زراره

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish

زُرارة بن أعیُن (ولادت حدود ۷۰ - وفات ۱۵۰ هجری قمری) از راویان حدیث و فقها و متکلمان بنام شیعه و از اصحاب محمد باقر و جعفر صادق بوده‌است. نام او «عبدربه» است و زراره لقبش می‌باشد. و کنیه اش را گروهی ابوالحسن و برخی ابوعلی ذکر کرده‌اند. او احتمالاً در کوفه زاده شده‌است. بخش زیادی از عمرش را در کوفه زیست و همانجا درگذشته‌است.[۱][۲]

نسب[ویرایش]

پدربزرگ زراره سلنسنْ، از راهبان مسیحی بوده و پدرش اعین نیز رومی است. پدر او برده خاندان شیبان بوده‌است، که در اثر فراگیری قرآن، آزاد می‌شود.[۱]

مقام علمی[ویرایش]

ابن ندیم در الفهرست زراره را بزرگترین عالم شیعه در فقه، حدیث، کلام و شناخت مذهب تشیع دانسته‌است.[۲] نجاشی در رجال خود وی را بزرگ و استاد شیعیان در زمان حیاتش معرفی می‌کند، که قارِی قرآن، فقیه، متکلم، شاعر و ادیب بوده و تمام خصائص دین و مزایای فضیلت در او جمع شده بود و راستگو، مورد اعتماد و در زمان خویش بر همه اصحاب مقدم بود.[۱]

وی از جمله اصحاب اجماع است، که از نظر دانشمندان شیعه هر چه روایت کند، راست و درست است.[۳] جعفر صادق او را از برترین اصحاب خود برشمرده و درباره اش گفته‌است: اگر زراره نبود، احادیث پدرم نابود می‌شد. [۲]

زراره تألیفات بسیاری داشته‌است، امّا فقط کتاب الاستطاعة والجبر والعهود به نام او ثبت شده‌است.[۱]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ «زرارة بن أعین». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۰ آوریل ۲۰۰۸. دریافت‌شده در ۲۹ ژوئن ۲۰۰۸.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ یاران امامان زرارة بن اعین
  3. اصحاب اجماع، قسمت اول

منابع[ویرایش]

Zurarah ibn A'yan (about 690-768 AD) (Arabic: زُرارة بن أعیُن‎) was a famous companion of Imam Baqir, Imam Sadiq, and Imam Kazim.[1] He was a Muhaddith and Islamic scholar with great knowledge in religion,[2]and was also one of the companions known as the "companions of consensus" whose hadith are given extra credence by Shia scholars.[3] Muhaddith Qummi in his book Tuhfah al-Ahbab said that "his excellence and status are too great to mention here".[4]

The origin of his family

Some say that his real name was 'Abd Rabbah (Arabic: عبدربه‎), and Zurarah was a nickname. He was also known as Abu al-Hasan (lit. "the father of Hasan"). Some reports say that his father was a Byzantine monk who was captured and sold into slavery in a Muslim territory to someone from the Shaybani clan, which Zurarah remained affixed to.[5]

Authencity of Zurarah

More than 2,000 hadith are attributed him. He is described in biographical literature as "respected" and trustworthy". It was narrated that: "Were it not for Zurarah, the sayings of my father would vanish soon".[6]

Death

He died between 766-777 AD/149-150 AH in Kufa, Iraq.[1]

References

  1. ^ a b Sabzvārī, Muḥammad ʻAlī. Tuḥfah Yi-ʻAbbāsī: The Golden Chain of Sufism in Shīʻite (2008 ed.). University Press of America. p. 68.
  2. ^ Sachedina (1998), p.157
  3. ^ Walbridge (2001), p.190
  4. ^ muhadith qumi. "tuhfat al ahbab". lib.ahlolbait.com. موسسه اهل بیت علیهم السلام.
  5. ^ al- Nadim, muhammad ibn ishagh (1346). translation of The Fihrist of al- Nadim. tehran: چاپخانه بانک بازرگاني ايران. pp. 403–404.
  6. ^ اختيار معرفة الرجال، ج1، ص345.، تاریخ بازیابی: 2 دی ماه 1391.