سازمان ملل متحد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از سازمان ملل)
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish
سازمان ملل متحد

United Nations
Organisation des Nations Unies
Organización de las Naciones Unidas
الأمم المتحدة
联合国 (聯合國)
Организация Объединённых Наций

Flag of the United Nations.svg
United Nations Members.PNG
دفتر مرکزی منهتن، نیویورک سیتی، نیویورک، ایالات متحده آمریکا
زبان‌های رسمی انگلیسی، فرانسوی، اسپانیولی، روسی، چینی و عربی[۱]
تعداد اعضا ۱۹۳ کشور
دبیرکل آنتونیو گوترس
تأسیس ۲۴ اکتبر ۱۹۴۵
وبگاه UN.org
ساختمان مرکزی سازمان ملل در منهتن، نیویورک

سازمان ملل متحد سازمانی بین‌المللی است که در سال ۱۹۴۵ میلادی تأسیس و جایگزین جامعه ملل که در ده ژانویه ۱۹۲۰ تأسیس شده بود شد. این سازمان توسط ۵۱ کشور تأسیس و در سال ۲۰۱۱ میلادی، ۱۹۳ کشور عضو داشته‌است. اعضای آن تقریباً شامل همه کشورهای مستقلی می‌شود که از نظر بین‌المللی به رسمیت شناخته شده‌اند. فقط واتیکان، که عضویت در سازمان را نپذیرفته‌است و چین ملی (تایوان) که عضویتش بعد از عضویت جمهوری خلق چین لغو شد، در سازمان ملل متحد عضو نیستند.

مقر سازمان ملل متحد در نیویورک است و کشورهای عضو و موسسات وابسته در طول هر سال با تشکیل جلسات منظم در مورد امور بین‌الملل و امور اجرایی مربوط به آن‌ها تصمیم‌گیری می‌کنند.

سازمان ملل در پایان جنگ جهانی دوم و از سوی کشورهای پیروز در آن جنگ شکل گرفت و سازمان و روال حاکم بر فعالیت آن نشان از شرایط جهانی بعد از جنگ دوم دارد. شورای امنیت قوی‌ترین نهاد سازمان ملل پنج عضو دائمی دارد که در تصمیمات این شورا حق وتو دارند.

تاریخچه[ویرایش]

اصطلاح «ملل متحد» را نخستین بار فرانکلین روزولت، رئیس‌جمهور آمریکا در جریان جنگ جهانی دوم برای اشاره به متفقین بکار برد. اولین کاربرد رسمی این اصطلاح در بیانیه اول ژانویه ۱۹۴۲ ملل متحد بود که در آن متفقین از مفاد منشور آتلانتیک پشتیبانی و اعلام کرده‌بودند که از صلح جداگانه با نیروهای محور خودداری خواهند کرد.

اندیشه ایجاد سازمان ملل متحد در کنفرانس‌های مسکو، قاهره و تهران در سال ۱۹۴۳ دقیق‌تر شد. از اوت تا اکتبر ۱۹۴۴ نمایندگان آمریکا، شوروی، بریتانیا، فرانسه و جمهوری چین در کنفرانس دامبارتن اوکس در واشینگتن دی. سی، بر روی برنامه‌های تشکیل سازمان ملل کار کردند. بیشتر بحث‌های این کنفرانس در مورد نقش اعضای سازمان و شرایط دعوت از آن‌ها بود. سپس در آوریل ۱۹۴۵ در کنفرانس سان فرانسیسکو تکلیف حق وتو برای پنج عضو شورای امنیت تعیین شد. در نهایت در ۲۴ اکتبر ۱۹۴۵ منشور ملل متحد به امضای ۵۰ کشور رسید و سازمان ملل متحد رسماً تشکیل شد (لهستان در کنفرانس شرکت نداشت ولی جایی برای آن در نظر گرفته شد و بعداً منشور را امضا کرد).

عضویت در سازمان[ویرایش]

در سال ۲۰۰۶، ۱۹۳(آخرین کشور عضو سودان جنوبی می‌باشد) کشور عضو سازمان ملل بوده‌اند که تقریباً همه کشورها را دربر می‌گیرد. از جمله کشورهای مهم غیرعضو می‌توان به جمهوری چین (تایوان) اشاره کرد که کرسی آن در سال ۱۹۷۱ به کشور جمهوری خلق چین داده شد. سریر مقدس (اسقف‌نشین شهر رم) نیز فقط عضو ناظر این سازمان است. از عضویت‌های پر سر و صدا نیز می‌توان به عضویت فلسطین که با سخنرانی یاسر عرفات در محل مجمع عمومی انجام گرفت اشاره کرد.

ستاد سازمان ملل[ویرایش]

ساختمان ستاد فعلی سازمان در نیویورک و طی سال‌های ۱۹۴۹ و ۱۹۵۰ در کنار ایست ریور بنا شده‌است. زمین این ملک را جان دی. راکفلر جونیوربه قیمت ۵/۸ میلیون دلار خریداری کرد و فرزندش نلسون راکفلر را به عنوان مشاور عالی سازنده بنا در سال ۱۹۴۶ منصوب کرد و آن را به سازمان ملل اهدا نمود.

گروهی از معماران بین‌المللی طراحی آن را انجام داده و تأیید کردند که از جمله آن‌ها می‌توان به می کی بوزیر سوئیسی و اسکار نیمیر برزیلی و برخی از نمایندگان سایر کشورها اشاره کرد. رهبری این تیم معماری به عهده والاس هریسون بود. در مورد رهبری وی هنوز هم مناقشاتی وجود دارد. این ستاد به‌طور رسمی در ۱۹ ژانویه ۱۹۵۱ افتتاح گردید. با وجودی که مقر اصلی سازمان ملل در نیویورک واقع شده‌است، نهادهای مهم وابسته به آن در لاهه، ژنو، وین، مونترال، کپنهاگ، بن و رم دایر شده‌اند.

دفاتر سازمان ملل از شخصیت حقوقی مجزایی برخوردار نیستند ولی از جهاتی دارای برخی استقلال‌ها هستند. برای مثال بر اساس موافقت رسمی کشورهای میزبان، مدیریت پستی سازمان ملل متحد می‌تواند اقدام به چاپ تمبر برای مراسلات محلی نماید. از سال ۱۹۵۱ دفتر اصلی سازمان ملل، از سال ۱۹۶۹ دفتر ژنو، و از سال ۱۹۷۹ دفتر وین مجاز به چاپ تمبر برای خود شده‌اند. همچنین سیستم ارتباط دور سازمان ملل نیز مستقل عمل می‌کند و هر یک از مقرهای ژنو، نیویورک و وین اینک به‌طور غیررسمی در تلاش برای راه‌اندازی رادیوی مستقل سازمان ملل هستند.

به مرور زمان بنای اصلی رو به فرسودگی نهاده و بنا بر اِین مقرر شده طراحی ساختمان موقت جدیدی توسط فومی هلیکو ماکی در بین خیابان‌های ۴۱ و ۴۲ در بزرگراه اول منهتن آغاز شود تا ساختمان فعلی گسترش یافته و ترمیم شود.

دفتر سازمان ملل متحد در ژنو مقر اروپایی این سازمان است. پیش از سال ۱۹۴۹ امور اروپایی سازمان در شهرهای مختلف مثل نیویورک و لندن انجام می‌گرفت.

امور مالی سازمان ملل[ویرایش]

بودجه سازمان را کشورهای عضو بر اساس مشارکت‌های داوطلبانه و برنامه‌ریزی شده تأمین می‌کنند. دبیرخانه سازمان ملل بر اساس ارزیابی‌های موسسات مالی حرفه‌ای بودجه ۲ سالانه سازمان را تعیین و سهم هر کشور را اعلام می‌نماید. طرح بودجه به مجمع عمومی ارائه می‌شود. مجمع عمومی بودجه را تصویب و به کشورها ابلاغ می‌نماید. معیار محاسبه سهم کشورها تولید ناخالص ملی هر کشور است. به این ترتیب سهم اصلی را در تأمین بودجه سازمان کشورهای پرجمعیت و پیشرفته صنعتی دارند و کشورهای کوچک و جهان سومی بخش ناچیزی از هزینه‌های سازمان ملل را پرداخت می‌کنند.

مجمع سقف خاصی را برای پرداخت هر کشور در نظر گرفته‌است. در دسامبر سال ۲۰۰۰ در نظام تعیین بودجه تغییراتی حاصل شد و شرایط جهانی کشورها را هم در آن دخیل نمودند و سقف پرداخت بودجه از ۲۵ درصد به ۲۲ درصد کاهش دادند. ایالات متحده تنها کشوری است که مشمول این سقف پرداخت می‌شود که البته طبق برآوردها بالغ بر صدها میلیون دلار به سازمان ملل بدهکار است. طبق ارزیابی‌های سال ۲۰۰۰ مهم‌ترین کشورهای تأمین‌کننده بودجه سازمان ملل برای سال ۲۰۰۱ عبارتند از: ژاپن (با ۶۳/۱۹ درصد)، آلمان با (۸۲/۹ درصد)، بریتانیا با (۵۷/۵ درصد)، ایتالیا با (۰۹/۵ درصد)، کانادا با (۵۷/۲ درصد)، اسپانیا با (۵۳/۲) درصد، و برزیل با (۳۹/۲) درصد.[۲]

بودجه برنامه‌های خاص سازمان ملل که در بودجه معمول در نظر گرفته نمی‌شوند (مثلاً یونیسف یا صندوق توسعه انسانی ملل متحد از محل مشارکتهای داوطلبانه دولت‌ها تأمین می‌گردد. برخی از این کمک‌ها به صورت اهدای محصولات کشاورزی به مردم قحطی زده‌است ولی عمدتاً کمک‌های مالی هستند.

سازمان ملل بخش عمده‌ای از نیاز خود به خدمات بانکی را از طریق بانک جی‌پی مورگان چیس برآورده می‌کند.[۳]

اهداف و فعالیت‌ها[ویرایش]

کنفرانس‌های بین‌المللی[ویرایش]

کشورهای عضو سازمان ملل و آژانس‌های تخصصی آن به ارائه راهنمایی‌ها و اتخاذ تصمیماتی در جلسات سالانه و دوره‌ای خود می‌پردازند. اداره‌کنندگان جلسات از مجمع عمومی، شورای اقتصادی و اجتماعی و شورای امنیت و حتی همتایان این مجامع در سایر نهادهای وابسته به سازمان ملل هستند. مثلاً مجمع بهداشت جهانی و هیئت اجرایی بر سازمان بهداشت جهانی نظارت می‌کنند.

وقتی مسئله مهمی بروز کند مجمع عمومی با برگزاری گردهمایی بین‌المللی توجه جهانیان را به آن جلب کرده و دربارهٔ نوع اقدام اجماع جهانی برای همکاری را بدست می‌آورد. از جمله این مسایل می‌توانیم به موارد زیر اشاره کنیم:

مقر اروپایی سازمان ملل در ژنو - سوئیس

سال‌ها و ایام بین‌المللی[ویرایش]

سازمان ملل سال‌ها را با نام‌های بین‌المللی مشخص نموده و هماهنگی‌هایی را در این ارتباط انجام می‌دهد تا تمرکز جهانیان را معطوف مسایل مهم نماید. استفاده از نمادهای سازمان ملل که به صورت لوگو سال طراحی می‌شوند و استفاده از زیرساختارهای این سازمان برای هماهنگی در واکنش به موضوعات جهانی سبب می‌شوند تا رسیدگی به برخی مسایل مهم جای شتاب بیشتری بگیرد. از جمله این رویکردها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

کنترل تسلیحات و خلع سلاح[ویرایش]

منشور سازمان ملل در سال ۱۹۴۵ صراحتاً در پی نظام قانونمندی بود که اطمینان دهد بخش بسیار ناچیزی از درآمدها و منابع اقتصادی کشورهای جنگ زده صرف تولید تسلیحات نظامی می‌شود. ابداع سلاح‌های هسته‌ای چند هفته پس از امضای منشور و طرح موضوع کنترل تسلیحات و خلع سلاح واقع گردید. در واقع اولین قطعنامه سازمان ملل در اولین نشست مجمع عمومی در ۲۴ ژانویه ۱۹۴۶ با عنوان تأسیس کمیسیون ویژه کشف انرژی اتمی بود که خواستار ارائه راهکار جهت مقابله با توسعه سلاح‌های هسته‌ای و کلیه جنگ‌افزارهای کشتار جمعی شد.

سازمان ملل جلسات متعددی را با هدف رسیدگی به موضوعات خلع سلاح چند جانبه ترتیب داده‌است. مهم‌ترین آن‌ها شامل کمیته اول مجمع عمومی و کمیسیون خلع سلاح می‌باشند. مسایل مورد نظر در این کمیسیون‌ها بررسی معاهده منع آزمایش سلاح‌های کشتار جمعی، معاهده فضای بیرونی زمین، معاهده منع تولید سلاحهای شیمیایی، خلع سلاح هسته‌ای و سلاح‌های متعارف، ایجاد مناطق عاری از سلاح هسته‌ای، کاهش بودجه نظامی کشورها و تقویت امنیت بین‌الملل بودند.

کنفرانس خلع سلاح در جامعه بین‌المللی برای مذاکره بر سر توافقات چند جانبه کنترل و خلع سلاح طراحی و اجرا شد. در این کنفرانس نمایندگان ۶۶ کشور از سراسر دنیا از جمله پنج کشور دارای سلاح‌های هسته‌ای یعنی (چین، روسیه، فرانسه، انگلستان و آمریکا) حضور داشتند. این کنفرانس رسماً زیر نظر سازمان ملل نبود ولی از آنجا که دبیرکل در آن حضور داشت به نوعی به سازمان ملل مرتبط گردید. دبیرکل سازمان ملل ریاست کنفرانس را نیز بر عهده داشت. قطعنامه‌های مجمع عمومی اغلب خواستار بررسی مسائل خلع سلاح بودند و کنفرانس نیز همه ساله گزارش تحقیقات خود را به مجمع ارائه می‌کرد.

حفظ صلح[ویرایش]

حافظان صلح سازمان ملل به مناطق مختلفی که درگیری نظامی بتازگی متوقف شده اعزام می‌شوند تا توافقنامه‌های صلح را اجرا و طرفین درگیر را از شروع دوباره مخاصمات بازدارند. مثلاً آنان در تیمور شرقی تا اعلام استقلال در سال ۲۰۰۱ حضور داشتند. کشورهای عضو سازمان نیروهای مورد نیاز را تأمین می‌کنند و ارسال نیرو به هر عملیات جنبه داوطلبانه دارد. در این بین دو کشور کانادا و پرتغال در همه عملیات‌های حفظ صلح حضور داشته‌اند. سازمان ملل عملیات نظامی مستقلی انجام نمی‌دهد و تمام عملیات آن باید با تصویب شورای امنیت باشد.

مؤسسین سازمان ملل امیدوار بودند که این سازمان مانع وقوع جنگ بین کشورها شود؛ ولی این امید چندان جامه عمل نپوشید. در ایام جنگ سرد از سال (۱۹۴۵ تا ۱۹۹۱) دنیا به دو اردوگاه متخاصم تقسیم و حفظ صلح بسیار دشوار شد. با پایان جنگ سرد، سازمان ملل مجدداً به عنوان بانی ایجاد صلح در دنیا قوت دوباره‌ای گرفت و در حل و فصل اختلافات در سراسر دنیا فعال شد. اما فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی سبب شد تا ایالات متحده در موضع تنها ابرقدرت جهان قرار گیرد و چالش‌های جدیدی را برای سازمان ملل رقم بزند.

بودجه عملیات حفظ صلح سازمان ملل از کشورهای عضو و بر اساس معیارهای مدون تأمین می‌شود. البته بخش زیادی از این بودجه را پنج عضو شورای امنیت فراهم می‌آورند. در دسامبر سال ۲۰۰۰ در روند ارزیابی سهم هر کشور تغییراتی ایجاد شد و مقرر گردید هر شش ماه یکبار این معیارها مورد بررسی دوباره قرار بگیرند. طبق این ارزیابی‌ها در سال ۲۰۰۳ حدود ۲۷ درصد بودجه کل سازمان به عملیات‌های حفظ صلح اختصاص می‌یافت. ایالات متحده خواستار سهم کمتر خود در این پروژه‌ها بود و پرداخت سهم خویش و پرداخت دیون معوقه خود را منوط به تصویب کنگره آمریکا می‌دانست.

نیروهای حافظ صلح سازمان ملل در سال ۱۹۸۸ جایزه صلح نوبل را احراز کردند. در سال ۲۰۰۱ دبیرکل سازمان ملل، کوفی عنان، بخاطر تلاش‌هایش برای سازماندهی جهانی آرام‌تر این جایزه را به خود اختصاص داد.

سازمان ملل مدالهایی را برای اهدا به کسانیکه معاهدات مصوب را عملی می‌سازند در نظر می‌گیرد. اولین آن‌ها مدال خدمات سازمان ملل بود که به نیروهای حاضر در جنگ کره اعطا شد. مدال ناتو نیز با استدلالی مشابه برای خدمات بین‌المللی طراحی شد و به عنوان یک مدال بین‌المللی به جای یک مدال نظامی مورد استفاده قرار گرفت.

حقوق بشر[ویرایش]

پیگیری مسائل حقوق بشر دلیل اصلی ایجاد سازمان ملل بود. جنگ جهانی دوم و مسایل مربوط به نسل‌کشی سبب شد تا بر سر ایجاد سازمان جدیدی که مانع وقوع تراژدی‌های مشابه در آینده اجماع جهانی بوجود آید. هدف اولیه نیز ایجاد یک چارچوب قانونی برای بررسی و عملکرد مناسب بر اساس شکایات در مورد تخطی از حقوق بشر بود. منشور ملل متحد تمام اعضای سازمان ملل را ملزم به احترام و رعایت حقوق بشر می‌نماید و همه را موظف می‌داند تا برای رسیدن به این هدف تلاش کند. اعلامیه جهانی حقوق بشر فی نفسه الزام‌آور نیست و تنها یکی از مصوبات مجمع عمومی در سال ۱۹۴۸ بود که نقش یک استاندارد برای همگان را ایفا می‌کند. مجمع همواره مسایل حقوق بشر را دنبال می‌کنند. در ۱۵ مارس ۲۰۰۶ مجمع به اتفاق آراء رأی داد که شورای حقوق بشر سازمان را جایگزین کمیسیون حقوق بشر کند.[۴]

هدف اصلی این شورا بررسی موارد نقض حقوق بشر است. همواره انتقاد شده که ترکیب اعضای شورای حقوق بشر مناسب نیست. به ویژه اینکه برخی از اعضای آن مشکوک به نقض حقوق بشر هستند. حتی کشورهایی که ریاست کمیسیون را برعهده داشته‌اند.

در حال حاضر هفت مجمع وابسته به مجامع معاهده حقوق بشر وجود دارد. از جمله کمیته حقوق بشر و کمیته حذف تبعیض علیه زنان. سرویس‌های دبیر خانه‌ای به شش مجمع خدمات‌رسانی می‌کند و کمیساریای عالی حقوق بشر مسئولیت این سرویس‌رسانی را به عهده دارد.

سازمان ملل و آژانس‌های آن محوریت اجرای اصول اعلامیه جهانی حقوق بشر را به عهده دارند. یکی از وظایف این آژانس‌ها کمک به کشورهایی است که فرایند گذر به سوی دموکراسی را تجربه می‌کنند. سازمان ملل کمک فراوانی به برگزاری انتخابات در کشورهای کم تجربه و کم سابقه در جریان دموکراسی نموده‌است از جمله در افغانستان و تیمور شرقی. همچنین سازمان ملل مجمعی برای پشتیبانی از حقوق زنان در عرصه‌های سیاسی اقتصادی و اجتماعی در کشورهایشان تشکیل داده‌است و تلاش می‌کند توجه عمومی را به این حقوق جلب نماید. حتی قطعنامه‌ای در مورد سوء استفاده از این حقوق در خود مجمع عمومی یا شورای امنیت یا مجامع قضایی وابسته صادر کرده‌است.

در اوایل سال ۲۰۰۶ مجمع ضد شکنجه پیشنهاد بستن زندان گوانتانامو را ارائه کرد و آمریکا را به خاطر اداره کردن یک زندان مخفی و انتقال اتباع خارجی به آن به شدت مورد انتقاد قرار داد. برخی از گروه‌های حقوق بشر و اعضای حزب جمهوری‌خواه ایالات متحده اعلام کردند که سیا اجازه نمی‌دهد نظارتی بر این زندان اعمال شود یا زندان را تعطیل نمایند.

کمک‌های انسان دوستانه و توسعه بین‌المللی[ویرایش]

سازمان ملل در کنار دیگر سازمان‌ها مثلاً صلیب سرخ به تأمین غذا، آب آشامیدنی، مامن و دیگر کمک‌های بشردوستانه به مردمانی می‌پردازد که از قحطی و جنگ و سایر بلایا به زحمت افتاده‌اند. بازوان اصلی سازمان ملل در راه کمک‌رسانی به مردم عبارتند از برنامه جهانی غذا (که بیش از ۱۰۰ میلیون نفر را در ۸۰ کشور پوشش داده‌است)، کمیساریای عالی پناهندگان که در ۱۱۶ کشور فعالیت دارد و نیز پروژه‌های حفظ صلح که در ۲۴ کشور دنیا به اجرا درآمده‌است. گاهی اوقات نیروهای امدادی سازمان ملل مورد حمله قرار گرفته‌اند.

همچنین سازمان ملل به پشتیبانی از توسعه اقتصادی پرداخته‌است؛ مثلاً از طریق تدوین فرمول اهداف توسعه هزاره. برنامه توسعه سازمان ملل (UNDP) بزرگترین منبع ارائه کمک‌های فنی در جهان است. سازمان‌هایی چون برنامه مشترک ملل متحد در زمینه ایدز، WHO و صندوق جهانی مبارزه با ایدز، سل و مالاریا از موسسات پیشگام در مبارزه با بیماری‌ها در سراسر دنیا سرویس‌های کنترل جمعیت هستند و در کاهش مرگ و میر کودکان و مادران در ۱۰۰ کشور نقش فعالی داشته‌اند.

سازمان ملل همه ساله اقدام به انتشار شاخص توسعه انسانی (HDI) می‌کند که در آن بر اساس شاخص‌های رفاهیٰ اقتصادی و بهداشتی مانند سطح فقر، میانگین درآمد، میزان باسوادی، و امید به زندگی به مقایسه سطح توسعه در کشورهای مختلف می‌پردازد.

سازمان ملل به کمک دوایر و نهادهای مختلف خود به توسعه انسانی پرداخته‌است:

در ۹ مارس سال ۲۰۰۶ کوفی عنان دبیرکل سازمان ملل صندوق مرکزی واکنش سریع CERE را برای کمک به قحطی زدگان شاخ آفریقا تأسیس کرد.[۵]

همچنین یک آژانس به عنوان شورای جهانی غذا با هدف هماهنگی وزرای کشاورزی کشورها تأسیس شد تا به کشورهای قحطی زده و دارای سوء تغذیه کمک کنند. در سال ۱۹۹۳ این آژانس به حالت تعلیق درآمد.

معاهدات و قانون بین‌الملل[ویرایش]

مذاکرات سازمان ملل در قالب معاهده به پیشگیری از مشاجرات بین‌المللی منجر می‌شوند. مثل کنوانسیون قانون یا هر گونه اختلافی در مورد کاربرد آزاد اقیانوس‌ها در دادگاه ویژه مورد حل و فصل قرار بگیرد.

دادگاه بین‌المللی (ICJ) با هدف حل و فصل مشاجرات بین کشورها تأسیس شده‌است و از سال ۱۹۴۶ تاکنون مرجع رسیدگی به دعاوی مهمی به شرح زیر بوده‌است:

جمهوری دموکراتیک کنگو در برابر فرانسه که در آن [ فرانسه را به بازداشت غیرقانونی رؤسای ایالتی کنگو و جرائم جنگی متهم نمود؛ و دعوی نیکاراگوئه در برابر ایالات متحده که در این دعوی نیکاراگوئه ایالات متحده را متهم نمود که نیروهای معارض حکومت را مجهز کرده‌است (در پی این دعوی شاهد طرح دعوی ایران در مورد تجهیز معارضین توسط آمریکا بودیم).

در سال ۱۹۹۳ و در پاسخ به رویه «پاکسازی قومی» در یوگسلاوی سابق دبیرکل سازمان ملل دادگاه رسیدگی به جرایم نظامی در یوگسلاوی سابق را دایر کرد. در سال ۱۹۹۴ در قبال جریان نسل‌کشی در روآندا این شورا دیوان رسیدگی به جرائم در روآندا را تأسیس کرد. قلمرو قضایی این دو دادگاه بررسی و روشن کردن موارد نقض قوانین بین‌المللی که جرم محسوب می‌شدند بوده‌است.

  • در سال ۱۹۱۸ مجمع عمومی کنفرانسی در رم برگزار کرد و بررسی تأسیس دیوان بین‌المللی کیفری پرداخت و در پی آن طرح رم به تصویب رسید و این دادگاه در سال ۲۰۰۲ تأسیس و اولین پرونده در سال ۲۰۰۶ به آن ارجاع گردید. این اولین مورد رسیدگی به اتهامات و تخلفات جنگی و نسل‌کشی در یک مرجع دائمی جهانی بود. اما دیوان بین‌المللی کیفری مستقل از سازمان ملل عمل می‌کند و پرسنل و بودجه‌ای اختصاصی دارد اگر چه در راه شکل‌گیری آن مقامات سازمان ملل و سران دولت‌ها دخالت مستقیم داشته‌اند. در مورد نحوه اداره این نهاد و همکاری‌های متقابل دیوان بین‌المللی کیفری و سازمان ملل «توافق کامل و دوجانبه» حاصل شده‌است.
  • در سال ۲۰۰۲ سازمان ملل دادگاه ویژه سیرالئون را بخاطر جنایات جنگی در آن کشور برگزار نمود جنگ‌های داخلی سیرالئون

همچنین برای رسیدگی به جرائم شدید در تیمور شرقی واحد SCIU تشکیل شد.

زیرمجموعه‌ها، آژانس‌ها و سازمان‌های وابسته[ویرایش]

اصلاحات[ویرایش]

در سالیان اخیر تقاضای اصلاحات در سازمان ملل شدت گرفته‌است. البته این تقاضاها خیلی واضح و مشخص نبوده‌اند و اجماع نظری در مورد نحوه اصلاحات وجود نداشته‌است. عده‌ای خواستار ایفای نقش جدی و مؤثرتر سازمان ملل در امور جهانی شده‌اند. عده‌ای معتقدند که کار سازمان باید به کمک‌های بشر دوستانه محدود شود و عده زیادی خواستار عضویت در شورای امنیت و تغییر موقعیت ژئوپولتیک آن شده‌اند (یعنی اضافه شدن اعضایی از آفریقا، آمریکای جنوبی و آسیا). در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ موضوع سوء استفاده از برنامه نفت در برابر غذا در عراق در دوران صدام حسین لزوم اصلاحات را تشدید نمود. یک برنامه اصلاحی رسمی از سوی کوفی عنان دبیرکل سازمان ملل اندکی پس از صدارت وی بر سازمان در اول ژانویه ۱۹۷۷ به اجرا گذاشته شد. این اصلاحات شامل تغییر عضویت دائمی در شورای امنیت، (که همچنان نماد روابط قدرت در سال ۱۹۴۵ است)، شفاف تر ساختن بوروکراسی و ایجاد حس مسئولیت‌پذیری بِیشتر در میان اعضا، دموکراتیک تر ساختن سازمان ملل و اعمال تعرفه‌های مناسب به شرکت‌های مهمات و جنگ افزارسازی در سراسر دنیا است. در سپتامبر سال ۲۰۰۵ سازمان ملل یک جلسه جهانی در سال ۲۰۰۵ برگزار کرد که طی آن سران اکثر کشورهای عضو در شصتمین جلسه مجمع عمومی گرد آمدند. سازمان ملل این جلسه را «فرصت بسیار نادر در اتخاذ تصمیمات مهم در حوزه‌های توسعه، امنیت حقوق بشر و اصلاحات در سازمان ملل» نامید.[۷] کوفی عنان پیشنهاد کرد که در مورد اصلاحات سازمان ملل و گریز از تنگنای اعمال سیستم‌های بین‌المللی صلح و امنیت حقوق بشر و توسعه به توافقات مهمی دست یافته‌اند و چالش‌های اساسی پیش روی سازمان ملل در قرن ۲۱ را ارزیابی و بررسی نموده‌اند. رهبران و سران کشورهای دنیا بر سر موارد زیر به توافق دست یافته‌اند:

  • ایجاد کمیسیون صلح برای ارائه مکانیزم محوری در جهت کمک به کشورهای خارج شده از درگیری.
  • توافقی که جامعه بین‌المللی را محق می‌سازد وقتی دولت‌ها نتوانند اجرای قوانین را عملی سازند تا از شهروندان مظلوم خود دفاع کنند وارد عمل شوند.
  • شورای حقوق بشر (که در ۹ می تصویب و در ۱۹ ژوئن عملیاتی گردید)[۸]
  • یک توافق برای اختصاص منابع بیشتر به سرویس‌های سازمان ملل
  • توافقنامه‌های مختلف برای صرف میلیاردها دلار بیشتر در راستای نیل به اهداف توسعه هزاره.
  • محکوم‌سازی روشن و صریح تروریسم در تمام اشکال آن
  • صندوق دموکراسی.
  • توافق بر سر تشکیل شورای معتمدین برای تکمیل مأموریت.[۹]

اگر چه کشورهای عضو سازمان ملل در راه اصلاح نظام بوروکراسی سازمان ملل به موفقیت چندانی دست نیافتند ولی عنان همچنان بر انجام اصلاحات در حوزه اختیارات خود ادامه داد. او یک دفتر ویژه جهت مدیریت سیاست‌های حمایتی از سیاست‌های مالی سازمان دایر کرد. در اواخر دسامبر سال ۲۰۰۵ دبیر خانه در شرف تکمیل طرح بازنگری ۵ ساله دستور جلسات مجمع عمومی بود. هدف از آن تأمین بنای تصمیم‌گیری در مورد حذف برنامه‌های تکراری و موازی بود.

اهداف توسعه هزاره[ویرایش]

اهداف توسعه هزاره شامل ۸ مورد است که هر ۱۹۱ کشور عضو سازمان ملل پذیرفته‌اند تا سال ۲۰۱۵ به آن‌ها برسند. کشورهای عضو در سپتامبر ۲۰۰۰ متعهد شدند این اهداف را دنبال کنند:

  1. ازبین بردن جلوه‌های حاد فقر و گرسنگی
  2. نیل به تحصیلات ابتدایی در سطح دنیا
  3. پیشبرد برابری جنسیتی و توانمندسازی زنان.
  4. رشد سلامت زایمان
  5. مبارزه با ایدز /HIV، مالاریا، و سایر امراض
  6. کاهش مرگ و میر نوزادان
  7. حصول اطمینان از حفظ محیط زیست
  8. توسعه مشارکت جهانی در برابر توسعه

موفقیت‌ها و شکست‌ها در مسایل امنیتی[ویرایش]

بخش بزرگی از هزینه‌های سازمان ملل متوجه مأموریت اصلی این سازمان مبنی بر حفظ صلح و امنیت است. بودجه حفظ صلح سازمان برای سال مالی ۲۰۰۶–۲۰۰۵ حدود ۵ میلیارد دلار بوده‌است (در حالیکه بودجه کلی سازمان ملل در دیگر امور در همین مدت زمانی معادل ۵/۱ میلیارد دلار بوده‌است) و ۷۰۰۰۰ نیرو را در در ۱۷ مأموریت به سراسر دنیا اعزام کرده‌است. طبق «گزارش امنیت انسانی ۲۰۰۵»[۱۰] که توسط سازمان مرکز امنیت انسانی در دانشگاه بریتیش کلمبیا و با همکاری سازمان‌های دولتی و موسسات مختلف تهیه شده‌است، پس از دوران جنگ سرد با کاهش چشمگیر تعداد جنگ‌ها، سوء استفاده از حقوق بشر و نسل‌کشی روبرو هستیم که دلیل آن به درستی مشخص نشده‌است. آمارهای موجود عبارتند از: - ۴۰ درصد کاهش درگیری خشونت‌آمیز - ۸۰ درصد کاهش درگیری‌های منجر به کشتار - ۸۰ درصد کاهش نسل‌کشی و از بین بردن مخالفان سیاسی طبق گزارش انتشارات دانشگاه آکسفورد، فعالیت‌های بین‌المللی که عمدتاً تحت نظارت سازمان ملل بوده علت اصلی کاهش درگیری‌های مسلحانه پس از جنگ سرد است و البته این گزارش اشاره می‌کند که مدارک برای اثبات این مدعا فراوان هستند. دراین گزارش به چندین مورد سرمایه‌گذاری اشاره شده‌است:[۱۱]

  • رشد ۶ برابری مأموریت‌های سازمان ملل درامر جلوگیری از جنگ از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۲
  • رشد ۴ برابری در تلاش‌های متوقف‌سازی درگیری‌ها از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۲
  • رشد ۷ برابری طراحی مکانیزم‌های «دوستی دبیرکل» " گروه‌های تماس و سایر مکانیزم‌های دولتی برای حمایت از مأموریت‌های برقراری صلح و حفظ صلح از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۲.
  • رشد ۱۱ برابری اعمال محدودیت‌ها و تحریم‌های اقتصادی علیه رژیم‌های مختلف در دنیا از سال ۱۹۸۹ تا ۲۰۰۱.
  • رشد ۴ برابری عملیات حفظ صلح در سال‌های ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۹.

این تلاش‌ها نسبت به دوران جنگ سرد هم از نظر تعداد و هم گستردگی و پیچیدگی بیشتر و بزرگتر بوده‌اند. موفقیتهای سازمان ملل در عرصه برقراری و حفظ صلح عبارتند از:

  • دفتر محاسبات دولت آمریکا اعلام کرد که هزینه نیروهای حافظ صلح سازمان ملل هشت بار ارزان‌تر از ایجاد یک نیروی حافظ صلح در ایالات متحده‌است.[۱۲]
  • مطالعه نیروهای RAND در سال ۲۰۰۵ نشان می‌دهد که نیروهای سازمان ملل در دوسوم مأموریت‌های حفظ صلح خود موفق بوده‌اند. این مطالعه مقایسه‌ای نیز بین تلاش‌های سازمان ملل و ایالات متحده داشتند و به این نتیجه می‌رسد که از بین ۸ مأموریت سازمان ملل، ۷ مورد به برقراری صلح مربوط شده‌اند و این در حالی است که در مورد آمریکا هر ۸ مأموریت نظامی، ۴ مورد به صلح انجامیده و ۴ مورد دیگر هنوز درگیری و جنگ ادامه دارد.[۱۳]

اما دربسیاری موارد اعضای سازمان ملل در مورد نیل به اهداف قطعنامه‌های شورای امنیت و اجرای الزامی آن‌ها موضع انفعالی اتخاذ کرده‌اند. مثلاً عراق از ۲۸ ژوئن ۱۹۹۱ به این سو ۱۷ مورد از قطعنامه‌های شورای امنیت را نقض کرده و تحریم‌های اقتصادی سازمان ملل را دور زده‌است. تقریباً به مدت یک دهه‌است که اسرائیل قطعنامه توقف شهرک‌سازی در کرانه باختری و غزه را نادیده می‌گیرد. این شکست‌ها ریشه در ماهیت بین دولتی سازمان ملل دارد. چرا که در غالب موارد باید تمام ۱۹۱ کشور عضو به اجماع برسند حتی گاهی وقتی که اقدامات با رأی ۱۰ عضو شورای امنیت به تصویب می‌رسند دبیر خانه از تأمین منابع کامل برای انجام آن بازمی‌ماند.

مهمترین موارد شکست مأموریت‌های سازمان ملل عبارت بوده‌اند از:

  • شکست در ممانعت از نسل‌کشی رواندا در سال ۱۹۹۴ که منجر به مرگ حدود یک میلیون نفر شد و علت آن عدم تصویب اقدام نظامی الزامی از سوی شورای امنیت بود.[۱۴]
  • شکست MONUC در اجرای قطعنامه ۱۲۹۱ UNSC جهت مداخله مؤثر در جنگ دوم کنگو که گفته می‌شود ۵ میلیون نفر کشته بر جای گذاشت (۲۰۰۲–۱۹۹۸) (و ظاهراً هنوز درگیری در این کشور ادامه دارد) و توزیع کمکهای بشر دوستانه در این کشور جریان دارد.
  • شکست در مداخله سال ۱۹۹۵ در کشتار سربرنیتسا علی‌رغم این که سازمان ملل فضای این منطقه را برای پناهندگان و ۱۰۰ نیروی حافظ صلح هلندی امن اعلام کرده بود.
  • شکست در رساندن مواد غذایی به مردم قحطی زده سومالی که معمولاً مواد غذایی توسط نیروهای مسلح توقیف می‌شد. تلاش ایالات متحده سازمان ملل برای مقابله با این نیروهای نظامی منجر به جنگ موگادیشو در سال ۱۹۹۳ گردید.
  • تجاوزهای جنسی توسط نیروهای حافظ صلح سازمان ملل – همواره جمعی از نیروهای حافظ صلح سازمان ملل از ملیت‌های مختلف بخاطر تجاوزات جنسی و تعدی به دختران به کشورهای تابعه مسترد شده‌اند. معمولاً در هر مأموریت، ۸ مورد از این مسایل با وجود اقدامات نظارتی و کنترلی داخلی دفاتر سازمان ملل روی داده‌اند.[۱۵][۱۶]

حداقل در ۵ کشوری که سازمان ملل در آن‌ها حضور داشته یعنی جمهوری دموکراتیک کنگو، هائیتی، بروندی، دماغه سبز، کوته دی آِیوری و لیبریا گزارش تجاوز جنسی نیروهای حافظ صلح تأیید شده‌است. [۹] بی‌بی‌سی نیز در گزارشی تعدادی از افراد برنامه خواربار جهانی را به عنوان قانون‌شکن جنسی معرفی کرد.[۱۷]

انتقادات و چالش‌ها[ویرایش]

شورای امنیت[ویرایش]

بسیاری بر این باورند که شورای امنیت سازمان ملل نمی‌تواند به روشنی و قاطعانه در برخورد با بحران‌های بین‌المللی عمل کند. مثلاً در مورد برنامه هسته‌ای ایران و نسل‌کشی در جنگ دارفور در سودان و همچنین جنگ داخلی سوریه. چون پنج عضو شورای امنیت حق وتو دارند در غالب موارد با یکدیگر به توافق نمی‌رسند و نمی‌توانند به تنهایی هم اقدام نمایند. اکثراً و نه همیشه این اختلافات بین ایالات متحده از یکسو و چین یا روسیه در سوی دیگر بوده‌است. درسایر موارد شورای امنیت با موفقیت عمل کرده‌است. مثلاً در جنگ لبنان و اسرائیل ۲۰۰۶.

نظارت بر حقوق بشر[ویرایش]

کمیسیون قدیمی سازمان ملل در مورد حقوق بشر در کشورهای عضو نظیر سودان و لیبی که گزارش‌های نقض حقوق بشر از آن‌ها واصل گردیده به تفحص می‌پردازد اگر چه این کشورها خود عضو کمیسیون مذکور باشند[۱۸][۱۹] و حتی لیبی زمانی ریاست این کمیسیون را هم بر عهده داشته‌است. البته این کشورها مدعی هستند که کشورهای غربی که خود متهم به استعمارگری تجاوز و بی رحمی هستند نمی‌توانند و حق ندارند در مورد اعضای کمیسیون حقوق بشر اظهار نظر نمایند. اما در ۱۵ مارس ۲۰۰۶ مجمع عمومی قطعنامه‌ای صادر کرد و هیئت جدیدی را تحت عنوان شورای حقوق بشر سازمان ملل جایگزین کمیسیون مذکور نمود. قوانین این شورا در برخورد با تخلفات کشورهای عضو اعم از صلح یا حقوق جهانی بشر و عدول از اصول دموکراسی شدیدتر و صریح تر بود و حتی جهت حاکمیت اصل دموکراسی برشورا مقررشد نمایندگان کشورهای بیشتری در آن عضویت یابند و از ۵۳ کشور قبلی به نصف ۱۹۲ عضو مجمع عمومی افزایش یافت.

۴۷ عضو جدید طی انتخابات ۹ می ۲۰۰۶ به این شورا اضافه شد و حتی کشورهایی که گزارش ضعف حقوق بشر در آن‌ها وجود دارد مثل چین، کوبا، پاکستان، روسیه، عربستان سعودی و آذربایجان هم در آن انتخاب شدند. البته چند کشور هم در این انتخابات رأی نیاوردند.

در اثر تغییراتی که در عضویت کمیسیون و شورا حاصل شد مقرر شد تعداد اعضای شورای جدید کمتر از نصف کل اعضای مجمع عمومی نباشد.[۲۰][۲۱][۲۲]

ضعف بوروکراسی[ویرایش]

سازمان ملل متهم است که از نظام بوروکراسی کار آمدی برخوردار نیست و بیش از حد درگیر بروکراسی شده‌است. در دهه ۱۹۹۰ ایالات متحده که همواره بزرگترین عضو سازمان ملل بوده با اعتراض به همین ناکار آمدی از انجام تعهدات خود در قبال سازمان سرباز زد؛ و پرداخت دیون خود را منوط به اصلاحات نمود. در سال ۱۹۴۴ دفتر (OIOS) برای نظارت مؤثر بر بروکراسی سازمان تأسیس شد.[۲۳] مجمع عمومی طرح اصلاح ساختار سازمان ملل را در اختیار دارد که هنوز به تصویب نرسیده‌است.[۲۴][۲۵]

رسوایی برنامه نفت در برابر غذا[ویرایش]

در سال ۱۹۹۶ سازمان ملل این برنامه را ارائه داد تا به عراق اجازه فروش نفت در بازار جهانی را پیدا کند و به جای پول غذا و دارو و دیگر مایحتاج انسانی را برای شهروندان غیرنظامی که با محرومیت و تحریم‌های اقتصادی بین‌المللی مواجه شده بودند تأمین نماید و به هیچ وجه اجازه بازسازی ساختارهای نظامی را به دولت عراق ندهند. ساختارهای نظامی این کشور در جنگ اول خلیج فارس متحمل خسارات سنگین شده بود. در پی فساد مسئولین اجرای برنامه و سوء استفاده‌های مالی آنان اجرای این پروژه به تعلیق درآمد. مدیر قبرسی برنامه، بنون سیوان، ابتدا از کار برکنار شد و سپس از سازمان ملل استعفا داد پاول ولکر در یک گزارش انتشار یافته توسط سازمان ملل interim progress report اعلام کرد که وی خود به سوء استفاده و همکاری با دولت وقت عراق اذعان نموده و پیشنهاد داد برای محاکمه وی، مصونیت قضایی وی را با کنار گذاشتنش از سازمان ملل باطل کنند.[۲۶]

تحت نظارت سازمان ملل ۶۰ میلیارد دلار نفت عراق به بازار جهانی عرضه شد و رسماً ۴۶ میلیارد دلار صرف برنامه شد باقی این مبلغ هم صرف جبران خسارات جنگ خلیج فارس و نیز تأمین بودجه سازمان ملل ۲/۲ درصد و مأموریت (کمیسیون ویژه سازمان ملل بررسی بازرسی تسلیحاتی در عراق گردید (۸/۰درصد). پسر کوفی عنان، کوجو عنان نیز در این رسوایی دست داشت و متهم شد که در قرار دادهای مربوط به نفع شرکت سوئیسی کوتکنا وارد عمل شده‌است وزیر امور خارجه هند ناتوار سینگ نیز بخاطر دخالت در این سوء استفاده از کار برکنار شد. دولت استرالیا در نوامبر ۲۰۰۵ نیز به بررسی‌های گسترده‌ای پرداخت تا مشخص سازد که هیئت گندم استرالیا (AWB) نیز در این فساد دست داشته یا خیر. در نتیجه معلوم شد که این هیئت جهت انعقاد قرار داد با شرکت واسطه موسوم به آلیا مبلغ ۳۰۰ میلیون دلار به صدام رشوه داده‌است. نخست‌وزیر استرالیا جان هووارد، معاون نخست‌وزیر مارک وایل و وزیر امور خارجه الکساندر داونر هر گونه اطلاع از ماجرای سوء استفاده را تکذیب کردند و بازجویی‌ها از پذیرش اتهامات سر باز زدند. بعدها مقرر شد تا سازمان ملل با اعمال فشار بیشتر بر دولت استرالیا آن‌ها را وادار به تحقیقات گسترده‌تر نمایند. قرار بوده‌است در ۲۴ نوامبر سال ۲۰۰۶ نتیجه تحقیقات اعلام شود.

سیاست پرسنلی[ویرایش]

سازمان ملل و آژانس‌های آن در کشورهای عملیات مصونیت حقوقی دارند و تمام امور کاری و استخدامی و روزهای تعطیل و طرح‌های پرسنلی و بیمه سلامت و عمر حقوق و هزینه کردها و شرایط گوناگون حرفه‌ای ایشان درچارچوب قوانین سازمان ملل و مقررات مربوط اداره می‌شوند. چنین استقلالی به آژانس‌های سازمان ملل امکان می‌دهد سیاست‌های منابع انسانی خود را عملی سازد اگر چه با قوانین کشور میزبان یا کشور عضو سازمان ملل مغایرت داشته باشد مثلاً کسی که مشمول مقررات استخدامی کشور سوئیس است نمی‌تواند به استخدام سازمان بین‌المللی کار (ILO) درآید مگر اینکه از اتباع کشورهای عضو ILO باشد.

فرهنگ عام حاکم بر سازمان ملل[ویرایش]

در مدارس سراسر دنیا آموزش درسی به نام الگوی سازمان ملل رو به عمومی شدن نهاده‌است. الگوی سازمان ملل دانش آموزان را با الگوی شبیه‌سازی شده یک نهاد خاص سازمان ملل آشنا می‌سازد. برای مثال با شورای اقتصادی و اجتماعی کمیته اقتصادی و مالی مجمع عمومی یا کمیته اجرایی یونیسف، بدین ترتیب سعی می‌شود آنان را با مهارت‌های عمومی و دیپلماسی آشنا کنند. مفهوم سازمان ملل به عنوان یک سازمان دولتی جهانی، ایده‌های بسیاری را در مورد دولت جهانی و دموکراسی جهانی مطرح ساخته‌است. همچنین سازمان ملل سوژه مهمی در مورد تئوریهای توطئه می‌باشد.

ارکان سازمان ملل متحد[ویرایش]

سازمان‌های وابسته[ویرایش]

علاوه بر شش رکن اصلی، سازمان ملل متحد نهادها و برنامه‌های دیگری را نیز پوشش می‌دهد. از شناخته شده‌ترین این نهادها یونسکو، یونیسف و کمیساریای عالی سازمان ملل برای پناهندگان است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. .Official Languages, www.un.org. Retrieved 22 May 2015
  2. , Bureau of International Organization Affairs, "کتاب حقایق سازمان ملل متحد", U.S. Department of State (USDOS Fact Sheets ed.), 2001-09-07
  3. ایران: «بستن حساب نمایندگی‌ها موجودیت سازمان ملل را تهدید می‌کند»، بی‌بی‌سی فارسی
  4. "سازمان ملل سازمان حقوق بشر جدیدی را ایجاد می‌کند", BBC, 15 March 2006
  5. «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۰ ژوئن ۲۰۰۷. دریافت‌شده در ۱۴ آوریل ۲۰۰۸.
  6. فروش قانونی عاج فیل پس از نه سال، بی‌بی‌سی فارسی
  7. General Assembly of the United Nations
  8. GENERAL ASSEMBLY ESTABLISHES NEW HUMAN RIGHTS COUNCIL BY VOTE OF 170 IN FAVOUR TO 4 AGAINST, WITH 3 ABSTENTIONS
  9. «نسخه آرشیو شده» (PDF). بایگانی‌شده (PDF) از روی نسخه اصلی در ۱۸ سپتامبر ۲۰۰۵. دریافت‌شده در ۱۸ سپتامبر ۲۰۰۵.
  10. «The Human Security Report». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۸ ژوئیه ۲۰۰۹. دریافت‌شده در ۱۴ آوریل ۲۰۰۸.
  11. p. ۹
  12. GAO-06-331 Peacekeeping: Cost Comparison of Actual UN and Hypothetical U.S. Operations in Haiti
  13. The UN's Role in Nation-Building: From the Congo to Iraq
  14. International Community?
  15. «U.N. 'peacekeepers' rape women, children». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۶ مارس ۲۰۰۸. دریافت‌شده در ۱۴ آوریل ۲۰۰۸.
  16. BBC NEWS | Africa | UN soldiers arrested in DR Congo
  17. BBC NEWS | World | Africa | Liberia sex-for-aid 'widespread'
  18. Home | Human Rights Watch
  19. Home | Human Rights Watch
  20. «موفقیت شورای حقوق بشر سازمان ملل نشان می‌دهد که اعضا تلاش می‌کنند اصلاحات را با جدیت دنبال کنند.» مرکز سیاست‌های اجتماعی آزاد ۹ می۲۰۰۶
  21. «سازمان‌های بین‌المللی: اصلاحات درُ سازمان ملل.» شهروندانی با راه حل‌های کارساز در صحنه جهانی. ۱۰ می۲۰۰۶ و ۱ اوت ۲۰۰۶
  22. «ضمیمه الف: جدول‌های نتایج انتخابات» مرکز سیاست‌های اجتماعی آزاد ۹ می۲۰۰۶ و ۱ اوت ۲۰۰۶
  23. Reddy, ‎Shravanti (2002-10-29), "سازمان دیده‌بان حقوق بشر در تلاش برای کاهش بوروکراسی در سازمان ملل", Global Policy Forum Retrieved on 2006-09-21.
  24. Annan, ‎Kofi (2005), "در آزادی بیشتر", United Nations Retrieved on 2006-09-21.
  25. F. Stockman, J. Lauria (2005-09-11), "سازمان ملل در برنامه اصلاحات با موانعی روبرو شده‌است", The Boston Globe Retrieved on 2006-09-21.
  26. BBC NEWS | Middle East | Oil-for-food chief 'took bribes'

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

در پروژه‌های خواهر می‌توانید در مورد سازمان ملل اطلاعات بیشتری بیابید.


Search Wiktionary در میان واژه‌ها از ویکی‌واژه
Search Wikibooks در میان کتاب‌ها از ویکی‌کتاب
Search Wikiquote در میان گفتاوردها از ویکی‌گفتاورد
Search Wikisource در میان متون از ویکی‌نبشته
Search Commons در میان تصویرها و رسانه‌ها از ویکی‌انبار
Search Wikinews در میان خبرها از ویکی‌خبر


HeadquartersNew York City (international territory)
Official languages
TypeIntergovernmental organization
Membership193 member states
2 observer states
Leaders
António Guterres
Amina J. Mohammed
Tijjani Muhammad-Bande
Mona Juul
Kelly Craft
Establishment
• UN Charter signed
26 June 1945 (74 years ago) (1945-06-26)
• Charter entered into force
24 October 1945 (74 years ago) (1945-10-24)
Website
UN.org
UN.int

The United Nations (UN), is an intergovernmental organization responsible for maintaining international peace and security, developing friendly relations among nations, achieving international cooperation, and being a center for harmonizing the actions of nations.[2] It is the largest, most familiar, most internationally represented and most powerful intergovernmental organization in the world. The UN is headquartered on international territory in New York City; other main offices are in Geneva, Nairobi, Vienna and The Hague.

The UN was established after World War II with the aim of preventing future wars, succeeding the ineffective League of Nations.[3] On 25 April 1945, 50 governments met in San Francisco for a conference and started drafting the UN Charter, which was adopted on 25 June 1945 and took effect on 24 October 1945, when the UN began operations. Pursuant to the Charter, the organization's objectives include maintaining international peace and security, protecting human rights, delivering humanitarian aid, promoting sustainable development, and upholding international law.[4] At its founding, the UN had 51 member states; there are now 193, representing the vast majority of the world's sovereign states.

The organization's mission to preserve world peace was complicated in its early decades by the Cold War between the United States and Soviet Union and their respective allies. Its missions have consisted primarily of unarmed military observers and lightly armed troops with primarily monitoring, reporting and confidence-building roles.[5] UN membership grew significantly following widespread decolonization beginning in the 1960s. Since then, 80 former colonies have gained independence, including 11 trust territories that had been monitored by the Trusteeship Council.[6] By the 1970s, the UN's budget for economic and social development programmes far outstripped its spending on peacekeeping. After the end of the Cold War, the UN shifted and expanded its field operations, undertaking a wide variety of complex tasks.[7]

The UN has six principal organs: the General Assembly; the Security Council; the Economic and Social Council; the Trusteeship Council; the International Court of Justice; and the UN Secretariat. The UN System includes a multitude of specialized agencies, such as the World Bank Group, the World Health Organization, the World Food Programme, UNESCO, and UNICEF. Additionally, non-governmental organizations may be granted consultative status with ECOSOC and other agencies to participate in the UN's work. The UN's chief administrative officer is the Secretary-General, currently Portuguese politician and diplomat António Guterres since 1 January 2017. The organization is financed by assessed and voluntary contributions from its member states.

The UN, its officers, and its agencies have won many Nobel Peace Prizes, though other evaluations of its effectiveness have been mixed. Some commentators believe the organization to be an important force for peace and human development, while others have called it ineffective, biased, or corrupt.

History

Background

In the century prior to the UN's creation, several international treaty organizations such as the International Committee of the Red Cross was formed to ensure protection and assistance for victims of armed conflict and strife.[8] In 1914, a political assassination in Sarajevo set off a chain of events that led to the outbreak of World War I. As more and more young men were sent down into the trenches, influential voices in the United States and Britain began calling for the establishment of a permanent international body to maintain peace in the postwar world. President Woodrow Wilson became a vocal advocate of this concept, and in 1918 he included a sketch of the international body in his 14-point proposal to end the war. In November 1918, the Central Powers agreed to an armistice to halt the killing in World War I. Two months later, the Allies met with Germany and Austria-Hungary at Versailles to hammer out formal peace terms. President Wilson wanted peace, but the United Kingdom and France disagreed, forcing harsh war reparations on their former enemies. The League of Nations was approved, and in the summer of 1919 Wilson presented the Treaty of Versailles and the Covenant of the League of Nations to the US Senate for ratification. On 10 January 1920, the League of Nations formally comes into being when the Covenant of the League of Nations, ratified by 42 nations in 1919, takes effect.[9] However, at some point the League became ineffective when it failed to act against the Japanese invasion of Manchuria as in February 1933, 40 nations voted for Japan to withdraw from Manchuria but Japan voted against it and walked out of the League instead of withdrawing from Manchuria.[10] It also failed against the Second Italo-Ethiopian War despite trying to talk to Benito Mussolini as he used the time to send an army to Africa, so the League had a plan for Mussolini to just take a part of Ethiopia, but he ignored the League and invaded Ethiopia, the League tried putting sanctions on Italy, but Italy had already conquered Ethiopia and the League had failed.[11] After Italy conquered Ethiopia, Italy and other nations left the league. But all of them realized that it had failed and they began to re-arm as fast as possible. During 1938, Britain and France tried negotiating directly with Hitler but this failed in 1939 when Hitler invaded Czechoslovakia. When war broke out in 1939, the League closed down and its headquarters in Geneva remained empty throughout the war.[12] Although the United States never joined the League, the country did support its economic and social missions through the work of private philanthropies and by sending representatives to committees.

1942 "Declaration of United Nations" by the Allies of World War II

1943 sketch by Franklin Roosevelt of the UN original three branches: The Four Policemen, an executive branch, and an international assembly of forty UN member states

The earliest concrete plan for a new world organization began under the aegis of the U.S. State Department in 1939.[13] The text of the "Declaration by United Nations" was drafted at the White House on 29 December 1941, by President Franklin D. Roosevelt, Prime Minister Winston Churchill, and Roosevelt aide Harry Hopkins. It incorporated Soviet suggestions, but left no role for France. "Four Policemen" was coined to refer to four major Allied countries, United States, United Kingdom, Soviet Union, and Republic of China, which emerged in the Declaration by United Nations.[14] Roosevelt first coined the term United Nations to describe the Allied countries.[a] "On New Year's Day 1942, President Roosevelt, Prime Minister Churchill, Maxim Litvinov, of the USSR, and T. V. Soong, of China, signed a short document which later came to be known as the United Nations Declaration and the next day the representatives of twenty-two other nations added their signatures."[15] The term United Nations was first officially used when 26 governments signed this Declaration. One major change from the Atlantic Charter was the addition of a provision for religious freedom, which Stalin approved after Roosevelt insisted.[16][17] By 1 March 1945, 21 additional states had signed.[18]

A JOINT DECLARATION BY THE UNITED STATES OF AMERICA, THE UNITED KINGDOM OF GREAT BRITAIN AND NORTHERN IRELAND, THE UNION OF SOVIET SOCIALIST REPUBLICS, CHINA, AUSTRALIA, BELGIUM, CANADA, COSTA RICA, CUBA, CZECHOSLOVAKIA, DOMINICAN REPUBLIC, EL SALVADOR, GREECE, GUATEMALA, HAITI, HONDURAS, INDIA, LUXEMBOURG, NETHERLANDS, NEW ZEALAND, NICARAGUA, NORWAY, PANAMA, POLAND, SOUTH AFRICA, YUGOSLAVIA

The Governments signatory hereto,

Having subscribed to a common program of purposes and principles embodied in the Joint Declaration of the President of the United States of America and the Prime Minister of Great Britain dated August 14, 1941, known as the Atlantic Charter,

Being convinced that complete victory over their enemies is essential to defend life, liberty, independence and religious freedom, and to preserve human rights and justice in their own lands as well as in other lands, and that they are now engaged in a common struggle against savage and brutal forces seeking to subjugate the world,

DECLARE:

  1. Each Government pledges itself to employ its full resources, military or economic, against those members of the Tripartite Pact and its adherents with which such government is at war.
  2. Each Government pledges itself to cooperate with the Governments signatory hereto and not to make a separate armistice or peace with the enemies.

The foregoing declaration may be adhered to by other nations which are, or which may be, rendering material assistance and contributions in the struggle for victory over Hitlerism.

During the war, "the United Nations" became the official term for the Allies. To join, countries had to sign the Declaration and declare war on the Axis.[19]

Founding

The UN in 1945: founding members in light blue, protectorates and territories of the founding members in dark blue

The UN was formulated and negotiated among the delegations from the Allied Big Four (the United States, the United Kingdom, the Soviet Union and China) at the Dumbarton Oaks Conference from 21 September 1944 to 7 October 1944 and they agreed on the aims, structure and functioning of the UN.[20][21][22] After months of planning, the UN Conference on International Organization opened in San Francisco, 25 April 1945, attended by 50 governments and a number of non-governmental organizations involved in drafting the UN Charter.[23][24][25] "The heads of the delegations of the sponsoring countries took turns as chairman of the plenary meetings: Anthony Eden, of Britain, Edward Stettinius, of the United States, T. V. Soong, of China, and Vyacheslav Molotov, of the Soviet Union. At the later meetings, Lord Halifax deputized for Mister Eden, Wellington Koo for T. V. Soong, and Mister Gromyko for Mister Molotov."[26] The UN officially came into existence 24 October 1945, upon ratification of the Charter by the five permanent members of the Security Council—France, the Republic of China, the Soviet Union, the UK and the US—and by a majority of the other 46 signatories.[27]

The first meetings of the General Assembly, with 51 nations represented,[b] and the Security Council took place in Methodist Central Hall, Westminster, London beginning on 10 January 1946.[27] The General Assembly selected New York City as the site for the headquarters of the UN, construction began on 14 September 1948 and the facility was completed on 9 October 1952. Its site—like UN headquarters buildings in Geneva, Vienna, and Nairobi—is designated as international territory.[30] The Norwegian Foreign Minister, Trygve Lie, was elected as the first UN Secretary-General.[27]

Cold War era

Dag Hammarskjöld was a particularly active Secretary-General from 1953 until his death in 1961.

Though the UN's primary mandate was peacekeeping, the division between the US and USSR often paralysed the organization, generally allowing it to intervene only in conflicts distant from the Cold War.[31] Two notable exceptions were a Security Council resolution on 7 July 1950 authorizing a US-led coalition to repel the North Korean invasion of South Korea, passed in the absence of the USSR,[27][32] and the signing of the Korean Armistice Agreement in 27 July 1953.[33]

On 29 November 1947, the General Assembly approved a resolution to partition Palestine, approving the creation of the state of Israel.[34] Two years later, Ralph Bunche, a UN official, negotiated an armistice to the resulting conflict.[35] On 7 November 1956, the first UN peacekeeping force was established to end the Suez Crisis;[36] however, the UN was unable to intervene against the USSR's simultaneous invasion of Hungary following that country's revolution.[37]

On 14 July 1960, the UN established United Nations Operation in the Congo (UNOC), the largest military force of its early decades, to bring order to the breakaway State of Katanga, restoring it to the control of the Democratic Republic of the Congo by 11 May 1964.[38] While travelling to meet rebel leader Moise Tshombe during the conflict, Dag Hammarskjöld, often named as one of the UN's most effective Secretaries-General,[39] died in a plane crash; months later he was posthumously awarded the Nobel Peace Prize.[40] In 1964, Hammarskjöld's successor, U Thant, deployed the UN Peacekeeping Force in Cyprus, which would become one of the UN's longest-running peacekeeping missions.[41]

With the spread of decolonization in the 1960s, the organization's membership saw an influx of newly independent nations. In 1960 alone, 17 new states joined the UN, 16 of them from Africa.[36] On 25 October 1971, with opposition from the United States, but with the support of many Third World nations, the mainland, communist People's Republic of China was given the Chinese seat on the Security Council in place of the Republic of China that occupied Taiwan; the vote was widely seen as a sign of waning US influence in the organization.[42] Third World nations organized into the Group of 77 coalition under the leadership of Algeria, which briefly became a dominant power at the UN.[43] On 10 November 1975, a bloc comprising the USSR and Third World nations passed a resolution, over strenuous US and Israeli opposition, declaring Zionism to be racism; the resolution was repealed on 16 December 1991, shortly after the end of the Cold War.[44][45]

With an increasing Third World presence and the failure of UN mediation in conflicts in the Middle East, Vietnam, and Kashmir, the UN increasingly shifted its attention to its ostensibly secondary goals of economic development and cultural exchange.[46] By the 1970s, the UN budget for social and economic development was far greater than its peacekeeping budget.

Post-Cold War

Kofi Annan, Secretary-General from 1997 to 2006
Flags of member nations at the United Nations Headquarters, seen in 2007

After the Cold War, the UN saw a radical expansion in its peacekeeping duties, taking on more missions in ten years than it had in the previous four decades.[47] Between 1988 and 2000, the number of adopted Security Council resolutions more than doubled, and the peacekeeping budget increased more than tenfold.[48][49][50] The UN negotiated an end to the Salvadoran Civil War, launched a successful peacekeeping mission in Namibia, and oversaw democratic elections in post-apartheid South Africa and post-Khmer Rouge Cambodia.[51] In 1991, the UN authorized a US-led coalition that repulsed the Iraqi invasion of Kuwait.[52] Brian Urquhart, Under-Secretary-General from 1971 to 1985, later described the hopes raised by these successes as a "false renaissance" for the organization, given the more troubled missions that followed.[53]

Though the UN Charter had been written primarily to prevent aggression by one nation against another, in the early 1990s the UN faced a number of simultaneous, serious crises within nations such as Somalia, Haiti, Mozambique, and the former Yugoslavia.[54] The UN mission in Somalia was widely viewed as a failure after the US withdrawal following casualties in the Battle of Mogadishu, and the UN mission to Bosnia faced "worldwide ridicule" for its indecisive and confused mission in the face of ethnic cleansing.[55] In 1994, the UN Assistance Mission for Rwanda failed to intervene in the Rwandan genocide amid indecision in the Security Council.[56]

Beginning in the last decades of the Cold War, American and European critics of the UN condemned the organization for perceived mismanagement and corruption.[57] In 1984, US President Ronald Reagan, withdrew his nation's funding from United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization (UNESCO) over allegations of mismanagement, followed by the UK and Singapore.[58][59] Boutros Boutros-Ghali, Secretary-General from 1992 to 1996, initiated a reform of the Secretariat, reducing the size of the organization somewhat.[60][61] His successor, Kofi Annan (1997–2006), initiated further management reforms in the face of threats from the US to withhold its UN dues.[61]

From the late 1990s to the early 2000s, international interventions authorized by the UN took a wider variety of forms. The UN mission in the Sierra Leone Civil War of 1991–2002 was supplemented by British Royal Marines, and the invasion of Afghanistan in 2001 was overseen by NATO.[62] In 2003, the United States invaded Iraq despite failing to pass a UN Security Council resolution for authorization, prompting a new round of questioning of the organization's effectiveness.[63] Under the eighth Secretary-General, Ban Ki-moon, the UN intervened with peacekeepers in crises such as the War in Darfur in Sudan and the Kivu conflict in the Democratic Republic of Congo and sent observers and chemical weapons inspectors to the Syrian Civil War.[64] In 2013, an internal review of UN actions in the final battles of the Sri Lankan Civil War in 2009 concluded that the organization had suffered "systemic failure".[65] In 2010, the organization suffered the worst loss of life in its history, when 101 personnel died in the Haiti earthquake[66]

The Millennium Summit was held in 2000 to discuss the UN's role in the 21st century.[67] The three day meeting was the largest gathering of world leaders in history, and culminated in the adoption by all member states of the Millennium Development Goals (MDGs), a commitment to achieve international development in areas such as poverty reduction, gender equality, and public health. Progress towards these goals, which were to be met by 2015, was ultimately uneven. The 2005 World Summit reaffirmed the UN's focus on promoting development, peacekeeping, human rights, and global security.[68] The Sustainable Development Goals were launched in 2015 to succeed the Millennium Development Goals.[69]

In addition to addressing global challenges, the UN has sought to improve its accountability and democratic legitimacy by engaging more with civil society and fostering a global constituency.[70] In an effort to enhance transparency, in 2016 the organization held its first public debate between candidates for Secretary-General.[71] On 1 January 2017, Portuguese diplomat António Guterres, who previously served as UN High Commissioner for Refugees, became the ninth Secretary-General. Guterres has highlighted several key goals for his administration, including an emphasis on diplomacy for preventing conflicts, more effective peacekeeping efforts, and streamlining the organization to be more responsive and versatile to global needs.[72]

Structure

The UN system is based on five principal organs: the General Assembly, the Security Council, the Economic and Social Council (ECOSOC), the International Court of Justice and the UN Secretariat.[73] A sixth principal organ, the Trusteeship Council, suspended operations on 1 November 1994, upon the independence of Palau, the last remaining UN trustee territory.[74]

Four of the five principal organs are located at the main UN Headquarters in New York City.[75] The International Court of Justice is located in The Hague, while other major agencies are based in the UN offices at Geneva,[76] Vienna,[77] and Nairobi.[78] Other UN institutions are located throughout the world. The six official languages of the UN, used in intergovernmental meetings and documents, are Arabic, Chinese, English, French, Russian, and Spanish.[79] On the basis of the Convention on the Privileges and Immunities of the United Nations, the UN and its agencies are immune from the laws of the countries where they operate, safeguarding the UN's impartiality with regard to the host and member countries.[80]

Below the six organs sit, in the words of the author Linda Fasulo, "an amazing collection of entities and organizations, some of which are actually older than the UN itself and operate with almost complete independence from it".[81] These include specialized agencies, research and training institutions, programmes and funds, and other UN entities.[82]

The UN obeys the Noblemaire principle, which is binding on any organization that belongs to the UN system. This principle calls for salaries that will draw and keep citizens of countries where salaries are highest, and also calls for equal pay for work of equal value independent of the employee's nationality.[83][84] In practice, the ICSC takes reference to the highest-paying national civil service.[85] Staff salaries are subject to an internal tax that is administered by the UN organizations.[83][86]

Principal organs of the United Nations [87]
UN General Assembly
— Deliberative assembly of all UN member states —
UN Secretariat
— Administrative organ of the UN —
International Court of Justice
— Universal court for international law —
UN General Assembly hall
Headquarters of the UN in New York City
International Court of Justice
  • May resolve non-compulsory recommendations to states or suggestions to the Security Council (UNSC);
  • Decides on the admission of new members, following proposal by the UNSC;
  • Adopts the budget;
  • Elects the non-permanent members of the UNSC; all members of ECOSOC; the UN Secretary General (following his/her proposal by the UNSC); and the fifteen judges of the International Court of Justice (ICJ). Each country has one vote.
  • Supports the other UN bodies administratively (for example, in the organization of conferences, the writing of reports and studies and the preparation of the budget);
  • Its chairperson – the UN Secretary General – is elected by the General Assembly for a five-year mandate and is the UN's foremost representative.
  • Decides disputes between states that recognize its jurisdiction;
  • Issues legal opinions;
  • Renders judgment by relative majority. Its fifteen judges are elected by the UN General Assembly for nine-year terms.
UN Security Council
— For international security issues —
UN Economic and Social Council
— For global economic and social affairs —
UN Trusteeship Council
— For administering trust territories (currently inactive) —
UN security council
UN Economic and Social Council
UN Trusteeship Council
  • Responsible for co-operation between states as regards economic and social matters;
  • Co-ordinates co-operation between the UN's numerous specialized agencies;
  • Has 54 members, elected by the General Assembly to serve staggered three-year mandates.
  • Was originally designed to manage colonial possessions that were former League of Nations mandates;
  • Has been inactive since 1994, when Palau, the last trust territory, attained independence.

General Assembly

Mikhail Gorbachev, Soviet general secretary, addressing the UN General Assembly in December 1988

The General Assembly is the main deliberative assembly of the UN. Composed of all UN member states, the assembly meets in regular yearly sessions, but emergency sessions can also be called.[88] The assembly is led by a president, elected from among the member states on a rotating regional basis, and 21 vice-presidents.[89] The first session convened 10 January 1946 in the Methodist Central Hall in London and included representatives of 51 nations.[27]

When the General Assembly decides on important questions such as those on peace and security, admission of new members and budgetary matters, a two-thirds majority of those present and voting is required.[90][91] All other questions are decided by a majority vote. Each member country has one vote. Apart from approval of budgetary matters, resolutions are not binding on the members. The Assembly may make recommendations on any matters within the scope of the UN, except matters of peace and security that are under consideration by the Security Council.[88]

Draft resolutions can be forwarded to the General Assembly by its six main committees:[92]

As well as by the following two committees:

  • General Committee – a supervisory committee consisting of the assembly's president, vice-president, and committee heads
  • Credentials Committee – responsible for determining the credentials of each member nation's UN representatives

Security Council

Colin Powell, the US Secretary of State, demonstrates a vial with alleged Iraqi chemical weapon probes to the UN Security Council on Iraq war hearings, 5 February 2003

The Security Council is charged with maintaining peace and security among countries. While other organs of the UN can only make "recommendations" to member states, the Security Council has the power to make binding decisions that member states have agreed to carry out, under the terms of Charter Article 25.[93] The decisions of the Council are known as United Nations Security Council resolutions.[94]

The Security Council is made up of fifteen member states, consisting of five permanent members—China, France, Russia, the United Kingdom, and the United States—and ten non-permanent members elected for two-year terms by the General Assembly (with end of term date)—Belgium (term ends 2020), Côte d'Ivoire (2019), Dominican Republic (2020), Equatorial Guinea (2019), Germany (2020), Indonesia (2020), Kuwait (2019), Peru (2019), Poland (2019), and South Africa (2020).[95] The five permanent members hold veto power over UN resolutions, allowing a permanent member to block adoption of a resolution, though not debate. The ten temporary seats are held for two-year terms, with five member states per year voted in by the General Assembly on a regional basis.[96] The presidency of the Security Council rotates alphabetically each month.[97]

UN Secretariat

The UN Secretariat is headed by the secretary-general, assisted by the deputy secretary-general and a staff of international civil servants worldwide.[98] It provides studies, information, and facilities needed by UN bodies for their meetings. It also carries out tasks as directed by the Security Council, the General Assembly, the Economic and Social Council, and other UN bodies.[99]

The secretary-general acts as the de facto spokesperson and leader of the UN. The position is defined in the UN Charter as the organization's "chief administrative officer".[100] Article 99 of the charter states that the secretary-general can bring to the Security Council's attention "any matter which in his opinion may threaten the maintenance of international peace and security", a phrase that Secretaries-General since Trygve Lie have interpreted as giving the position broad scope for action on the world stage.[101] The office has evolved into a dual role of an administrator of the UN organization and a diplomat and mediator addressing disputes between member states and finding consensus to global issues.[102]

The secretary-general is appointed by the General Assembly, after being recommended by the Security Council, where the permanent members have veto power. There are no specific criteria for the post, but over the years it has become accepted that the post shall be held for one or two terms of five years.[103] The current Secretary-General is António Guterres, who replaced Ban Ki-moon in 2017.

Secretaries-General of the United Nations[104]
No. Name Country of origin Took office Left office Notes
1 Trygve Lie  Norway 2 February 1946 10 November 1952 Resigned
2 Dag Hammarskjöld  Sweden 10 April 1953 18 September 1961 Died in office
3 U Thant  Burma 30 November 1961 31 December 1971
4 Kurt Waldheim  Austria 1 January 1972 31 December 1981
5 Javier Pérez de Cuéllar  Peru 1 January 1982 31 December 1991
6 Boutros Boutros-Ghali  Egypt 1 January 1992 31 December 1996
7 Kofi Annan  Ghana 1 January 1997 31 December 2006
8 Ban Ki-moon  South Korea 1 January 2007 31 December 2016
9 António Guterres  Portugal 1 January 2017

International Court of Justice

The court ruled that Kosovo's unilateral declaration of independence from Serbia in 2008 did not violate international law.

The International Court of Justice (ICJ), located in The Hague, in the Netherlands, is the primary judicial organ of the UN. Established in 1945 by the UN Charter, the Court began work in 1946 as the successor to the Permanent Court of International Justice. The ICJ is composed of 15 judges who serve 9-year terms and are appointed by the General Assembly; every sitting judge must be from a different nation.[105][106]

It is based in the Peace Palace in The Hague, sharing the building with the Hague Academy of International Law, a private centre for the study of international law. The ICJ's primary purpose is to adjudicate disputes among states. The court has heard cases related to war crimes, illegal state interference, ethnic cleansing, and other issues.[107] The ICJ can also be called upon by other UN organs to provide advisory opinions.[105] It is the only organ that is not located in New York.

Economic and Social Council

The Economic and Social Council (ECOSOC) assists the General Assembly in promoting international economic and social co-operation and development. ECOSOC has 54 members, which are elected by the General Assembly for a three-year term. The president is elected for a one-year term and chosen amongst the small or middle powers represented on ECOSOC. The council has one annual meeting in July, held in either New York or Geneva. Viewed as separate from the specialized bodies it co-ordinates, ECOSOC's functions include information gathering, advising member nations, and making recommendations.[108][109] Owing to its broad mandate of co-ordinating many agencies, ECOSOC has at times been criticized as unfocused or irrelevant.[108][110]

ECOSOC's subsidiary bodies include the United Nations Permanent Forum on Indigenous Issues, which advises UN agencies on issues relating to indigenous peoples; the United Nations Forum on Forests, which co-ordinates and promotes sustainable forest management; the United Nations Statistical Commission, which co-ordinates information-gathering efforts between agencies; and the Commission on Sustainable Development, which co-ordinates efforts between UN agencies and NGOs working towards sustainable development. ECOSOC may also grant consultative status to non-governmental organizations;[108] by 2004, more than 2,200 organizations had received this status.[111]

Specialized agencies

The UN Charter stipulates that each primary organ of the United Nations can establish various specialized agencies to fulfil its duties.[112] Some best-known agencies are the International Atomic Energy Agency, the Food and Agriculture Organization, UNESCO (United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization), the World Bank, and the World Health Organization (WHO). The UN performs most of its humanitarian work through these agencies. Examples include mass vaccination programmes (through WHO), the avoidance of famine and malnutrition (through the work of the WFP), and the protection of vulnerable and displaced people (for example, by UNHCR).[113]

Organizations and specialized agencies of the United Nations
No. Acronym Agency Headquarters Head Established in
1 FAO Food and Agriculture Organization Italy Rome, Italy Brazil José Graziano da Silva 1945
2 IAEA International Atomic Energy Agency Austria Vienna, Austria Japan Yukiya Amano 1957
3 ICAO International Civil Aviation Organization Canada Montreal, Quebec, Canada China Fang Liu 1947
4 IFAD International Fund for Agricultural Development Italy Rome, Italy Nigeria Kanayo F. Nwanze 1977
5 ILO International Labour Organization Switzerland Geneva, Switzerland United Kingdom Guy Ryder 1946 (1919)
6 IMO International Maritime Organization United Kingdom London, United Kingdom South Korea Kitack Lim 1948
7 IMF International Monetary Fund United States Washington, D.C., United States France Christine Lagarde 1945 (1944)
8 ITU International Telecommunication Union Switzerland Geneva, Switzerland China Houlin Zhao 1947 (1865)
9 UNESCO United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization France Paris, France France Audrey Azoulay 1946
10 UNIDO United Nations Industrial Development Organization Austria Vienna, Austria China Li Yong 1967
11 UNWTO World Tourism Organization Spain Madrid, Spain Jordan Taleb Rifai 1974
12 UPU Universal Postal Union Switzerland Bern, Switzerland Kenya Bishar Abdirahman Hussein 1947 (1874)
13 WBG World Bank Group United States Washington, D.C., United States United States David Malpass (President)
Bulgaria Kristalina Georgieva (CEO)
1945 (1944)
14 WFP World Food Programme Italy Rome, Italy United States David Beasley 1963
15 WHO World Health Organization Switzerland Geneva, Switzerland Ethiopia Tedros Adhanom 1948
16 WIPO World Intellectual Property Organization Switzerland Geneva, Switzerland Australia Francis Gurry 1974
17 WMO World Meteorological Organization Switzerland Geneva, Switzerland Finland Petteri Taalas (Secretary-General)
France Michel Jarraud (President)
1950 (1873)

Membership

With the addition of South Sudan 14 July 2011,[114] there are 193 UN member states, including all undisputed independent states apart from Vatican City.[115][c] The UN Charter outlines the rules for membership:

  1. Membership in the United Nations is open to all other peace-loving states that accept the obligations contained in the present Charter and, in the judgment of the Organization, are able and willing to carry out these obligations.
  2. The admission of any such state to membership in the United Nations will be effected by a decision of the General Assembly upon the recommendation of the Security Council. Chapter II, Article 4.[116]

In addition, there are two non-member observer states of the United Nations General Assembly: the Holy See (which holds sovereignty over Vatican City) and the State of Palestine.[117] The Cook Islands and Niue, both states in free association with New Zealand, are full members of several UN specialized agencies and have had their "full treaty-making capacity" recognized by the Secretariat.[118]

Group of 77

The Group of 77 (G77) at the UN is a loose coalition of developing nations, designed to promote its members' collective economic interests and create an enhanced joint negotiating capacity in the UN. Seventy-seven nations founded the organization, but by November 2013 the organization had since expanded to 133 member countries.[119] The group was founded 15 June 1964 by the "Joint Declaration of the Seventy-Seven Countries" issued at the United Nations Conference on Trade and Development (UNCTAD). The group held its first major meeting in Algiers in 1967, where it adopted the Charter of Algiers and established the basis for permanent institutional structures.[120] With the adoption of the New International Economic Order by developing countries in the 1970s, the work of the G77 spread throughout the UN system.

Objectives

Peacekeeping and security

Bolivian "Blue Helmet" at an exercise in Chile, 21 October 2002

The UN, after approval by the Security Council, sends peacekeepers to regions where armed conflict has recently ceased or paused to enforce the terms of peace agreements and to discourage combatants from resuming hostilities. Since the UN does not maintain its own military, peacekeeping forces are voluntarily provided by member states. These soldiers are sometimes nicknamed "Blue Helmets" for their distinctive gear.[121][122] The peacekeeping force as a whole received the Nobel Peace Prize in 1988.[123]

In September 2013, the UN had peacekeeping soldiers deployed on 15 missions. The largest was the United Nations Organization Stabilization Mission in the Democratic Republic of the Congo (MONUSCO), which included 20,688 uniformed personnel. The smallest, United Nations Military Observer Group in India and Pakistan (UNMOGIP), included 42 uniformed personnel responsible for monitoring the ceasefire in Jammu and Kashmir. UN peacekeepers with the United Nations Truce Supervision Organization (UNTSO) have been stationed in the Middle East since 1948, the longest-running active peacekeeping mission.[124]

A study by the RAND Corporation in 2005 found the UN to be successful in two out of three peacekeeping efforts. It compared efforts at nation-building by the UN to those of the United States, and found that seven out of eight UN cases are at peace, as compared with four out of eight US cases at peace.[125] Also in 2005, the Human Security Report documented a decline in the number of wars, genocides, and human rights abuses since the end of the Cold War, and presented evidence, albeit circumstantial, that international activism—mostly spearheaded by the UN—has been the main cause of the decline in armed conflict in that period.[126] Situations in which the UN has not only acted to keep the peace but also intervened include the Korean War (1950–53) and the authorization of intervention in Iraq after the Gulf War (1990–91).[127]

The UN Buffer Zone in Cyprus was established in 1974 following the Turkish invasion of Cyprus.

The UN has also drawn criticism for perceived failures. In many cases, member states have shown reluctance to achieve or enforce Security Council resolutions. Disagreements in the Security Council about military action and intervention are seen as having failed to prevent the Bangladesh genocide in 1971,[128] the Cambodian genocide in the 1970s,[129] and the Rwandan genocide in 1994.[130] Similarly, UN inaction is blamed for failing to either prevent the Srebrenica massacre in 1995 or complete the peacekeeping operations in 1992–93 during the Somali Civil War.[131] UN peacekeepers have also been accused of child rape, soliciting prostitutes, and sexual abuse during various peacekeeping missions in the Democratic Republic of the Congo,[132] Haiti,[133] Liberia,[134] Sudan and what is now South Sudan,[135] Burundi, and Ivory Coast.[136] Scientists cited UN peacekeepers from Nepal as the likely source of the 2010–13 Haiti cholera outbreak, which killed more than 8,000 Haitians following the 2010 Haiti earthquake.[137]

In addition to peacekeeping, the UN is also active in encouraging disarmament. Regulation of armaments was included in the writing of the UN Charter in 1945 and was envisioned as a way of limiting the use of human and economic resources for their creation.[93] The advent of nuclear weapons came only weeks after the signing of the charter, resulting in the first resolution of the first General Assembly meeting calling for specific proposals for "the elimination from national armaments of atomic weapons and of all other major weapons adaptable to mass destruction".[138] The UN has been involved with arms-limitation treaties, such as the Outer Space Treaty (1967), the Treaty on the Non-Proliferation of Nuclear Weapons (1968), the Seabed Arms Control Treaty (1971), the Biological Weapons Convention (1972), the Chemical Weapons Convention (1992), and the Ottawa Treaty (1997), which prohibits landmines.[139] Three UN bodies oversee arms proliferation issues: the International Atomic Energy Agency, the Organisation for the Prohibition of Chemical Weapons, and the Comprehensive Nuclear-Test-Ban Treaty Organization Preparatory Commission.[140]

Human rights

One of the UN's primary purposes is "promoting and encouraging respect for human rights and for fundamental freedoms for all without distinction as to race, sex, language, or religion", and member states pledge to undertake "joint and separate action" to protect these rights.[112][141]

In 1948, the General Assembly adopted a Universal Declaration of Human Rights, drafted by a committee headed by American diplomat and activist Eleanor Roosevelt, and including the French lawyer René Cassin. The document proclaims basic civil, political, and economic rights common to all human beings, though its effectiveness towards achieving these ends has been disputed since its drafting.[142] The Declaration serves as a "common standard of achievement for all peoples and all nations" rather than a legally binding document, but it has become the basis of two binding treaties, the 1966 International Covenant on Civil and Political Rights and International Covenant on Economic, Social and Cultural Rights.[143] In practice, the UN is unable to take significant action against human rights abuses without a Security Council resolution, though it does substantial work in investigating and reporting abuses.[144]

In 1979, the General Assembly adopted the Convention on the Elimination of All Forms of Discrimination against Women, followed by the Convention on the Rights of the Child in 1989.[145] With the end of the Cold War, the push for human rights action took on new impetus.[146] The United Nations Commission on Human Rights was formed in 1993 to oversee human rights issues for the UN, following the recommendation of that year's World Conference on Human Rights. Jacques Fomerand, a scholar of the UN, describes this organization's mandate as "broad and vague", with only "meagre" resources to carry it out.[147] In 2006, it was replaced by a Human Rights Council consisting of 47 nations.[148] Also in 2006, the General Assembly passed a Declaration on the Rights of Indigenous Peoples,[149] and in 2011 it passed its first resolution recognizing the rights of LGBT people.[150]

Other UN bodies responsible for women's rights issues include United Nations Commission on the Status of Women, a commission of ECOSOC founded in 1946; the United Nations Development Fund for Women, created in 1976; and the United Nations International Research and Training Institute for the Advancement of Women, founded in 1979.[151] The UN Permanent Forum on Indigenous Issues, one of three bodies with a mandate to oversee issues related to indigenous peoples, held its first session in 2002.[152]

Economic development and humanitarian assistance

Millennium Development Goals[153]

  1. Eradicate extreme poverty and hunger
  2. Achieve universal primary education
  3. Promote gender equality and empower women
  4. Reduce child mortality
  5. Improve maternal health
  6. Combat HIV/AIDS, malaria, and other diseases
  7. Ensure environmental sustainability
  8. Develop a global partnership for development

Another primary purpose of the UN is "to achieve international co-operation in solving international problems of an economic, social, cultural, or humanitarian character".[141] Numerous bodies have been created to work towards this goal, primarily under the authority of the General Assembly and ECOSOC.[154] In 2000, the 192 UN member states agreed to achieve eight Millennium Development Goals by 2015.[155] The Sustainable Development Goals were launched in 2015 to succeed the Millennium Development Goals.[69] The SDGs have an associated financing framework called the Addis Ababa Action Agenda.

The UN Development Programme (UNDP), an organization for grant-based technical assistance founded in 1945, is one of the leading bodies in the field of international development. The organization also publishes the UN Human Development Index, a comparative measure ranking countries by poverty, literacy, education, life expectancy, and other factors.[156][157] The Food and Agriculture Organization (FAO), also founded in 1945, promotes agricultural development and food security.[158] UNICEF (the United Nations Children's Fund) was created in 1946 to aid European children after the Second World War and expanded its mission to provide aid around the world and to uphold the Convention on the Rights of the Child.[159][160]

Three former directors of the Global Smallpox Eradication Programme reading the news that smallpox has been globally eradicated in 1980

The World Bank Group and International Monetary Fund (IMF) are independent, specialized agencies and observers within the UN framework, according to a 1947 agreement. They were initially formed separately from the UN through the Bretton Woods Agreement in 1944.[161] The World Bank provides loans for international development, while the IMF promotes international economic co-operation and gives emergency loans to indebted countries.[162]

In Jordan, UNHCR remains responsible for the Syrian refugees and the Zaatari refugee camp.

The World Health Organization (WHO), which focuses on international health issues and disease eradication, is another of the UN's largest agencies. In 1980, the agency announced that the eradication of smallpox had been completed. In subsequent decades, WHO largely eradicated polio, river blindness, and leprosy.[163] The Joint United Nations Programme on HIV/AIDS (UNAIDS), begun in 1996, co-ordinates the organization's response to the AIDS epidemic.[164] The UN Population Fund, which also dedicates part of its resources to combating HIV, is the world's largest source of funding for reproductive health and family planning services.[165]

Along with the International Red Cross and Red Crescent Movement, the UN often takes a leading role in co-ordinating emergency relief.[166] The World Food Programme (WFP), created in 1961, provides food aid in response to famine, natural disasters, and armed conflict. The organization reports that it feeds an average of 90 million people in 80 nations each year.[166][167] The Office of the United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR), established in 1950, works to protect the rights of refugees, asylum seekers, and stateless people.[168] UNHCR and WFP programmes are funded by voluntary contributions from governments, corporations, and individuals, though the UNHCR's administrative costs are paid for by the UN's primary budget.[169]

Other

Since the UN's creation, over 80 colonies have attained independence. The General Assembly adopted the Declaration on the Granting of Independence to Colonial Countries and Peoples in 1960 with no votes against but abstentions from all major colonial powers. The UN works towards decolonization through groups including the UN Committee on Decolonization, created in 1962.[170] The committee lists seventeen remaining "Non-Self-Governing Territories", the largest and most populous of which is Western Sahara.[171]

Beginning with the formation of the UN Environmental Programme (UNEP) in 1972, the UN has made environmental issues a prominent part of its agenda. A lack of success in the first two decades of UN work in this area led to the 1992 Earth Summit in Rio de Janeiro, Brazil, which sought to give new impetus to these efforts.[172] In 1988, the UNEP and the World Meteorological Organization (WMO), another UN organization, established the Intergovernmental Panel on Climate Change, which assesses and reports on research on global warming.[173] The UN-sponsored Kyoto Protocol, signed in 1997, set legally binding emissions reduction targets for ratifying states.[174]

The UN also declares and co-ordinates international observances, periods of time to observe issues of international interest or concern. Examples include World Tuberculosis Day, Earth Day, and the International Year of Deserts and Desertification.[175]

Funding

Top 25 contributors to the United Nations budget for the period 2019–2021[176]
Member state Contribution
(% of UN budget)
 United States
22.000
 China
12.005
 Japan
8.564
 Germany
6.090
 United Kingdom
4.567
 France
4.427
 Italy
3.307
 Brazil
2.948
 Canada
2.734
 Russia
2.405
 South Korea
2.267
 Australia
2.210
 Spain
2.146
 Turkey
1.371
 Netherlands
1.356
 Mexico
1.292
 Saudi Arabia
1.172
  Switzerland
1.151
 Argentina
0.915
 Sweden
0.906
 India
0.834
 Belgium
0.821
 Poland
0.802
 Algeria
0.788
 Norway
0.754

The UN is financed from assessed and voluntary contributions from member states. The General Assembly approves the regular budget and determines the assessment for each member. This is broadly based on the relative capacity of each country to pay, as measured by its gross national income (GNI), with adjustments for external debt and low per capita income.[177] The two-year budget for 2012–13 was $5.512 billion in total.[178]

The Assembly has established the principle that the UN should not be unduly dependent on any one member to finance its operations. Thus, there is a "ceiling" rate, setting the maximum amount that any member can be assessed for the regular budget. In December 2000, the Assembly revised the scale of assessments in response to pressure from the United States. As part of that revision, the regular budget ceiling was reduced from 25% to 22%.[179] For the least developed countries (LDCs), a ceiling rate of 0.01% is applied.[177] In addition to the ceiling rates, the minimum amount assessed to any member nation (or "floor" rate) is set at 0.001% of the UN budget ($55,120 for the two year budget 2013–2014).[180]

A large share of the UN's expenditure addresses its core mission of peace and security, and this budget is assessed separately from the main organizational budget.[181] The peacekeeping budget for the 2015–16 fiscal year was $8.27 billion, supporting 82,318 troops deployed in 15 missions around the world.[124] UN peace operations are funded by assessments, using a formula derived from the regular funding scale that includes a weighted surcharge for the five permanent Security Council members, who must approve all peacekeeping operations. This surcharge serves to offset discounted peacekeeping assessment rates for less developed countries. the largest contributors for the UN peacekeeping financial operations for the period 2019–2021 are : the United States 27.89% China 15.21%, Japan 8.56%, Germany 6.09% , the United Kingdom 5.78%, France 5.61%, Italy 3.30% and the Russian Federation 3.04%. A/73/350/Add.1 - E - A/73/350/Add.1

Special UN programmes not included in the regular budget, such as UNICEF and the World Food Programme, are financed by voluntary contributions from member governments, corporations, and private individuals.[182][183]

Evaluations, awards, and criticism

The 2001 Nobel Peace Prize to the UN—diploma in the lobby of the UN Headquarters in New York City

A number of agencies and individuals associated with the UN have won the Nobel Peace Prize in recognition of their work. Two Secretaries-General, Dag Hammarskjöld and Kofi Annan, were each awarded the prize (in 1961 and 2001, respectively), as were Ralph Bunche (1950), a UN negotiator, René Cassin (1968), a contributor to the Universal Declaration of Human Rights, and the US Secretary of State Cordell Hull (1945), the latter for his role in the organization's founding. Lester B. Pearson, the Canadian Secretary of State for External Affairs, was awarded the prize in 1957 for his role in organizing the UN's first peacekeeping force to resolve the Suez Crisis. UNICEF won the prize in 1965, the International Labour Organization in 1969, the UN Peace-Keeping Forces in 1988, the International Atomic Energy Agency (which reports to the UN) in 2005, and the UN-supported Organisation for the Prohibition of Chemical Weapons in 2013. The UN High Commissioner for Refugees was awarded in 1954 and 1981, becoming one of only two recipients to win the prize twice. The UN as a whole was awarded the prize in 2001, sharing it with Annan.[184] In 2007, IPCC received the prize "for their efforts to build up and disseminate greater knowledge about man-made climate change, and to lay the foundations for the measures that are needed to counteract such change."[185]

Marking of the UN's 70th anniversary – Budapest, 2015

Since its founding, there have been many calls for reform of the UN but little consensus on how to do so. Some want the UN to play a greater or more effective role in world affairs, while others want its role reduced to humanitarian work. There have also been numerous calls for the UN Security Council's membership to be increased, for different ways of electing the UN's Secretary-General, and for a UN Parliamentary Assembly. Jacques Fomerand states the most enduring divide in views of the UN is "the North–South split" between richer Northern nations and developing Southern nations. Southern nations tend to favour a more empowered UN with a stronger General Assembly, allowing them a greater voice in world affairs, while Northern nations prefer an economically laissez-faire UN that focuses on transnational threats such as terrorism.[186]

After World War II, the French Committee of National Liberation was late to be recognized by the US as the government of France, and so the country was initially excluded from the conferences that created the new organization. The future French president Charles de Gaulle criticized the UN, famously calling it a machin ("contraption"), and was not convinced that a global security alliance would help maintain world peace, preferring direct defence treaties between countries.[187] Throughout the Cold War, both the US and USSR repeatedly accused the UN of favouring the other. In 1953, the USSR effectively forced the resignation of Trygve Lie, the Secretary-General, through its refusal to deal with him, while in the 1950s and 1960s, a popular US bumper sticker read, "You can't spell communism without U.N."[188] In a sometimes-misquoted statement, President George W. Bush stated in February 2003 (referring to UN uncertainty towards Iraqi provocations under the Saddam Hussein regime) that "free nations will not allow the UN to fade into history as an ineffective, irrelevant debating society."[189][190][191] In contrast, the French President, François Hollande, stated in 2012 that "France trusts the United Nations. She knows that no state, no matter how powerful, can solve urgent problems, fight for development and bring an end to all crises ... France wants the UN to be the centre of global governance."[192] Critics such as Dore Gold, an Israeli diplomat, Robert S. Wistrich, a British scholar, Alan Dershowitz, an American legal scholar, Mark Dreyfus, an Australian politician, and the Anti-Defamation League consider UN attention to Israel's treatment of Palestinians to be excessive.[193] In September 2015, Saudi Arabia's Faisal bin Hassan Trad has been elected Chair of the UN Human Rights Council panel that appoints independent experts,[194] a move criticized by human rights groups.[195][196]

Since 1971, the Republic of China on Taiwan has been excluded from the UN and since then has always been rejected in new applications. Taiwanese citizens are also not allowed to enter the buildings of the United Nations with ROC passports. In this way, critics agree that the UN is failing its own development goals and guidelines. This criticism also brought pressure from the People's Republic of China, which regards the territories administered by the ROC as their own territory.[197][198]

Critics have also accused the UN of bureaucratic inefficiency, waste, and corruption. In 1976, the General Assembly established the Joint Inspection Unit to seek out inefficiencies within the UN system. During the 1990s, the US withheld dues citing inefficiency and only started repayment on the condition that a major reforms initiative was introduced. In 1994, the Office of Internal Oversight Services (OIOS) was established by the General Assembly to serve as an efficiency watchdog.[199] In 1994, former Special Representative of the Secretary-General of the UN to Somalia Mohamed Sahnoun published "Somalia: The Missed Opportunities",[200] a book in which he analyses the reasons for the failure of the 1992 UN intervention in Somalia, showing that, between the start of the Somali civil war in 1988 and the fall of the Siad Barre regime in January 1991, the UN missed at least three opportunities to prevent major human tragedies; when the UN tried to provide humanitarian assistance, they were totally outperformed by NGOs, whose competence and dedication sharply contrasted with the UN's excessive caution and bureaucratic inefficiencies. If radical reform was not undertaken, warned Mohamed Sahnoun, then the UN would continue to respond to such crisis with inept improvization.[201] In 2004, the UN faced accusations that its recently ended Oil-for-Food Programme—in which Iraq had been allowed to trade oil for basic needs to relieve the pressure of sanctions—had suffered from widespread corruption, including billions of dollars of kickbacks. An independent inquiry created by the UN found that many of its officials had been involved, as well as raising "significant" questions about the role of Kojo Annan, the son of Kofi Annan.[202]

In evaluating the UN as a whole, Jacques Fomerand writes that the "accomplishments of the United Nations in the last 60 years are impressive in their own terms. Progress in human development during the 20th century has been dramatic and the UN and its agencies have certainly helped the world become a more hospitable and livable place for millions."[203] Evaluating the first 50 years of the UN's history, the author Stanley Meisler writes that "the United Nations never fulfilled the hopes of its founders, but it accomplished a great deal nevertheless", citing its role in decolonization and its many successful peacekeeping efforts.[204] The British historian Paul Kennedy states that while the organization has suffered some major setbacks, "when all its aspects are considered, the UN has brought great benefits to our generation and ... will bring benefits to our children's and grandchildren's generations as well."[205]

Other

The United Nations has inspired the extracurricular activity Model United Nations (MUN). MUN is a simulation of United Nations activity based on the UN agenda and following UN procedure. MUN is usually attended by high school and university students who organize conferences to simulate the various UN committees to discuss important issues of the day. [206] Today Model United Nations educates tens of thousands on United Nations activity around the world. Model United Nations has many famous and notable alumni, such as former Secretary-General of the United Nations Ban Ki-moon.[207]

See also

Notes

  1. ^ Roosevelt suggested the name as an alternative to the name "Associated Powers." The British Prime Minister, Winston Churchill, accepted it, noting that the phase was used by Lord Byron in the poem Childe Harold's Pilgrimage (Stanza 35).
  2. ^ Poland had not been represented among the fifty nations at the San Francisco conference due to the reluctance of the Western superpowers to recognize its post-war communist government. However, the Charter was later amended to list Poland as a founding member, and Poland ratified the Charter on 16 October 1945.[28][29]
  3. ^ For details on Vatican City's status, see Holy See and the United Nations.

References

Citations

  1. ^ Official Languages Archived 12 July 2015 at the Wayback Machine, www.un.org. Retrieved 22 May 2015.
  2. ^ "Charter of UN Chapter I". www.un.org. 17 June 2015. Archived from the original on 28 October 2017. Retrieved 22 November 2018.
  3. ^ "Nat Geo UN". www.nationalgeographic.org. 23 December 2012. Archived from the original on 27 April 2017. Retrieved 27 April 2017.
  4. ^ "UN Objectives". www.un.org. Archived from the original on 22 November 2018. Retrieved 22 November 2018.
  5. ^ "UN Early years of the Cold War". peacekeeping.un.org. Archived from the original on 22 November 2018. Retrieved 22 November 2018.
  6. ^ "UN Decolonization". www.un.org. 10 February 2016. Archived from the original on 22 November 2018. Retrieved 22 November 2018.
  7. ^ "Post Cold War UN". peacekeeping.un.org. Archived from the original on 22 November 2018. Retrieved 22 November 2018.
  8. ^ "Red Cross-History-Objective". International Committee of the Red Cross. 11 September 2017. Archived from the original on 23 June 2018. Retrieved 28 November 2018.
  9. ^ "League of Nations instituted". www.history.com. Archived from the original on 4 December 2018. Retrieved 3 December 2018.
  10. ^ "League of Nations and Manchuria invasion". www.johndclare.net. Archived from the original on 27 November 2018. Retrieved 30 November 2018.
  11. ^ "League of Nations and Italo-Ethiopian War". johndclare.net. Archived from the original on 13 August 2018. Retrieved 3 December 2018.
  12. ^ "Why the League failed". johndclare.net. Archived from the original on 3 August 2018. Retrieved 3 December 2018.
  13. ^ Hoopes & Brinkley 2000, pp. 1–55.
  14. ^ Urquhart, Brian (16 July 1998). "Looking for the Sheriff". New York Review of Books. Archived from the original on 26 June 2018. Retrieved 14 February 2007.
  15. ^ "1942: Declaration of The United Nations". United Nations. Archived from the original on 8 November 2015. Retrieved 1 July 2015.
  16. ^ Roll, David (4 January 2013). The Hopkins Touch: Harry Hopkins and the Forging of the Alliance to Defeat Hitler. pp. 172–175. ISBN 978-0199891955.
  17. ^ Sherwood 1948, pp. 447–453.
  18. ^ Osmańczyk 2004, p. 2445.
  19. ^ Schlesinger 2003.
  20. ^ Bohlen, C.E. (1973). Witness to History, 1929–1969. New York. p. 159.
  21. ^ Video: Allies Study Post-War Security Etc. (1944). Universal Newsreel. 1944. Archived from the original on 4 December 2014. Retrieved 28 November 2014.
  22. ^ "UN Milestone Dumbarton Oaks Conference". www.un.org. 4 August 2015. Archived from the original on 3 November 2018. Retrieved 22 November 2018.
  23. ^ "Charter of the United Nations|United Nations". www.un.org. 10 August 2015. Archived from the original on 4 February 2017. Retrieved 29 December 2016.
  24. ^ "History of the United Nations|United Nations". www.un.org. 21 August 2015. Archived from the original on 7 January 2017. Retrieved 29 December 2016.
  25. ^ "San Francisco – the birthplace of the United Nations". San Francisco Chronicle. Archived from the original on 29 December 2016. Retrieved 29 December 2016.
  26. ^ "1945: The San Francisco Conference". United Nations. Archived from the original on 12 January 2017. Retrieved 1 July 2015.
  27. ^ a b c d e "UN Milestones 1941-1950". www.un.org. 4 August 2015. Archived from the original on 27 October 2017. Retrieved 1 November 2017.
  28. ^ Grant 2009, pp. 25–26.
  29. ^ "Poland and the United Nations". Ministry of Foreign Affairs of the Republic of Poland. Archived from the original on 3 December 2013. Retrieved 29 November 2013.
  30. ^ Fomerand 2009, pp. 149–151.
  31. ^ Meisler 1995, p. 35.
  32. ^ Meisler 1995, pp. 58–59.
  33. ^ "UN Milestones Korean War". www.un.org. 4 August 2015. Archived from the original on 3 November 2018. Retrieved 22 November 2018.
  34. ^ "Creation of Israel". www.nytimes.com. 29 November 2011. Archived from the original on 22 November 2018. Retrieved 22 November 2018.
  35. ^ Meisler 1995, pp. 51–54.
  36. ^ a b "UN Milestones 1951-1960". www.un.org. 6 August 2015. Archived from the original on 26 October 2017. Retrieved 1 November 2017.
  37. ^ Meisler 1995, pp. 114.
  38. ^ Meisler 1995, pp. 115–134.
  39. ^ See Meisler, p. 76; Kennedy, p. 60; Fasulo, pp. 17, 20
  40. ^ Meisler 1995, pp. 127–128, 134.
  41. ^ Meisler 1995, pp. 156–157.
  42. ^ Meisler 1995, pp. 195–197.
  43. ^ Meisler 1995, pp. 208–210.
  44. ^ Meisler 1995, pp. 204–226, 213, 220–221.
  45. ^ "A/RES/3379 (XXX) of 10 November 1975". Archived from the original on 6 December 2012.
  46. ^ Meisler 1995, pp. 167–168, 224–225.
  47. ^ Meisler 1995, p. 286.
  48. ^ "Is China contributing to the United Nations' mission?". CSIS China Power. 7 March 2016. Archived from the original on 20 September 2016. Retrieved 25 August 2016.
  49. ^ Fasulo, p. 43; Meisler, p. 334
  50. ^ Renner, Michael. "Peacekeeping Operations Expenditures: 1947–2005" (PDF). Global Policy Forum. Archived (PDF) from the original on 30 March 2017. Retrieved 4 January 2014.
  51. ^ Meisler, pp. 252–56
  52. ^ Meisler 1995, pp. 264–277.
  53. ^ Meisler 1995, p. 334.
  54. ^ Kennedy 2007, pp. 66–67.
  55. ^ For quotation "worldwide ridicule", see Meisler, p. 293; for description of UN missions in Somalia and Bosnia, see Meisler, pp. 312–29.
  56. ^ Kennedy 2007, p. 104.
  57. ^ Meisler 1995, pp. 226–227.
  58. ^ Meisler 1995, pp. 234–237.
  59. ^ Lewis, Paul (6 August 1996). "Jean Gerard, 58, Reagan Envoy Who Led U.S. to Leave Unesco". New York Times. Archived from the original on 21 January 2014. Retrieved 6 January 2014.
  60. ^ Meisler 1995, pp. 285–286.
  61. ^ a b "Are UN reforms just reshuffling of the deck?". New Straits Times. 16 January 1998. Archived from the original on 6 September 2015. Retrieved 5 November 2013.
  62. ^ Kennedy 2007, pp. 110–111.
  63. ^ Kennedy 2007, p. 111.
  64. ^ Smith-Spark, Laura (8 October 2013). "Syria: Chemical weapons team faces many dangers, says UN chief Ban". CNN. Archived from the original on 2 December 2013. Retrieved 18 November 2013.
  65. ^ "UN failed during final days of Lankan ethnic war: Ban Ki-moon". FirstPost. Press Trust of India. 25 September 2013. Archived from the original on 30 October 2013. Retrieved 5 November 2013.
  66. ^ "UN Milestones 2001-2010". www.un.org. 21 August 2015. Archived from the original on 6 November 2017. Retrieved 1 November 2017.
  67. ^ "UN summit agenda; The largest gathering of world leaders in history meets in New York to discuss the role of the United Nations in the 21st century". BBC News. 7 December 2000. Archived from the original on 7 July 2007. Retrieved 22 November 2006.
  68. ^ "2005 World Summit Outcome" (PDF). United Nations. Archived (PDF) from the original on 9 November 2017. Retrieved 1 November 2017.
  69. ^ a b "Sustainable Development Goals". Un.org. Archived from the original on 2 November 2017. Retrieved 2 November 2017.
  70. ^ "Communicating to a global constituency: UN Day in Paris". unu.edu. United Nations University. Archived from the original on 24 November 2016. Retrieved 24 November 2016.
  71. ^ Falk, Pamela. "Can U.N. regain trust with an experiment in transparency?". www.cbsnews.com. CBS News. Archived from the original on 25 November 2016. Retrieved 24 November 2016.
  72. ^ Guterres, António (9 January 2017). "U.N. SECRETARY-GENERAL ANTÓNIO GUTERRES: MY VISION FOR REVITALIZING THE UNITED NATIONS". Newsweek.com. Newsweek. Archived from the original on 12 January 2017. Retrieved 13 January 2017.
  73. ^ Fasulo 2004, pp. 3–4.
  74. ^ Fasulo 2004, p. 8.
  75. ^ "United Nations Visitors Centre". United Nations. 2017. Archived from the original on 6 November 2017. Retrieved 2 November 2017.
  76. ^ "United Nations Office at Geneva". United Nations Office at Geneva. Archived from the original on 30 October 2013. Retrieved 6 November 2013.
  77. ^ "Welcome to the United Nations Office at Vienna!". United Nations Office at Vienna. Archived from the original on 5 November 2013. Retrieved 6 November 2013.
  78. ^ "Welcome to the United Nations Office at Nairobi". United Nations Office at Nairobi. Archived from the original on 25 February 2011. Retrieved 6 November 2013.
  79. ^ "General Assembly of the United Nations – Rules of Procedure". UN Department for General Assembly. Archived from the original on 19 December 2010. Retrieved 15 December 2010.
  80. ^ "Jerusalem Court: No Immunity for UN Employee for Private Acts—Diplomatic/Consular Law and Sovereign Immunity in Israel". Diplomaticlaw.com. 23 March 2009. Archived from the original on 28 June 2012. Retrieved 27 April 2010.
  81. ^ Fasulo 2004, p. 4.
  82. ^ Fasulo 2004, pp. 4–7.
  83. ^ a b Salaries Archived 3 July 2015 at the Wayback Machine, United Nations website
  84. ^ ILO: Noblemaire principle Archived 14 August 2014 at the Wayback Machine, Judgement 986, consideration 7, and Judgment 831, Consideration 1.
  85. ^ The Noblemaire principle Archived 17 May 2017 at the Wayback Machine, ICSC
  86. ^ Americans Working at the U.N Archived 22 April 2017 at the Wayback Machine, World, New York Times, 28 September 2009
  87. ^ "UN Charter: Chapter III". United Nations. Retrieved 2 November 2017.
  88. ^ a b Fomerand 2009, pp. 131–133.
  89. ^ Fasulo 2004, pp. 69–70.
  90. ^ "Main Organs". 18 November 2014. Archived from the original on 16 November 2018. Retrieved 21 November 2018.
  91. ^ "General Assembly of the United Nations: Rules of Procedure: XII – Plenary Meetings". United Nations. Archived from the original on 13 January 2012. Retrieved 4 December 2013. Decisions of the General Assembly on important questions shall be made by a two-thirds majority of the members present and voting. These questions shall include: recommendations with respect to the maintenance of international peace and security, the election of the non-permanent members of the Security Council, the election of the members of the Economic and Social Council, the election of members of the Trusteeship Council in accordance with paragraph 1 c of Article 86 of the Charter, the admission of new Members to the United Nations, the suspension of the rights and privileges of membership, the expulsion of Members, questions relating to the operation of the trusteeship system, and budgetary questions.
  92. ^ Fasulo 2004, pp. 70–73.
  93. ^ a b "United Nations Charter: Chapter V". United Nations. 17 June 2015. Archived from the original on 3 November 2017. Retrieved 2 November 2017.
  94. ^ Fasulo 2004, pp. 39–43.
  95. ^ "Members of the United Nations Security Council". United Nations. Archived from the original on 14 August 2018. Retrieved 26 August 2018.
  96. ^ Fasulo 2004, pp. 40–41.
  97. ^ "Security Council Presidency in 2017". United Nations. Archived from the original on 12 October 2013. Retrieved 2 November 2017.
  98. ^ Fasulo 2004, p. 21.
  99. ^ Fomerand 2009, p. 285.
  100. ^ "United Nations Charter: Chapter XV". United Nations. 17 June 2015. Archived from the original on 7 November 2017. Retrieved 2 November 2017.
  101. ^ Meisler 1995, pp. 31–32.
  102. ^ Kennedy 2007, pp. 59–62.
  103. ^ "Appointment Process". United Nations. 22 April 2015. Archived from the original on 15 April 2016. Retrieved 2 November 2017.
  104. ^ "Former Secretaries-General". United Nations. Archived from the original on 17 October 2013. Retrieved 6 November 2013.
  105. ^ a b Fomerand 2009, p. 183.
  106. ^ Fasulo 2004, pp. 100–101.
  107. ^ "The Court". International Court of Justice. Archived from the original on 9 September 2018. Retrieved 2 November 2017.
  108. ^ a b c Fomerand 2009, pp. 103–104.
  109. ^ "About ECOSOC". ECOSOC. Archived from the original on 31 October 2013. Retrieved 5 November 2013.
  110. ^ Fasulo 2004, pp. 153–155.
  111. ^ Fasulo 2004, p. 156.
  112. ^ a b "United Nations Charter: Chapter IX". United Nations. 17 June 2015. Archived from the original on 9 November 2017. Retrieved 2 November 2017.
  113. ^ Fasulo 2004, pp. 171–177.
  114. ^ "UN welcomes South Sudan as 193rd Member State". United Nations. 28 June 2006. Archived from the original on 3 August 2015. Retrieved 4 November 2011.
  115. ^ "United Nations Member States". United Nations. Archived from the original on 28 October 2017. Retrieved 2 November 2017.
  116. ^ "Charter of the United Nations: Chapter II". United Nations. 17 June 2015. Archived from the original on 28 October 2017. Retrieved 2 November 2017.
  117. ^ "Non-member States". United Nations. 7 August 2015. Archived from the original on 25 October 2017. Retrieved 2 November 2017.
  118. ^ "Repertory of Practice". United Nations. Archived from the original on 25 October 2017. Retrieved 2 November 2017.
  119. ^ "The Member States of the Group of 77". Archived from the original on 6 June 2012. Retrieved 7 November 2013.
  120. ^ "About the G77". Group of 77. Archived from the original on 12 November 2013. Retrieved 5 November 2013.
  121. ^ Fasulo 2004, p. 52.
  122. ^ Coulon 1998, p. ix.
  123. ^ Nobel Prize. "The Nobel Peace Prize 1988". Archived from the original on 2 April 2011. Retrieved 3 April 2011.
  124. ^ a b "United Nations Peacekeeping Operations". United Nations. 29 February 2016. Archived from the original on 23 March 2016. Retrieved 24 March 2016.
  125. ^ "The UN's Role in Nation Building: From the Congo to Iraq" (PDF). RAND Corporation. Archived (PDF) from the original on 16 December 2008. Retrieved 30 December 2008.
  126. ^ "The Human Security Report 2005". Human Security Centre. Archived from the original on 28 July 2009. Retrieved 8 February 2007.
  127. ^ Kennedy 2007, p. 56.
  128. ^ Ball 2011, p. 46.
  129. ^ Kennedy 2007, p. 187.
  130. ^ Kennedy 2007, pp. 102–105.
  131. ^ Meisler 1995, pp. 294–311.
  132. ^ Lynch, Colum (16 December 2004). "U.N. Sexual Abuse Alleged in Congo". The Washington Post. Archived from the original on 11 November 2013. Retrieved 21 November 2013.
  133. ^ "UN troops face child abuse claims". BBC News. 30 November 2006. Archived from the original on 9 December 2013. Retrieved 21 November 2013.
  134. ^ "Aid workers in Liberia accused of sex abuse". The New York Times. 8 May 2006. Archived from the original on 3 October 2014. Retrieved 22 November 2013.
  135. ^ Holt, Kate (4 January 2007). "UN staff accused of raping children in Sudan". The Daily Telegraph. Archived from the original on 7 November 2013. Retrieved 21 November 2013.
  136. ^ "Peacekeepers 'abusing children'". BBC News. 28 May 2007. Archived from the original on 9 December 2013. Retrieved 21 November 2013.
  137. ^ Watson, Ivan; Vaccarello, Joe (10 October 2013). "U.N. sued for 'bringing cholera to Haiti,' causing outbreak that killed thousands". CNN. Archived from the original on 3 December 2013. Retrieved 18 November 2013.
  138. ^ "Resolutions Adopted by the General Assembly During its First Session". United Nations. Archived from the original on 12 March 2008. Retrieved 24 March 2008.
  139. ^ Fasulo 2004, pp. 188–189.
  140. ^ Fasulo 2004, pp. 189–190.
  141. ^ a b "United Nations Charter: Chapter I". United Nations. 17 June 2015. Archived from the original on 28 October 2017. Retrieved 2 November 2017.
  142. ^ Kennedy 2007, pp. 178–182.
  143. ^ Fomerand 2009, p. 377.
  144. ^ Kennedy 2007, pp. 185, 188.
  145. ^ Fomerand 2009, pp. 70, 73.
  146. ^ Kennedy 2007, p. 192.
  147. ^ Fomerand 2009, p. 347.
  148. ^ "UN creates new human rights body". BBC News. 15 March 2006. Archived from the original on 26 December 2013. Retrieved 18 November 2013.
  149. ^ "Frequently Asked Questions: Declaration on the Rights of Indigenous Peoples" (PDF). United Nations. Archived (PDF) from the original on 13 April 2013. Retrieved 18 November 2013.
  150. ^ Jordans, Frank (17 June 2011). "U.N. Gay Rights Protection Resolution Passes, Hailed As 'Historic Moment'". The Huffington Post. Associated Press. Archived from the original on 13 November 2013. Retrieved 18 November 2013.
  151. ^ Fomerand 2009, pp. 57, 194, 341.
  152. ^ "United Nations Permanent Forum on Indigenous Issues". United Nations. Archived from the original on 1 November 2013. Retrieved 18 November 2013.
  153. ^ "We Can End Poverty". United Nations. Archived from the original on 13 November 2013. Retrieved 18 November 2013.
  154. ^ Kennedy 2007, pp. 143–144.
  155. ^ "The UN Millennium Development Goals". United Nations. Archived from the original on 4 May 2007. Retrieved 4 May 2007.
  156. ^ Fasulo 2004, pp. 169–170, 172.
  157. ^ Fomerand 2009, pp. 341–342.
  158. ^ Fomerand 2009, p. 126.
  159. ^ "About UNICEF: Who we are: Our History". UNICEF. Archived from the original on 21 October 2013. Retrieved 21 November 2013.
  160. ^ "About UNICEF: Who We Are". UNICEF. Archived from the original on 3 December 2013. Retrieved 21 November 2013.
  161. ^ "About Us–United Nations". The World Bank. 30 June 2003. Archived from the original on 24 March 2007. Retrieved 2 August 2007.
  162. ^ Fomerand 2009, pp. 175, 191–192.
  163. ^ Fasulo 2004, pp. 176–177.
  164. ^ Fomerand 2009, pp. 199–200.
  165. ^ Fomerand 2009, p. 368.
  166. ^ a b Fasulo 2004, p. 183.
  167. ^ "Our Work". World Food Programme. Archived from the original on 13 November 2013. Retrieved 22 November 2013.
  168. ^ "About Us". Office of the United Nations High Commissioner for Refugees. Archived from the original on 4 December 2013. Retrieved 22 November 2013.
  169. ^ Fomerand 2009, pp. 348, 398.
  170. ^ "The United Nations and Decolonization". United Nations. Archived from the original on 23 October 2013. Retrieved 6 November 2013.
  171. ^ "Non-Self-Governing Territories". United Nations. Archived from the original on 27 February 2014. Retrieved 7 February 2014.
  172. ^ Kennedy 2007, pp. 160–162.
  173. ^ "Organizations". Intergovernmental Panel on Climate Change. Archived from the original on 12 December 2013. Retrieved 21 November 2013.
  174. ^ Fasulo 2004, p. 179.
  175. ^ "United Nations Observances". United Nations. Archived from the original on 4 November 2013. Retrieved 17 November 2013.
  176. ^ "A/Res/73/271 - e - A/Res/73/271". Archived from the original on 29 January 2019. Retrieved 28 January 2019.
  177. ^ a b "Fifth Committee Approves Assessment Scale for Regular, Peacekeeping Budgets, Texts on Common System, Pension Fund, as it Concludes Session (Press Release)". United Nations. 22 December 2006. Archived from the original on 9 December 2013. Retrieved 8 November 2013.
  178. ^ "Regular Budget 2012–2013" (PDF). United Nations. Archived (PDF) from the original on 9 November 2013. Retrieved 9 November 2013.
  179. ^ Fasulo 2004, p. 117.
  180. ^ Weiss & Daws 2009, p. 682.
  181. ^ Fasulo 2004, p. 115.
  182. ^ "Where Your Money Goes". World Food Programme. Archived from the original on 12 November 2013. Retrieved 9 November 2013.
  183. ^ "Overall funding trends". UNICEF. 21 January 2013. Archived from the original on 9 November 2013. Retrieved 9 November 2013.
  184. ^ "All Nobel Peace Prizes". Nobel Prize. Archived from the original on 22 November 2013. Retrieved 5 November 2013.
  185. ^ "The Nobel Peace Prize 2007". NobelPrize.org. Archived from the original on 23 November 2018. Retrieved 23 November 2018.
  186. ^ Fomerand 2009, p. civ.
  187. ^ Gerbet, Pierre (1995). "Naissance des Nations Unies". Espoir (in French). No. 102. Archived from the original on 10 July 2009.
  188. ^ Meisler 1995, pp. 72–73, 82.
  189. ^ Greene, David L. (14 February 2003). "Bush implores U.N. to show 'backbone'". The Baltimore Sun. Archived from the original on 12 January 2014. Retrieved 12 January 2014.
  190. ^ Singh, Jasvir (2008). Problem of Ethicity: Role of United Nations in Kosovo Crisis. Unistar Books. p. 150. ISBN 9788171427017. Retrieved 12 January 2014.
  191. ^ Normand, Roger; Zaidi, Sarah (13 February 2003). Human Rights at the UN: The Political History of Universal Justice. Indiana University Press. p. 455. ISBN 978-0253000118. Retrieved 12 January 2014.
  192. ^ "France's role at the UN". Permanent Mission of France to the United Nations. Archived from the original on 2 December 2013. Retrieved 25 November 2013.
  193. ^
  194. ^ "UK helped Saudi Arabia get UN human rights role through 'secret deal' to exchange votes, leaked documents suggest Archived 3 September 2017 at the Wayback Machine". The Independent. 30 September 2015.
  195. ^ "U.N. Watchdog Slams 'Scandalous' Choice of Saudi Arabia to Head Human Rights Panel Archived 4 March 2016 at the Wayback Machine". Yahoo News. 21 September 2015.
  196. ^ "When Beheading Won't Do the Job, the Saudis Resort to Crucifixion Archived 2 October 2015 at the Wayback Machine". The Atlantic. 24 September 2015.
  197. ^ Lee, David Tawei (11 September 2017). "The United Nations Needs to Treat Taiwan Fairly". The National Interest. Archived from the original on 14 September 2017. Retrieved 14 September 2017.
  198. ^ Moody, John (14 July 2017). "UN tours open to terror and thug states - but not Taiwan". Fox News. Archived from the original on 14 September 2017. Retrieved 14 September 2017.
  199. ^ Reddy, Shravanti (29 October 2002). "Watchdog Organization Struggles to Decrease UN Bureaucracy". Global Policy Forum. Archived from the original on 20 September 2006. Retrieved 21 September 2006.
  200. ^ USIP Press Books, October 1994, ISBN 978-1-878379-35-1
  201. ^ Book Review by Gail M. Gerhart in Foreign Affairs, March/April 1995 [1] Archived 2 April 2015 at the Wayback Machine
  202. ^ "Q&A: Oil-for-food scandal". BBC News. 7 September 2005. Archived from the original on 3 December 2013. Retrieved 27 November 2013.
  203. ^ Fomerand 2009, pp. cviii.
  204. ^ Meisler 1995, p. 339.
  205. ^ Kennedy 2007, p. 290.
  206. ^ "What is MUN". WiseMee.
  207. ^ "Global Model UN (Program No. 1207)" (PDF).

Bibliography

Further reading

External links

Official websites

Others