سبز ایرانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
سبز ایرانی
 
دربارهٔ این مختصات‌ها     مختصات رنگ
رنگ‌های وب #00A693
sRGBB  (سرخ، سبز، آبی) (۰، 166، 147)
مد رنگی سی‌ام‌وای‌کیH   (آبی دریایی، سرخابی، زرد، سیاه) (80، 0، 22، 0)
HSV       (فام، s، درخشش) (135°، 75%، 60%)
منبع [بدون منبع]
B: نرمال‌شده به [۰–۲۵۵] (بایت)
H: نرمال‌شده به [۰–۱۰۰] (صد)

سبز ایرانی (به انگلیسی: Persian Green) در کوزه‌گری و قالی بافی ایرانی مورد استفاده قرار می‌گیرد. این رنگ برای اولین بار در سال ۱۸۹۲ در انگلستان سبز ایرانی نامیده شد.[۱]

سبز ایرانی، رنگ سبز تیره مایل به خاکستری است که آبی‌تر، سبک‌تر، و قوی تر از سبز معمولی پیچک و زردتر و روشن‌تر از سبز شوکران است. سبز ایرانی را سبز خزه دریایی نیز می‌نامند.[۲]

سبز ایرانی را زیر مجموعهٔ رنگ سبز بهاری می‌دانند.

این رنگ سبز به این دلیل ایرانی نامیده می‌شود که در صنعت کوزه‌گری و فرش بافی ایران مورد استفاده قرار می‌گیرد. رگه‌های سبز موجود در سنگ مرمر نیز نمونهٔ بارز رنگ سبز ایرانی هستند.[۱]

رنگ سبز در فرهنگ ایرانی رنگی محبوب و ملی به‌شمار می‌آید. این رنگ سمبل باغ‌ها، طبیعت، بهشت، تقدس و پرهیزکاری است. سبز ایرانی همچون قرمز ایرانی دارای هویت ملی است. تاج پرچم ایران سبز رنگ است که به طور ذاتی مکمل و خنثی کنندهٔ رنگ قرمز است. علاوه بر قرمز و سبز ایرانی، رنگ آبی ایرانی از دیگر رنگ‌هایی است که دارای هویت ملی ایرانی است.[۳]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ Persian Green
  2. Webster, Persian Green
  3. غوطه‌وری در رنگ‌های ایرانی

منابع[ویرایش]

  • «Persian Green». دریافت‌شده در ۳۰ شهریور ۱۳۹۱.
  • میریام وبستر. «Persian Green». دریافت‌شده در ۳۰ شهریور ۱۳۹۱.
  • متیو عیده (۱۴ دسامبر ۲۰۰۷). «غوطه وری در رنگ‌های ایرانی» (PDF). دانشگاه سیاتل. دریافت‌شده در ۶ مرداد ۱۳۹۱.

جستارهای وابسته[ویرایش]