زبان‌های فیلیپینی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

در زبان‌شناسی، زبان‌های فیلیپینی پیشنهادی توسط رابرت بلاست مربوط به سال ۱۹۹۱ است که همه زبان‌های فیلیپین و سولاوسی شمالی—به جز ساما-باجاو (زبان‌های «کولیان دریایی») و تعداد کمی از زبان‌های پالاوان—یک زیرخانواده از زبان‌های آسترونزیایی را تشکیل می‌دهند. اگرچه فیلیپین نزدیک مرکز گسترش آسترونزیایی از فورموسا واقع شده‌است، گوناگونی زبان‌شناختی کمی بین حدود ۱۵۰ زبان فیلیپینی وجود دارد، که نشان می‌دهد گوناگونی قبلی با گسترش نیای زبان‌های فیلیپینی امروزی از میان رفته‌است (ادلار & هیملمان ۲۰۰۵).[۱] زبان‌های فیلیپینی با چندین زبان با حفظ واکه بی‌رنگ و همصدایی d–r نیاآسترونزیایی، که در گروه‌بندی سوندا-سولاوسی از دست رفته‌است، کهن‌ترین شاخه غیرفارموسایی خانواده زبانی آسترونزیایی را تشکیل می‌دهند.

زبانهای مهم فیلیپین[ویرایش]


منابع[ویرایش]

  1. More diverse Philippine-type are found in Borneo.
  • Fay Wouk and Malcolm Ross (ed.), The history and typology of western Austronesian voice systems. Australian National University, 2002.
  • K. Alexander Adelaar and Nikolaus Himmelmann, The Austronesian languages of Asia and Madagascar. Routledge, 2005.
  • Austronesian Basic Vocabulary Database, 2008.

پیوند به بیرون[ویرایش]