زبان نوشتاری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فارسیEnglish

زبان نوشتاری سیستم منظم نمادهای نوشتاری یا نویسه‌واره‌های معنادار است که به حفظ، بازتاب و انتقال زبان گفتاری کمک می‌کند.

در زبان‌شناسی، نویسه‌واره کوچکترین نماد زبان نوشتاری اند که مانند حرف، موجب تمایز معنایی می‌شود، مثل نمادهای «م»، «:»، و «؟» که هر یک می‌توانند معنا را تغییر دهند. حروف الفبا، ارقام، نشانه‌های نقطه‌گذاری و اِعراب‌گذاری (نشانه‌های سجاوندی)، همگی زیرمجموعه‌ای از نویسه‌واره‌ها هستند.[۱][۲] قسمت عمده زبان نوشتاری را خط (حروف و حرکات) و مابقی را ارقام و علامات تشکیل می‌دهد.

تاریخچه[ویرایش]

جستار وابسته: خط

تاریخ زبان نوشتاری معمولاً با تاریخ خط هم سابقه می‌باشد. چرا که در سیستم نوشتار ابتدا خط پدید آمده سپس با افزوده شدن علامات کامل شده است.[۳]

منابع[ویرایش]

  1. محمدی‌فر، محمدرضا. شیوه‌نامهٔ ویرایش؛ نگارش. تهران: سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ۱۳۸۱.
  2. چکیده
  3. : پیدایش هنر خط و نوشتار در جهان: : هنر : : تاریخ هنر : : بررسی تاریخ هنر جهان :
A Specimen of typeset fonts and languages, by William Caslon, letter founder; from the 1728 Cyclopaedia.

A written language is the representation of a spoken or gestural language by means of a writing system. Written language is an invention in that it must be taught to children, who will pick up spoken language (oral or sign) by exposure even if they are not specifically taught.

A written language exists only as a complement to a specific spoken language, and no natural language is purely written.

Compared to spoken language

Written languages change more slowly than corresponding spoken languages. When at least one register of a language is strongly divergent from spoken language, the resulting situation is called diglossia. However, that is still often considered as one language, between literary language and other registers, especially if the writing system reflects its pronunciation.

Native readers and writers of English are often unaware that the complexities of English spelling make written English a somewhat artificial construct. The traditional spelling of English, at least for inherited words, preserves a late Middle English phonology that is no one's speech dialect. The artificial preservation of that form of the language, in writing, might make much of what is now written intelligible to Geoffrey Chaucer (1343–1400) even if the mediaeval writer's speech could no longer be understood.

See also

Further reading

  • Ankerl, Guy (2000). Global communication without universal civilization. INU societal research. Vol.1: Coexisting contemporary civilizations: Arabo-Muslim, Bharati, Chinese, and Western. Geneva: INU Press. pp. 59–66, 235–236. ISBN 2-88155-004-5. 

External links

  • "Signs - Books - Networks" virtual exhibition of the German Museum of Books and Writing, i.a. with a thematic module on written language