سبک بین‌المللی (معماری)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از سبک بین‌المللی)
پرش به: ناوبری، جستجو

چکیده[ویرایش]

سبک بین‌المللی یا شیوه بین‌المللی (به انگلیسی: International Style) نام شیوه‌ای در معماری مدرن است که در بین سال‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۰ میلادی در اروپا و آمریکا پایه‌گذاری گردید. این اصطلاح، از عنوان یکی از کتاب‌های هنری-راسل هیچکاک و فیلیپ جانسون که برای ثبت اطلاعات برگزاری نمایشگاه هنر معماری مدرن که در موزه هنرهای مدرن شهر نیویورک در سال ۱۹۳۲ نوشته شده بود و ویژگی‌های مدرنیسم را در سرتاسر جهان بر اساس ویژگی‌های مشترک شناسایی و تعریف و طبقه‌بندی می‌کرد که نتیجه آن تمرکز بیشتر بر ویژگی‌های سبک شناسی هنر مدرن بود، ریشه گرفته‌است. آنها سه اصل مختلف را تعریف کردند که عبارت بودند از:تجلی حجم به جای جرم. تاکید بر تعادل به جای تعصب بر تقارن. عدم بکار بردن پیرایش و زیور. استفاده قبلی از واژه‌ای با همین مفهوم را می‌توان به والتر گروپیوس در کتاب (به آلمانی: Internationale Architekturلودویگ هایبر سایمر در کتاب (به آلمانی: Internationale neue Baukunst) نسبت داد. عدم به‌کارگیری هرگونه پیرایش و زیور در طرح‌های این سبک، به‌کارگیری رنگ‌های روشن، و استفاده از ایده‌های کوبیسمی نیز از مشخصات این سبک در سال‌های اولیه بودند.

سبک بین‌الملل[ویرایش]

سبک بین‌الملل یکی از سبک‌های مهم معماری است که گفته شده بوجود آمده از دوره ده ساله معماری مدرن در سال ۱۹۳۰ – ۱۹۲۰، که اولین بنیانگذارش هنری راسل هیچکاک آمریکایی و فیلیپ جانسون در سال ۱۹۳۲ بودند، که همراه بود با یک اهمیت بیشتر بر روی سبک معماری و زیبایی شناسی که مخصوص یک وضع مهم بود از حرکت مدرن ک تأکید داشت در اروپا. زمانی که سبک بین‌الملل رونمایی شد در نمایشگاه سال ۱۹۳۲ توسط هیچکاک و جانسون، معماری مدرن: سبک بین‌الملل در قرن بیستم خیلی زود در معماری لقب گرفت و نمایان شد در نمایشگاه بین‌الملل. گفته شده بیشتر ویژگی‌های مشترک از ساختمان‌های سبک بین‌الملل هستند: فرم‌های راست گوشه، پلان‌های به ظاهر محکم که به طور کامل تشکیل شدن از عناصر عملکردی و نقش‌های تزئینی، فضاهای داخلی باز، بوجود آورده بود دید بصری سبک و با کیفیت بوسیله ای استفاده از ساختار پیش آمدگی تیرها. شیشه و استیل، در ترکیب با هم این دید از بین می‌رود. بتن مسلح که یکی از متریال‌های ویژه ساختار است. سبک بین‌الملل به طر ویژه رشد شدیدی پیدا کرد در نیمه اول قرن بیستم در شهرها بعد از جنگ جهانی دوم، سبک بین‌الملل بوجود آورده بود یک سبک‌دست یافتنی ساده را به طور انتخابی برای یک سطح وسیعی از پروژه‌های پیشرفت شهری، شهری در توی شهر، انتخاب کرده مقدار زیادی از فضای سطح کف برای اینکه یک سایت بوجود آید که تهیه کند و متقاعد کنند نقشه‌های منطقه ای، برنامه‌های سیاسی و عمومی که می‌خواهند بوجود بیاورند پیشرفت زیادی نیاز به دارایی مالی زیادی داشتند که دست به دست شدند و رد شدند که پروپوزال‌هایی که می‌خواهند شروع کنند به رهبری این گسترش باید یک چیز متفاوتی در شهر بوجود بیاورند.

ریشه یابی[ویرایش]

در اروپا حرکت‌های مدرن در معماری که نامیده شده بودند کارکردگرایی یا مدرنیسم ساده و خیلی علاقمند بودند که با همدیگر ترکیب شوند و یک معماری جدید برای بهسازی جامعه، بوجود بیاورند جامعه شفافی. در انگلیس شرایط سبک بین‌الملل آغاز شد از یک نمایشگاه در سال ۱۹۳۲ با موضوع معماری مدرن: نمایشگاه بین‌المللی، توسط معمار تاریخ‌دان و نقاد آمریکایی هنری راسل هیچکاک و فیلیپ جانسون دانشجویی فیلسوف فارغ‌التحصیل از دانشگاه هاروارد سرپرستی شد. نشان دادن استفاده و هدایت فولاد در موزه هنرهای مدرن، آلفرد، بار جی آر، که اولین نمایشگاه معماری برگزار شد در موزه هنرهای مدرن در نیویورک آمریکا دایر شد. کاتالوگ‌های اصلی نمایشگاه فوراً در کتابی با موضوع سبک بین‌الملل چاپ مجدد شدند در سال ۱۹۶۶ همراه با یک پیشگفتار جدید توسط هیچکاک. سبک بین‌الملل مبنایش بر استاتیک بود، شخصیت‌هایی که این سبک را طبقه‌بندی کردند و گسترش دادند گفته بودند که این سبک از مدرنیسم آمده و در سرتاسر دنیا نمود پیدا می‌کند. هیچکاک و جانسون سه اصل تعریف کرده بودند: القای حرکت در حجم‌های تقریباً بزرگ، تأکیدی بر متعادل کردن و همسان کردن تقریباً قابل قبول و بیرون زدگی عملکردی و تزئینی. هدف هیچکاک و جانسون این بود که یک سبکی را تعریف کنند که می‌خواهد در محفظه ای قرار دهد این معماری مدرن را که انجام بدهند به وسیلهٔ آن یک معماری مخصوصی را که در بر بگیرد. همهٔ این کارها در نمایشگاه موزه هنرهای مدرن در سال ۱۹۳۲ به دقت انتخاب شده بودند، تنها آنهایی را نشان دادند که پیروی می‌کرد از این قانون‌ها. برای مثال، کارهای فرانک لوید رایت که بیشتر برجسته بوند در معماری مدرن آمریکا، کارهای متضادی که در این نمایشگاه باعث ارتقا آن شده بود مانند سبک بین‌الملل، و کارهای او که ترکیب نشده بودند در همهٔ این کتاب. مروری بر کتاب و نمایشگاه ۱۹۳۲، هیچکاک می‌خواست خودش را علاقمند نشان دهد به معماری مدرن در کتاب معماری مدرن ۱۹۲۹. رمانتیسم و استقرار مجدد، و این کتاب ۱۹۳۲ توانست نشان دهد و تکمیل کند این کتاب را خیلی زود. هر دو کتاب‌ها با این حال نشان دادند نوشتارهای عملی را از آن تعریف‌هایی که فهمیده بودند توسط منتقد ایتالیایی منفرد تافوری که دقیقاً یک تارخ نبود اما یک نوع نظربه اعلام کرد در مورد تولد یک معماری جدید. بسیاری از مدرنیست‌ها خوششان نیامد از این دوره، آن‌ها معتقد بودند که باید می‌رسید به سطحی از معماری که این سطح را ارتقا می‌داد بدون وابستگی منطقه ای یا اقلیمی. سر نیکولاس پسنر معمار تاریخ‌دان انگلیسی می‌گوید: چیزی که من به آن دست پیدا کردم این سبک قدیمی در سال ۱۹۱۴ بود. این برای من رخ نداد در این جستجو. اینجا بود که یکی از این سبک‌ها تنها مناسب این جنبه‌های مهم بود، جنبه‌های اقتصادی و جامعه‌شناسی از متریال‌ها و عملکرد. این بی خردی به نظر می‌رسد از فکرهایی که هرکسی می‌خواهد آن را از دست بدهد.

نمایشگاه موما ۱۹۳۲[ویرایش]

نمایشگاه معماری مدرن: نمایشگاه بین‌المللی عمومی در۹ فوریه سال ۱۹۳۲، در موزه هنرهای مدرن (موما)، در ساختمان هکشر در خیابان پنجم و پنجاه و ششمین خیابان نیویورک برگزار شد. پس از یک لابی و یک دفتر، نمایشگاه به شش قشمت تبدیل می‌شد:قسمت معماران مدرن که از ورودی شروع می‌شود و شامل یک مدل از ویلیام لسکازه کریستسک که راجع به توسعهٔ مسکن نیویورک بود، می‌شد. از آنجا بازدید کنندگان به سمت اتاق مرکزی A می‌رفتند که شامل یک مدل از پیشرفت خانه سازی نیمه بلند که توسط برادران شیکاگو مونرو بنگت بومن و ایوینگ بومن ساخته شده بود. همچنین مدل و عکس‌هایی از ساختمان باوهاوس از والتر گروپیوس در دسو در این سالن وجود داشت. در بزرگترین سالن نمایشگاه، سالن C، کارهایی از لوکوربوزیه، لووین میس، ون در روهه، جی جی پی و فرانک لویی رایت (شامل یک پروژه از یک خانه در میسا، دنور ۱۹۳۲)بود. موضوع سالن B مسکن بود که نشان دهندهٔ نیاز برای یک حیات داخلی را نشان می‌داد که با منتقد و مورخ لوییس مامفورد شناخته می‌شود. در سالن D کارهایی از ریموند هوود (شامل یک برج آپارتمان در کشور و ساختمان مک گرو هیلدینگ) و ریچارد نوترا بود. در سالن E قسمتی بود با موضوع «وسعت معماری مدرن» که در لحظات آخر اضافه شد و شامل کارهایی از سی و هفت معمار مدرن از پنجاه کشور بود، کسانی که می‌گفتند کارهایشان از اروپایی‌های دههٔ ۱۹۲۰ تأثیر گرفته است. در میان این کارها ساختمان‌های دفتر روزنامهٔ آلوار التس سانومات در تورکو فنلاند نیز وجود داشت. مشخصهٔ این نمایشگاه رویکرد متمرکز بر روی نمایشگاه معماری بود. نمایشگاه ۱۹۳۲ نشیت گرفته از یک آرزو برای پیشرفت و تحکیم نظریهٔ مدرنیتهٔ بین‌المللی بود. با حضور ون در روهه، لوکوربوزیه، عودو گروپیوس در خط مقدم نمایشگاه، قصد برای منظم سازی یک هستی از ایده‌ها مشخص بود. چیز دیگری که در این نمایشگاه نمایان بود اشاره کردن به سبک‌های معاصر دیگر که مرزهای معماری را گسترش می‌دادند، بود. مانند: اکسپرسیونیسم آلمان و جنبش ارگانیستی یا محبوبیت کارهای آنتونیو گاودی اجتناب می‌کرد. در نتیجه نمایشگاه ۱۹۳۲ اصول نمایشگاه مدرن به یک خط مقدم افزایش یافت در حالی که سبک‌های دیگر قسمت‌های از داستان پیشرفت معماری و تیوری آن بودند.

موزه داران[ویرایش]

مدیر بعدی موما، آلفرد بارد مورخ هنری، فیلیپ جانسون و هنری راسل هیچکاک را استخدام کرد تا اولین نمایشگاه معماری را سازماندهی کند. در سال۱۹۲۹ جانسون به جشن فارغ‌التحصیلی خواهرش در کالج ولزلی رفت و در آنجا بار را ملاقات کرد، کسی که دورهٔ معماری مدرن را آموزش می‌داد. در یک ماه بار باید با آبی آلدریچ راکفلر برای مسولیت نمایشگاه موما مصاحبه می‌کرد. بار سال بعد جانسون را به عنوان کمیتهٔ مشورتی موما اضافه کرد. هیچکاک ۱۹۲۴ پس از سپریدوره کارشناسی خود را در سه سال و سال آخر خود را در معماری گذراند، فارغ‌التحصیل شد. او در هاروارد ادامه تحصیل داد و در سال ۱۹۲۷ فارغ‌التحصیل کارشناسی ارشد شد. زمانی که در هاروارد بود با جانسون ملاقات کرد و با او در ارتباط بود و پس از فارغ التحصیلی او به اروپا، جایی که هیچکاک را ملاقات کرده بود بازگشت و هر دو شروع به یک تور طولانی مدت در قاره کردند. در اوایل این سفر هیچکاک و جانسون بار را در هامبورگ ملاقات کردند. بار با جی جی نیومان مسافرت می‌کرد که فروشندهٔ گالری هنر مدرن در خیابان پنجاه و هفت شرقی بودودیگر همسفر آنها کری راس یک شاعر جوان و یکی از اعضای بود. جانسون می‌گوید آلفرد مشتاق‌ترین فرد نسبت به کتاب هیچکاک در مورد هنر مدرن است. واکنش بار به عنوان پروژه ایی که در حالت تدوین بود، حیاتی بود. جانسون عنوان کرد "نوشته در ذهن ما بزرگتر و بزرگتر می‌شود اما همچنان مهمتر. ما در مورد موضوع‌ها دروغی که به قلب ما نزدیک تر از نمونه‌های قدیمی مانند مواد، ساخت و ساز، کارکردگرایی، و زیبایی شناسی اساسی، به ویژه از سبک است، بحث می‌کنیم". اواخر ماه اوت شاهد یکی دیگر از مرجع مهمی برای این کتاب: در بیان مشکل در به دست آوردن ناشر آلمانی جانسون نظر داد که هیچ‌کس کتاب دیگری که در معماری مدرن درانتشارات آلمان نمی‌خواهد… ما توضیح می‌دهیم که هیچ کتابی که تمام سبک و هیچ چیزی جز سبک راپوشش دهند وجود ندارد. بعد از آن هر سؤالی در مورد این که " سبک" دقیقاً چیست است، وجود دارد. اتو هسلر، در پاسخ به درخواست جانسون برای عکس‌ها، اشاره به " باچ سبک جدید بین المللی ۱۹۲۲–۱۹۳۲". این دگرگونی در کتاب "قدیمی" به یک "مهم تر" تلاش نشان می‌دهد که طرح گستردایی از استدلال آشنا از "سبک بین المللی" پس از آن مورد بحث بوده است. استدلال زیبایی شناسی متمرکز آن کتاب در توضیحات جانسون از کتاب به عنوان "در مورد سبک وهیچ چیزی جز سبک" است. در ماه دسامبر سال ۱۹۳۰، اولین طرح‌های نوشته شده برای یک نمایشگاه از "معماری جدید" پایین راه اندازی شد، در عین حال پیش نویس اول از کتاب تا چند ماه بعد کامل شده بود. پس از مدت شش هفته اجرا در شهر نیویورک نمایشگاه پس از آن تور ایالات متحده آمریکا - نخستین "سفر-نمایشگاه" معماری در ایالات متحده - به مدت شش سال. آن است که توسط رایلی، در سال ۱۹۹۲ کتاب خود سبک بین‌الملل اظهار داشت: نمایشگاه ۱۵ و موزه هنر مدرن: (به نمایشگاه) کاتالوگ، و تا حدی، کتاب سبک بین‌الملل، در همان زمان از این نمایشگاه منتشر شده، این رویداد تاریخی واقعی جایگزین کرده‌اند."از طریق نمایشگاه موما ۱۹۳۲و انتخاب دقیق آن از معماران بین‌المللی، مسئولان فیلیپ جانسون و هنری راسل هیچکاک جهت هدایت معماری مدرن، معرفی عناصر سبک بین‌المللی به گفت و گو معماری در میان معماران و عموم مردم می‌پردازد. در این نمایشگاه معماری مدرن مترادف با استفاده از فولاد و فولاد و بتن مسلح، فضاهای داخلی بدون وقفه و اشکال ساده هندسی است.

نواحی[ویرایش]

اروپا[ویرایش]

در حدود سال ۱۹۰۰ تعدادی از معماران در سراسر جهان شروع به توسعه راه‌حل‌های جدید معماری به منظور یکپارچه‌سازی رویه‌های سنتی با تقاضاهای جدید اجتماعی و امکانات فناوری محور نمودند. کار ویکتور هورتا و هنری ون دیولده در بروکسل، آنتونی گادی در بارسلونا، اوتو واگنر در وین و چارلز رنی مکینتاش در گلاسکو، در میان بسیاری دیگر، می‌تواند به عنوان جدالی بین سنت و مدرنیته دیده‌شود.

آمریکای شمالی[ویرایش]

قبل از تشکیل سبک به اصطلاح بین‌المللی، تلاش‌های مشابهی به سمت ساده‌سازی، صراحت و شفافیت به ویژه در کار لوئیس سالیوان و فرانک لوید رایت در شیکاگو، و همچنین به عنوان اقامت‌گاه غرب سواحل ایروینگ گیل دیده می‌شد.

نمایش نمونه کارهای واسموث، اثر فرانک لوید رایت در اروپا، هنر مدرنیسم اروپایی را تحت تأثیر قرار می‌دهد و نیز سفرهای او با اروپا به واسطه این نمایشگاه، کار او را احتمالاً تحت تأثیر قرار داد، اگر چه او اجتناب می‌کرد از آنکه با سبک اروپایی طبقه‌بندی شود. در سال ۱۹۲۲ رقابت برای برج تریبون و طراحی الییل سارینن برای برج تریبون یک دلیل واضح از آنچه بود که اتفاق افتاد.

اسرائیل[ویرایش]

در ماه ژوئیه سال ۱۹۹۴، سازمان یونسکو، شهر سفید واقع در شهر تل‌آویو را به‌عنوان یک میراث جهانی یونسکو اعلام کرد و آن را به‌عنوان گرایش‌های مهم و برجسته‌ای از معماری مدرن و نیز برنامه‌ریزی شهری در قرن بیستم مورد توجه قرار داد.

دیگر کشورها[ویرایش]

یکی از نقاط قوت سبک بین‌المللی آن بود که راهکارهای طراحی بی‌تفاوت نسبت به محل اقامت، محل سایت و آب و هوا داشت. این یکی از دلایل بین‌المللی نامیده شدن آن بود و سبک ساخته‌شده هیچ اشاره‌ای به تاریخ‌های محلی یا بومی ملی نداشت. (که بعداً این کار به عنوان یکی از نقاط ضعف اصلی سبک شناخته شد)

معماران[ویرایش]

سازه‌های برجسته؛ نمایشگاه MOMA، سال ۱۹۳۲میلادی[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • Illustrated Dictionary of Architecture. Ernest Burden. 2ED. 2002. pp. 178