سامانه نامگذاری در ناتو
سامانه نامگذاری ناتو، نامهای کد شدهای هستند که برای تسلیحات کشورهای بلوک شرق (اتحاد جماهیر شوروی و سایر کشورهای عضو پیمان ورشو و چین) به کار برده میشوند. این سیستم نامگذاری، نامهای ساده و قابل فهم زبان انگلیسی را به شیوهٔ متحدالشکلی برای نامهای اصلی سلاحها پیشنهاد میکند. نامهای اصلی تسلیحات یا هنوز ناشناخته بودند یا کدهای پیچیدهای بودند که به آسانی اشتباه میشدند. ناتو فهرستی از این نامها را نگهداری میکند. انتخاب نام برای تجهیزات پرنده روسی و چینی برعهدهٔ کمیته Air Standardization Coordinating Committee (ASCC) قرار داشت که شامل پنج کشور استرالیا، کانادا، نیوزیلند، بریتانیا و ایالات متحده آمریکا بود. هماکنون این کمیته منحل شده است.
نامگذاری آمریکایی
[ویرایش]وزارت دفاع آمریکا، نامهای انتخابشده توسط ناتو را در بعضی از موارد طولانیتر کرده است. ناتو از نامی مشابه برای موشکهای زمین به هوایی که بر روی کشتی یا زیردریایی نصب شده باشند و موشکهایی که بر روی زمین قرار گرفته باشند، استفاده میکند؛ امّا وزارت دفاع آمریکا از دو سری متفاوت نام با دو پیشوند جداگانه (SA-N- در برابر SA-) برای این موشکها استفاده میکند ولی ادامهٔ نام برای راحتی کار یکسان استفاده میشود و زمانی که سیستم مشابهای وجود نداشته باشد، نام جدیدی پیشنهاد میشود.
نامهای خودمانی روسی
[ویرایش]در اتحاد جماهیر شوروی متداول نبود که نامهای خودمانی به صورت رسمی انتخاب شوند، امّا نامهای غیررسمی مانند هر نیروی هوایی دیگری متداول بود. بهطور کل، خلبانان شوروی از نامهای ناتو استفاده نمیکردند و نامهای خودمانی روسی را ترجیح میدادند ولی استثناهایی هم وجود داشت؛ برای مثال، پرسنل نیروی هوایی شوروی میگ-۲۹ را Fulcrum (به معنای مرکز تعادل) مینامیدند. دلیل انتخاب این نام، نقش محوری این هواپیما در نیروی هوایی شوروی بود. کد نام «خرس» برای هواپیمای توپولف ۹۵ بسیار متداول بود. برای نامگذاری تجهیزات نظامی، صدها نام باید انتخاب میشد؛ بنابراین نامها گسترهٔ وسیعی از اشیاء را شامل میشد و حتی گاهی از نامهای نه چندان متداول نیز استفاده میشد.
منابع
[ویرایش]مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «NATO reporting name». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۵ ژوئیه ۲۰۱۰.