زبان گفتاری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

زبان گفتاری یکی از گونه‌های کاربردی زبان است که برای ارتباط کلامی به کار می‌رود و در تقابل با زبان نوشتاری قرار می‌گیرد. ساخت‌های زبانی به کار رفته در زبان گفتاری عموماً ساده‌تر از ساخت‌های به کار رفته در زبان نوشتاری هستند.[۱] گفتار صورت اصیل و ابتدایی زبان است. در زبان معیار گفتاری تلفظ و ویژگی‌های لهجه‌ای و آهنگی کلام بیشترین اهمیت را دارد. گونهٔ زبان معیار در ایران آن است که در بین افراد تحصیل کرده و دارای پایگاه اجتماعی و اقتصادی بالاتر رایج است. به علت مرکزیت سیاسی، فرهنگی و اقتصادی تهران، زبان گفتاری رایج در بین تحصیلکردگان تهران، زبان معیار گفتاری در ایران است. زبان معیار گفتاری با زبان محاوره یکی است.[۲] برخی از نویسندگان نیز زبان گفتاری را زبان شکسته می‌نامند.[۳] به عبارتی زبان گفتاری سیستم منظم و معنادار آوایی زبان است. که عمدتاً از واجها تشکیل شده است.

منابع[ویرایش]

  1. Rijkhoff. J. (2002). The Noun Phrase. Oxford: Oxford University Press. p.23

  2. رنجبر چقاکبودی، وحید. زبان و زبان‌گونه‌ها. کرمانشاه: باغ‌نی، ۱۳۹۱. شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۲۶۹۹-۹۹-۵‮. 
  3. نگارش و ویرایش، احمد سمیعی، ۱۳۷۸