زبان‌های بنگلادش

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
زبان‌های بنگلادش
Languages of Bangladesh map.svg
رسمیزبان بنگالی
ملیزبان بنگالی
منطقه‌ایUnofficial زبان چیتاگونی، زبان سیلهتی، زبان رنگپوری
اقلیتیزبان بیشنوپریا مانیپوری، زبان چاکما، زبان هاجونگ، Tangchangya، زبان سادری، Khasi, Koda, Mundari, Pnar، زبان سانتالی، War-Jaintia, Kurukh, Sauria Paharia, A'Tong, Chak, Chin, Asho, Bawm, Falam, Haka, Khumi, Koch, Garo, Megam، زبان مانیپوری، Mizo, Mru, Pangkhua, Rakhine/Marma, Kok Borok, Riang, Tippera و Usoi
مهاجرانزبان بیهاری • • زبان روهینگیازبان اردو
خارجیزبان عربی، زبان انگلیسی، زبان هندی و زبان هندوستانی

زبان‌های بنگلادش (انگلیسی: Languages of Bangladesh) شامل تمام زبان‌های این کشور است. زبان ملی، زبان بنگالی، براساس ماده سوم قانون اساسی بنگلادش، تنها زبان رسمی بنگلادش است. ۹۸ درصد از بنگلادشی‌ها به زبان بنگالی (از جمله گویش‌ها) به عنوان اولین زبان صحبت می‌کنند و تنها کشور یک زبانه در آسیای جنوبی است. قانون در سال ۱۹۸۷ استفاده از زبان بنگالی را در همه امور دولت جز در موارد روابط خارجی، اجباری کرد. بومیان شمال و جنوب شرقی بنگلادش با زبان‌های بومی متنوعی صحبت می‌کنند.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]