زیرساخت دوچرخه‌سواری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
زیرساخت‌های دوچرخه‌سواری در حال انجام. شیکاگو، ایلینوی.
یک مسیر سبز یا سبزراه (ویژه دوچرخه‌سواری) با تابلو راهنما، در کرانهٔ یک گورچ (کانال شهری) در نوردهورن، آلمان
دوچرخه‌سواران از راه میان‌بر جداگانه‌ای که با خط‌کشی متمایز شده در ساعات شلوغی در لندن استفاده می‌کنند.

زیرساخت دوچرخه‌سواری (به انگلیسی: Cycling infrastructure)، به همهٔ زیرساخت‌هایی که ممکن است توسط دوچرخه‌سواران استفاده شود اشاره دارد. این شامل مشارکت در همان شبکه جاده‌ها و خیابان‌هایی است که توسط رانندگان نیز استفاده می‌شود، به جز جاده‌هایی که دوچرخه‌سواری در آن ممنوع است (به عنوان مثال، بسیاری از بزرگ‌راه‌ها/ آزادراه‌ها)، علاوه بر مسیرهای دوچرخه‌سواری اضافی که برای استفاده وسایل نقلیه موتوری نیستند، مانند مسیرهای دوچرخه، (باریک‌راه‌ها) و مسیرهای دوچرخه‌رو و، در جاهایی که برای دوچرخه‌سواران هم مجاز باشد؛ پیاده‌روها. به علاوه؛ امکانات رفاهی مانند میله‌ها و چنگک‌ها و قفسه‌های دوچرخه برای پارکینگ و نیز نشانه‌ها و تابلوهای تخصصی ترافیک و سیگنال‌ها.

شیوهٔ طراحی، ساخت و مدیریت شبکه‌های عمومی جاده می‌تواند تاثیر قابل توجهی بر ایمنی و کاربرد پذیری دوچرخه‌سواری داشته باشد. شبکهٔ دوچرخه‌سواری ممکن است قادر به ارائهٔ مسیرهای مستقیم و راحتی باشد که با به حداقل رساندن تاخیر و تلاش غیر ضروری در رسیدن به مقصد کاربران کمک کند. مجتمع‌های مسکونی که دارای شبکه‌های جاده‌ای متراکم وگسترده‌تری از خیابان‌های متصل به هم باشند محیط مناسبی برای به کارگیری دوچرخه‌سواران به‌وجود آورده‌اند.

تاریخچه[ویرایش]

تاریخچهٔ زیرساخت‌های دوچرخه‌سواری مدت کوتاهی پس از رونق دوچرخه‌سواری؛ سال‌های ٬۱۸۸۰ زمانی که نخستین مسیرهای کوتاهی به زیرساخت دوچرخه اختصاص داده شده بود، شروع می‌شود. در جریان افزایش خودرو در سال‌های میانهٔ سدهٔ بیستم و بعد از آن با کاهش دوچرخه‌سواری و استفاده از آن به عنوان وسیله‌ای برای حمل و نقل، از سال‌های ۱۹۷۰ به این سو بازگشت به دوچرخه‌سواری دوباره افزایش یافت.

دوچرخه‌روها[ویرایش]

انواع راه دوچرخه‌رو[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]