سانحه هیلسبورو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۵۳°۲۴′۴۲″ شمالی ۱°۳۰′۰۶″ غربی / ۵۳.۴۱۱۵۴° شمالی ۱.۵۰۱۵۴° غربی / 53.41154; -1.50154 سانحه هیلزبورو حادثه‌ای بر اثر تجمع انسانی بود که در نیمه نهای جام حذفی انگلستان و در استادیوم هیلسبورو شهر شفیلد،انگلستان بین تیم‌های لیورپول و ناتینگهام فارست در ۱۵ آوریل ۱۹۸۹ به وقوع پیوست.در این حادثه ۹۶ نفر جان خود را از دست دادند و ۷۶۶ نفر مجروح شدند که همگی آنها جزو هوادارن لیورپول بودند.

حادثه هیلسوبورو مرگبارترین حادثه استادیومی در بریتانیا و یکی از بدترین حوادث فوتبالی در تاریخ است.

حواشی با روزنامه سان[ویرایش]

بعد از این ماجرا کلوین مک‌کنزی ویراستار روزنامه سان برای تیتر اصلی روزنامه از عبارت «حقیقت» استفاده کرد و زیر آن سه تیتر فرعی دیگر نوشت که عبارت بودند از :«بعضی هواداران کیف پول قربانیان را برداشتند»،«بعضی هوادارن بر روی پلیس‌های شجاع ادرار کردند» و «بعضی هوادران افسران پلیسی را که در حال دادن تنفس مصنوعی بودند را زدند».

پوستری که از مردم لیوپول می‌خواهد روزنامه سان را خریداری نک‌نند.

این تیتر روزنامه سان با واکنش عظیم مردم انگلستان و خصوصاً مردم شهر لیورپول مواجه شد و روزنامه توسط همه آژانس‌های خبری لیورپول بایکوت شد.مدتی بعد باشگاه لیوپول در اطلاعیه‌ها و بروشورهایی مردم و هوادارن خود را به تحریم سان دعوت کرد.

شرح رخداد[ویرایش]

۱۵ آوریل ۱۹۸۹. لیورپول قرار بود در نیمه‌نهایی جام حذفی با ناتینگهام فارست بازی کند. همه چیز عادی به نظر می‌رسید و هیچ‌کس فکر نمی‌کرد، آن روز بزرگ‌ترین فاجعه تاریخ فوتبال بریتانیا رقم بخورد؛ فاجعه‌ای با ۹۶ کشته و ۷۶۶ زخمی.

بازی باید در زمینی بی‌طرف بر‌گزار می‌شد و اتحادیه فوتبال انگلستان، "هیلزبورو"، ورزشگاه اختصاصی تیمِ شفیلد ونزدی، را برگزید. هوادران دو تیم، چنان که در بازی‌های داخلی انگلستان رسم است، از هم جدا شدند و سهم لیورپولی‌ها سکوهای غربی ورزشگاه بود، که در بازی‌های خانگی شفیلد به تماشاگران مهمان داده می‌شد.

هواداران لیورپول که از ظهر راهی ورزشگاه شدند، مجبور بودند از نرده‌های گردان قدیمی و کوچک سکوی غربی وارد شوند. لحظه به لحظه به ازدحام جمعیت افزوده شد و پلیس وقتی با حضور بیش از حد جمعیت در بیرون ورزشگاه روبرو شد، در تصمیمی شگفت‌انگیز یکی از دروازه‌هایی که معمولاً تنها برای خروج هواداران استفاده می‌شد را باز کرد. با این کار ورود سیل جمعیت شتاب بیش از حدی گرفت و مردم در حالی به سمت داخل ورزشگاه هجوم می‌بردند، که نمی‌دانستد مشغول "له کردن" جلویی‌ها هستند.

در این گونه موارد پلیس معمولاً مامورانی در ورودی هر بخش مستقر می‌کند تا با پر شدن آن، بقیه هواداران را به سمت سایر قسمت‌ها هدایت کنند؛ اما به طرز عجیبی هیچ پلیسی آن‌جا حاضر نبود. بعدها تلویزیون بی‌بی‌سی در گزارشی نشان داد که تنها دو نیروی اسب‌سوار پلیس در آن موقعیت می‌توانستند تا حدی زیادی مانند سدی جلوی جمعیت را بگیرند.

ری لوئیس،داور بازی به توصیه پلیس پنج دقیقه بعد از زدن سوت آغاز، مسابقه را متوقف کرد ولی پس از آن مسابقه‌ای برای زنده ماندن در بیرون از زمین شروع شد. هواداران لیورپول از سر و کله هم و از فنس‌ها بالا می‌رفتند، تا از خفه شدن نجات پیدا کنند. آن روز ۹۴ نفر که بین ۱۰ تا ۶۷ سال داشتند، جان خود را از دست دادند. یک پسر ۲۲ ساله نیز پس از چهار سال زندگی گیاهی، با جدا شدن دستگاه‌هایی که او را زنده نگه داشته بودند، به قربانیان ملحق شد. اما پسر ۱۴ ساله‌ای هم بود که با کمک دستگاه‌های پزشکی چهار روز بود که زنده نگه داشته شده بود.

انگشت اتهام از همان ابتدا به سوی تماشگران لیورپول گرفته شد و دولت و پلیس دلیل فاجعه را "ازدحام جمعیت و اوباش‌گری تماشاگران" اعلام کردند. این اتهام کم‌تر از چهار سال پس از "فاجعه ورزشگاه هیسِل" (مسابقه بین لیورپول و یوونتوس که در آن ۳۹ نفر که بیش‌تر هواداران تیم ایتالیایی بودند، کشته شدند) حسابی به این هواداران می‌چسبید و حتی "جکز جورج"، رئیس وقت یوفا، هواداران لیورپول را "هیولا" نامید. اما این روزنامه "عامه‌پسند" سان بود که تنها چهار روز بعد از حادثه آتش به جان لیورپولی‌ها زد. تیتر نخست سان "حقیقت" بود و پایین آن سه زیرتیتر به چشم می‌خورد: "بعضی هواداران جیب قربانیان را زدند"، "بعضی از هواداران روی پلیس‌های شجاع ادرار کردند" و "بعضی هواداران افسران پلیس را که مشغول دادن تنفس مصنوعی بودند، کتک زدند" مطلبی که موجب "بایکوت" گسترده این روزنامه در شهر لیورپول شد که تا امروز هم ادامه دارد.

روشن شدن علت اصلی سانحه[ویرایش]

لیورپولی‌ها که از همان ابتدا حس کرده بودند، کاسه‌ای زیر نیم کاسه است و بو برده بودند که دولت و پلیس تمام حقایق را نگفته‌اند، خواهان علنی شدن مدارک شدند. آن‌ها برای هدفشان ۲۳ سال جنگیدند تا این که در ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۲ به هدفشان رسیدند. در این روز هیئت مستقل هیلزبورو نتایج دو سال تحقیق خود را پس از مطالعه بیش از ۴۰۰ هزار صفحه سند از ۸۰ سازمان منتشر کرد؛ اسنادی که تا پیش از این پنهان نگاه داشته شده بود: "تماشگران لیورپول به هیچ عنوان مقصر نبودند و دلیل اصلی فاجعه ناکارآمدی پلیس در کنترل جمعیت بوده". در این گزارش همچنین نوشته شده بود: "اگر نیروهای امداد سریع‌تر عمل می‌کردند، احتمال داشت تا ۴۱ نفر از قربانیان نجات پیدا می‌کردند." پس از این گزارش بود که مشخص شد میزان الکل مصرفی توسط تماشاگران "ناچیز" بوده و این فرضیه که بیش‌تر آن‌ها "مست" بودند، کاملاً منتفی است.

عذرخواهی سران وقت[ویرایش]

۲۳ سال طول کشید تا مشخص شود آن ماجرا نه فاجعه‌ای بزرگ در تاریخ ورزش بریتانیا که فاجعه‌ای عظیم در تاریخ قضایی این کشور بوده است. این بار موج عذرخواهی از قربانیان به راه افتاد. دیوید کامرون، نخست‌وزیر بریتانیا از "بی عدالتی مضاعف" در حق خانواده‌های قربانیان عذر خواهی کرد و همچنین به دلیل این که "از عزیزانشان به درستی محافظت نشد و تلاش شد قربانیان مقصر وقوع فاجعه شناخته شوند." کلوین مکنزی، سردبیر وقت روزنامه سان نیز گفت که آن تیتر معروف به جای حقیقت باید "دروغ‌ها" خوانده شود.

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Hillsborough disaster»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۹ فروردین ۱۳۹۱).