ریش‌سیاه

ادوارد تیچ
— دزد دریایی —
نقاشی ریش سیاه ح. ۱۷۳۶، استفاده شده در تاریخ عمومی دزدان دریایی
نام مستعار	ریش‌سیاه
تاریخ تولد	ح. ۱۶۸۰
محل تولد	بریستول، پادشاهی انگلستان (فرض شده)
تاریخ فوت	۲۲ نوامبر ۱۷۱۸ (۳۵–۴۰ سالگی)
محل فوت	وکراکوک، مستعمره کارولینا، آمریکای بریتانیا (در حال حاضر ایالت کارولینای شمالی، ایالات متحده آمریکا)
سال های فعالیت	۱۷۱۶–۱۷۱۸
درجه	ناخدا
پایگاه عملیات	اقیانوس اطلس هند غربی
فرماندهی	انتقام ملکه آن

ادوارد تیچ (به انگلیسی: Edward Teach) یا ثَچ (به انگلیسی: Thach) (ح. ۱۶۸۰ - ۲۲ نوامبر ۱۷۱۸)، که بیشتر به نام ریش‌سیاه (به انگلیسی: Blackbeard) شناخته می‌شود، دزد دریایی انگلیسی بود که در دریای کارائیب و سواحل شرقی مستعمرات سیزده‌گانه فعالیت می‌کرد. اطلاعات کمی درمورد زندگی اولیه او وجود دارد، اما او احتمالاً پیش از اینکه در باهاماس ساکن شود و دزدی دریایی را آغاز کند در طول جنگ ملکه آن خدمه یک کشتی خصوصی بوده است. او ابتدا از خدمه بنجامین هورنیگلد بود، اما هورنیگولد در سال ۱۷۱۶ او را به فرماندهی اسلوپی که تازه تصرف کرده بود گماشت. پس از آن هر دو با یکدیگر به دزدی دریایی می‌پرداختند. ناوگان آنها با پیوستن دو کشتی دیگر که یکی از آنها را استید بونت فرماندهی می‌کرد بزرگتر شد. اما اندکی بعد در سال ۱۷۱۷ هورنیگلد دزدی دریایی را کنار گذاشت و دو کشتی خود را با خود برد و از ناوگان خارج کرد.

تیچ یک کشتی فرانسوی برده‌بر به نام لاکونکورد را گرفت و بعد نام آن را به کویین آنز ریونج تغییر داد. او کشتی را به ۴۰ توپ مجهز کرد و بیش از ۳۰۰ نفر را به عنوان خدمه به آن افزود. لقب او به دلیل ریش سیاهِ پرپشت و ظاهر ترسناکش بود. گفته شده که او فتیله توپ‌ها را با آتش روشن می‌کرد و زیر کلاه خود می‌گذاشت تا دشمنان خود را بترساند. او با چند دزد دریایی متحد شد و بندر چارلستون، در کارولینای جنوبی، را محاصره کرد و در برابر آزادی ساکنان آن باج گرفت. سپس کشتی کویین آنز ریونج را در نزدیکی بووفرت، در کارولینای شمالی، عمداً بر روی یک شن‌زار به گل نشاند. او از استید بانت جدا شد و در شهر بث، در کارولینای شمالی، که در گذشته این شهر با نام بث‌تون شناخته می‌شد، ساکن شد و در آنجا یک فرمان عفو سلطنتی را پذیرفت. با این حال، او خیلی زود دوباره به دریا بازگشت؛ کاری که توجه الکساندر اسپاتسوود، فرماندار وقت ویرجینیا، را به‌سرعت به سوی او جلب کرد. اسپاتسوود گروهی از سربازان و ملوانان را ترتیب داد تا او را دستگیر کنند؛ در ۲۲ نوامبر ۱۷۱۸، پس‌از نبردی شدید در وکراکوک، تیچ و چند تن از خدمهٔ او به‌دست گروه کوچکی از ملوانان به فرماندهی ستوان رابرت مینارد کشته شدند.

تیچ رهبری زیرک و حسابگر بود که از خشونت دوری می‌کرد و به‌جای آن بر چهرهٔ هراس‌آورش تکیه داشت تا از کسانی که هدف قرار می‌داد واکنش دلخواهش را بگیرد. او پس از مرگش رنگ‌وبوی افسانه‌ای یافت و الگوی دزد دریایی‌های معروف در بسیاری از داستان‌ها و آثار تخیلی شد.

اوایل زندگی

اطلاعات کمی دربارهٔ سال‌های اولیه زندگی ریش‌سیاه وجود دارد. معمولاً باور بر این است که هنگام مرگ بین ۳۵ تا ۴۰ سال سن داشته و بنابراین حدوداً در سال ۱۶۸۰ متولد شده است. در منابع زمان خودش، اسم او به شکل‌های ریش‌سیاه، ادوارد تاچ یا ادوارد تیچ آمده است. از میان این‌ها، «تیچ» بیشتر به‌کار می‌رود، زیرا در گزارش‌های تنها روزنامهٔ آمریکای شمالی آن دوره، یعنی بوستون نیوز-لتر به این صورت ثبت شده؛ اما منابع اولیه‌ای که توسط افرادی نوشته شده‌اند که واقعاً با این دزد دریایی ملاقات کرده بودند، همگی او را «تاچ» یا شکل‌های مشابه آن نامیده‌اند. از نام خانوادگی او چندین شکلِ املایی دیده می‌شود. یک منبع ادعا کرده است که نام خانوادگی او «دراموند» بوده، اما نبودِ هرگونه مدرک پشتیبان، این احتمال را بسیار ضعیف می‌کند. دزدان دریایی معمولاً برای لکه‌دار نشدن نام خانوادگی‌شان هنگام دزدی دریایی، از نام‌های خانوادگی جعلی استفاده می‌کردند؛ به همین خاطر بعید است کسی نام واقعی بلک‌بیرد را پیدا کند.

در قرن هفدهم و هجدهم، بندر بریستول به‌خاطر رشد مستعمره‌های آمریکا و تجارت برده در اقیانوس اطلس خیلی مهم شده بود، و به احتمال زیاد ریش‌سیاه در همین شهر بزرگ شده است؛ شهری که آن زمان دومین شهر بزرگ انگلستان بود. تقریباً مطمئن هستیم که او خواندن و نوشتن بلد بوده است، چون با بازرگان‌ها نامه‌نگاری می‌کرد و بعد از مرگش هم یک نامه رسمی از مقام بلندپایهٔ کارولینا در وسایلش پیدا شد. به همین دلیل بعضی نویسنده‌ها فکر می‌کنند او احتمالاً در خانواده‌ای محترم و پولدار به دنیا آمده بوده است. او احتمال دارد در سال‌های پایانی قرن هفدهم، با یک کشتی بازرگانی، و شاید یک کشتی برده‌بر، به کارائیب رسیده باشد. چارلز جانسون، نویسندهٔ سدهٔ هجدهم، ادعا کرده است که تیچ مدتی ملوان بوده و از جامائیکا به یک پرایوتیر می‌پیوندد و در جریان جنگ جانشینی اسپانیا فعالیت می‌کرده و اغلب به‌خاطر شجاعت و شهامت بی‌نظیرش شناخته می‌شده است. مشخص نیست تیچ چه زمانی در طول جنگ وارد نبرد شده است، همان‌طور که دربارهٔ بیشتر دورهٔ زندگی او پیش از تبدیل شدن به دزد دریایی نیز اطلاعات دقیقی در دست نیست.

زندگی به عنوان یک دزد دریایی

نیو پاراویدنس

مقالهٔ اصلی: جمهوری دزدان دریایی

تصویر ادوارد تیچ (ریش‌سیاه) در حال راه‌رفتن روی تخته؛ از مجموعه کارت‌های سیگار «دزدان دریایی اسپانیا» ساختهٔ شرکت الن اند گینتر

به‌دلیل گذشته‌ای که این منطقه از استعمار، تجارت و دزدی دریایی داشته، هند غربی در قرن‌های هفده و هجده محل وقوع خیلی از اتفاقات مهم دریایی بود. هنری جنینگز که از یک پرایوتیر به دزد دریایی تبدیل شده بود، همراه پیروانش در اوایل قرن هجدهم تصمیم گرفتند جزیرهٔ خالی از سکنهٔ نیو پراویدنس را به پایگاه فعالیت‌های خود تبدیل کنند؛ چون این جزیره به تنگه فلوریدا نزدیک بود و آنجا مسیرهای شلوغی داشت که کشتی‌های اروپایی هنگام عبور از اقیانوس اطلس از آن می‌گذشتند. بندر نیو پراویدنس می‌توانست به‌راحتی صدها کشتی را در خود جای دهد، اما عمق آن برای کشتی‌های بزرگ نیروی دریایی سلطنتی کافی نبود. نویسنده جورج وودبری نیو پراویدنس را چنین توصیف می‌کند: «شهرِ خانه‌ها نبود؛ جایی بود برای اقامت موقت و استراحت جمعیتی که عملاً همیشه روی دریا بودند.» او ادامه می‌دهد: «ساکنان دائمی فقط همراهان دزدان دریایی، بازرگانان و افراد وابسته بودند. همهٔ دیگران موقتاً در آنجا رفت‌وآمد می‌کردند.» در نیو پاراویدنس، دزدان دریایی جایی پیدا کردند که می‌توانستند با خیال راحت از دست قانون دور بمانند.

تیچ یکی از کسانی بود که از مزایای جزیره بهره برد. احتمالاً کمی بعد از امضای پیمان اوترخت از جامائیکا به نیو پراویدنس آمد و مثل بیشتر ملوانانی که قبلاً پرایوتیر بودند، به دزدی دریایی روی آورد. احتمالاً حدود سال ۱۷۱۶، تیچ به خدمهٔ کاپیتان بنجامین هورنیگلد، دزدی دریایی مشهور که از آب‌های امن نیو پراویدنس فعالیت می‌کرد، پیوست. در همان سال، هورن‌گولد تیچ را مسئول یک اسلوپ کرد که به‌عنوان غنیمت به دست آورده بود. اوایل سال ۱۷۱۷، هورنیگولد و تیچ، که هرکدام فرماندهٔ یک اسلوپ بودند، به سمت سرزمین اصلی حرکت کردند. آن‌ها یک قایق حامل ۱۲۰ بشکه آرد از هاوانا را تصرف کردند و مدت کوتاهی بعد، از یک اسلوپِ در حال حرکت از برمودا، ۱۰۰ بشکه شراب گرفتند. چند روز بعد نیز کشتی‌ای را که از مادیرا عازم چارلستون در کارولینای جنوبی بود، متوقف کردند. تیچ و کمک‌ناخدایش، ویلیام هاوارد، ممکن است در این دوره برای کنترل خدمه‌شان به دردسر افتاده باشند. احتمالاً تا آن زمان به شراب مادیرا علاقه پیدا کرده بودند، و در ۲۹ سپتامبر، نزدیک کیپ چارلز، تنها چیزی که از کشتی بِتی آو ویرجینیا گرفتند محمولهٔ شراب مادیرا بود؛ سپس بقیهٔ بار را رها کرده و خودِ کشتی را غرق کردند.

در جریان همین سفرهای دریایی همراه با هورنیگلد بود که نخستین گزارشِ شناخته‌شده دربارهٔ تیچ ثبت شد؛ گزارشی که در آن او به‌عنوان یک دزد دریایی مستقل، با فرماندهی یک خدمهٔ بزرگ معرفی می‌شود. در گزارشی که «کاپیتان مَتیو مانته» هنگام یک گشت ضدّ دزدی دریایی برای کارولینای شمالی نوشته بود، «تَچ» به‌عنوان فرماندهٔ «یک اسلوپ با ۶ توپ و حدود ۷۰ مرد» توصیف شده است. در ماه سپتامبر، تیچ و هورنیگلد با استید بانت روبه‌رو شدند؛ او یک زمین‌دار پولدار بود که همان سال تصمیم گرفته بود دزد دریایی شود. خدمهٔ بانت، حدود ۷۰ نفر، از عملکرد او راضی نبودند، برای همین، با اجازهٔ خود بانت، تیچ فرماندهِ کشتی او یعنی ریونج شد. از آن به بعد نیروی دزدان دریایی شامل سه کشتی بود: تیچ روی ریونج، اسلوپ قبلی تیچ، و رنجر متعلق به هورنیگلد. تا ماه اکتبر هم یک کشتی دیگر گرفتند و به این ناوگان کوچک اضافه کردند. در ۲۲ اکتبر ۱۷۱۷، اسلوپ‌هایی با نام‌های رابرت از فیلادلفیا، و گود اینتنت از دوبلین متوقف شدند و محموله‌هایشان به‌طور کامل تخلیه شد.

هورنیگلد چون قبلاً برای بریتانیا می‌جنگید، وقتی دزد دریایی شد فقط به کشتی‌های دشمن بریتانیا حمله می‌کرد. اما این رفتارش خدمه را به شدت ناراضی کرده بود، چون کشتی‌های بریتانیایی که بارهای ارزشمند داشتند از کنارشان رد می‌شدند و آن‌ها مجبور بودند دست‌به‌سینه نگاه کنند. کم‌کم خدمه خسته و عصبانی شدند و در اواخر سال ۱۷۱۷ او را از فرماندهی کنار گذاشتند. مشخص نیست ریش‌سیاه در این تصمیم نقشی داشته یا نه اما بعد از این اتفاق هورنیگلد خیلی زود دزدی دریایی را کنار گذاشت. او کشتی رنجر و یکی از اسلوپ‌ها را با خودش برد و ریونج و اسلوپ باقی‌مانده را برای تیچ گذاشت. آن دو دیگر هیچ‌وقت یکدیگر را ندیدند و هورنیگلد، همانند بسیاری از ساکنان نیو پراویدنس عفو پادشاه را پذیرفت.

ریش‌سیاه

این تصویرِ ریش‌سیاه در کتاب تاریخ عمومی دزدان دریایی که توسط چارلز جانسون نوشته‌شده، آمده است؛ تصویر اول را بنجامین کول در سال ۱۷۲۴ کشیده و تصویر دوم مربوط به ۱۷۲۵ است.

در ۲۸ نوامبر ۱۷۱۷، دو کشتی تیچ به یک کشتی بازرگانی فرانسوی در سواحل سنت‌وینسنت حمله کردند. هر دو کشتی یک رگبار توپ به پهلوی آن شلیک کردند که باعث کشته شدن چند نفر از خدمه شد و کاپیتان را وادار به تسلیم کرد. آن کشتی لا کُنکورد بود؛ یک کشتی بزرگ فرانسویِ برده‌بر که در شهر سن-مالو ثبت شده‌بود و بارِ برده حمل می‌کرد. این کشتی در اصل یک کشتی بازرگانی انگلیسی به نام کُنکورد بود که در سال ۱۷۱۱ توسط یک گروه ناوهای فرانسوی به تصرف درآمد و تا سال ۱۷۱۷ چند بار دست‌به‌دست شد. تیچ و خدمه‌اش کشتی را از مسیر سنت وینسنت و گرنادین‌ها به سوی بکویا بردند. آن‌ها در آن‌جا خدمه و بارِ کشتی را پیاده کردند و بعد کشتی را برای استفادهٔ خود تغییر دادند. خدمهٔ لا کونکورد اسلوپ کوچک‌ترِ تیچ را گرفتند و نام آن را مووز رنکنت گذاشتند و به‌سمت مارتینیک حرکت کردند. احتمال دارد تیچ چند نفر از بردگان آن کشتی را با خود برده باشد، اما بقیه در جزیره رها شدند و بعداً با بازگشت خدمهٔ مووِز رُنکُنت دوباره گرفتار شدند. تیچ بلافاصله نام کشتی لا کونکورد را به کویین آنز ریونج تغییر داد و آن را با ۴۰ توپ مجهز کرد. او در همین زمان، معاون خود ریچاردز را به فرماندهی کشتی دیگری به نام بونت ریونج منصوب کرد. در اواخر نوامبر همان سال، نزدیک سنت وینسنت، تیچ به کشتی گریت آلن حمله کرد. پس از یک درگیری طولانی، او توانست این کشتی بزرگ و مسلح را وادار به تسلیم شدن کند. تیچ دستور داد کشتی به ساحل نزدیک شود، خدمهٔ آن پیاده شدند و محمولهٔ کشتی تخلیه شد، سپس کشتی را آتش زده و غرق کرد. این حادثه در روزنامهٔ بوستون نیوز-لتر ثبت شد و تیچ در آن گزارش به‌عنوان فرماندهٔ «یک کشتی فرانسوی ۳۲ توپ، یک بریگانتین ۱۰ توپ و یک اسلوپ ۱۲ توپ» معرفی شد. مشخص نیست تیچ این بریگانتین ۱۰ توپ را کی و از کجا به دست آورده بود، اما در آن زمان احتمالاً فرماندهٔ حداقل ۱۵۰ نفر بود که میان سه کشتی تقسیم شده بودند. در ۵ دسامبر ۱۷۱۷، تیچ اسلوپ بازرگانی مارگارت را در نزدیکی جزیرهٔ کرَب، نزدیک آنگویلا، متوقف کرد. کاپیتان کشتی، هنری باستاک، و خدمه‌اش حدود هشت ساعت در اسارت تیچ ماندند و مجبور شدند غارت شدن اسلوپ‌شان را تماشا کنند. باستاک، که آن مدت را در کشتی کویین آنز ریونج نگه داشته شده بود، بدون آسیب دوباره به مارگارت بازگردانده شد و اجازه یافت همراه خدمه‌اش آن‌جا را ترک کند؛ او به پایگاه عملیاتی خود در جزیرهٔ سنت‌کریستوفر بازگشت و موضوع را به فرماندار، والتر همیلتون، گزارش داد. همیلتون از او خواست دربارهٔ آن رخداد یک گزارش رسمی (اظهارنامه) نوشته و امضا کند. اظهارات باستاک توضیح می‌دهد که تیچ فرماندهیِ دو کشتی را در اختیار داشت: یک اسلوپ و یک کشتی بزرگ فرانسوی مخصوص تجارت برده که ساخت هلند بود و ۳۶ توپ و حدود ۳۰۰ خدمه داشت. باور کاپیتان این بود که در کشتی بزرگ‌تر مقدار قابل توجهی غبار طلا، ظرف‌های نقره و «یک جام بسیار نفیس» وجود داشته که گفته می‌شد از فرماندهٔ کشتی گریت آلِن گرفته شده بود. به نظر می‌رسید خدمهٔ تیچ به باستاک گفته بودند که چند کشتی دیگر را هم از بین برده‌اند و می‌خواهند به هیسپانیولا بروند تا در کمین ناوگان اسپانیا بنشینند؛ ناوگانی که گفته می‌شد حامل پول برای پرداخت به پادگان‌ها است. باستاک گزارش می‌دهد که تیچ از او دربارهٔ رفت‌وآمد کشتی‌های محلی پرس‌وجو کرده است موضوعی که نشان می‌دهد تیچ در حال جمع‌آوری اطلاعات دربارهٔ اوضاع منطقه بوده. او در ادامه می‌گوید زمانی که خبرِ احتمال صدور عفو سلطنتی از سوی دولت لندن برای دزدان دریایی را به تیچ رسانده، تیچ هیچ نشانی از تعجب نشان نداده است؛ نکته‌ای که به‌گفتهٔ باستاک می‌تواند نشان دهد تیچ از چنین خبری پیش‌تر آگاه بوده یا آن را جدی نمی‌گرفته.

ازاین‌رو قهرمان ما، کاپیتان تیچ، لقبِ «ریش‌سیاه» را از حجم انبوه ریشی که همچون شهابی هولناک سراسر چهره‌اش را می‌پوشاند و بیش از هر دنباله‌داری که در سال‌های گذشته در آمریکا دیده شده بود، موجب ترس می‌شد، بر خود نهاد. این ریش، که به رنگ سیاه بود، به شکلی افراطی بلند شده و پهنای آن تا نزدیکی چشم‌هایش بالا می‌آمد. او معمولاً آن را با روبان به چند دستهٔ کوچک می‌بافت، به شیوهٔ کلاه‌گیس‌های رامیلیز، و این دسته‌ها را دور گوش‌هایش می‌پیچید.

چارلز جانسون

اظهارنامهٔ باستاک، تیچ را «مردی قدبلند و لاغر با ریشی بسیار سیاه که آن را بسیار بلند نگه می‌داشت» توصیف می‌کند. این روایت نخستین گزارش ثبت‌شده از ظاهر تیچ است و سرچشمهٔ لقب او، «بلک‌بیرد»، به‌شمار می‌رود. در توصیف‌های بعدی آمده است که ریش ضخیم و سیاه او به شکل بافت‌های کوچک درآمده بود و گاهی با روبان‌های رنگی بسته می‌شد. جانسون در سال ۱۷۲۴ او را چنین توصیف کرده است: «چهره‌ای که هیچ تخیلی نمی‌تواند تصویری از خشم جهنمی را هولناک‌تر از آن بسازد.» مشخص نیست که توصیف جانسون کاملاً دقیق بوده یا کمی اغراق‌آمیز، اما به نظر می‌رسد تیچ ارزش ظاهر خود را درک می‌کرد؛ بهتر بود که با ظاهر ترسناک، دشمنان را بترساند تا تنها به تهدید لفظی متکی باشد. تیچ مردی قدبلند با شانه‌های پهن بود. او چکمه‌های تا زانو و لباس‌های تیره می‌پوشید و بر سرش کلاهی پهن داشت و گاهی کت بلندی از ابریشم یا مخمل رنگی می‌پوشید. جانسون همچنین او را در زمان نبرد چنین توصیف کرده است: «تیچ سه جفت تفنگ را در غلاف‌هایی که شبیه کمربندهای گلوله بودند روی شانه‌هایش آویزان می‌کرد و فتیله‌های روشن زیر کلاهش می‌گذاشت.» این ظاهر ترسناک برای ترساندن دشمنان طراحی شده‌بود. با وجود شهرت ترسناک خود، هیچ گزارش تاییدشده‌ای وجود ندارد که نشان دهد او تا به حال افرادی را که در اسارت داشته، کشته یا به آنها آسیب رسانده باشد. تیچ ممکن است از نام‌های مستعار دیگری هم استفاده کرده باشد. برای نمونه، در ۳۰ نوامبر، کشتی مونت‌سرات مرچنت با دو کشتی و یک اسلوپ مواجه شد که فرماندهی آن‌ها برعهدهٔ کاپیتان کنتیش و کاپیتان ادواردز بود. کاپیتان ادواردز در واقع نام مستعار استید بونت بود، و این نشان می‌دهد که استفاده از نام‌های مستعار در میان دزدان دریایی رایج بوده و تیچ نیز احتمالاً از این روش بهره می‌برده است.

گسترش ناوگان تیچ

فعالیت‌های تیچ بین اواخر ۱۷۱۷ تا اوایل ۱۷۱۸ مشخص نیست. با این حال، به نظر می‌رسد که او و استید بونت احتمالاً در حمله‌ای در نزدیکی سنت یوستیشس در دسامبر ۱۷۱۷ نقش داشته‌اند. هنری باستاک ادعا کرد که شنیده است دزدان دریایی گفته‌اند قصد دارند به خلیج سامانای تحت کنترل اسپانیا در هیسپانیولا بروند، اما جست‌وجوی کوتاه در منطقه هیچ نشانه‌ای از فعالیت دزدان دریایی نشان نداد. کاپیتان هیوم از ناو اچ‌ام‌اس اسکاربرو در ۶ فوریه گزارش داد: «گفته می‌شود یک کشتی دزدان دریایی با ۳۶ توپ و ۲۵۰ نفر و یک اسلوپ با ۱۰ توپ و ۱۰۰ نفر در جزایر لووارد در حال گشت‌زنی هستند». هیوم نیروهای خود را با سربازانی مسلح به موسکت تقویت کرد و با ناو اچ‌ام‌اس سیفورد برای دنبال کردن دو کشتی متحد شد، اما موفقیتی حاصل نشد. با این حال، آن‌ها متوجه شدند که این دو کشتی یک کشتی فرانسوی را در نزدیکی جزیره سنت کریستوفر غرق کرده‌اند و همچنین گزارش دادند که آخرین بار در سمت شمال هیسپانیولا دیده شده‌اند. اگرچه هیچ تأییدیه‌ای وجود ندارد که این دو کشتی تحت فرمان تیچ و بونت بوده‌اند، نویسنده انگوس کنستام بر این باور است که بسیار محتمل است که چنین بوده باشد.

در مارس ۱۷۱۸، وقتی دو کشتی تیچ در جزیرهٔ تورنفه در شرق بلیز برای تأمین آب توقف کرده بودند، یک اسلوپ جامائیکایی به نام ادونچر را دیدند که به سمت بندر حرکت می‌کرد. آن را متوقف کردند و از کاپیتانش، هریوت، دعوت کردند تا به جمع دزدان دریایی بپیوندد. هریوت و خدمه‌اش قبول کردند و تیچ گروهی را فرستاد تا اسلوپ را هدایت کنند و اسرائیل هندز را به‌عنوان کاپیتان آن منصوب کرد. بعداز مدتی آن‌ها به طرف خلیج هندوراس حرکت کردند و در آنجا یک کشتی دیگر و چهار اسلوپ به ناوگان خود اضافه کردند. در ۹ آوریل، ناوگان گسترش‌یافته تیچ، کشتی پروتستانت سزار را غارت و آتش زد. سپس این ناوگان به گرند کیمن حرکت کرد و یک کشتی کوچک صید لاک‌پشت را تصرف کردند. تیچ احتمالاً به سمت هاوانا حرکت کرد و ممکن است در مسیر یک کشتی کوچک اسپانیایی را تصرف کرده باشد. سپس به نزدیکی لاشه‌های ناوگان اسپانیایی در سواحل شرقی فلوریدا رفت و خدمهٔ کشتی تصرف‌شده را در مکانی امن پیاده کرد. پس از آن، به سمت شمال و بندر چارلز تاون در کارولینای جنوبی حرکت کرد و در مسیر، سه کشتی دیگر را نیز مورد حمله قرار داد.

محاصره چارلستون

بر اساس منابع هم‌عصر، بلک‌بیرد پرچمی سیاه با جمجمه و همچنین پرچمی سرخ‌رنگ به نشانهٔ خون برافراشته بود؛ برای جزئیات بیشتر به «پرچم ریش‌سیاه» مراجعه کنید.

تا مه ۱۷۱۸، تیچ خود را با درجهٔ دریادار منصوب کرده بود و در اوج قدرت قرار داشت. در اواخر همان ماه، ناوگان او بندر چارلستون در کارولینای جنوبی را محاصره کرد. همهٔ کشتی‌هایی که وارد یا خارج بندر می‌شدند متوقف شدند. چون بندر کشتی نگهبان نداشت، نخستین کشتی‌ای که تصرف شد، قایق راهنمای بندر بود. در طول پنج یا شش روز بعد، حدود نه کشتی که می‌خواستند از بار چارلستون عبور کنند، توسط ناوگان تیچ متوقف و غارت شدند. یکی از این کشتی‌ها کراولی بود که به لندن می‌رفت و چند شهروند برجستهٔ چارلستون، از جمله ساموئل رگ، عضو شورای استان کارولینا، را همراه داشت. مسافران دربارهٔ کشتی‌های باقی‌مانده در بندر پرس‌وجو شدند و سپس حدود نیم روز در زیر عرشه محبوس شدند. تیچ به اسیران اطلاع داد که ناوگان او به دارو و تجهیزات پزشکی از سوی دولت استعماری کارولینای جنوبی نیاز دارد و هشدار داد که اگر این درخواست برآورده نشود، همهٔ اسیران کشته خواهند شد، سرهایشان برای فرماندار فرستاده می‌شود و تمام کشتی‌های تصرف‌شده به آتش کشیده خواهند شد. رگ با خواسته‌های تیچ موافقت کرد و آقای مارکس همراه با دو دزد دریایی دو روز فرصت یافتند تا داروها را جمع کنند. تیچ ناوگان خود و کشتی‌های تصرف‌شده را به فاصلهٔ حدود پنج تا شش لیگ از ساحل منتقل کرد. سه روز بعد، فرستاده‌ای که مارکس فرستاده بود به ناوگان بازگشت؛ قایق مارکس واژگون شده بود و رسیدن داروها به چارلز تاون به تأخیر افتاده بود. تیچ دو روز مهلت اضافه داد، اما گروه همچنان بازنگشت؛ سپس تیچ جلسه‌ای با دیگر ملوانان خود برگزار کرد و هشت کشتی را وارد بندر کرد، که موجب وحشت مردم شهر شد. وقتی مارکس سرانجام به ناوگان رسید، توضیح داد که چه اتفاقی افتاده است. وقتی مارکس به چارلستون رسید، خواسته‌های دزدان دریایی را به فرماندار ارائه کرد و داروها به سرعت جمع‌آوری شدند، اما دو دزدی که قرار بود او را همراهی کنند، پیدا کردنشان دشوار بود؛ آن‌ها مشغول نوشیدن با دوستان بودند و نهایتاً در حالی که مست بودند پیدا شدند.

تیچ به تعهد خود عمل کرد و کشتی‌ها و اسیران را آزاد کرد، اگرچه همهٔ دارایی‌های آن‌ها، از جمله لباس‌های گران‌قیمتی که برخی پوشیده بودند، از آن‌ها گرفته شد.

تنگهٔ بوفورت

تیچ در زمان حضورش در چارلستون دریافت که وودز راجرز همراه با چندین من آو وار انگلستان را ترک کرده و مأموریت دارد هند غربی را از دزدان دریایی پاک‌سازی کند. ناوگان تیچ در امتداد ساحل اقیانوس اطلس به سمت شمال حرکت کرد و وارد تنگهٔ بوفورت شد؛ گذرگاهی دریایی در سواحل کارولینای شمالی که در آن زمان «تاپسیل اینلت» نام داشت. آن‌ها قصد داشتند کشتی‌های خود را در آب کم‌عمق به پهلو بخوابانند تا بدنهٔ زیرینشان را تمیز کنند، اما در ۱۰ ژوئن ۱۷۱۸، کشتی کویین آنز ریونج روی یک تپه ماسه به گل نشست و گیر کرد؛ در این حادثه، دکل اصلی کشتی ترک برداشت و بخش‌های زیادی از بدنهٔ چوبی آن به‌شدت آسیب دید. تیچ دستور داد چند اسلوپ طناب‌هایی به دور کشتی بیندازند تا آن را از گل بیرون بکشند. یک اسلوپ، که اسرائیل هندز فرماندهی آن را بر عهده داشت و متعلق به ناوگان کشتی ادونچر بود، نیز به گل نشست، همراه با یک کشتی دیگر، به نظر می‌رسید غیرقابل تعمیر باشد. پس‌از این رخداد، تنها کشتی‌های قابل استفاده در ناوگان، انتقام ملکه آن و اسلوپ اسپانیایی تصرف‌شده، باقی ماندند.

عفو

تیچ به مرور از پیشنهاد عفو سلطنتی باخبر شد و احتمالاً به بونت گفت که می‌خواهد آن را بپذیرد. این عفو شامل همهٔ دزدان دریایی بود که تا ۵ سپتامبر ۱۷۱۸ تسلیم شوند، اما شرط داشت: فقط جرایمی که قبل از ۵ ژانویه انجام شده بودند، مشمول بخشش می‌شدند. اگرچه به‌طور رسمی بونت و تیچ به خاطر اقداماتشان در بار چارلستون ممکن بود اعدام شوند، اما اکثر مقامات می‌توانستند این قانون را نادیده بگیرند. تیچ فکر می‌کرد که فرماندار چارلس ایدن مرد قابل اعتمادی است، اما برای اطمینان صبر کرد تا ببیند سرنوشت یک کاپیتان دیگر چه خواهد شد، ولی بونت بلافاصله با یک قایق به شهر بث حرکت کرد، در آنجا خود را به فرماندار ایدن تسلیم کرد و عفو سلطنتی را دریافت نمود. سپس بونت به تنگهٔ بوفورت بازگشت تا کشتی ریونج و باقی خدمهٔ خود را جمع کند و قصد داشت به جزیرهٔ سنت توماس برود تا مأموریتی رسمی دریافت کند. اما تیچ کشتی را از دارایی‌ها و غذاها خالی کرده و خدمهٔ آن را روی جزیره‌ای متروکه رها کرده بود. بونت برای گرفتن انتقام حرکت کرد، اما نتوانست تیچ را پیدا کند. او و خدمه‌اش فارغ از عفو سلطنتی، دوباره به دزدی دریایی پرداختند و در ۲۷ سپتامبر ۱۷۱۸ در دهانهٔ رودخانه کیپ‌فر گرفتار شدند. همهٔ آن‌ها به جز چهار نفر در چارلز تاون محاکمه و اعدام شدند.

نویسنده رابرت‌لی حدس می‌زند که تیچ و هندز عمداً کشتی‌ها را به گل نشاندند تا تعداد خدمهٔ ناوگان را کمتر کنند و در نتیجه سهم بیشتری از غنیمت‌ها به دست آورند. در جریان محاکمهٔ خدمهٔ بونت نیز، ایگنیشس پل، ملوان ارشد کشتی ریونج، شهادت داد که «کشتی عمداً به ساحل رانده شد و از بین رفت، کاری که ثَچ (تیچ) باعث انجامش شد.» لی معتقد است که احتمالاً تیچ بونت را در جریان نقشهٔ خود برای گرفتن عفو از فرماندار ایدن قرار داده بود. او به بونت پیشنهاد کرد که او هم همین کار را انجام دهد و همچنین، با توجه به احتمال آغاز جنگ میان اتحاد چهارجانبهٔ ۱۷۱۸ و اسپانیا به گرفتن مأموریت رسمی دریایی از انگلستان فکر کند. لی همچنین می‌گوید که تیچ به بونت وعده داده بود کشتی ریونج را به او بازگرداند. کانستام در سال ۲۰۰۷ نظر مشابهی دارد و توضیح می‌دهد که تیچ کم‌کم کشتی کویین آنز ریونج را برای خودش دردسر می‌دید. وقتی یک ناوگان دزدان دریایی در جایی لنگر می‌انداخت، خبرش سریع به شهرها و مستعمره‌های اطراف می‌رسید و کشتی‌های نزدیک دیگر جرئت حرکت نمی‌کردند؛ به همین دلیل، ماندن طولانی‌مدت در یک محل برای تیچ عاقلانه نبود؛ در نتیجه، تیچ تصمیم گرفت کشتی خود را از میان بردارد؛ اقدامی که حتی در آن شرایط نیز کاری بسیار افراطی و شدید به‌شمار می‌آمد.

نقشه‌ای از منطقهٔ پیرامون ورودی اُکراکوک، سال ۱۷۷۵

پیش از آن‌که تیچ با اسلوپِ باقی‌ماندهٔ خود به‌سوی شمال و ورودی وکراکوک حرکت کند، حدود ۲۵ نفر از افرادش را در جزیره‌ای کوچک و شنی در فاصلهٔ تقریبی ۵ کیلومتری از سرزمین اصلی رها کرد. احتمالاً او این کار را برای جلوگیری از هرگونه اعتراض احتمالی انجام داد، چنانچه افرادش به نقشه‌های او پی برده بودند. بونت دو روز بعد آنان را نجات داد. تیچ به حرکت خود به‌سوی شهر باث ادامه داد. در ژوئن ۱۷۱۸، تنها چند روز پس‌از آن‌که بونت بعداز دریافت عفو آن‌جا را ترک کرده بود، تیچ و خدمهٔ بسیار کاهش‌یافته‌اش عفو رسمی را از فرماندار ایدن دریافت کردند.

او در شهر باث ساکن شد و در سوی شرقی نهر باث، در منطقهٔ پلام پوینت، در نزدیکی خانهٔ ایدن اقامت گرفت. در طول ماه‌های ژوئیه و اوت، او بین خانهٔ خود در شهر و اسلوپ خود در نزدیکی وکراکوک رفت‌وآمد می‌کرد. مطابق گزارش جانسون، او با دختر صاحب یک مزرعه محلی ازدواج کرده است، اگرچه هیچ مدرک معتبری برای این ادعا وجود ندارد. ایدن به تیچ اجازه داد تا به سنت توماس برود و برای دریافت حکم دزد دریایی خصوصی اقدام کند، اقدامی که به حکومت کمک می‌کرد دزدان دریایی کسل و مشکل‌ساز را از سکونتگاه کوچک دور کند. همچنین تیچ مالکیت رسمی اسلوپ باقی‌مانده خود را دریافت کرد و نام آن را ادونچر گذاشت. تا پایان ماه اوت، او دوباره به دزدی دریایی بازگشته بود و در همان ماه، فرماندار پنسیلوانیا حکم دستگیری او را صادر کرد، اما در آن زمان تیچ احتمالاً در خلیج دلاور و در فاصله‌ای دورتر فعالیت می‌کرد. او دو کشتی فرانسوی را که از کارائیب خارج می‌شدند توقیف کرد، خدمه یکی از کشتی‌ها را به دیگری منتقل کرد و کشتی باقی‌مانده را به وکراکوک بازگرداند. در سپتامبر، تیچ به ادن اطلاع داد که کشتی فرانسوی را در دریا پیدا کرده و خالی بوده است. دادگاه معاون دریانوردی به‌سرعت تشکیل شد و توبیاس نایت و کلکسیونر گمرک آن را اداره کردند. کشتی به‌عنوان یک کشتی رهاشده در دریا شناسایی شد و از محموله آن، بیست بشکه (هگزهد) شکر به نایت و شصت بشکه به ایدن رسید؛ تیچ و خدمه‌اش بقیه محموله کشتی را دریافت کردند.

ورودی وکراکوک مکان مورد علاقهٔ تیچ برای لنگراندازی بود. این نقطه دید خوبی برای مشاهدهٔ کشتی‌هایی که بین سکونتگاه‌های شمال‌شرق کارولینا در حرکت بودند فراهم می‌کرد. از همین محل بود که تیچ برای اولین بار کشتی چارلز وین، دزد دریایی انگلیسی، را دید. چند ماه قبل، چارلز وین عفو ارائه‌شده توسط وودز راجرز، فرماندار ناسائو، را رد کرده بود. راجرز با خود چند کشتی جنگی به ناسو آورده بود تا دزدان دریایی را بازداشت کند، اما وین موفق شد از آن‌ها فرار کند و خود را از دست نیروهای انگلیسی نجات دهد. تیچ و وین چند شب را در نوک جنوبی جزیرهٔ وکراکوک گذراندند. در این مدت، آن‌ها همراه با دزدان دریایی بدنامی مانند اسرائیل هندز و رابرت دیل بودند. وین همچنین توسط فرمانده پیشین تیچ، بنجامین هورنیگولد، که حالا شکارچی دزدان دریایی شده بود، تعقیب می‌شد.

الکساندر اسپاتسوود

خبر مهمانی غیرمنتظرهٔ تیچ و وین در مستعمرات همجوار پخش شد و فرماندار پنسیلوانیا به حدی نگران شد که دو اسلوپ برای دستگیری آن‌ها فرستاد. آن‌ها موفق به دستگیری نشدند، اما الکساندر اسپاتسوود، فرماندار ویرجینیا، نگران بود که تیچ، دزد دریایی ظاهراً بازنشسته، و خدمه‌اش در شمال کارولینا فعالیت می‌کنند. برخی از خدمه سابق تیچ پیش‌تر به چند شهر بندری ویرجینیا نقل مکان کرده بودند. این باعث شد اسپاتسوود در ۱۰ ژوئیه فرمانی صادر کند که در آن از تمام دزدان دریایی سابق خواسته می‌شد خود را به مقامات معرفی کنند، سلاح‌هایشان را تحویل دهند و در گروه‌های بیشتر از سه نفر سفر نکنند. اسپاتسوود، فرماندار یک مستعمره سلطنتی، به مستعمره خصوصی کارولینای شمالی اعتماد چندانی نداشت و نگران بود دزدان دریایی به محض تمام شدن پولشان دوباره به کارهای قدیمی خود برگردند و تجارت ویرجینیا را مختل کنند.

مدل معاصر کشتی کوئین آنز ریوِنج، در موزه تاریخ کارولینای شمالی به نمایش گذاشته شده است

اسپاتسوود متوجه شد که ویلیام هاوارد، معاون پیشین کشتی کوئین آنز ریوِنج، در آن منطقه حضور دارد. او گمان می‌کرد که هاوارد ممکن است از محل تیچ خبر داشته باشد، بنابراین او و دو برده‌اش را دستگیر کرد. اسپاتسوود اختیار قانونی برای محاکمه دزدان دریایی نداشت، و به همین دلیل وکیل هاوارد، جان هالووی، علیه کاپیتان برند از کشتی اچ‌ام‌اس لایم که هاوارد در آن زندانی بود شکایت کرد. هالووی همچنین به نمایندگی از هاوارد، درخواست غرامت ۵۰۰ پوندی داد و اعلام کرد که دستگیری او ناعادلانه بوده است.

شورای اسپاتسوود گفت که طبق قانونی از ویلیام سوم، فرماندار در مواقع اضطراری می‌تواند دزدان دریایی را بدون هیئت منصفه محاکمه کند و حضور تیچ یک وضعیت اضطراری بود. اتهامات علیه هاوارد مربوط به چند مورد دزدی دریایی بود که ظاهراً بعد از پایان مهلت عفو رخ داده بودند و در یک اسلوپ متعلق به شهروندان اسپانیا انجام شده بودند. اما این اتهامات واقعیت را نادیده می‌گرفت، زیرا این اقدامات خارج از حوزه قضایی اسپاتسوود و در کشتی‌ای قانونی انجام شده بودند. اتهام دیگری به دو حمله اشاره داشت، از جمله تصرف یک کشتی برده در نزدیکی چارلز تاون بار که گمان می‌رفت یکی از بردگان هاوارد از آنجا آمده باشد. هاوارد برای محاکمه به دادگاه معاون دریانوردی فرستاده شد، اما برند و همکارش، کاپیتان گوردون (از کشتی اچ‌ام‌اس پرل)، به‌خاطر حضور هالووی، وکیل هاوارد، در جلسه حاضر نشدند. هالووی که از این وضعیت خشمگین شده بود، چاره‌ای جز کنار کشیدن نداشت و جای خود را به دادستان کل ویرجینیا، جان کلایتون، داد؛ کسی که اسپاتسوود او را «مردی درستکارتر از هالووی» توصیف کرده بود. هاوارد مجرم شناخته شد و حکم اعدام برای او صادر شد، اما با دستوری از لندن نجات پیدا کرد. این دستور اسپاتسوود را موظف می‌کرد که همه دزدی‌های دریایی انجام‌شده توسط دزدان دریایی تسلیم‌شده قبل از ۱۸ اوت ۱۷۱۸ را ببخشد.

اسپاتسوود از هاوارد اطلاعات ارزشمندی دربارهٔ محل حضور تیچ به‌دست‌آورد و برنامه‌ریزی کرد تا نیروهای خود را از ویرجینیا به کارولینای شمالی بفرستد تا او را دستگیر کنند. اسپاتسوود حمایت دو نفر را جلب کرد که می‌خواستند فرماندار کارولینای شمالی را بی‌اعتبار کنند: ادوارد موزلی و سرهنگ موریس مور. او همچنین به هیئت تجارت نامه نوشت و گفت که دستگیری تیچ می‌تواند برای تاج و تخت سود مالی داشته باشد. اسپاتسوود شخصاً هزینه عملیات را پرداخت کرد، احتمالاً به این دلیل که فکر می‌کرد تیچ گنجینه‌های بزرگی مخفی کرده است. او به کاپیتان‌های گوردون و برند از کشتی‌های اچ‌ام‌اس پرل و اچ‌ام‌اس لایم دستور داد تا از مسیر زمینی به شهر بث حرکت کنند. همچنین، ستوان رابرت مینارد از اچ‌ام‌اس پرل فرماندهی دو اسلوپ را بر عهده گرفت تا از مسیر دریا به شهر نزدیک شوند. یکی دیگر از انگیزه‌های دستگیری تیچ، پیشنهاد جایزه‌ای از مجلس ویرجینیا بود، که جدا از هر پاداشی، توسط تاج و تخت تعیین شده بود.

مینارد در ۱۷ نوامبر فرماندهی دو اسلوپ مسلح را بر عهده گرفت. او ۵۷ نفر همراه داشت، ۳۳ نفر از اچ‌ام‌اس پرل و ۲۴ نفر از اچ‌ام‌اس لایم. مینارد و گروهش اسلوپ بزرگ‌تر را گرفتند و نام آن را جین گذاشتند، بقیه گروه، اسلوپی به نام رینجر را گرفتند که توسط یکی از افسران مینارد، آقای هاید، فرماندهی می‌شد. آن‌ها در ۱۷ نوامبر از ککوگتن در امتداد رودخانه جیمز حرکت کردند. دو اسلوپ مینارد به کندی حرکت می‌کردند و این باعث شد نیروهای برند فرصت پیدا کنند تا به بث برسند. شش روز بعد، یعنی در ۲۳ نوامبر، برند از ویرجینیا به سمت کارولینای شمالی حرکت کرد و در کمترین زمان تا فاصله سه مایلی بث رسید. در نیروهای برند چند نفر از کارولینای شمالی نیز حضور داشتند، از جمله سرهنگ مور و کاپیتان جریمایا ویل، که برای مقابله با هرگونه اعتراض محلی نسبت به حضور سربازان خارجی فرستاده شده بودند. مور وارد شهر شد تا ببیند آیا تیچ آنجا حضور دارد و گزارش داد که او نیست، اما انتظار می‌رود «هر لحظه» برسد. برند سپس به خانه فرماندار ادن رفت و هدف خود را اطلاع داد. روز بعد، برند دو قایق کوچک را از رودخانه پاملیکوی به سمت ورودی اکراکوک فرستاد تا ببیند آیا تیچ دیده می‌شود یا خیر. آن‌ها دو روز بعد بازگشتند و گزارشی از آنچه در نهایت رخ داد ارائه کردند.

آخرین نبرد

مینارد در شامگاه ۲۱ نوامبر مشاهده کرد که دزدان دریایی در سمت داخلی جزیرهٔ وکراکوک لنگر انداخته‌اند. او با متوقف کردن کشتی‌هایی که در مسیر با آن‌ها روبه‌رو شده بود، محل استقرار دزدان دریایی را فهمیده بود. با این حال، چون با آبراهه‌ها و کم‌عمقی‌های منطقه آشنایی نداشت، تصمیم گرفت حمله را به صبح روز بعد موکول کند. مینارد تمامی رفت‌وآمدها به ورودی وکراکوک را متوقف کرد تا حضورش به دزدان دریایی اطلاع داده نشود و بر هر دو اسلوپ نگهبانانی گماشت تا مانع فرار تیچ به دریا شوند. در سوی دیگر جزیره، تیچ سرگرم پذیرایی از مهمانان بود و هیچ دیده‌بانی مستقر نکرده بود. از آنجا که اسرائیل هندز به‌همراه حدود ۲۴ نفر از خدمهٔ کشتی اَدونچر در بث حضور داشت، تیچ تنها با نیرویی بسیار محدود باقی مانده بود. جانسون در سال ۱۷۲۴ گزارش می‌دهد که تیچ «بیشتر از بیست‌وپنج نفر در کشتی نداشت»، در حالی که «به همهٔ کشتی‌هایی که با آن‌ها تماس می‌گرفت اعلام می‌کرد چهل نفر نیرو در اختیار دارد.» برند بعدتر این تعداد را در گزارشی به دریاسالاری چنین اعلام کرد: «تعداد خدمهٔ تیچ سیزده سفیدپوست و شش سیاه‌پوست بود.»

ریش‌سیاه فریاد زد: «لعنت بر شما تبهکاران، شما که هستید و از کجا آمده‌اید؟»، مینارد پاسخ داد و گفت: «از روی پرچم‌های ما می‌توانید ببینید که دزد دریایی نیستیم.» بلک‌بیرد از او خواست قایقش را به کشتی بفرستد تا ببیند با چه کسی روبه‌روست؛ اما آقای مینارد چنین پاسخ داد: «نمی‌توانم قایقم را در اختیار بگذارم، اما به‌محض اینکه بتوانم، با اسلوپم نزد شما خواهم آمد.» در پی این سخن، ریش‌سیاه جامی از نوشیدنی برداشت و در حالی که به سلامتی او می‌نوشید گفت: «لعنت ابدی بر جانم باد اگر به شما امان بدهم یا از شما امان بگیرم.» مینارد در پاسخ گفت که نه انتظار امان از او دارد و نه خود به او امان خواهد داد

گزارش گفت‌وگوی تیچ و مینارد

با طلوع آفتاب، دو اسلوپ مینارد همراه یک قایق کوچک برای اندازه‌گیری عمق وارد کانال شدند. قایق کوچک به‌سرعت توسط کشتی ادوِنچر دیده شد و به محض رسیدن به برد توپ‌های آن، مورد آتش قرار گرفت. قایق به سرعت به سمت اسلوپ جین عقب‌نشینی کرد. در همین حال، تیچ کابل لنگر کشتی ادوِنچر را قطع کرد، ملوانان بادبان‌ها را بالا بردند و کشتی به آرامی در حال نزدیک شدن بود تا توپ‌های سمت راست خود را به سوی اسلوپ‌های مینارد نشانه بگیرند. هاید، کشتی رینجر را به سمت چپ اسلوپ جین حرکت داد و پرچم اتحاد روی هر دو کشتی برافراشته شد. سپس کشتی ادوِنچر به سمت ساحل جزیره وکراکوک برگشت و در آنجا به سوی یک کانال باریک حرکت کرد. اتفاقات بعدی دقیقاً معلوم نیست، جانسون نوشته است که بعد از تبادل تیراندازی با سلاح‌های سبک، کشتی ادوِنچر روی یک تپهٔ شنی گیر کرد. مینارد لنگر انداخت و سپس کشتی خود را سبک کرد تا از مانع عبور کند. روایت دیگری می‌گوید که اسلوپ‌های جین و رینجر گیر کرده‌اند، اما مینارد در دفتر خود به این موضوع اشاره‌ای نکرده است. در نهایت کشتی ادوِنچر توپ‌های خود را به سوی دو اسلوپ نشانه گرفت و شلیک کرد. آتش توپخانه بسیار ویرانگر بود و مینارد در یک لحظه تا یک‌سوم نیروهای خود را از دست داد. حدود ۲۰ نفر از خدمهٔ جین زخمی یا کشته شدند و ۹ نفر از خدمهٔ رینجر آسیب دیدند. هاید کشته شد و افسران دوم و سوم او یا کشته شدند یا به شدت زخمی شدند. اسلوپ او چنان آسیب دید که دیگر نقشی در ادامهٔ حمله نداشت. روایت‌ها از آنچه در ادامه رخ داد، متناقض و مبهم‌اند، معلوم نیست چه اتفاق‌هایی دقیقاً رخ داده است؛ با این حال، احتمال می‌رود تیراندازی سلاح‌های سبک از سوی جین طناب بادبان جلوییِ کشتی ادونچر را بریده باشد و در نتیجه، این کشتی کنترل خود را از دست داده و بر روی ریگزار به گل نشسته باشد. همچنین ممکن است در پی حملهٔ سهمگین تیچ، کشتی‌های جین و رنجر نیز به گل نشسته باشند؛ در این صورت، نبرد به رقابتی برای شناور کردن دوبارهٔ کشتی‌ها تبدیل می‌شد.

دستگیری دزد دریایی، ریش‌سیاه، ۱۷۱۸ (اثر ژان لئون ژروم فریس، ۱۹۲۰)

مینارد بسیاری از نیروهای خود را در زیر عرشه نگه داشته بود و با پیش‌بینی احتمال تخته‌بندی شدن کشتی، به آن‌ها دستور داد برای نبرد نزدیک آماده شوند. تیچ شاهد کاهش فاصلهٔ بین دو کشتی بود و نیروهای خود را آماده کرد. دو کشتی با یکدیگر برخورد کردند؛ قلاب‌های اَدونچِر به هدف خورد و چند نارنجک که از باروت و بطری‌های پر از ساچمه ساخته شده و با فیوز روشن شده بودند، روی عرشهٔ اسلوپ منفجر شدند. پس از فروکش کردن دود، تیچ همراه نیروهایش وارد کشتی مینارد شد و از دیدن کشتی ظاهراً خالی خوشحال شد، اما گروه کوچکی از افراد مینارد، به‌ویژه ماینارد در عرشهٔ عقبی، هنوز مقاومت می‌کردند و تیچ و نیروهایش به آن‌ها تیراندازی می‌کردند.

بقیهٔ نیروهای مینارد از زیر عرشه بیرون ریختند، فریاد می‌زدند و تیراندازی می‌کردند. نقشهٔ آن‌ها برای غافلگیر کردن تیچ و خدمه‌اش موفق شد و دزدان دریایی ظاهراً از این حمله شگفت‌زده شدند. تیچ نیروهای خود را سازمان‌دهی کرد و دو گروه در سراسر عرشه با یکدیگر جنگیدند؛ عرشه پیش‌تر از خون افرادی که در اثر شلیک‌های تیچ کشته یا زخمی شده بودند، لغزنده شده بود. مینارد و تیچ با اسلحه‌های فِلینتلاک به سمت هم شلیک کردند. مینارد تیچ را هدف گرفت، اما تیچ نتوانست مینارد را بزند. سپس هر دو اسلحه‌های خود را کنار گذاشتند و شمشیرهای کوتاهشان را کشیدند، تیچ شمشیر ماینارد را شکست. با اینکه دزدان دریایی مهارت بیشتری داشتند و کمی تعدادشان بیشتر بود، آن‌ها به سمت جلوی کشتی عقب‌نشینی کردند. این فرصت باعث شد خدمهٔ کشتی جِین، مینارد و تیچ را محاصره کنند، و تیچ در این مرحله کاملاً تنها شد. تیچ به پیشروی ادامه داد و قصد داشت ضربهٔ مرگباری وارد کند، اما یکی از افراد مینارد ضربه‌ای به گردنش زد. این باعث شد که شمشیر تیچ به جای کشتن مینارد، به مفاصل انگشتان او اصابت کند. تیچ که به‌شدت زخمی شده بود، سپس هدف حملهٔ چند نفر دیگر از افراد مینارد قرار گرفت و کشته شد. دزدان دریایی بازمانده به‌سرعت تسلیم شدند. افرادی که هنوز بر عرشهٔ کشتی اَدونچر حضور داشتند، به‌وسیلهٔ خدمهٔ کشتی رِینجر دستگیر شدند؛ از جمله یکی از افراد که قصد داشت با آتش زدن انبار باروت، کشتی را منفجر کند. گزارش‌ها در مورد شمار تلفات نبرد با یکدیگر متفاوت‌اند، بر پایهٔ گزارش مینارد، هشت نفر از نیروهای او و دوازده دزد دریایی کشته شدند، در گزارش برند، یازده نفر از افراد مینارد و ده دزد دریایی جان باختند، درحالی‌که اسپاتس‌وود اعلام کرد که ده دزد دریایی و ده نفر از نیروهای پادشاه در نبرد کشته شدند.

سر بریدهٔ ادوارد تیچ از دماغه کشتی مینارد آویزان است، همان‌طور که در کتاب “The Pirates Own Book” (۱۸۳۷) نوشته چارلز الیس تصویر شده است.

مینارد بعداً جسد تیچ را بررسی کرد و متوجه شد که پنج بار به او شلیک شده و حدود بیست ضربه شمشیر خورده بود و همچنین چندین نامه پیدا کرد، از جمله نامه‌ای از توبیاس نایت. جسد تیچ به داخل آبراهه‌ای انداخته شد و مینارد، سرش را از دماغهٔ اسلوبش آویزان کرد تا بتواند جایزه را دریافت کند. در بازگشت به ویرجینیا، سر تیچ بر سر چوبه‌ای در ورودی خلیج چساپیک قرار داده شد تا هشداری برای دزدان دریایی دیگر و خوشامدگویی به کشتی‌های دیگر باشد، و سال‌ها در آنجا باقی ماند.

میراث

ستوان مینارد چند روز در وکراکوک ماند تا تعمیرات را انجام دهد و مردگان را به خاک بسپارد. غنیمت تیچ (شکر، کاکائو، نیل و پنبه) که در کشتی‌های کوچک دزدان دریایی و در چادری در ساحل، جایی که آن کشتی‌ها پهلو گرفته بودند، پیدا شد، در کنار شکر و پنبه‌ای که در انبار توبیاس نایت یافت شده بود، در مزایده‌ای به قیمت ۲٬۲۳۸ پوند فروخته شد. فرماندار اسپاتسوود بخشی از این مبلغ را برای پرداخت هزینهٔ کل عملیات استفاده کرد. مبلغ جایزه برای دستگیری تیچ حدود ۴۰۰ پوند بود (معادل ۷۹٬۰۰۰ پوند در سال ۲۰۲۳)، اما بخشی از این پول بین خدمهٔ کشتی‌های اچ‌ام‌اس لایم و اچ‌ام‌اس پرل تقسیم شد. از آنجا که کاپیتان برند و نیروهایش کسانی نبودند که برای جانشان جنگیدند، مینارد این تقسیم را بسیار ناعادلانه می‌دانست. با این حال، زمانی که مشخص شد او و خدمه‌اش حدود ۹۰ پوند از غنایم تیچ را برای خود برداشته‌اند، بسیاری از حمایتی را که ممکن بود داشته باشد، از دست داد، و در نتیجه این دو گروه تا چهار سال بعد سهم جایزه‌شان را دریافت نکردند. به‌رغم شجاعت مینارد، او ترفیع نگرفت و به تدریج به فراموشی سپرده شد.

منابع

• Cobbett, William; Howell, Thomas Bayly; Howell, Thomas Jones (1816), Cobbett's complete collection of state trials and proceedings for high treason and other crimes and misdemeanors from the earliest period to the present time (1809), R. Bagshaw
• Douglas, Matilda (1835), Blackbeard: A page from the colonial history of Philadelphia, vol. 1, Harper & brothers
• Johnson, Captain Charles (1724), A General History of the Robberies and Murders of the Most Notorious Pirates (Second ed.), T Warner
• Konstam, Angus (2007), Blackbeard: America's Most Notorious Pirate, John Wiley & Sons, ISBN 978-0-470-12821-3
• Lee, Robert E. (1974), Blackbeard the Pirate (2002 ed.), John F. Blair, ISBN 0-89587-032-0
• Perry, Dan (2006), Blackbeard: The Real Pirate of the Caribbean, Thunder's Mouth Press, ISBN 1-56025-885-3
• Whedbee, Charles Henry (1989), Blackbeard's Cup and Stories of the Outer Banks, John F. Blair, ISBN 978-0-89587-070-4
• Woodard, Colin (2007), The Republic of Pirates, Harcourt, Inc, ISBN 978-0-15-101302-9
• Woodbury, George (1951), The Great Days of Piracy, W. W. Norton & Company

برای مطالعهٔ بیشتر

• Duffus, Kevin P. (2011). Last Days Black Beard Pirate: Within Every Legend Lies a Grain of Truth (2nd ed.). Looking Glass Productions. ISBN 978-1-888285-27-7.
• Moore, David D. (1997). "A General History of Blackbeard the Pirate, the Queen Anne's Revenge and the Adventure". Tributaries. Vol. 7. North Carolina Division of Archives and History. pp. 31–35. Archived from the original on 26 February 2003.
• Pendered, Norman C. (1975). Blackbeard, The Fiercest Pirate of All. Times Printing Co. OCLC 1959318.
• Shomette, Donald G. (1985). Pirates on the Chesapeake: Being a True History of Pirates, Picaroons, and Raiders on Chesapeake Bay, 1610–1807. Tidewater Publishers. ISBN 978-0-87033-343-9.