زردپی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیespañol
تاندون
Achilles-tendon.jpg
یک تاندون در پای انسان. تاندون آشیل.
Tendon - add - high mag.jpg
عکاسی ریزنگاری of a piece of تاندون. H&E stain.
جزئیات
لاتین tendo
شناسه‌ها
Code TH H3.03.00.0.00020
دورلندز
/السویر
Tendon
TH H3.03.00.0.00020
اف‌ام‌اِی 9721
واژگان کالبدشناسی

معمولاً در انتهاهای ماهیچه‌ها بافت همبند متراکم شده و ساختاری به نام زَردپـِی یا تاندون (به انگلیسی: Tendon) را تشکیل می‌دهد. زردپی از بافت‌های رشته‌ای‌مانند است که ماهیچه را به استخوان متصل می‌کند و توانایی مقاومت در برابر کشش را دارا است. زردپی‌ها مانند رباط‌ها از کلاژن ساخته شده‌اند و تفاوت آن‌ها در این است که رباط استخوانی را به استخوان دیگر متصل می‌کند.

زردپی‌ها حاوی دستجاتی از رشته‌های موازی کلاژن هستند و این ساختارها معمولاً ریسمان‌گونه و سفیدرنگ و در طول و ضخامت‌های مختلف دیده می‌شوند. در محل اتصال زردپی‌ها به استخوان رشته‌های کلاژن به داخل بافت استخوان متراکم نفوذ کرده ولی بافت همبند اطراف دستجات کلاژن با پری‌اسلنوم یکی می‌شوند.

زردپی‌های اندام بالایی[ویرایش]

هر انگشت دو زردپی خم‌کننده (فلکسور) دارد. یکی زردپی خم‌کننده عمقی است که به سطح ولار استخوان بند انتهایی انگشت متصل می‌شود و وظیفه آن خم کردن بند انتهایی روی بند وسط یا به زبان دیگر خم کردن مفصل اینترفالانژیال دیستال است. ماهیچه این زردپی در ناحیه ساعد قرار گرفته‌است.

زردپی دیگر، خم‌کننده سطحی انگشت است که به سطح ولار استخوان بند میانی انگشت متصل می‌شود و وظیفه آن خم کردن بند وسط روی بند پرگزیمال یا به زبان دیگر خم کردن مفصل اینترفالانژیال پرگزیمال است. عضله این زردپی نیز در ناحیه ساعد قرار گرفته‌است.

در سطح پشتی انگشتان دست تاندون اکستانسور یا بازکننده انگشت وجود دارد که وظیفه آن بازکردن و در حالت مستقیم نگه‌داشتن بندهای انگشتان است. عضلات این تاندون‌ها هم در ناحیه ساعد قرار دارد.

زردپی‌های بازکننده (اکستانسور) از پشت مچ دست و پشت استخوان‌های کف‌دستی عبور کرده و به انگشتان دست می‌رسند. هر انگشت یک زردپی بازکننده دارد بجز شست، انگشت سبابه و گاهی انگشت کوچک که دو زردپی بازکننده دارند.

هر زردپی بازکننده هم به بند وسطی و هم به بند انتهایی انگشت متصل می‌شود. زردپی بازکننده هر انگشت در سطح پشتی بند نزدینه (پروگزیمال) پهن شده و تمام سطح پشتی استخوان را فرامی‌گیرد به همین خاطر در این ناحیه به آن کلاه بازکننده (Extensor hood) می‌گویند. زردپی‌های بازکننده انگشتان در حین عبور از سطح پشتی استخوان‌های کف‌دستی با یکدیگر اتصالاتی برقرار می‌کنند که در شکل بالا دیده می‌شود. زردپی‌های بازکننده هر انگشت در حین عبور از روی استخوان، از زیر تونل‌هایی از بافت محکمی مانند رباط عبور می‌کنند. به این تونل‌ها قرقره (Pulley) می‌گویند. وظیفه قرقره‌ها اینست که زردپی‌های خم‌کننده را در نزدیک استخوان و مفصل نگه داشته و مانع از دور شدن آن‌ها از استخوان و مفصل در هنگام خم شدن انگشت می‌شوند. قرقره‌های متعددی در سطح ولار یا قدامی هر انگشت وجود دارد که نامگذاری شده‌اند.

زردپی‌های خم‌کننده انگشتان در حین عبور از سطح قدامی انگشت در درون لایه‌ای از بافت زلاله‌ای (سینوویال) قرار گرفته‌اند که به آن تنوسینوویوم Tenosinovium می‌گویند. وظیفه این لایه زلاله‌ای این است که با ترشح مایع زلاله‌ای موجب تسهیل حرکت تاندون در زیر پولی و بر روی استخوان می‌شوند.

ساختار[ویرایش]

۷۰٪ ساختمان زردپی از آب است. ۸۶٪ وزن خشک زردپی از کلاژن تشکیل شده‌است، ۲٪ از الاستین ،۵–۱٪ از پروتئوگلیکان و ۰٫۲٪ از اجزای غیر آلی مانند مس، منگنز و کلسیم.

عملکرد[ویرایش]

در گذشته فرض براین بود که زردپی‌ها تنها سازوکاری هستند که عضلات را به استخوان‌ها وصل کرده و در نتیجه نقش انتقال نیرو را ایفا می‌کنند. به علاوه اینکه از طریق این اتصال، تاندون‌ها می‌توانند به صورت منفعلانه نیروها را در طی حرکت تغییر داده و در نتیجه بدون انجام کار اضافه به افزایش پایداری حرکت کمک کنند. با این حال، در طی دو دهه گذشته، تحقیقات زیادی بر روی خواص کشسانی برخی از تاندون‌ها و قابلیت عملکرد آن‌ها به عنوان فنر تمرکز یافته‌است. باید در نظر داشت که تاندون‌ها لزوماً عملکرد مشابه از خود نشان نمی‌دهند. بعضی‌ها عمدتاً مسئول تنظیم موقعیت هستند، مانند انگشتان دست در هنگام نوشتن (تاندون موضعی) و بعضی اثر فنر مانند از خود نشان داده و باعث بهبود مصرف انرژی در راه رفتن می‌شوند (تاندون ذخیره‌سازی انرژی).[۱]

زردپی‌های ذخیره‌ساز انرژی می‌توانند با بازده بالایی انرژی را ذخیره کرده و سپس آزاد کنند. برای مثال، در طی یک قدم انسان، تاندون‌های آشیل همراه با حرکت مفصل مچ پا کشیده می‌شوند. در قسمت پایانی هر قدم، زمانی که کف پا خم می‌شود (انگشتان پا در جهت پایین قرار می‌گیرند)، این انرژی ذخیره شده آزاد می‌گردد. این سازوکار سود دیگری هم دارد. از آنجا که در طی این حرکت زردپی کشیده می‌شود، عضله نیاز به تغییر طول کمتر و حتی عدم تغییر طول خواهد داشت و در نتیجه قادر است نیروی بیشتری از خود تولید کند.

منابع[ویرایش]

  1. Thorpe C.T. , Birch H.L. , Clegg P.D. , Screen H.R.C. (2013) The role of the non-collagenousmatrix in tendon function. Int J ExpPathol. 94;4: 248-59.

ویکی‌پدیای انگلیسی

Tendón
Tendon01.JPG
Fotografía de un preparado de tendón al microscopio óptico; 400X; tinción con hematoxilina-eosina. (Las manchas negras son un artefacto de las lentes).
Latín [TA]: tendo
TA A04.0.00.044
TH H3.03.00.0.00020
Sistema Muscular
Enlaces externos
FMA 9721

Los tendones son unos cordones muy resistentes que se sitúan a cada extremo del músculo y lo sujetan al hueso. Nos permiten tener la flexibilidad que poseemos.

Funciones

Los tendones son tejido conectivo no especializado colágeno denso tendinoso que une los músculos a los huesos. Pueden unir también los músculos a otras estructuras.

Tienen la función de insertar el músculo esquelético en el hueso, conectándolos y permitiendo que el músculo transmita la fuerza de la contracción muscular al hueso para producir un movimiento. Esta conexión permite que los tendones modulen pasivamente las fuerzas durante la locomoción, proporcionando estabilidad adicional sin trabajo activo. Sin embargo, en las últimas dos décadas, hay mucha investigación que se centra en las propiedades elásticas de algunos tendones y su capacidad para funcionar como resortes.

No todos los tendones deben cumplir el mismo papel funcional. Algunos tendones realizan una función posicional como los que hay alrededor de los dedos al escribir y otros que actúan como resortes para hacer que la locomoción sea más eficiente, almacenando energía elástica que se liberará posteriormente.

Los tendones de almacenamiento de energía pueden almacenar y recuperar energía con una alta eficiencia. Por ejemplo, durante una zancada humana, el tendón de Aquiles se estira a medida que la articulación del tobillo se flexiona. Durante la última parte de la zancada, a medida que el pie se flexiona apuntando hacia abajo, se libera la energía elástica almacenada. Además, debido a que el tendón se estira, el músculo puede funcionar con menor cambio en la longitud, lo que permite que el músculo genere una mayor fuerza.

Las propiedades mecánicas del tendón dependen de su diámetro y de la orientación de la fibra de colágeno. Las fibrillas de colágeno son paralelas entre sí y están estrechamente empaquetadas, pero muestran una apariencia ondulada debido a ondulaciones planas, o rizos, en una escala de varios micrómetros.

En los tendones, las fibras de colágeno tienen cierta flexibilidad debido a la ausencia de residuos de hidroxiprolina y prolina en lugares específicos de la secuencia de los aminoácidos que las forman, lo que permite la formación de otras conformaciones, como curvas o bucles internos en la triple hélice, dando como resultado el desarrollo de rizos. Los pliegues en las fibrillas de colágeno permiten que los tendones tengan cierta flexibilidad y una baja rigidez a la compresión. Además, debido a que el tendón es una estructura multicadena compuesta de muchas fibrillas y fascículos parcialmente independientes, no se comporta como una simple biela. Esta propiedad también contribuye a su flexibilidad.

Los componentes del proteoglicano de los tendones también son importantes para sus propiedades mecánicas. Mientras que las fibrillas de colágeno permiten que los tendones resistan el esfuerzo de tracción, los proteoglicanos les permiten resistir el esfuerzo de compresión. Estas moléculas son muy hidrofílicas, lo que significa que pueden absorber una gran cantidad de agua y, por lo tanto, tienen una alta probabilidad de hinchamiento.

Como están unidos de forma no covalente a las fibrillas, pueden asociarse y disociarse de manera reversible, de modo que los puentes entre las fibrillas se pueden romper y reformar. Este proceso puede estar involucrado en permitir que, bajo tensión, la fibrilla se alargue y disminuya en diámetro . Sin embargo, los proteoglicanos también pueden tener un papel importante en las propiedades de tracción del tendón.

La estructura del tendón es, en esencia, un material compuesto de fibras que presentan una serie de niveles jerárquicos. En cada nivel de la jerarquía, las unidades de colágeno están unidas por enlaces cruzados de colágeno, o los proteoglicanos, para crear una estructura altamente resistente a la carga de tracción. Se ha demostrado que el alargamiento y deformación de las fibrillas de colágeno es mucho más bajo que la elongación total producida bajo tensión, lo que demuestra que la matriz rica en proteoglicanos también debe sufrir deformación y endurecimiento del tendón.

Esta deformación de la matriz no colágena ocurre a todos los niveles en la jerarquía del tendón. La distinta organización y estructura de esta matriz permite conseguir las diferentes propiedades mecánicas requeridas por los diferentes tipos de tendones.

Se ha demostrado que los tendones de almacenamiento de energía utilizan cantidades significativas de deslizamiento entre los fascículos para permitir las características de alta tensión que requieren, mientras que los tendones posicionales dependen más del deslizamiento entre las fibras de colágeno y las fibrillas. Sin embargo, datos recientes sugieren que los tendones de almacenamiento de energía también pueden contener fascículos retorcidos o helicoidales en la naturaleza, una solución que sería muy beneficiosa para proporcionar el comportamiento similar a un muelle que se requiere en el funcionamiento de estos tendones.

Composición

Es una estructura formada por haces de fibras colágenas tipo I y elementos celulares rodeados por matriz extra celular que se componen por elastina, matriz intercelular que a su vez se forma por agua, proteoglucanos y glucoproteinas así como componentes celulares como tenocitos y tenoblastos, fibroblastos en un 20%, matriz extra celular en 80% que a su vez tiene 70% agua y 30 % sólidos que este tiene 33% glicina, 15% hidroxiprolina y 15%parolina. (Tejido conjuntivo)

Véase también