ریور فینیکس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیDeutsch
ریور فینیکس
River Phoenix.jpg
زمینه فعالیت بازیگر سینما و تلویزیون
تولد ۲۳ اوت، ۱۹۷۰
متولیوس، اورگان، آمریکا
مرگ ۳۱ اکتبر ۱۹۹۳ (۲۳ ساله)
هالیوود، کالیفرنیا، آمریکا
سال‌های فعالیت ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۳
صفحه در وبگاه IMDb

ریوِر جود فینیکس (به انگلیسی: River Jude Phoenix) ‏ (۲۳ اوت، ۱۹۷۰۳۱ اکتبر ۱۹۹۳) بازیگر آمریکایی نامزد اسکار بود. او زندگی حرفه‌ای بسیار کوتاهی داشت، چون در بامداد هالووین ۱۹۹۳ بر اثر مصرف بیش از حد هروئین و کوکایین در سن ۲۳ سالگی درگذشت. ریور، برادر واکین فینیکس بود.

گذشته[ویرایش]

او با نام ریور جود باتم (به انگلیسی: River Jude Bottom) ‏در متولیوس ایالت اورگان در پنج مایلی مادراس به دنیا آمد. اسم کوچک او (ریور به معنی رودخانه) از رود رمان سیذارتا اثر هرمان هسه گرفته شده‌است و اسم وسطش (جود) از آهنگ هی جود گروه بیتلز می‌آید.

مادرش آرلین شارون، زادهٔ منطقهٔ برانکس نیویورک بود و از خانواده‌ای یهودی و روس[۱][۲][۳][۴] و پدرش، جان لی باتم، از خانواده‌ای کاتولیک ولی شخصاً غیرمذهبی بود و اهل فونتانای کالیفرنیا.[۱]

در ۱۹۶۸، مادر ریور خانواده‌اش را ترک کرد و به کالیفرنیا رفت و در آن‌جا با پدر ریور آشنا شد. آن‌ها در ۱۹۶۹ با هم ازدواج کردند و بعداً به عضویت فرقهٔ فرزندان خدا درآمدند و به همین علت مبلٌغ مذهبی شدند و به آفریقای جنوبی رفتند تا در مزارع میوه کار کنند.

آن‌ها بعد از ریور صاحب چهار فرزند شدند. واکین (بازیگر)، رین (خواننده و بازیگر)، سامر (بازیگر و مدل) و لیبرتی. ریور همچنین یک برادر بزرگتر و ناتنی از پدرش داشت که جودن نام داشت ولی بعداً نامش را به تراست تغییر داد.

ریور در فقر مطلق زندگی کرد. او و خواهرش از طریق آواز خواندن در خیابان‌های کاراکاس در ونزوئلا مخارج خانواده را تأمین می‌کردند در حالی که پدر و مادرش فقط مبلغین مذهبی بودند.

خانوادهٔ ریور در ۱۹۷۷ به ایالات متحده برگشتند و در ۲ آوریل ۱۹۷۹، نام خانوادگیشان را به فینیکس تغییر دادند تا تولد دوبارهٔ خانواده‌شان را نشان بدهند.

در مصاحبه‌ای با مجلهٔ دیتیلز در ۱۹۹۱، ریور گفته بود که اولین رابطهٔ جنسی‌اش را در چهار سالگی و زمانی که در فرزندان خدا بودند تجربه کرده‌است.[۵] او بعداً تحت فشار نماینده‌هایش این ماجرا را یک شوخی نامید.

در ۱۹۹۴ در مصاحبه با اسکوایر، ریور گروه فرزندان خدا را «مشمئزکننده» نامید و گفت «آن‌ها فقط زندگی مردم را از بین می‌برند».[۶]

زندگی حرفه‌ای[ویرایش]

بازیگری[ویرایش]

ریور روی پوستر دویدن روی هیچ

با تشویق‌های والدین‌اش به سینما روی آورد. او پس از بازی در چند نقش کوچک، در ۱۹۸۹ در ۱۸ سالگی برای بازی در دویدن روی هیچ اثر سیدنی لومت، نامزد دریافت اسکار نقش مکمل شد.

در ۱۹۸۹، او برای دومین بار در مقابل هریسون فورد نقش جوانی ایندیانا جونز را بازی کرد، و پس از آن پیشنهاد بازی در سریال تلویزیونی‌ای در همین نقش را رد کرد.

او با کیانو ریوز سر صحنهٔ یکی از فیلم‌هایی که برادرش واکین بازی می‌کرد آشنا شد و بعداً در مقابل او در فیلم آیداهوی اختصاصی خودم اثر گاس ون سنت بازی کرد.این بازی برایش جایزهٔ بهترین بازیگر جشنوارهٔ ونیز را به همراه داشت. دوستی او با ریوز و ون سنت تا مرگ‌اش ادامه داشت.

ریور در اکران مطبوعاتی آیداهوی اختصاصی خودم در جشنوارهٔ نیویورک، گفته بود که «احتمالاً از این به بعد تعداد زیادی فیلم با محوریت همجنس‌گراها ساخته خواهد شد» و اضافه کرده بود که «فکر می‌کنم لازم است چند تایی از این نوع فیلم‌ها ساخته شود تا بشود قدم بزرگی در زمینهٔ این معضل برداشت، تا جایی که این مسئله دیگر معضل نباشد، و آرزوی من هم همین است».

بعد از آن، فینیکس در فیلم مستقل جنگ سگی به کارگردانی نانسی ساووکا، با لی‌لی تیلور همبازی شد که در آن نقش یکی از سربازان نیروی دریایی آمریکا را در شب قبل از اعزامش به ویتنام، بازی کرد.

آخرین فیلم ریور قبل از مرگ، چیزی به اسم عشق (۱۹۹۳) به کارگردانی پیتر بوگدانویچ بود.

بعد از مرگ ریور، فیلم زبان خاموش (۱۹۹۴) سام شپارد با بازی او اکران شد.

ریور قبل از درگذشت‌اش در حال فیلمبرداری خون سیاه جرج اسلوزیر بود که به دلیل مرگ او هیچ‌وقت تکمیل و اکران نشد.

او قرار بود در خاطرات توپ بسکتبال (۱۹۹۴) بازی کند که بعد از مرگ‌اش، آن نقش به لئوناردو دی کاپریو سپرده شد. همچنین آن رایس، او را برای نقش اصلی فیلم مصاحبه با خون آشام در نظر گرفته بود که تهیه‌کننده، به دلیل این‌که بازیگر شناخته‌شده‌تری می‌خواست، تام کروز را به فیلم تحمیل کرد. به این ترتیب، ریور در این فیلم نقش مصاحبه‌گر را بر عهده گرفت که آن نقش هم به دلیل درگذشت‌اش به کریستین اسلیتر سپرده شد. فیلم بعداً به ریور هدیه شد و اسلیتر همهٔ درآمدش از فیلم را به موسسه‌های خیریهٔ محبوب ریور داد.

ریور با نظر عموم منتقدان، امیدوارکننده‌ترین ستارهٔ جوان دههٔ ۹۰ بود. او به همراه برادرش واکین، اولین برادرهایی هستند که نامزد اسکار بازیگری شده‌اند.

موسیقی[ویرایش]

هرچند که درآمد عمدهٔ ریور از راه سینما بود، ولی گفته شده که علاقهٔ اصلی او موسیقی بوده‌است. او آهنگساز و گیتاریستی چیره‌دست بود و گروهش آلکاز اتیک نام داشت که در آن خواهرش رین و مایکل بالزاری از گروه رد هات چیلی پپرز عضو بودند. ریور همچنین دوستی نزدیکی با مایکل استایپ، خوانندهٔ گروه آر ای ام داشت.

فعالیت‌های اجتماعی[ویرایش]

او از سن ۷ سالگی گیاه‌خوار بود و یکی از فعالان حقوق حیوانات. او عضو پتا بود و جایزهٔ انسان‌دوستی این بنیاد در سال ۱۹۹۰ به او هدیه شد. او همچنین تعداد زیادی از گروه‌های خیریهٔ محیط زیستی را حمایت می‌کرد و ۸۰۰ هکتار از جنگل‌های در معرض خطر را در کاستاریکا خریده بود.

در ۱۹۹۰، در روز زمین، مقالهٔ با نام ما دنیا هستیم نوشت که در مجلهٔ ۱۷ چاپ شد. او استفاده از محصولاتی که از حیوانات گرفته می‌شود را تقبیح کرد و هیچ وقت از چرم یا پوست حیوانات در لباس‌هایش استفاده نکرد.

برادر او واکین، بعد از مرگ ریور، از اعضای فعال پتا است و سنت خانوادگی فینیکس‌ها را در عدم استفاده از محصولات حیوانی ادامه می‌دهد.

مرگ[ویرایش]

۳۱ اکتبر ۱۹۹۳، فینیکس بیرون نایت کلاب وایپر روم درگذشت.

او شب قبل از درگذشت‌اش، بعد از رد کردن پیشنهاد اجرای موسیقی، به همراه چند نفر از دوستانش در دستشویی در حال مصرف مواد بوده‌است.[۷] گفته شده‌است که یکی از دوستانش به او کمی پرشین براون (نوعی متامفتامین قوی که با مسکٌن ترکیب می‌شود) تعارف می‌کند و کمی بعد از مصرف آن، حال ریور خراب می‌شود.[۷] بعد از بیرون آمدن از آن‌جا، ریور با صورت به پیاده‌رو می‌افتد و برای ۸ دقیقه دچار تشنج می‌شود. برادرش واکین و خواهرش رین در آن‌جا حاضر بوده‌اند. واکین با ۹۱۱ تماس می‌گیرد و نمی‌تواند وضعیت تنفس ریور را تشخیص دهد چون در حقیقت در آن لحظه ریور تنفس‌اش قطع شده بوده. رین شروع به دادن تنفس دهانی می‌کند، ولی مأمور ۹۱۱ به او می‌گوید که نباید این کار را بکند. مأموران اورژانس چند دقیقه بعد می‌رسند و سعی می‌کنند که قلب او را دوباره به کار بیندازند. آن‌ها سپس او را به بیمارستان می‌برند و مایکل بالزاری با آمبولانس همراه او می‌رود. تلاش‌های بعدی در بیمارستان به نتیجه نمی‌رسد و در ساعت ۱:۵۱ صبح روز ۳۱ اکتبر ۱۹۹۳ درگذشت او اعلام می‌شود، هرچند که متخصصین حدس می‌زنند او در لحظهٔ برخورد با پیاده‌رو درگذشته‌است.

جانی دپ که از صاحبان وایپر روم بود، تا سال ۲۰۰۴ که سهم خود را فروخت، هر سال در روز ۳۱ اکتبر، آن‌جا را به احترام ریور تعطیل می‌کرد که این رسم بعد از کنار کشیدن‌اش از آن‌جا، ادامه پیدا نکرد. با این‌حال طرفداران ریور، هر سال در این روز، بیرون رستوران جمع می‌شوند و به او ادای احترام می‌کنند.

فینیکس در مصاحبه‌ای گفته بود که «آرزو داشتم که این‌قدر هشیار نبودم».[۸] او با آگاهی‌اش نسبت به وضعیت افسردگی در حال تشدیدش، در مصاحبه‌ها گفته بود که در کودکی توسط اعضای فرزندان خدا با او بدرفتاری می‌شده. او هیچ‌وقت به‌طور واضح توضیح نداد که این بدرفتاری چه معنی‌ای می‌دهد ولی بسیاری، تجربه‌های او در کودکی را از عوامل نوع پایان یافتن زندگی‌اش می‌دانند.

مرگ او، به دلیل شکل زندگی‌اش و دغدغه‌های انسان‌دوستانه و اجتماعی و سیاسی‌اش، از پر سر و صداترین اتفاقات هالیوود بود و از آن به عنوان یکی از فجیع‌ترین و تکان‌دهنده‌ترین‌ها نام برده شد. خانواده و دوستان او تا چندین سال بعد در مورد این اتفاق صحبتی نکردند و بعضی از آن‌ها هنوز هم نمی‌کنند.

مدت کوتاهی قبل از مرگش، او گفته بود که «اعتیاد فقط مختص به آدم بدها و بدبخت و بیچاره‌ها نیست. همهٔ دنیا درگیر این مرض هستند».

ستایش‌ها[ویرایش]

به دلیل مرگ نابهنگام‌اش، ریور همیشه موضوع تعداد زیادی از آثار هنری بوده‌است. اولین کسی که در موسیقی از ریور اسم برد، خواننده‌ای برزیلی به نام میلتون ناسیمنتو بود که آهنگی به نام ریور فینیکس: نامه‌ای به یک بازیگر جوان نوشت. بعد از او هم گروه رد هات چیلی پپرز آهنگی به یاد او نوشتند. گروه آر ای ام، آلبوم هیولایشان را به او تقدیم کرده‌اند و سام فیلیپس هم آلبوم مارتینی‌ها و بیکینی‌هایش را به ریور تقدیم کرده‌است.

گاس ون سنت که از دوستان نزدیک ریور بود، فیلم حتی دخترهای گاوچران هم افسرده می‌شوند را به ریور تقدیم کرده و رمانی به نام صورتی در مورد او نوشته است.

مستندساز تجربی، کم آرچر نیز مستندی با نام غرق کردن ریور فینیکس ساخته است.

کرت کوبین، خوانندهٔ گروه نیروانا، در چهار تا از کنسرت‌های گروه‌اش در ۱۹۹۴[۹][۱۰][۱۱][۱۲]، آهنگی را به یاد ریور و بقیهٔ کسانی که در جوانی درگذشته‌اند اجرا کرد. خود کرت چند ماه بعد در ۲۷ سالگی خودکشی کرد. تام پتی نیز آهنگی را در یکی از کنسرت‌هایش در فلوریدا (شهر خود پتی و ریور) به او تقدیم کرد.

ریور در رای‌گیری کانال ۴ تلویزیون بریتانیا، عنوان ۶۹امین بازیگر ماندگار تمام دوران را دریافت کرد.

کارنامه[ویرایش]

فیلم[ویرایش]

سال عنوان نقش جوایز
۱۹۸۵ جویندگان ولفگانگ مولر
۱۹۸۶ در کنارم بمان کریس چمبرز
خلیج ماسکیتو چارلی فاکس
۱۹۸۸ یک شب از زندگی جیمی ریردان جیمی ریردان
نیکیتای کوچک جف گرانت
دویدن روی هیچ دنی پوپ/مایکل منفیلد نامزد اسکار نقش مکمل
نامزد گلدن گلوب نقش مکمل
۱۹۸۹ ایندیانا جونز و آخرین جنگ صلیبی ایدیانای جوان
۱۹۹۰ تا مرگ دوستت دارم دوو ناد
۱۹۹۱ آیداهوی اختصاصی خودم مایک واترز برنده بهترین بازیگر مرد جشنواره ونیز
مجمع ملی منتقدان آمریکا: برنده بهترین بازیگر مرد
جنگ سگی ادی بردلیس
۱۹۹۲ حرفه‌ای‌ها کارل اربگاست
۱۹۹۳ چیزی به اسم عشق جیمز رایت
حتی دخترهای گاوچران هم افسرده می‌شوند فرد مسافر
خون سیاه (نیمه‌تمام) پسر
۱۹۹۴ زبان خاموش تالبوت رو

تلویزیون[ویرایش]

    • هفت عروس برای هفت برادر (۱۹۸۲ تا ۱۹۸۳)
    • مشهور (۱۹۸۴)
    • رابرت کندی و دورانش (۱۹۸۵)
    • زنده ماندن (۱۹۸۵)
    • حلقهٔ خشونت: یک درام خانوادگی (۱۹۸۶)

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ The Days of Summer | Arts | Jewish Journal
  2. «Summer Phoenix : articles (part 1)». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۵ ژوئیه ۲۰۰۶. دریافت‌شده در ۱۰ مارس ۲۰۰۸.
  3. FOXNews.com - 'Walk the Line' Star Won't Campaign for Oscar - Celebrity Gossip | Entertainment News | Arts And Entertainment
  4. «Ten American showbiz celebrities of Russian descent - Pravda.Ru». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۰ مه ۲۰۱۰. دریافت‌شده در ۱۰ مارس ۲۰۰۸.
  5. Details, November, 1991 [۱] بایگانی‌شده در ۲۱ ژانویه ۲۰۰۸ توسط Wayback Machine
  6. Esquire magazine بایگانی‌شده در ۱۶ فوریه ۲۰۰۹ توسط Wayback Machine, March, 1994
  7. ۷٫۰ ۷٫۱ The Untimely Death of River Phoenix (Reel Reviews article ed.) Retrieved on 2007-04-24.
  8. Catherine Elsworth, "Ledger death recalls River Phoenix", Daily Telegraph Retrieved on 2008-01-29.
  9. LIVE NIRVANA TOUR HISTORY: 11/13/93 - Bender Arena, American Univerity, Washington, DC, US
  10. LIVE NIRVANA TOUR HISTORY: 11/15/93 - Roseland Ballroom, New York, NY, US
  11. LIVE NIRVANA TOUR HISTORY: 02/12/94 - Zénith Omega, Toulon, FR
  12. LIVE NIRVANA TOUR HISTORY: 01/07/94 - Seattle Center Arena, Seattle, WA, US

پیوند به بیرون[ویرایش]


River Phoenix (1989)

River Jude Phoenix [ˌɹɪvəɹ ˈfiː.nɪks] (* 23. August 1970 in Madras, Oregon; † 31. Oktober 1993 in West Hollywood, Kalifornien als River Jude Bottom) war ein US-amerikanischer Schauspieler und Musiker. Durch Filme wie Stand by Me – Das Geheimnis eines Sommers und My Private Idaho galt er zum Zeitpunkt seines durch Drogen verursachten Todes als einer der vielversprechendsten Jungschauspieler Hollywoods.

Leben und Karriere[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

River Phoenix’ Vater John Lee Phoenix, ursprünglich John Lee Bottom, war Zimmermann (nach anderen Angaben: Gärtner), seine Mutter Heart Phoenix, geborene Arlyn Sharon Dunetz, Sekretärin. Beide waren unterschiedlicher Herkunft: John (geboren 1947), ein High-School-Abbrecher aus dem kalifornischen Fontana, und Arlyn (geboren 1944), aus einer jüdischen Familie der New Yorker Bronx stammend und bereits einmal verheiratet gewesen, brachen aus ihrer gewohnten Umgebung aus und zogen als Hippies durch die Vereinigten Staaten. Hierbei lernten sie sich 1968 beim Autostopp kennen.

Am 13. September 1969 wurden sie in einer Hippie-Zeremonie getraut, ihr Erstgeborener River kam auf einer Farm, wo die Eltern bei der Minzernte geholfen hatten, zur Welt. Er erhielt seinen Vornamen nach dem „Fluss des Lebens“ in der damals sehr populären Erzählung Siddhartha von Hermann Hesse, Jude ist eine Anlehnung an den Beatles-Song Hey Jude.

Die Familie zog kurz nach der Geburt weiter und schloss sich 1973 der Sekte Kinder Gottes von David Berg an. Sie siedelten nach Südamerika um und waren als Missionare tätig, John wurde sogar zum „Erzbischof von Venezuela und der Karibik“ ernannt. Drei Kinder wurden in dieser Zeit geboren: Rain Joan of Arc (kurzzeitig Rainbow), geboren 21. November 1972, Joaquin (kurzzeitig: Leaf), geboren am 28. Oktober 1974 in Puerto Rico, und Libertad Mariposa (Liberty Mariposa Butterfly), geboren am 5. Juli 1976. Zeitweise stark verarmt, lebten die Bottoms in verschiedenen Ländern Mittel- und Südamerikas, unter anderen in Costa Rica und Venezuela. Die Eltern unterrichteten ihre Kinder selbst und förderten ihre musischen Fähigkeiten. Mit sieben Jahren verdiente Phoenix zusammen mit seiner Schwester Rain für die Familie Geld als Straßenmusiker in Caracas – das Gitarrespielen blieb zeitlebens seine Leidenschaft.

Im November 1978 kehrte die Familie der Sekte desillusioniert den Rücken. Heart Phoenix gab später in einem Interview an, besonders das sogenannte „Flirty Fishing“, eine Form religiöser Prostitution, sowie das herrische Benehmen des selbsternannten „Führers“ David Berg hätten dazu geführt, dass sie sich von der Gruppierung lösen wollten. Es gilt als nicht erwiesen, ob Phoenix und seine Geschwister mit dem in der Sekte geförderten Missbrauch infantiler Sexualität konfrontiert wurden. Der Legende nach reisten die Bottoms auf einem Frachtschiff in die USA zurück und konnten dort hautnah den kommerziellen Fischfang beobachten. Dieses Erlebnis führte dazu, dass die ganze Familie ab diesem Zeitpunkt vegan zu leben begann. Im Dezember 1978 kam das letzte Kind der Bottoms, Summer Joy Phoenix, in Winter Park, Florida, zur Welt, wo sie vorübergehend bei Hearts Eltern ein Heim gefunden hatten. Als Symbol des neuen Lebensabschnittes änderte John Bottom den Namen der Familie 1979 in Phoenix und sie ließen sich im Großraum Los Angeles nieder. Rivers Vater arbeitete zunächst als Gärtner, ehe ihn eine Rückenverletzung berufsunfähig machte. Rivers Mutter Heart übernahm eine Stelle als Sekretärin bei NBC, um für den Familienunterhalt zu sorgen.[1]

So konnte sie sich bemühen, die Kinder durch kleine Engagements in Werbespots beim Film unterzubringen. Von 1982 bis 1983 spielte Phoenix den zwölfjährigen Guthrie in der Fernsehserie Seven Brides for Seven Brothers. Andere Fernsehauftritte in den Serien Hotel und It’s Your Move folgten. Außerdem war er in den Fernsehfilmen Backwards: The Riddle of Dyslexia und … und fanden keinen Ausweg mehr zu sehen. Für diese erhielt er eine Nominierung und eine Auszeichnung für den Young Artist Award als bester junger Schauspieler in einem Familienfilm im Bereich Fernsehen bzw. bester junger Schauspieler in einem Fernseh-Special oder einer Mini-Serie.[2][3] 1985 gab er sein Kinodebüt in Joe Dantes Explorers – Ein phantastisches Abenteuer. Der Durchbruch gelang ihm 1986 mit dem Film Stand by Me – Das Geheimnis eines Sommers, der in den USA zum Kassenschlager wurde. Es folgten Peter Weirs The Mosquito Coast mit Harrison Ford und Little Nikita, ein Agententhriller an der Seite von Sidney Poitier. 1988 wurde er für die Rolle des Danny Pope in dem Sidney-Lumet-Film Die Flucht ins Ungewisse als bester Nebendarsteller für den Oscar nominiert. Neben seinen Aktivitäten als Schauspieler gründete Phoenix mit seiner Schwester Rainbow die Band Aleka’s Attic, die an Weihnachten 1988 ihr erstes Konzert gab. Er spielte Gitarre, sang und schrieb die Songs, wovon einige für wohltätige Zwecke der Tierschutzorganisation PETA veröffentlicht wurden. Das Debütalbum der Gruppe konnte jedoch vor seinem Tod nicht fertiggestellt werden.

1989 übernahm Phoenix in Indiana Jones und der letzte Kreuzzug die Rolle des jungen Indiana Jones.

In dem Film My Private Idaho spielte er unter der Regie von Gus Van Sant 1991 an der Seite von Keanu Reeves einen homosexuellen Stricher. Danach drehte er Sneakers – Die Lautlosen, unterschrieb einen Vertrag für Dark Blood und stand auf der Besetzungsliste von Interview mit einem Vampir.

Während der Dreharbeiten zu Dark Blood, in der Nacht zu Halloween 1993, brach Phoenix nach einer Überdosis Heroin und Kokain (Speedball) in den Armen seines Bruders Joaquin Phoenix und im Beisein seiner Schwester Rain Phoenix und seiner damaligen Freundin Samantha Mathis vor dem Nachtclub Viper Room in West Hollywood zusammen.[4] 25 Jahre nach seinem Tod sprach Mathis in einem Telefoninterview mit der britischen Zeitung The Guardian erstmals öffentlich über ihre Erinnerung an die Geschehnisse dieser Nacht.[5] Zwar wurde River Phoenix noch in das Cedars-Sinai Medical Center eingeliefert, dort konnte jedoch nur noch der Tod durch Herzstillstand festgestellt werden.[6] Die Autopsie stellte daneben auch noch Valium, Cannabis und andere Drogen in seinem Blut fest. Da keine Einstichstellen gefunden wurden, muss er die Drogen oral oder intranasal („schnupfend“) zu sich genommen haben. George Sluizer stellte den Film Dark Blood 2012 fertig. Am 27. September 2012 wurde Dark Blood zum ersten Mal einem öffentlichen Publikum auf dem Niederländischen Filmfestival präsentiert.[7] Die deutsche Premiere erfolgte auf der Berlinale 2013.

In dem erst nach dem Tod des Jungschauspielers begonnenen Interview mit einem Vampir übernahm Christian Slater die für Phoenix vorgesehene Rolle des Journalisten. Slater spendete seine gesamte Gage an eine Tierrechts-Organisation, die River Phoenix unterstützt hatte. Im Abspann des Films ist vermerkt “In Memory of River Phoenix” („Im Gedenken an River Phoenix“).

Wenige Wochen nach seinem tödlichen Zusammenbruch kam mit Schweigende Zunge (Silent Tongue) der letzte Film mit Phoenix in der Hauptrolle in die Kinos.

Auch während seiner Schauspielerkarriere widmete sich River Phoenix der Musik.[4] Er spielte Songs mit seinem Freund John Frusciante von den Red Hot Chili Peppers ein, von denen einige 1997 auf Frusciantes Album Smile From The Streets You Hold veröffentlicht wurden. 1991 schrieb und sprach er den Songtext für Curi Curi, ein Lied, das auf dem Album TXAI von Milton Nascimento zu finden ist.[8] Für den Film Jimmy Reardon schrieb Phoenix das Lied Heart to Get, welches aber erst Jahrzehnte später im Director’s Cut des Films veröffentlicht wurde.[9] Im Jahre 1993 war er in einem Video zu sehen, in dem er Flea, den Bassisten der Red Hot Chili Peppers, interviewte (Flea – Bass Jamming & Techniques). Außerdem haben ihm nach seinem Tod zahlreiche Musiker wie Natalie Merchant, R.E.M., Ellis Paul und die Red Hot Chili Peppers Lieder gewidmet. Zu seinen Freunden gehörten unter anderen Flea, John Frusciante, Michael Stipe (R.E.M.) und die Schauspieler Keanu Reeves, mit dem 1989 schon sein kleiner Bruder Joaquin (damals Leaf) den Film Eine Wahnsinnsfamilie drehte, und Johnny Depp, in dessen Club er des Öfteren mit seiner Band gespielt hat.

Er blieb zeit seines Lebens der alternativen Erziehung seiner Eltern treu, war ein überzeugter Umwelt- und Tierschützer und lebte als Veganer. Er unterstützte die Tierrechtsorganisation PETA, half bei Spendensammlungen und kaufte Regenwald in Costa Rica.

Privatleben[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Bei den Dreharbeiten von Mosquito Coast lernte River Phoenix Martha Plimpton kennen. Sie begleitete ihn zur Oscar-Verleihung 1989, bald danach zerbrach ihre Beziehung.

Mit der Masseurin und Musikerin Sue Solgot lebte Phoenix von 1991 bis Januar 1993 in Gainesville, Florida zusammen.

Seine letzte Freundin Samantha Mathis ist ebenfalls Schauspielerin, mit ihr war der 23-jährige ab den Dreharbeiten von The Thing Called Love bis zu seinem Tod liiert.

Phoenix lebte mit seiner Familie zunächst auf einer Ranch in Gainesville, Florida. 1989 zog er in ein Appartement in der Stadt, blieb aber dennoch seiner Familie verbunden. Seinem Vater kaufte er zur selben Zeit ein Haus in Costa Rica, wo dieser ein veganes Restaurant eröffnete.

Phoenix’ Bruder Joaquín ist heute ein bekannter Hollywoodstar. Seine Schwester Summer Joy Phoenix war bis März 2016 mit dem Schauspieler Casey Affleck verheiratet[10], die Namen ihrer zwei Söhne haben Bezug zu ihrem toten Bruder: Indiana August (* 2004), nach der Filmfigur Indiana Jones, die Phoenix spielte (junger Indiana Jones, 1989), und dem Monat, in dem sein Geburtsdatum liegt, sowie Atticus (* 2008), eventuell nach der gemeinsamen Band Aleka’s Attic. Auch Phoenix’ Schwester Liberty benannte ihren Erstgeborenen nach dem Verstorbenen: Rio (* 1997) (spanisch für River).

Seine Mutter Heart Phoenix ist seit 1997 wieder verheiratet und leitet die Organisation The Peace Alliance sowie das River Phoenix Center for Peacebuilding (2011).

Synchronsprecher[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Für die deutschen Kinozuschauer wurde er unter anderem von Frank Schaff, Nicolas Böll, Timmo Niesner und auch Simon Jäger synchronisiert.

Filmografie[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • 1994: Schweigende Zunge – Die Rache der Götter (Silent Tongue) (1991 abgedreht, doch erst 1994 veröffentlicht)
  • 2012: Dark Blood (1993 abgedreht, doch erst 2012 veröffentlicht)

Nominierungen und Auszeichnungen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Oscar
Golden Globe
Independent Spirit Awards
National Board of Review
National Society of Film Critics
New York Film Critics Circle Awards
Internationale Filmfestspiele von Venedig
Young Artist Awards

Sonstiges[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Tetsuya Nomura hat sich bei der Schaffung der Figur des Squall Leonhart aus dem Computerspiel Final Fantasy VIII von River Phoenix inspirieren lassen. Squall Leonhart hat nicht nur dasselbe Geburtsdatum wie River Phoenix, sondern auch eine täuschende Ähnlichkeit mit ihm.[11]

Literatur[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • Grace Catalano: River Phoenix. Starfire, 1988
  • Penny Stempel River Phoenix (They Died Too Young). Parragon Plus, 1996
  • John L. Barker Running on Empty: The Life and Career of River Phoenix. Phoenix Literary Productions, 1998
  • Brian J. Robb: River Phoenix. Schirmer/Mosel, 1999
  • Penelope Dening: Das große River Phoenix Album. VGS Verlagsgesellschaft, Mai 1998
  • John Glatt: Lost in Hollywood – The fast times and short life of River Phoenix. St. Martins Paperbacks edition, April 1996
  • Barry C. Lawrence: In Search of River Phoenix – The truth behind the myth WORDSWORTH Publishing, Oktober 2004
  • Gavin Edwards Last Night at the Viper Room: River Phoenix and the Hollywood He Left Behind. It Books, Oktober 2013

Weblinks[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

 Commons: River Phoenix – Sammlung von Bildern, Videos und Audiodateien

Einzelnachweise[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  1. Ian Parker: Wasted: How on earth did River Phoenix, purest of all child stars, sensitive, clean-living and eco-friendly, end up dead from a drug overdose at the age of 23? The answer lies in a secret life that was shocking even by the notorious double standards of Hollywood. independent.co.uk, 5. Dezember 1993, archiviert vom Original am 18. Februar 2013; abgerufen am 17. Januar 2014 (englisch).
  2. 6th Youth In Film Awards. In: YoungArtistAwards.org. Archiviert vom Original am 21. Mai 2011.
  3. 7th Annual Young Artist Awards. In: Young Artist Awards. Archiviert vom Original am 15. Mai 2016. Abgerufen am 19. Januar 2011.
  4. a b Infoseite zur Dokumentation „Too Young To Die: River Phoenix“ von Jobst Knigge, ZDF, 2013 (Memento vom 15. Mai 2016 im Internet Archive) Abgerufen am 10. Mai 2019.
  5. Hadley Freeman: The untold story of lost star River Phoenix – 25 years after his death. 25. Oktober 2018, abgerufen am 25. Oktober 2018 (englisch).
  6. Brian J. Robb: River Phoenix – a short life, Plexus-Verlag London 1995, ISBN 0-85965-214-9.
  7. Rusty Blazenhoff: Dark Blood, River Phoenix’s Final Film to Debut Nearly 20 Years After His Unexpected Death. In: Laughingsquid.com. 1. August 2012. Abgerufen am 25. Juni 2014.
  8. Bogdanov, Vladimir; Woodstra, Chris; Erlewine, Stephen Thomas (Hrsg.): All Music Guide: The Definitive Guide to Popular Music. Hal Leonard Corporation, 2001, ISBN 0-879-30627-0, S. 920.
  9. William Richert: Jimmy Reardon. In: williamrichert.com. Abgerufen am 25. September 2018.
  10. Casey Affleck und Summer Phoenix lassen sich scheiden. ORF. 16. März 2015. Abgerufen am 19. März 2016.
  11. Interview mit Tetsuya Nomura, abgerufen am 2. Februar 2008.