زنجبیل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فارسیEnglish
گیاه زنجیل

زَنجـِبیل یا زنجفیل یا شنگویر[۱] یک گیاه خوراکی، ادویه و گیاه دارویی است.

زنبيل از گیاه زرد رنگ دارای رگه‌های بنفش با نام علمی Zingiber officinale بدست می‌آید. اگرچه معمولاً از زنجبیل به عنوان ریشه آن گیاه نام برده می‌شود ولی در اصل قسمت مورد استفاده گیاه ساقه متورم شده زیرزمینی آن است که «ریزوم» نام دارد. نتایج پژوهش‌های متعدد نشان می‌دهد که زنجبیل حاوی ترکیباتی است که خواص ضدسرطانی دارند. محققان مشاهده کرده‌اند که زنجبیل با سلول‌های سرطانی تخمدان مقابله می‌کنند. نتایج بررسی‌های دیگر نیز نشان می‌دهد که مصرف زنجبیل تازه باعث کاهش التهاب‌های کولون (روده) می‌شود.[۲]

جنس زنجبیل سرده‌ای از تیره زنجبیلیان علفی ایستاده چندساله با حدود ۷۰ گونه بومی آسیای جنوب شرقی است با ساقه باریک و نی‌مانند و برگ‌های سرنیزه‌ای سبز براق که از زمین‌ساقه‌ای غده‌ای می‌رویند؛ گل‌های آن‌ها سبز مایل به زرد با لبه‌ای ارغوانی و لکه‌های کرم‌رنگ و گل‌آذین مخروطی و کوچک و سنبله‌ای متراکم است که در تابستان از زمین ساقه بیرون می‌زند.[۳]

پیشینه[ویرایش]

ریشه خوراکی زنجبیل

زنجبیل از زمانهای دور مورد استفاده بوده و هنوز هم درطب سنتی چین نقش مهمی را ایفا می‌کند. در ایران باستان نیز این گیاه با نام ژنگویر شناخته شده بود و کاربرد داشت و از ایران و کشورهای عربی به سوی غرب سفر کرد. در غرب پزشکی یونانی به نام «دیوسکوریدس» نخستین بار در سده یکم میلادی کاربرد درمانی زنجبیل را ثبت کرد، گرچه سده‌ها پیش از آن این گیاه عطردار از کشورهای خاور دور به اروپا صادر می‌شد، تا سده‌های میانه، به عنوان یک ماده اولیه آشپزی در اروپا کاملاً شناخته شده بود.

امروزه این گیاه در بیشتر مناطق استوایی کشت می‌شود. آشنایان با پزشکی هندی آیورودا از آن به عنوان داروی جهانی نام می‌برند؛ این امر نه تنها به خاطر خواص ضد قارچی، ضد باکتری آن است، بلکه به خاطر اثر تسکین بخش آن بر روی دستگاه گوارش هم هست، که اینها باعث شده هندیان بیش از ۲۰۰۰ سال زنجبیل را مصرف کرده‌اند و یکی از بهترین شفابخش‌های طبیعی برای درمان بیماری‌های مسافرت، حالت تهوع و سرگیجه در غرب مطرح کرده و برخلاف بعضی داروهای مرسوم این بیماری‌ها هیچ عوارض جانبی منفی ندارد.

در پژوهشی که در دانمارک انجام شد به ۴۰ نفر از دانشجویان نیرو دریایی یک گرم پودر زنجبیل و به ۴۰ نفر دیگر مقداری دارونما داده و مشاهده شد زنجبیل به مراتب در کاهش دفعات استفراغ[۴] و از بین بردن عرق سرد مؤثر بوده. بعضی کارشناسان، زنجبیل را برای درمان تهوع صبحگاهی دوران حاملگی توصیه می‌کنند. البته لازم به تذکر است در این خصوص همیشه با پزشک مشورت نمایید.

ادویه‌ای آرام‌بخش[ویرایش]

کاربرد زنجبیل در غذاهای خاور دور.

بررسی‌ها نشان داده‌اند که زنجبیل می‌تواند باعث جلوگیری از تهوع ناشی از عمل جراحی و شیمی درمانی شود، مطالعات بالینی در لندن انجام شد نشان داد مصرف یک گرم پودر زنجبیل در جلوگیری از حالت تهوع و استفراغ بعد از عمل جراحی به اندازه داروهای آرام‌بخش مرسوم مؤثر است.[۴] خاصیت گرم‌کنندگی و فعال کنندگی زنجبیل آن را به عنوان شفابخش خانگی معرفی کرده‌است.

اگر به کشیدگی عضله دچار شده‌اید، گلودرد دارید یا از بیماری مسافرت در رنج هستید برای خود یک تونیک زنجبیل درست کنید و میل نمائید تا به قدرت شفابخش فوق‌العاده آن پی ببرید. زنجبیل فواید فراوانی برای سلامتی دارد. مطلب ما دربارهٔ ساقه گرد پیچ خورده‌ای است که گاهی برای غذا سرخ کردنی از آن استفاده می‌شود.

زنجبیل را می‌توان به آب گرم اضافه کرد و در مواقع سرمازدگی پاها را در آن قرار داد. در مواقع دندان درد می‌توان آن را جوید و هنگام گلو درد از غرغره آن استفاده کرد. همچنین برای درمان سرماخوردگی آن را به آب گرم، لیمو و عسل افزود. اگر علاقه‌ای به استفاده از این محلولها ندارید می‌توانید آن را پس از خرد کردن برای تسکین سردرد به ناحیه پیشانی بمالید؛ روغن زنجبیل را می‌توان با روغنهای دیگر رقیق کرده و برای تسکین دردهای ناشی از کشیدگی ماهیچه آسیب دیده روی آن ماساژ داد تا گردش خون را بهبود بخشیده و باعث تسکین درد شود."

دلیل سودمند بودن زنجبیل اجزای تشکیل دهنده اصلی زنجبیل شامل نشاسته، اسانسها مانند زینجیبرن (zingiberen) که به زنجبیل بوی خاص مید هد، و رزین است. به نظر می‌رسد بیشتر ارزش درمانی زنجبیل به واسطه ترکیبات ادویهای آن یعنی جینجرول‌ها (Gingerols) است که طعم تند و سوزاننده آن ناشی از آنهاست، اگرچه هنوز طرز عمل آن مشخص نیست.

به هضم غذا کمک می کند[ویرایش]

ترکیبات فنلی موجود در زنجبیل (جینجرول، شوگاول و زینجرون) عملکرد دستگاه گوارش را بهبود می بخشد ، بزاق را افزایش می دهد ، باعث بهبود تولید صفرا میشود و از انقباضات مضر معده جلوگیری میکند . همچنین زنجبیل برای تولید آنزیم های تریپسین و لیپاز پانکراس بسیار مفید است . به همین دلیل اعتقاد بر این است که زنجبیل برای جلوگیری از سرطان کولون و جلوگیری از یبوست بسیار مفید است .

فراورده‌های زنجبیل[ویرایش]

فراورده‌های مختلفی از گیاه زنجبیل تولید می‌شود که از ریشه تازه یا خشک آن یا از طریق تقطیر روغن از ساقه آن تهیه می‌شود. یکی از معروفترین فراورده‌های زنجبیلی، آبنبات زنجبیلی است.

کاربردهای دیگر زنجبیل[ویرایش]

  • زنجبیل تازه را برای سرماخوردگی و آنفلوآنزا بکارببرید.
  • زنجبیل خشک شده را جهت درمان سرگیجه و تهوع مصرف کنید.[نیازمند منبع]
  • زنجبیل میل جنسی را افزایش می‌دهد و برای زناشویی مؤثر است.
  • زنجبیل سبب تقویت اسپرم می‌باشد.
  • برای درمان زود انزالی زنجبیل مفید است.[۵]
  • قرص آن را برای درمان آرتریت و مشکلات گردش خون مورد استفاده قراردهید.
  • درمان بدون عارضه میگرن با کمک زنجبیل:

به اندازه یک نخود پودر زنجبیل را در یک کاسه ماست ترکیب کرده و همراه با غذا میل کنید. این کار را هر روز تکرار کنید تا از میگرن پیشگیری شود.
مصرف زنجبیل در افراد دچار زخم معده یا زخم دوازدهه یا هم‌زمان با مصرف داروهای ضد انعقاد - که می‌تواند برای رقیق شدن خون شوند - اکیداً منع شده‌است. همچنین در مورد استفاده از گیاهان دارویی، به ویژه اگر به نوزاد خود شیر می‌دهید یا باردار هستید با پزشک خود مشورت کنید.

  • زنجبیل و خواص بی نظیر ان

از خواص دارویی زنجبیل می‌توان به:مقوی قلب، ضد لخته شدن خون، ضد باکتری، آنتی‌اکسیدان، ضد سرفه، ضد تهوع، ضد سموم کبدی، ضد التهاب، ادرارآور، کاهش اسپاسم، محرک سیستم ایمنی، ضد نفخ، افزایش ترشحات روده‌ای معدی، پایین آورندهٔ کلسترول خون، محرک گردش خون مغزی غذا اشاره کرد. ازکاربردهای جدید زنجبیل می‌توان پیشگیری از:تهوع و استفراغ، کم اشتهایی، بی اشتهایی روانی، اسپاسم روده، برونشیت، مشکلات روماتیسم را نام برد. زنجبیل دارای خاصیت ضد سرطانی نیز می‌باشد. زنجبیل با بیرون راندن مخاط خلطی از ریه‌ها، به درمان آسم، برونشیت و دیگر مشکلات تنفسی کمک می‌کند. همچنین تقویت‌کننده حافظه، بازکننده کبد و قاطع بلغم است و رطوبات غلیظی که در روی جدار روده و معده چسبیده باشد، از بین می‌برد. زنجبیل زنجبیل را جهت فلج و ضعف اعصاب تجویز کرده‌اند. زنجبیل برای درمان اسهال ناشی از مسمومیت غذایی نیز مفید است. تشنگی را برطرف می‌کند. مخلوط زنجبیل با نبات و کندر را جهت جلوگیری از نفخ میوه‌های نارس تجویز کرده‌اند. در صورتی که زنجبیل کهنه باشد و یا به صورت پودر برای مدت طولانی مصرف نشود، کم‌کم اسانس (رایحه ی) آن کم شده و ارزش دارویی آن کاهش می‌یابد. مهم‌ترین ترکیبات زنجبیل شامل مواد بودار سوزاننده‌ای است که بیشتر اثرات اصلی آن مربوط به همین مواد است. یک قاشق غذاخوری زنجبیل تازه(۶ گرم) حاوی ۵ کالری، یک گرم کربوهیدرات و مقدار بسیار جزئی چربی، پروتئین و فیبر می‌باشد.

  • زنجبیل و خاصیت ضد التهابی: یکی از مواد موجود در زنجبیل gingerdione می باشد که یک ماده طبیعی ضد التهابات بدن می باشد. عملکرد این ماده به این شکل است که ژن های التهابی را با تنظیم مسیر NF-κB  کنترل نماید. زنجبیل تولید یک سری ماده شیمیایی التهاب زا را در بدن محدود می نماید.
  • زنجبیل و خاصیت ضد درد: زنجبیل معادل مصرف داروی شیمیایی دیکلوفناک می باشد. مصرف روزانه 2 گرم زنجبیل می تواند دردهای عضلانی ناشی از ورزش های سنگین را بهبود دهد.

آرام‌کننده معده[ویرایش]

زنجبیل به‌عنوان درمانگر طبیعی برای حالت تهوع، بیماری‌های حرکتی و بیماری صبحگاهی قرن‌هاست مورداستفاده قرار می‌گیرد. اگر شما احساس تهوع دارید، یک فنجان چای زنجبیل بنوشید. همچنین در یک مطالعه‌ای نشان داده شد که زنجبیل می‌تواند تهوع را در زنان باردار و افرادی که به‌تازگی شیمی‌درمانی کرده‌اند کاهش دهد. برای به حداکثر رساندن پتانسیل مبارزه با تهوع، سعی کنید لیمو یا نعنا را به چای زنجبیل اضافه کنید.

افزایش ایمنی[ویرایش]

بسیاری از افراد از چای زنجبیل برای علائم سرماخوردگی، آلرژی و عفونت به‌عنوان یک درمان طبیعی مؤثر استفاده می‌کنند. بر طبق برخی مطالعات آزمایشگاهی، زنجبیل حاوی ترکیباتی مانند گینگرول، شگوئول و پارادوکس است که می‌تواند با رادیکال‌های آزاد، افزایش التهاب و افزایش خطر ابتلا به بیماری مزمن مبارزه کند. ریشه زنجبیل دارای خواص ضد باکتری، ضد قارچی و ضدویروسی است و می‌تواند به‌طور مؤثر در برابر عفونت‌های دستگاه تنفسی، عفونت‌های قارچی و حتی بیماری‌های لثه محافظت کند.

محافظت از سلامت مغز[ویرایش]

با توجه به توانایی زنجبیل در کاهش التهاب، برخی تحقیقات نشان داده‌اند که ریشه زنجبیل به‌سلامت مغز شما منجر می‌شود و می‌تواند در برابر بیماری‌های عصبی مثل بیماری آلزایمر یا پارکینسون محافظت کند. اگر فردی را می‌شناسید که دچار بیماری آلزایمر است، به او چای زنجبیل را توصیه کنید.

کاهش‌دهنده درد[ویرایش]

اگر از درد مزمن در مفاصل و ماهیچه‌ها رنج می‌برید، یک فنجان چای زنجبیل مصرف کنید. همان‌طور که راجع به خواص چای زنجبیل بحث شد، زنجبیل دارای خواص ضدالتهابی، کاهش درد مفاصل و درد قاعدگی است. یک مطالعه منتشرشده درزمینهٔ آرتریت و روماتیسم نشان داد که عصاره زنجبیل قادر به کاهش درد زانو ناشی از استئوآرتریت هست.

کنترل و کاهش وزن[ویرایش]

همان‌طور که در مقاله دانستنی‌ های چای سیاه گفته شد، نوشیدن چای به‌تنهایی با مقداری چربی سوزی همراه است. اگر در فنجان چای خود از زنجبیل استفاده کنید، چای خاصیت چربی سوزی خود را افزایش می‌دهد. به‌عبارت‌دیگر نوشیدن دمنوش چای زنجبیل قطعاً با کاهش وزن همراه است. در یک مطالعه نشان داده شد که نوشیدن چای داغ نسبت به چای ولرم توان چربی سوزی بیشتری دارد. البته توصیه نمی‌شود که چای داغ میل کنید، چراکه عوارض مخصوص به خود را داراست.

سلامت دستگاه گوارش[ویرایش]

در برخی دیگر از تحقیقات دانشمندان نشان داده شد که زنجبیل از بیماری‌های گوارشی مانند زخم معده جلوگیری کرده و کمک می‌کند که هضم مناسب‌تر انجام شود.

سلامت دستگاه گوارش[ویرایش]

در برخی دیگر از تحقیقات دانشمندان نشان داده شد که زنجبیل از بیماری‌های گوارشی مانند زخم معده جلوگیری کرده و کمک می‌کند که هضم مناسب‌تر انجام شود.

کنترل قند خون[ویرایش]

دیابت یک نگرانی از سلامت روانی در سراسر جهان است. درواقع، طبق بررسی ۲۰۱۷ منتشرشده توسط مدیریت بهداشت جمعیت، میزان شیوع دیابت بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۳۰، ۵۴ درصد افزایش‌یافته است. همان‌طور که گفته شد، زنجبیل قند خون را کنترل می‌کند. ازاین‌رو نوشیدن چای زنجبیل قطعاً برای پیشگیری از ابتلا به دیابت و حتی افراد دیابتی مناسب است.

کنترل کلسترول بدن[ویرایش]

وقتی‌که سطح کلسترول بالا می‌رود، خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی نیز افزایش می‌یابد. از دیگر خواص چای زنجبیل کاهش و کنترل کلسترول بدن و تری گلیسیرید است و به‌سلامت قلب کمک می‌کند.[۶]


پانویس[ویرایش]

  1. فرهنگ فارسی عمید
  2. «فواید و مضرات زنجبیل برای سلامتی». بیتوته. 
  3. برابرنهاده‌های فرهنگستان زبان فارسی: دفتر هشتم. بازدید: نوامبر ۲۰۱۱.
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ Bone ME. ، 45: 669 – 671Ginger root – a new antiemetic .The effect of ginger root on postoperative nausea and vomiting after major gynecological surgery.. Aneasthesia، 1990. 
  5. «درمان انزال زودرس با طب سنتی». جام جم آنلاین. 
  6. خواص زنجبیل

پیوند به بیرون[ویرایش]

زنجبیل

  • The spice of life ترجمه دکتر عرفانه اصدق جهرمی، تلخیص و تصرف از شیدا، برگرفته از وب‌گاه فریا
Ginger
Koeh-146-no text.jpg
1896 color plate from
Köhler's Medicinal Plants
Scientific classification e
Kingdom: Plantae
Clade: Angiosperms
Clade: Monocots
Clade: Commelinids
Order: Zingiberales
Family: Zingiberaceae
Genus: Zingiber
Species: Z. officinale
Binomial name
Zingiber officinale
Roscoe[1]

Ginger (Zingiber officinale) is a flowering plant whose rhizome, ginger root or simply ginger, is widely used as a spice or a folk medicine.[2]

It is a herbaceous perennial which grows annual pseudostems (false stems made of the rolled bases of leaves) about a meter tall bearing narrow leaf blades. The inflorescences bear pale yellow with purple flowers and arise directly from the rhizome on separate shoots.[3] Ginger is in the family Zingiberaceae, to which also belong turmeric (Curcuma longa), cardamom (Elettaria cardamomum), and galangal. Ginger originated in the tropical rainforests from the Indian subcontinent to Southern Asia where ginger plants show considerable genetic variation.[4] As one of the first spices exported from the Orient, ginger arrived in Europe during the spice trade, and was used by ancient Greeks and Romans.[5] The distantly related dicots in the genus Asarum are commonly called wild ginger because of their similar taste.

Etymology

The English origin of the word, "ginger", is from the mid-14th century, from Old English gingifer, from Medieval Latin gingiber, from Greek zingiberis, from Prakrit (Middle Indic) singabera, from Sanskrit srngaveram, from srngam "horn" and vera- "body", from the shape of its root.[6] The word probably was readopted in Middle English from Old French gingibre (modern French gingembre).[7]

Origin and distribution

Ginger plant with flower

Ginger likely originated as ground flora of tropical lowland forests in regions from the Indian subcontinent to southern Asia,[5] where its cultivation remains among the world's largest producers, including India, China, and other countries of southern Asia (see Production). Numerous wild relatives are still found in these regions,[5] and in tropical or subtropical world regions, such as Hawaii, Japan, Australia, and Malaysia.[4]

Horticulture

Ginger produces clusters of white and pink flower buds that bloom into yellow flowers. Because of its aesthetic appeal and the adaptation of the plant to warm climates, it is often used as landscaping around subtropical homes. It is a perennial reed-like plant with annual leafy stems, about a meter (3 to 4 feet) tall. Traditionally, the rhizome is gathered when the stalk withers; it is immediately scalded, or washed and scraped, to kill it and prevent sprouting. The fragrant perisperm of the Zingiberaceae is used as sweetmeats by Bantu, and also as a condiment and sialagogue.[8]

Ginger production, 2016 
Country Production (tonnes)
 India
1,109,000
 Nigeria
522,964
 China
463,707
 Indonesia
340,341
   Nepal
271,863
 Thailand
164,266
 World
3,270,762

Source: Food and Agricultural Organization of the United Nations, Statistics Division (FAOSTAT)[9]

Production

In 2016, global production of ginger was 3.3 million tonnes, led by India with 34% of the world total. Nigeria, China, and Indonesia also had substantial production (table).[9]

Uses

Fresh ginger rhizome
Freshly washed ginger

Ginger produces a hot, fragrant kitchen spice.[5] Young ginger rhizomes are juicy and fleshy with a mild taste. They are often pickled in vinegar or sherry as a snack or cooked as an ingredient in many dishes. They can be steeped in boiling water to make ginger herb tea, to which honey may be added. Ginger can be made into candy or ginger wine.

Mature ginger rhizomes are fibrous and nearly dry. The juice from ginger roots is often used as a seasoning in Indian recipes and is a common ingredient of Chinese, Korean, Japanese, Vietnamese, and many South Asian cuisines for flavoring dishes such as seafood, meat, and vegetarian dishes.

Fresh ginger can be substituted for ground ginger at a ratio of six to one, although the flavors of fresh and dried ginger are somewhat different. Powdered dry ginger root is typically used as a flavoring for recipes such as gingerbread, cookies, crackers and cakes, ginger ale, and ginger beer. Candied ginger, or crystallized ginger, is the root cooked in sugar until soft, and is a type of confectionery. Fresh ginger may be peeled before eating. For longer-term storage, the ginger can be placed in a plastic bag and refrigerated or frozen.

Regional uses

In Indian cuisine, ginger is a key ingredient, especially in thicker gravies, as well as in many other dishes, both vegetarian and meat-based. Ginger also has a role in traditional Ayurvedic medicine. It is an ingredient in traditional Indian drinks, both cold and hot, including spiced masala chai. Fresh ginger is one of the main spices used for making pulse and lentil curries and other vegetable preparations. Fresh ginger together with peeled garlic cloves is crushed or ground to form ginger garlic masala. Fresh, as well as dried, ginger is used to spice tea and coffee, especially in winter. In south India, "sambharam" is a summer yogurt drink made with ginger as a key ingredient, along with green chillies, salt and curry leaves. Ginger powder is used in food preparations intended primarily for pregnant or nursing women, the most popular one being katlu, which is a mixture of gum resin, ghee, nuts, and sugar. Ginger is also consumed in candied and pickled form. In Japan, ginger is pickled to make beni shoga and gari or grated and used raw on tofu or noodles. It is made into a candy called shoga no sato zuke. In the traditional Korean kimchi, ginger is either finely minced or just juiced to avoid the fibrous texture and added to the ingredients of the spicy paste just before the fermenting process.

In Burma, ginger is called gyin. It is widely used in cooking and as a main ingredient in traditional medicines. It is consumed as a salad dish called gyin-thot, which consists of shredded ginger preserved in oil, with a variety of nuts and seeds. In Thailand' where it is called ขิง khing, it is used to make a ginger garlic paste in cooking. In Indonesia, a beverage called wedang jahe is made from ginger and palm sugar. Indonesians also use ground ginger root, called jahe, as a common ingredient in local recipes. In Malaysia, ginger is called halia and used in many kinds of dishes, especially soups. Called luya in the Philippines, ginger is a common ingredient in local dishes and is brewed as a tea called salabat.[10][11] In Vietnam, the fresh leaves, finely chopped, can be added to shrimp-and-yam soup (canh khoai mỡ) as a top garnish and spice to add a much subtler flavor of ginger than the chopped root. In China, sliced or whole ginger root is often paired with savory dishes such as fish, and chopped ginger root is commonly paired with meat, when it is cooked. Candied ginger is sometimes a component of Chinese candy boxes, and a herbal tea can be prepared from ginger.

In the Caribbean, ginger is a popular spice for cooking and for making drinks such as sorrel, a drink made during the Christmas season. Jamaicans make ginger beer both as a carbonated beverage and also fresh in their homes. Ginger tea is often made from fresh ginger, as well as the famous regional specialty Jamaican ginger cake. On the island of Corfu, Greece, a traditional drink called τσιτσιμπύρα (tsitsibira), a type of ginger beer, is made. The people of Corfu and the rest of the Ionian islands adopted the drink from the British, during the period of the United States of the Ionian Islands.

In Western cuisine, ginger is traditionally used mainly in sweet foods such as ginger ale, gingerbread, ginger snaps, parkin, and speculaas. A ginger-flavored liqueur called Canton is produced in Jarnac, France. Ginger wine is a ginger-flavored wine produced in the United Kingdom, traditionally sold in a green glass bottle. Ginger is also used as a spice added to hot coffee and tea.

Ginger root (raw)
Ginger cross section.jpg
Ginger section
Nutritional value per 100 g (3.5 oz)
Energy 333 kJ (80 kcal)
17.77 g
Sugars 1.7 g
Dietary fiber 2 g
0.75 g
1.82 g
Vitamins Quantity
%DV
Thiamine (B1)
2%
0.025 mg
Riboflavin (B2)
3%
0.034 mg
Niacin (B3)
5%
0.75 mg
Pantothenic acid (B5)
4%
0.203 mg
Vitamin B6
12%
0.16 mg
Folate (B9)
3%
11 μg
Vitamin C
6%
5 mg
Vitamin E
2%
0.26 mg
Minerals Quantity
%DV
Calcium
2%
16 mg
Iron
5%
0.6 mg
Magnesium
12%
43 mg
Manganese
11%
0.229 mg
Phosphorus
5%
34 mg
Potassium
9%
415 mg
Sodium
1%
13 mg
Zinc
4%
0.34 mg
Other constituents Quantity
Water 79 g

Percentages are roughly approximated using US recommendations for adults.
Source: USDA Nutrient Database

Similar ingredients

Myoga (Zingiber mioga 'Roscoe') appears in Japanese cuisine; the flower buds are the part eaten.

Another plant in the Zingiberaceae family, galangal, is used for similar purposes as ginger in Thai cuisine. Galangal is also called Thai ginger, fingerroot (Boesenbergia rotunda), Chinese ginger, or the Thai krachai.

A dicotyledonous native species of eastern North America, Asarum canadense, is also known as "wild ginger", and its root has similar aromatic properties, but it is not related to true ginger. The plant contains aristolochic acid, a carcinogenic compound.[12] The United States Food and Drug Administration warns that consumption of aristolochic acid-containing products is associated with "permanent kidney damage, sometimes resulting in kidney failure that has required kidney dialysis or kidney transplantation. In addition, some patients have developed certain types of cancers, most often occurring in the urinary tract."[12]

Nutritional information

Raw ginger is composed of 79% water, 18% carbohydrates, 2% protein, and 1% fat (table). In 100 grams (a standard amount used to compare with other foods), raw ginger supplies 80 Calories and contains moderate amounts of vitamin B6 (12% of the Daily Value, DV) and the dietary minerals, magnesium (12% DV) and manganese (11% DV), but otherwise is low in nutrient content (table).

When used as a spice powder in a common serving amount of one US tablespoon (5 grams), ground dried ginger (9% water) provides negligible content of essential nutrients, with the exception of manganese (70% DV).[13]

Composition and safety

If consumed in reasonable quantities, ginger has few negative side effects.[14] It is on the FDA's "generally recognized as safe" list,[15] though it does interact with some medications, including the anticoagulant drug warfarin[16] and the cardiovascular drug, nifedipine.[17]

Chemistry

The characteristic fragrance and flavor of ginger result from volatile oils that compose 1-3% of the weight of fresh ginger, primarily consisting of zingerone, shogaols and gingerols with [6]-gingerol (1-[4'-hydroxy-3'-methoxyphenyl]-5-hydroxy-3-decanone) as the major pungent compound.[2][18] Zingerone is produced from gingerols during drying, having lower pungency and a spicy-sweet aroma.[18]

Medicinal use and research

As the evidence that ginger helps alleviate chemotherapy-induced nausea and vomiting is inconclusive, it is not recommended for any clinical uses or for nausea.[19][20] There is no clear evidence of harm from taking ginger during pregnancy, although its safety has not been established.[20]

Allergic reactions to ginger generally result in a rash.[17] Although generally recognized as safe, ginger can cause heartburn and other side effects, particularly if taken in powdered form.[17] Unchewed fresh ginger may result in intestinal blockage, and individuals who have had ulcers, inflammatory bowel disease, or blocked intestines may react badly to large quantities of fresh ginger.[17] It can also adversely affect individuals with gallstones[2] and may interfere with the effects of anticoagulants, such as warfarin or aspirin.[2][17]

Ginger is not effective for treating dysmenorrhea,[21] and there is no evidence for it having analgesic properties.[22]

Gallery

See also

References

  1. ^ "Zingiber officinale". Germplasm Resources Information Network (GRIN). Agricultural Research Service (ARS), United States Department of Agriculture (USDA). Retrieved 10 December 2017. 
  2. ^ a b c d "Ginger". University of Maryland Medical Centre. 2006. Retrieved 2 August 2007. 
  3. ^ Sutarno,H ; Hadad, E.A. ; Brink, M. "Zingiber officinale Roscoe". - In: De Guzman, C.C ; Siemonsma, J.S. (eds.) "Plant resources of South-East Asia : no.13 : spices". - Leiden (Netherlands) : Backhuys, 1999. - 400 p. - p.238-244
  4. ^ a b Thomas H. Everett (1982). The New York Botanical Garden Illustrated Encyclopedia of Horticulture, Volume 10. Taylor & Francis. p. 3591. ISBN 0824072405. 
  5. ^ a b c d "Zingiber officinale Roscoe". Kew Science, Plants of the World Online. 2017. Retrieved 25 November 2017. 
  6. ^ "Ginger". Online Etymology Dictionary. Retrieved 22 January 2011. 
  7. ^ Caldwell, Robert (1998-01-01). A Comparative Grammar of the Dravidian Or South-Indian Family of Languages. Asian Educational Services. ISBN 9788120601178. 
  8. ^ Medicinal and Poisonous Plants of Southern and Eastern Africa - Watt & Brandwijk
  9. ^ a b "Ginger production in 2016, Crops/Regions/World/Production/Quantity (from pick lists)". Food and Agriculture Organization of the United Nations, Statistics Division. 2017. Retrieved 8 May 2018. 
  10. ^ Hardon, Anita (2001). Applied health research manual: anthropology of health and health care. Het Spinhuis. ISBN 90-5589-191-6. 
  11. ^ Taguba, Yvonne B. (1984). Common medicinal plants of the Cordillera region (Northern Luzon, Philippines). Community Health Education, Services and Training in the Cordillera Region (CHESTCORE). 
  12. ^ a b "Aristolochic Acid: FDA Warns Consumers to Discontinue Use of Botanical Products that Contain Aristolochic Acid". US Food and Drug Administration. April 11, 2001. 
  13. ^ "Nutrition facts for dried, ground ginger, serving size of one tablespoon, 5 grams (from pick list)". Nutritiondata.com, Conde Nast for the USDA National Nutrient Database, Standard Release SR-21. 2014. Retrieved 11 June 2017. 
  14. ^ Marcello Spinella (2001). The Psychopharmacology of Herbal Medications: Plant Drugs That Alter Mind, Brain, and Behavior. MIT Press. pp. 272–. ISBN 978-0-262-69265-6. Retrieved 13 April 2013. 
  15. ^ "Code of Federal Regulations, Title 21, Part 182, Sec. 182.20: Essential oils, oleoresins (solvent-free), and natural extractives (including distillates): Substances Generally Recognized As Safe". US Food and Drug Administration. 1 September 2014. Retrieved 21 December 2014. 
  16. ^ Shalansky S, Lynd L, Richardson K, Ingaszewski A, Kerr C (2007). "Risk of warfarin-related bleeding events and supratherapeutic international normalized ratios associated with complementary and alternative medicine: a longitudinal analysis". Pharmacotherapy. 27 (9): 1237–47. doi:10.1592/phco.27.9.1237. PMID 17723077. 
  17. ^ a b c d e "Ginger, NCCIH Herbs at a Glance". US National Center for Complementary and Integrative Health. Retrieved 25 April 2012. 
  18. ^ a b An K, Zhao D, Wang Z, Wu J, Xu Y, Xiao G (2016). "Comparison of different drying methods on Chinese ginger (Zingiber officinale Roscoe): Changes in volatiles, chemical profile, antioxidant properties, and microstructure". Food Chem. 197 (Part B): 1292–300. doi:10.1016/j.foodchem.2015.11.033. PMID 26675871. 
  19. ^ Marx, WM; Teleni L; McCarthy AL; Vitetta L; McKavanagh D; Thomson D; Isenring E. (2013). "Ginger (Zingiber officinale) and chemotherapy-induced nausea and vomiting: a systematic literature review". Nutr Rev. 71 (4): 245–54. doi:10.1111/nure.12016. PMID 23550785. 
  20. ^ a b Ernst, E.; Pittler, M.H. (1 March 2000). "Efficacy of ginger for nausea and vomiting: a systematic review of randomized clinical trials" (PDF). British Journal of Anesthesia. 84 (3): 367–371. doi:10.1093/oxfordjournals.bja.a013442. PMID 10793599. Retrieved 6 September 2006. 
  21. ^ Pattanittum P, Kunyanone N, Brown J, et al. (2016). "Dietary supplements for dysmenorrhoea". Cochrane Database Syst Rev (Systematic review). 3: CD002124. doi:10.1002/14651858.CD002124.pub2. PMID 27000311. 
  22. ^ Terry, R; Posadzki, P; Watson, L. K; Ernst, E (2011). "The use of ginger (Zingiber officinale) for the treatment of pain: A systematic review of clinical trials". Pain Medicine. 12 (12): 1808–18. doi:10.1111/j.1526-4637.2011.01261.x. PMID 22054010. 

External links