زبان گفتاری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

زبان گفتاری یا زبان محاوره ای یکی از گونه‌های کاربردی زبان است که برای ارتباط کلامی به کار می‌رود و در تقابل با زبان نوشتاری قرار می‌گیرد. ساخت‌های زبانی به کار رفته در زبان گفتاری عموماً ساده‌تر از ساخت‌های به کار رفته در زبان نوشتاری هستند.[۱] گفتار صورت اصیل و ابتدایی زبان است. در زبان معیار گفتاری تلفظ و ویژگی‌های لهجه‌ای و آهنگی کلام بیشترین اهمیت را دارد. گونهٔ زبان معیار در ایران آن است که در بین افراد تحصیل کرده و دارای پایگاه اجتماعی و اقتصادی بالاتر رایج است. به علت مرکزیت سیاسی، فرهنگی و اقتصادی تهران، زبان گفتاری رایج در بین تحصیلکردگان تهران، زبان معیار گفتاری در ایران است. زبان معیار گفتاری با زبان محاوره یکی است.[۲] برخی از نویسندگان نیز زبان گفتاری را زبان شکسته می‌نامند.[۳] به عبارتی زبان گفتاری سیستم منظم و معنادار آوایی زبان است. که عمدتاً از واجها تشکیل شده است.

منابع[ویرایش]

  1. Rijkhoff. J. (2002). The Noun Phrase. Oxford: Oxford University Press. p.23

  2. رنجبر چقاکبودی، وحید. زبان و زبان‌گونه‌ها. کرمانشاه: باغ‌نی، ۱۳۹۱. شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۲۶۹۹-۹۹-۵‮. 
  3. نگارش و ویرایش، احمد سمیعی، ۱۳۷۸