پرش به محتوا

ریجین ولاسکز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
ریجین ولاسکز
ریجین ولاسکز در سال ۲۰۱۳
نام هنگام تولدریجین اِنکارناسیون آنسونگ وِلاسکز
زادهٔ۲۲ آوریل ۱۹۷۰ (۵۵ سال)
ملیتفیلیپینی
پیشه‌ها
  • خواننده
  • بازیگر
  • تهیه‌کننده موسیقی
سال‌های فعالیت۱۹۸۶–اکنون
همسراوگی آلکاسید (ا. ۲۰۱۰)
فرزندان۱
پیشه موسیقی
ژانر
ساز(ها)صدا
ناشر(ان)
امضاء

«ما خیلی فقیر بودیم، اما خوشبخت بودیم. پدر و مادرم همیشه مطمئن می‌شدند که سر وقت غذا بخوریم، و همین برای من کافی بود. [پدرم] اسکولیوز داشت و در یک پروژه ساختمانی کار می‌کرد، اما درآمدش کافی نبود. مادرم در مدیریت پول خیلی خوب بود؛ او می‌توانست همان مقدار اندکی را که داشتیم طوری مدیریت کند که کفاف زندگی‌مان را بدهد.»

—ریجین ولاسکز دربارهٔ دوران کودکی‌اش[۱]

ریجین اِنکارناسیون آنسونگ وِلاسکز (انگلیسی: Regine Velasquez؛ /rɪˈn vɛˈlæskɛz/ rij-EEN vel-ASK-ez؛ زادهٔ ۲۲ آوریل ۱۹۷۰) بازیگر، خواننده و مجری تلویزیون اهل فیلیپین است. وی که از سال ۱۹۸۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های فرهنگ عامه فیلیپین محسوب می‌شود و به دلیل گسترهٔ صوتی و تکنیک آوازخوانی قدرتمند خود شهرت دارد. او در دوران کودکی آموزش صدای غیرمتعارفی داشت و برای تمرین، تا گردن در دریا فرومی‌رفت. ولاسکز پس از پیروزی در مسابقهٔ استعدادیابی تلویزیونی آنگ باگونگ کامپسون در سال ۱۹۸۴ و مسابقهٔ آواز آسیا-اقیانوسیه در سال ۱۹۸۹ به شهرت رسید. او با نام چونا در سال ۱۹۸۶ قراردادی با شرکت اونکوآرتز اینترنشنال امضا کرد و تک‌آهنگ «دوباره عاشقم باش» را منتشر کرد که از نظر تجاری ناموفق بود. سال بعد، با نام هنری ریجین ولاسکز و تحت راهنمایی مدیر اجرایی ویوا رکوردز، ویک دل روساریو و تهیه‌کننده رانی اِنارِس، نخستین آلبوم استودیویی خود را با عنوان ریجین (۱۹۸۷) منتشر کرد. او در آلبوم‌های دوم و سوم خود، نوزده ۹۰ (۱۹۹۰) و تاگالا تاگالا (۱۹۹۱) سبک‌های مانیلا ساوند و کوندیمن را تجربه کرد.

ولاسکز پس از امضای قراردادی بین‌المللی با پلی‌گرام رکوردز، با پنجمین آلبوم خود بدون تعصب گوش کن (۱۹۹۴) که بیش از ۷۰۰ هزار نسخه فروخت، در برخی از کشورهای آسیایی موفقیت تجاری خوبی کسب کرد. این آلبوم، که پرفروش‌ترین آلبوم او تاکنون محسوب می‌شود، با تک‌آهنگ «عاشق تو» مورد استقبال قرار گرفت. او در آلبوم‌های بعدی خود، هیجان عشق من (۱۹۹۵) به سبک‌های جاز و موسیقی معاصر بزرگسالان روی آورد و در آلبوم رترو (۱۹۹۶) چندین آهنگ بازخوانی‌شده ارائه کرد. پس از ترک پلی‌گرام و امضای قرارداد با شرکت ام‌جی‌اف در سال ۱۹۹۸، او آلبوم کشیده‌شده را با تأثیرات ریتم اند بلوز منتشر کرد. آلبوم بعدی او، آر۲کی (۱۹۹۹)، شامل بازخوانی آهنگ‌های «بر بال‌های عشق»، «دیگر اینگونه عاشق نخواهم شد» و «نمی‌خواهم هیچ چیزی را از دست بدهم» بود و توانست گواهینامهٔ دوازده‌بار پلاتین از انجمن صنعت ضبط فیلیپین (PARI) دریافت کند.

ولاسکز در فیلم‌های کمدی عاشقانه به تو نیاز دارم (۲۰۰۰) و فقط قول بده (۲۰۰۱) نقش‌های اصلی را ایفا کرد و برای فیلم دوم، جایزهٔ ملکه گیشه را از جوایز سرگرمی گیشه دریافت کرد. بازی او در نقش زنی با ناتوانی ذهنی در یک قسمت از مجموعهٔ آنتولوژی یادت هست؟ (۲۰۰۱) جایزهٔ استار بهترین بازیگر زن برای او به ارمغان آورد. او همچنین در مجموعه‌های تلویزیونی همیشه در قلبم (۲۰۰۴)، من کیم سامسون هستم (۲۰۰۸)، توتوی باتو (۲۰۰۹)، دیوا (۲۰۱۰)، عاشقتم پیر! (۲۰۱۱) و دوشیزهٔ فقیر (۲۰۱۶) به ایفای نقش پرداخت. ولاسکز برای بازی در نقش یک جاعل اسناد در فیلم کمدی از میان همهٔ چیزها (۲۰۱۲) برندهٔ جایزه بهترین بازیگر زن از جوایز گلدن اسکرین شد.

او همچنین در برنامه‌های استعدادیابی تلویزیونی به عنوان مجری ستارهٔ یک شب (۲۰۰۲)، فوق‌ستارهٔ پینوی پاپ (۲۰۰۴) و برخورد (۲۰۱۸) حضور یافت و به عنوان داور در شیفتهٔ ستارگان (۲۰۱۵) و آیدل فیلیپین (۲۰۱۹) فعالیت کرد.

با فروش بیش از ۷ میلیون نسخه در فیلیپین و ۱٫۵ میلیون نسخه در آسیا، ولاسکز پرفروش‌ترین هنرمند موسیقی فیلیپین در تمام دوران است. افتخارات او شامل دو جایزهٔ تلویزیون آسیا، دو جایزهٔ ام‌تی‌وی آسیا، ۲۲ جایزهٔ آویت، ۱۷ جایزهٔ آلیو (از جمله سه جایزهٔ سرگرم‌کنندهٔ سال)، ۲۲ جایزهٔ سرگرمی گیشه و ۱۷ جایزهٔ استار برای موسیقی است. او که با لقب بلبل آسیا شناخته می‌شود، به‌طور مداوم از سوی نسل‌های جدید خوانندگان فیلیپینی به عنوان منبع الهام یاد شده است.

اوایل زندگی

[ویرایش]

ریجین اِنکارناسیون آنسونگ وِلاسکز[۲] در ۲۲ آوریل ۱۹۷۰ در محلهٔ توندو در شهر مانیل[۳] از مادری به نام ترزیتا (با نام‌خانوادگی دوشیزگی انسونگ)[۴] و پدری به نام جراردو ولاسکز متولد شد.[۵] او سه خواهر به نام‌های کاکای، دیان و دکا و یک برادر به نام جوجو دارد.[۶] خانوادهٔ او به هینوندایان در لیته جنوبی نقل مکان کردند و ولاسکز سال‌های ابتدایی زندگی خود را در آنجا گذراند.[۷] در سه‌سالگی، او پس از شنیدن لالایی‌های پدرش به موسیقی علاقه‌مند شد.[۸] او اغلب به نواختن گیتار و پیانوی مادرش گوش می‌داد، در حالی که پدرش آواز می‌خواند و آهنگ «مستر دی‌جی» از شارون کونتا یکی از اولین آهنگ‌هایی بود که او یادگرفت.[۹]

ولاسکز در شش‌سالگی آواز خواندن را شروع کرد. او تحت آموزش فشردهٔ پدرش قرار گرفت که او را تا گردن در دریا فرو می‌برد و او را وادار به انجام تحریر آوازی در آن وضعیت می‌کرد. او این روش غیرمتعارف را عامل تقویت ماهیچه‌های شکم، دیافراگم و افزایش ظرفیت ریه‌های خود می‌داند. اولین رقابت موسیقی او در برنامهٔ کودکان تیتا بتی به میزبانی بتی مندز لیویوکو بود که در آن مقام سوم را کسب کرد.

در ۹ سالگی، خانوادهٔ او به بالاگتاس در بولاکان نقل مکان کردند و در آنجا در آکادمی سنت لارنس مشغول به تحصیل شد و به نمایندگی از مدرسه‌اش در مسابقهٔ آواز سالانه انجمن مدارس خصوصی بولاکان شرکت کرد. در سال ۱۹۸۴، در ۱۴ سالگی، او برای برنامهٔ تلویزیونی استعدادیابی آنگ باگونگ کامپسون آزمون داد و در بخش نوجوانان این مسابقه پذیرفته شد. او توانست جایگاه خود را به مدت هشت هفته متوالی حفظ کند و در نهایت قهرمان مسابقه شد، که منجر به امضای قرارداد ضبط موسیقی با اوکنوآرتز اینترنشنال شد.

زندگی شخصی

[ویرایش]

ولاسکز در ژوئن ۲۰۰۷، در مقاله‌ای که توسط مجله یس! منتشر شد، رابطهٔ خود را با خواننده و ترانه‌سرا اوگی آلکاسید اعلام کرد.[۱۰] در ۸ اوت ۲۰۱۰، این زوج نامزدی خود را به‌طور رسمی اعلام کردند[۱۱] و در دسامبر همان سال در ناسوگبو در باتانگاس ازدواج کردند.[۱۲] ولاسکز در ۸ نوامبر ۲۰۱۱، از طریق عمل سزارین فرزندشان ناتانیل جیمز را به دنیا آورد.[۱۳]

ولاسکز یک مسیحی دوباره متولدشده است.[۱۴] او در مارس ۲۰۱۶ فاش کرد که پیش از ازدواج با آلکاسید دچار سقط خودبه‌خودی جنین شده بود و همین موضوع دلیل اصلی گرایش او به این مذهب بوده است.[۱۴] ولاسکز همچنین گفت که در جلسات ویکتوری کریسچن فلوشیپ شرکت می‌کرده است.[۱۴]

جستارهای وابسته

[ویرایش]

منابع

[ویرایش]
  1. Lo, Ricky (October 25, 2005). "Reflections by Regine". The Philippine Star. Archived from the original on November 13, 2017. Retrieved November 13, 2017.
  2. "The President's Day: December 22, 2010". The Official Gazette of the Republic of the Philippines. Archived from the original on December 10, 2017. Retrieved December 10, 2017.
  3. Valisno, Jeffrey (November 16, 2012). "Fairy tale". Business World. Archived from the original on November 27, 2017. Retrieved October 28, 2017.
  4. "Hinundayan marks '100'". The Philippine Star. July 19, 2009. Archived from the original on November 27, 2017.
  5. Lo, Ricky (February 4, 2014). "Regine's dad Mang Gerry dies in sleep". The Philippine Star. Archived from the original on March 2, 2014. Retrieved January 7, 2018.
  6. "Regine's family celebrates mom and dad's anniversary". ABS-CBN News. Archived from the original on February 12, 2018. Retrieved February 12, 2018.
  7. Policarpio, Allan (August 22, 2014). "Regine Velasquez and fellow Kapuso stars thrill Bohol fans". Philippine Daily Inquirer. Archived from the original on August 22, 2014. Retrieved May 7, 2020.
  8. "CNN's Lorraine Hahn interviews Regine Velasquez". CNN International. February 21, 2003. Archived from the original on December 12, 2007. Retrieved December 1, 2017.
  9. Lo, Ricky (February 12, 2000). "Regine (sigh) is loveless". The Philippine Star. Archived from the original on November 27, 2017.
  10. "Regine Velasquez and Ogie Alcasid come out publicly as lovers". Philippine Entertainment Portal. July 3, 2008. Archived from the original on May 3, 2020. Retrieved May 3, 2020.
  11. Santiago, Erwin (August 7, 2010). "Sharon Cuneta confirms wedding of Ogie Alcasid and Regine Velasquez". Philippine Entertainment Portal (به تاگالوگی). Archived from the original on August 29, 2017. Retrieved November 25, 2017.
  12. Lo, Ricky (December 23, 2010). "Ogie, Regine make wedding guests cry". The Philippine Star. Archived from the original on December 1, 2017. Retrieved November 25, 2017.
  13. San Diego, Bayani Jr. (November 10, 2011). "Stork brings Songbird a 'light' baby boy". Philippine Daily Inquirer. Archived from the original on December 1, 2017.
  14. 1 2 3 "Regine Velasquez reveals miscarriage". ABS-CBN News. March 15, 2016. Archived from the original on December 1, 2017. Retrieved November 25, 2017.

پیوند به بیرون

[ویرایش]