سحابی گسیلشی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish
سحابی حلقه مانند دیگر سحابی‌های سیاره‌نما از سحابی‌های گسیلشی است.

سَحابی‌های گُسیلِشی یا سحابی‌های نَشری گونه‌ای از سحابی‌ها در کیهان هستند.

سحابی‌های گازی به صورت کلی در دو دسته طبقه بندی می‌شوند:

سحابی پخشنده نیز به سه دسته گسیلشی، بازتابی و تاریک تقسیم می‌شود سحابی گسیلشی، ابری است از ماده که در آن ستارگانی بسیار درخشان و سوزان جای دارند،[۱] نور این ستارگان در طیف فرابنفش باعث برانگیختگی اتم‌های گاز شده و در نتیجه نور نسبتاً فراوانی از سحابی گسیل می‌شود.[۲]

در سحابی‌های گسیلشی اتم‌ها توسط تابش فرابنفش ناشی از ستاره یا ستارگان داغ یونیده شده و به‌دنبال این در نور مرئی تابش دوباره داشته ودیده می‌شوند.[۳]

سحابی جبار در کمربند صورت فلکی شکارچی نمونه‌ای از سحابی گسیلشی است. به عقیده دانشمندان سحابی‌های گسیلشی در واقع زایشگاه ستاره‌ای هستند.[۲]

منابع[ویرایش]

Planetary nebulae, represented here by the Ring Nebula, are examples of emission nebulae.

An emission nebula is a nebula formed of ionized gases that emit light of various wavelengths. The most common source of ionization is high-energy photons emitted from a nearby hot star. Among the several different types of emission nebulae are H II regions, in which star formation is taking place and young, massive stars are the source of the ionizing photons; and planetary nebulae, in which a dying star has thrown off its outer layers, with the exposed hot core then ionizing them.

General information

Usually, a young star will ionize part of the same cloud from which it was born although only massive, hot stars can release sufficient energy to ionize a significant part of a cloud. In many emission nebulae, an entire cluster of young stars is doing the work.

The nebula's color depends on its chemical composition and degree of ionization. Due to the prevalence of hydrogen in interstellar gas, and its relatively low energy of ionization, many emission nebulae appear red due to the strong emissions of the Balmer series. If more energy is available, other elements will be ionized and green and blue nebulae become possible. By examining the spectra of nebulae, astronomers infer their chemical content. Most emission nebulae are about 90% hydrogen, with the remaining helium, oxygen, nitrogen, and other elements.

Some of the most prominent emission nebulae visible from the northern hemisphere are the North America Nebula (NGC 7000) and Veil Nebula NGC 6960/6992 in Cygnus, while in the south celestial hemisphere, the Lagoon Nebula M8 / NGC 6523 in Sagittarius and the Orion Nebula M42.[1] Further in the southern hemisphere is the bright Carina Nebula NGC 3372.

Emission nebulae often have dark areas in them which result from clouds of dust which block the light.

Many nebulae are made up of both reflection and emission components such as the Trifid Nebula.

Image gallery

See also

References

  1. ^ McArthur, Frommert; Kronberg, Christine (12 April 2006). "Messier 42". Messier Object Index. Retrieved 17 July 2007.
  2. ^ "A Beautiful Instance of Stellar Ornamentation". Retrieved 19 May 2016.
  3. ^ "Hubble revisits the Monkey Head Nebula for 24th birthday snap". ESA/Hubble Press Release. Retrieved 10 April 2014.