: Ceres' Deepening Mysteries". Planetary Society. Retrieved 25 February 2015.
  169. ^ Krummheuer, B. (25 February 2015). "Dawn: Two new glimpses of dwarf planet Ceres". Max Planck Institute for Solar System Research. Retrieved 26 February 2015.
  170. ^ Rayman, Marc (31 March 2015). "Dawn Journal March 31 [2015]". NASA / Jet Propulsion Laboratory. Archived from the original on 5 September 2015. Retrieved 9 September 2015.
  171. ^ Rayman, Marc (30 July 2015). "Dawn Journal: Descent to HAMO". The Planetary Society. Retrieved 9 September 2015.
  172. ^ "PIA21221: Dawn XMO2 Image 1". NASA / Jet Propulsion Laboratory. 7 November 2016. Retrieved 20 November 2016.
  173. ^ a b "Dawn Mission Status Updates". NASA / Jet Propulsion Laboratory. 16 October 2015. Retrieved 17 October 2015.
  174. ^ Rayman, Marc D. (28 November 2016). "Dawn Journal". NASA/JPL. Retrieved 8 March 2017.
  175. ^ a b Rayman, Marc (2017). "2017 Mission Status Updates". NASA / Jet Propulsion Laboratory.
  176. ^ Rayman, Marc (25 May 2018). "Dawn Journal: Getting Elliptical". The Planetary Society. Retrieved 5 June 2018.
  177. ^ Rayman, Marc (20 March 2018). "Dear Vernal Dawnquinoxes". NASA. Retrieved 5 June 2018.
  178. ^ Rayman, Marc (2018). "2018 Mission Status Archive". NASA / Jet Propulsion Laboratory.
  179. ^ Kornfeld, Laurel (2 June 2018). "Dawn will enter lowest ever orbit around Ceres". Spaceflight Insider. Retrieved 5 June 2018.
  180. ^ Rayman, Marc (29 April 2018). "Dear Isaac Newdawn, Charles Dawnwin, Albert Einsdawn and all other science enthusiasts". NASA. Retrieved 5 June 2018.
  181. ^ Landau, Elizabeth; Dyches, Preston (8 June 2015). "Fly Over Ceres in New Video". NASA. Retrieved 9 June 2015.

External links