پرش به محتوا

ریاض‌الصالحین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
ریاض‌الصالِحین
Риядус-Салихийн
رهبرانشامل باسایف 
سعید بریاتسکی 
اصلان بیتوکایف 
تاریخ فعالیتاکتبر ۱۹۹۹ – اوت ۲۰۱۶
انگیزه‌هاجدایی‌خواهی
مناطق فعالیتروسیه
بخشی از
مخالفان روسیه
 گرجستان
 جمهوری آذربایجان
 ارمنستان
درگیری‌ها و جنگ‌هاجنگ دوم چچن
گروگان‌گیری در مدرسه بسلان
شورش در قفقاز شمالی
اعلام‌شده به‌عنوان گروه تروریستی از سوی بحرین[۱]
پس از
یگان شناسایی و خرابکاری ریاض‌الصالِحین شهیدان چچنی

ریاض‌الصالِحین (به روسی: Риядус-Салихийн، که به صورت ریاضوس-سالیکین هم نوشته می‌شود) نام یک گروه کوچک از مهاجمین انتحاری بود. رهبر اولیه آن شامل باسایف، فرمانده جدایی‌خواه چچنی بود. در فوریه و مارس ۲۰۰۳، این گروه توسط ایالات متحده آمریکا و سپس سازمان ملل متحد به عنوان یک گروه تروریستی شناخته شد.[۲] پس از چند سال بی‌تحرکی، ریاض‌الصالِحین تحت فرماندهی سعید بریاتسکی در سال ۲۰۰۹ توسط امارت قفقاز مجدداً فعال شد.[۳][۴] پس از مرگ وی، اصلان بیتوکایف به عنوان رهبر جدید گروه منصوب شد.[۵]

تاریخ

[ویرایش]

این گروه خودمختار[۶] کوچک (احتمالاً تنها ۲۰ تا ۵۰ عضو داشته است) اولین‌بار توسط شامل باسایف تحت نام یگان شناسایی و خرابکاری ریاض‌الصالِحین شهیدان چچنی (که بعدها با نام یگان اسلامی شهیدان نیز شناخته می‌شد) در اکتبر ۱۹۹۹ به عنوان یگان ویژه برای انجام اعمال خرابکاری به تلافی حمله موشکی گروزنی تأسیس و رهبری شد.[۷] باسایف مسئولیت مجموعه‌ای از حملات انتحاری در چچن و روسیه را بر عهده گرفت، از جمله بمب‌گذاری کامیونی که مقر دولت جمهوری چچن در گروزنی را در سال ۲۰۰۲ نابود کرد و بیش از ۸۰ نفر را کشت، بمب‌گذاری کامیونی در مقر سرویس امنیت فدرال روسیه در گروزنی که بیش از ۵۰ نفر را در سال ۲۰۰۳ کشت، بمب‌گذاری کامیونی در یک بیمارستان نظامی روسی در موزدوک، اوستیای شمالی که دست‌کم ۵۰ نفر را در همان سال کشت، و مجموعه‌ای از بمب‌گذاری‌های انتحاری «عملیات بومرنگ» (که بسیاری از آنها توسط زنان انجام شد) که بیش از ۲۰۰ غیرنظامی را در مسکو و دیگر مناطق روسیه کشته‌اند، از جمله ۹۰ نفر کشته در بمب‌گذاری‌های هم‌زمان هواپیماها در دو منطقه روسیه در ۲۰۰۴. ریاض‌الصالِحین همچنین مسئولیت مشارکت در بحران‌های گروگان‌گیری در تئاتر مسکو در ۲۰۰۲ و بسلان در ۲۰۰۴ را بر عهده گرفت که مجموعاً منجر به بیش از ۵۰۰ کشته از میان گروگان‌ها شد. در ۲۰۰۵ این گروه گزارش شده بود که تحت فشار رئیس‌جمهور جدایی‌خواه چچنی شیخ عبدالهاشم توسط باسایف منحل شده است، به عنوان شرطی برای ورود باسایف به رهبری رسمی دولت جدایی‌خواه. به هر حال این گروه برای بیش از چهار سال پس از سپتامبر ۲۰۰۴ هیچ‌گونه فعالیتی نشان نداد.

اوایل ۲۰۰۹، رهبر مجاهیدین پان‌قفقاز دوکو عمروف اعلام کرد که گروه تحت نام یگان ریاض‌الصالِحین شهیدان (بدون بخش چچنی در نام، اگرچه این گروه به‌طور معمول با همین نام در رسانه‌ها شناخته می‌شود) دوباره فعال شده است و گفت که او ۲۰ نفر کاملاً آماده برای عملیات‌های شهیدانه دارد.[۸] از آن زمان این گروه که اکنون تنوع قومی بیشتری دارد مسئولیت مجموعه‌ای از حملات انتحاری و دیگر حملات در جمهوری‌های روسی قفقاز شمالی و دیگر مناطق را بر عهده گرفت. از جمله عملیات‌های این گروه می‌توان به بمب‌گذاری اتومبیلی در نزران، اینگوش در سال ۲۰۰۹ اشاره کرد که دست‌کم ۲۵ نفر در مقر پلیس کشته شدند. این گروه در سال ۲۰۱۰ در حمله‌ای با یک بمب‌گذاری اتومبیلی برای ترور رئیس‌جمهور اینگوش اقدام کردند.[۹] این عملیات‌ها منجر به کشته شدن شمار زیادی از پلیس‌ها در چچن و اینگوش و داغستان شدند.[۱۰] این گروه مسئولیت حادثه سد نیروگاه هیدرو الکترومحسوب‌سایا-شوشنسکایا ۲۰۰۹ را بر عهده گرفت.[۱۱] برخی گروه‌ها این گروه را مسئول بمب‌گذاری‌های متروی مسکو ۲۰۱۰ دانسته‌اند[۱۲] و همچنین گفته شده که احتمالاً پشت بمب‌گذاری فرودگاه بین‌المللی دمودوو ۲۰۱۱ نیز بوده‌اند.[۱۳] آخرین عملیاتی که توسط این گروه بر عهده گرفته شد، ترور جنایتکار جنگی روسی یوری بودانوف در مسکو در تاریخ ۱۰ ژوئن ۲۰۱۱ بود.[۱۴] با این حال، این ادعا روز بعد توسط وب‌سایت شورشی رد شد که باعث سردرگمی در مورد ادعای اصلی شد.[۱۳]

منابع

[ویرایش]
  1. "Fهرست گروه‌های تروریستی بحرین (افراد – نهادها)".
  2. (به روسی) ООН вслед за США включила в список террористических организаций три чеченских группировки، NEWSru، 5 مارس ۲۰۰۳ بایگانی‌شده در ۲۱ مه ۲۰۱۳ توسط Wayback Machine
  3. The Caucasus Emirate، STRATFOR، ۱۵ آوریل ۲۰۱۰
  4. "وب‌سایت گروه‌های مسلح مرگ سعید بریاتسکی را تأیید کرد". رادیو اروپای آزاد/رادیو آزادی. ۷ مارس ۲۰۱۰. Archived from the original on 21 April 2014.
  5. "تقسیمات داخلی حل شد، امارت قفقاز اعلام کرد". The Long War Journal. ۲۵ ژوئیه ۲۰۱۱. Archived from the original on 2 August 2011. Retrieved 25 July 2011.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:پیوند نامناسب (link)
  6. تحول ترور (مرور هفتگی)، Prague Watchdog، 7 آوریل 2010 بایگانی‌شده در ۱۹ دسامبر ۲۰۱۳ توسط Wayback Machine
  7. RFE/RL NEWSLINE Vol. 3، No. 211، Part I، رادیو آزادی، 29 اکتبر 1999 بایگانی‌شده در ۲۹ فوریه ۲۰۱۲ توسط Wayback Machine
  8. افزایش خشونت در قفقاز شمالی نشان‌دهنده تنوع تاکتیک‌های مقاومت، رادیو آزادی، 18 اوت 2009 بایگانی‌شده در ۲۸ فوریه ۲۰۱۴ توسط Wayback Machine
  9. گروه چچنی پشت حمله اینگوشیتیا را می‌گیرد، رویترز، 28 ژوئن 2009
  10. مور, دکتر سرون (29 مارس 2010). "نسل جدیدی از شبه‌نظامیان با بمب‌گذاری در روسیه حمله می‌کند". The Guardian. Archived from the original on 6 June 2012. Retrieved 2 October 2010.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:ربات:وضعیت نامعلوم پیوند اصلی (link)
  11. ادعای گروه چچنی در مورد حمله به نیروگاه روسیه رد شد، رادیو آزادی، 21 اوت 2009 بایگانی‌شده در ۱۷ اوت ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine
  12. "جنگ خاموش" روسیه به مسکو می‌ریزد، رویترز، 30 مارس 2010 بایگانی‌شده در ۲۵ مه ۲۰۱۰ توسط Wayback Machine
  13. 1 2 "ردپای پیچیده چچنی". Газета.ru. 25 ژوئیه 2011. Archived from the original on 30 August 2011. Retrieved 25 July 2011.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:پیوند نامناسب (link)
  14. "اسلام‌گرایان قفقاز قتل سرهنگ روس را به عهده می‌گیرند - وب‌سایت". رویترز آفریقا. 23 ژوئیه 2011. Archived from the original on 18 November 2018. Retrieved 24 July 2011.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:پیوند نامناسب (link)