ستاره (ریاضی)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
تصویری از یک سَتاره

سَتاره یا سَتّاره در متن‌های ریاضی قدیمی‌تر فارسی و عربی به معنای خط‌کش نا مدرج (ابزاری که تنها با آن خط راست می‌کشیدند نه اندازه‌گیری) آمده است. در ریاضیات منظور از آن وسیلۀ ایده‌آلی است که فقط یک لبه نامحدود دارد و می‌توان با آن خط کشید یا خط موجودی را ادامه داد. در نقشه‌کشی مهندسی امروزه به آن اشل گویند.

منحصر کردن رسم شکل‌های هندسی با استفاده از ستاره و پرگار از محدودیت‌هایی بود که ریاضی‌دانان یونانی مطرح کردند. با این محدودیت هر نقطه را فقط با رسم دو خط متقاطع یا دو قوس متقاطع از دایره یا تقاطع خط با قوسی از دایره می‌توان پیدا کرد و اندازه‌گیری طول خط (مثلاً با خط‌کش مدرج) برای پیدا کردن نقطه انتهای آن مجاز نیست.