این یک مقالهٔ خوب است. برای اطلاعات بیشتر اینجا را کلیک کنید.

رونتگنیم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish

کوپرنیسیمرونتگنیمدارمشتادیم
Au

Rg

(Uhp)
ظاهر
نامشخص
ویژگی‌های کلی
نام، نماد، عدد رونتگنیم، Rg،‏ ۱۱۱
تلفظ به انگلیسی گوش دهیدi‎/rʌntˈɡɛniəm/‎
runt-GEN-ee-əm
نام گروهی برای عناصر مشابه فلزات واسطه
گروه، دوره، بلوک ۱۱، ۷، d
جرم اتمی استاندارد [۲۸۱] گرم بر مول
آرایش الکترونی Rn] ۵f۱۴ ۶d۹ ۷s۲] (پیش بینی شده)
الکترون به لایه ۲، ۸، ۱۸، ۳۲، ۳۲، ۱۷، ۲ (پیش بینی شده)
لایه‌های الکترونی رونتگنیم
ویژگی‌های فیزیکی
حالت جامد (پیش بینی شده)
چگالی (نزدیک به دمای اتاق) ۲۸٫۷ گرم بر سانتی‌متر معکب (تخمین زده شده) g·cm−۳
ویژگی‌های اتمی
شعاع کووالانسی ۱۳۸ پیکومتر(تخمین زده شده) pm
متفرقه
ساختار کریستالی دستگاه بلوری مکعبی(پیش بینی شده)[۱]
دستگاه بلوری مکعبی
عدد کاس ۵۴۳۸۶-۲۴-۲
پایدارترین ایزوتوپ‌ها
مقاله اصلی ایزوتوپ‌های رونتگنیم
ایزوتوپ NA نیمه‌عمر DM DE (MeV) DP
۲۸۶Rg[۲] syn ۶۴۰ ثانیه؟ a ۸٫۶۳ ۲۸۲Mt
۲۸۲Rg[۳] syn ۲ دقیقه α ۹ ۲۷۸Mt
۲۸۱Rg[۴] syn ۱۷ ثانیه SF ۹۰٪
α ۱۰٪ ۲۷۷Mt
۲۸۰Rg syn ۴ ثانیه α ۹٫۷۵ ۲۷۶Mt
۲۷۹Rg syn ۰٫۱ ثانیه α ۱۰٫۳۷ ۲۷۵Mt

رونتگنیم یا رونتگنیوم یا آن‌ان‌انیوم یا اکا-طلا (به انگلیسی: Roentgenium) یک عنصر شیمیایی مصنوعی با نماد Rg و عدد اتمی ۱۱۱ است که به افتخار فیزیکدان و برندهٔ جایزهٔ نوبل فیزیک، ویلهلم رونتگن (کاشف پرتو ایکس) نام‌گذاری شده‌است. رونتگنیم یک اتم فوق سنگین بوده و در نتیجه بسیار ناپایدار است؛ به نحوی که پایدارترین ایزوتوپ آن رونتگنیم-۲۸۶ نیمه‌عمری تنها معادل ۱۰ تا ۱۱ دقیقه دارد.

رونتگنیم در گروه ۱۱ جدول تناوبی و دورهٔ هفتم قرار دارد؛ که این باعث می‌شود تا سنگین‌ترین عنصر بلوک d باشد. هرچند که هیچ آزمایشی برای تعیین خواص شیمیایی آن انجام نشده‌است؛ اما به نظر می‌رسد که خواص شیمیایی آن به عنوان نهمین عضو سری ۶d در فلزات واسطه، شبیه به طلا باشد. این عنصر برای اولین بار در ۸ دسامبر ۱۹۹۴ در «مرکز تحقیقات یون سنگین هلمهولتز» در دارمشتات آلمان ساخته شد. با انجام عمل بمباران اتمی نیکل[الف] و بیسموت[ب]، در یک شتاب‌دهندهٔ خطی، سه اتم رونتگنیم ساخته شد که هر سه رونتگنیم-۲۷۲ بودند. مجادلهٔ نام‌گذاری عناصر موسوم به «جنگ‌های پسافرمیمی» بر سر نام این عنصر نیز در جریان بود که سرانجام در نوامبر سال ۲۰۰۴، آیوپاک نام جدید آن را انتخاب کرد.

تاریخچه[ویرایش]

کشف[ویرایش]

رونتگنیم برای اولین بار در ۸ دسامبر ۱۹۹۴ در «مرکز تحقیقات یون سنگین هلمهولتز» در دارمشتات آلمان ساخته شد.[۵] تیم آنها دو اتم نیکل-۶۴ و بیسموت-۲۰۹ را در یک شتاب‌دهندهٔ خطی برخورد دادند؛ و درنهایت ایزوتوپ رونتگنیم-۲۷۲ شناسایی شد.

این آزمایش توسط مؤسسه مشترک تحقیقات هسته‌ای تکرار شد ولی آنها هیچ اتم رونتگنیمی را شناسایی نکردند.[۶] در نهایت در سال ۲۰۰۱ آیوپاک کشف عنصر را به دلیل کمبود شواهد مبنی بر وجود عنصر رد کرد.[۷] اما تیم مرکز تحقیقات یون سنگین هلمهولتز دوباره آزمایش را در سال ۲۰۰۲ انجام دادند و این بار وجود ۳ اتم رونتگنیم را گزارش کردند.[۸][۹] آیوپاک نیز در سال ۲۰۰۳ وجود عنصر را تأیید کرد.[۱۰]

نام‌گذاری[ویرایش]

با استفاده از عناصر پیش‌بینی‌شده توسط مندلیف رونتگنیم با نام اکا-طلا نیز شناخته می‌شد. در سال ۱۹۷۱ آیوپاک تصمیم گرفت که تا زمانی که عنصر کشف و تأیید نشده و نامی برایش تعیین نشده؛ عنصر را در جدول تناوبی با نام سیستماتیک آن‌ان‌انیوم و نماد Uuu قرار دهند.[۱۱] اگرچه این نام در بسیاری از جوامع شیمیایی، کتاب‌ها و حتیٰ کلاس‌ها استفاده می‌شد؛ ولی بیشتر دانشمندان آن را با نام‌های «عنصر ۱۱۱» یا «۱۱۱E» و حتی «۱۱۱» می‌شناختند.[۱۲]

نام رونتگنیم با نماد Rg توسط تیم مرکز تحقیقات یون سنگین هلمهولتز،[۱۳] به افتخار ویلهلم کنراد رونتگن فیزیکدان آلمانی و کاشف اشعه X[۱۴] در سال ۲۰۰۴ پیشنهاد شد. آیوپاک در نوامبر همان سال این نام را پذیرفت.[۱۵]

نمایی از رونتگنیم در جدول تناوبی
نمایی از رونتگنیم در جدول تناوبی

ایزوتوپ‌ها[ویرایش]

رونتگنیم عنصری مصنوعی و فوق سنگین است که در رآکتورهای هسته‌ای تولید می‌شود و در نتیجه هیچ ایزوتوپ پایداری ندارد. نخستین ایزوتوپ شناسایی‌شدهٔ این عنصر رونتگنیم-۲۷۲ بود که در سال ۱۹۹۴ میلادی تولید و ردیابی شد. هرچند که شواهدی مبنی بر وجود ۱۵ ایزوتوپ رونتگنیم وجود دارد، اما تا کنون ۷ ایزوتوپ آن (از رونتگنیم-۲۷۲ تا رونتگنیم-۲۸۶) شناسایی و توسط آیوپاک تأیید شده‌اند که پایدارترین ایزوتوپ در این میان رونتگنیم-۲۸۶ با نیمه‌عمر ۶۴۰ ثانیه است که چیزی معادل ۱۰ تا ۱۱ دقیقه است.[۱۶]

راهنمای نشانه‌ها[ویرایش]

رنگ پایداری نسبت به دیگر ایزوتوپ‌ها
ایزوتوپ نسبتاً پایدار (نیمه عمر بیش از ۱ دقیقه)
ایزوتوپ نسبتاً ناپایدار (نیمه عمر بیش از ۱ ثانیه)
ایزوتوپ ناپایدار (نیمه عمر بیش از ۱ میلی ثانیه)
نماد پروتون نوترون جرم ایزوتوپ نیمه‌عمر حالت واپاشی محصول واپاشی
۲۷۲Rg ۱۱۱ ۱۶۱ ۲۷۲٫۱۵۳۲۷‎(۲۵)‎
[یادداشت ۱]
۳٫۸ میلی ثانیه
۲۶۸Mt
۲۷۴Rg ۱۱۱ ۱۶۳ ۲۷۴٫۱۵۵۲۵‎(۱۹)‎ ۶٫۴ میلی ثانیه
۲۷۰Mt
۲۷۸Rg ۱۱۱ ۱۶۷ ۲۷۸٫۱۶۱۴۹‎(۳۸)‎ ۴٫۲ میلی ثانیه
۲۷۴Mt
۲۷۹Rg ۱۱۱ ۱۶۸ ۲۷۹٫۱۶۲۷۲‎(۵۱)‎ ۰٫۱۷ ثانیه
۲۷۵Mt
۲۸۰Rg ۱۱۱ ۱۶۹ ۲۸۰٫۱۶۵۱۴‎(۶۱)‎ ۳٫۶ ثانیه
۲۷۶Mt
۲۸۱Rg ۱۱۱ ۱۷۰ ۲۸۱٫۱۶۶۳۶‎(۸۹)‎ ۱۷ ثانیه
نامشخص
۲۸۲Rg ۱۱۱ ۱۷۱ ۲۸۲٫۱۶۹۱۲‎(۷۲)‎ ۱۰۰ ثانیه
۲۷۸Mt
۲۸۶Rg ۱۱۱ ۱۷۵ ۲۸۶؟[یادداشت ۲] ۶۴۰ ثانیه؟
۲۸۲Mt

طول عمر ایزوتوپ‌ها[ویرایش]

تمامی ایزوتوپ‌های رونتگنیم به‌شدت ناپایدار و پرتوزا هستند. به‌طور کلی ایزوتوپ‌های سنگین‌تر از ایزوتوپ‌های سبک‌ترِ آن، پایدارتر هستند. پایدارترین ایزوتوپ شناخته‌شدهٔ رونتگنیم، رونتگنیم-۲۸۶ (سنگین‌ترین ایزوتوپ تأیید شده) است که نیمه‌عمری معادل ۱۰٫۷ دقیقه دارد؛ ولی از آنجایی که تحقیقات بر روی این ایزوتوپ ادامه دارد، برخی همچنان رونتگنیم-۲۸۲ را به عنوان پایدارترین ایزوتوپ شناخته می‌شود. به غیر از رونتگنیم-۲۸۶، رونتگنیم-۲۸۳ نیز از رونتگنیم-۲۸۲ با نیمه‌عمری معادل ۵٫۳ دقیقه پایدارتر است؛ ولی این ایزوتوپ به‌طور کامل شناخته نشده و تا به امروز تأیید نشده‌است. همچنین گزارش شده که دو ایزوتوپ رونتگنیم-۲۸۰ و رونتگنیم-۲۸۱ نیمه‌عمرهایی بیشتر از یک ثانیه داشته باشند. به جز ایزوتوپ‌های مذکور بقیه ایزوتوپ‌ها آنقدر ناپایدار هستند که نیمه‌عمر آنها را با میلی‌ثانیه می‌سنجند.[۱۷] پیش‌بینی شده که ایزوتوپ ناشناخته رونتگنیم-۲۸۷ پایدارترین و تنها ایزوتوپ رونتگنیم باشد که با واپاشی بتا تجزیه می‌شود.[۱۸][۱۹] همچنین پیش‌بینی شده که ایزوتوپ ناشناختهٔ رونتگنیم-۲۷۷ نیمه‌عمری معادل ۱ ثانیه داشته باشد. هرچند که در دیگر موارد این چنین پیش‌بینی‌ها با واقعیت تفاوت زیادی داشته‌اند همچون ۳ ایزوتوپ رونتگنیم-۲۸۲، رونتگنیم-۲۸۱ و رونتگنیم-۲۷۸ که نیمه‌عمرهای پیش‌بینی‌شده برای آنها ۱ ثانیه، ۱ دقیقه و ۴ دقیقه بود ولی بعد از سنتز شدن مشخص شد که نیمه‌عمرهایشان به ترتیب ۲ دقیقه، ۱۷ ثانیه و ۴ میلی ثانیه بوده‌است. چنین پیش‌بینی در مورد رونتگنیم-۲۸۳ ناشناخته هم وجود داشت که نیمه‌عمر آن را حدود ۱۰ دقیقه تخمین می‌زد اما امروزه مشخص شده که نیمه‌عمرش حدود ۵ دقیقه است.[۲۰]

خواص پیش‌بینی‌شده[ویرایش]

لایه‌های الکترونی رونتگنیم
لایه‌های الکترونی رونتگنیم

خواص شیمیایی[ویرایش]

رونتگنیم نهمین عضو سری ۶d فلزات واسطه است. از آنجایی که مشخص شده کوپرنیسیم[پ] (عنصر ۱۱۲) عضو گروه ۱۲ جدول تناوبی و فلزات پس واسطه است؛ پیش‌بینی می‌شود که عناصر از رادرفوردیم[ت] تا رونتگنیم چهارمین دورهٔ فلزات واسطه را تشکیل دهند.[۲۱] محاسبات بر انرژی‌های یونشی و شعاع اتمی رونتگنیم تا حدود زیادی شبیه به طلا[ث] است؛ و این بدان معنا است که خواص شیمیایی رونتگنیم با دیگر عناصر گروه ۱۱ تا حدودی مشترک است؛ هرچند که در برخی موارد اختلافات چشم‌گیری با این عناصر دارد.

پیش‌بینی می‌شود که رونتگنیم یک فلز نجیب باشد. به دلیل این که رونتگنیم پایدارترین عدد اکسایش را در بین عناصر گروه ۱۱ دارد؛ پیش‌بینی می‌شود که رونتگنیم دو عدد پایدار ۵+ و ۳+ و عدد ناپایدار ۱+ را به عنوان اعداد اکسایش خود نشان دهد. پیش‌بینی شده ۳+ در بین آنها پایدارترین باشد. به نظر می‌رسد که واکنش پذیری رونتگنیم(III) به طلا(III) شبیه باشد و همین آن را با واکنش‌پذیری با بسیاری از مواد شیمیایی دیگر پایدار می‌کند. طلا به دلیل اثرات نسبیتی یک حالت ۱- پایدار تشکیل می‌دهد و پیش‌بینی می‌شود که رونتگنیم هم این‌گونه رفتار کند؛ هرچند که پیش‌بینی می‌شود رونتگنیم آفنیته‌ای معادل ۱٫۶ الکترون ولت داشته باشد؛ که در مقایسه با طلا با رقم ۲٫۳ الکترون ولت بسیار کمتر است؛ پس ترکیبات رونتگنیم یا تشکیلشان امکان‌پذیر نیستند و یا بسیار ناپایدارند. اثرات نسبیتی اوربیتال‌های ۶d را در عناصر پایانی سری چهارم فلزات واسطه ناپایدار می‌کند؛ که موجب افزایش عدد اکسایش رونتگنیم(V) می‌شود که نسبت به طلا(V) واکنش‌پذیری کمتری دارد؛ با وجود تمامی این موارد پیش‌بینی می‌شود که دستیابی به رونتگنیم کاری بسیار سخت باشد.[۲۲][۲۳]

خواص پیش‌بینی‌شدهٔ رونتگنیم توجه بیشتری نسبت به دو عنصر قبلی خود یعنی مایتنریم[ج] و دارمشتادیم[چ] دریافت کرده زیرا پیش‌بینی می‌شود که لایه‌های الکترونی s در رونتگنیم همگی ظرفیت الکترونی کاملی دارند. محاسبات بر روی مولکول RgH نشان داده که پیوند بین دو مولکول رونتگنیم و هیدروژن[ح] بسیار قوی است. در مورد ترکیبات AuX و RgX زمانی که F، Cl، Br، O، Au =X یا Rg باشد مطالعاتی صورت گرفته‌است.[۲۴] پیش‌بینی شده که +Rg فلزی بسیار نرم و حتی نرم‌تر از +Au باشد؛ هرچند که مشخص نیست اسید است یا باز.[۲۵][۲۶] در محلول‌های آبی یون +Rg در این محلول‌ها منجر به تشکیل +[Rg(H۲O)۲] می‌شود که در آن یک پیوند یگانه بین رونتگنیم و اکسیژن به طول ۲۰۷٫۱ پیکومتر شکل می‌گیرد. همچنین پیش‌بینی شده که رونتگنیم با آمونیاک[خ]، سولفید هیدروژن[د] و فسفین[ذ] تشکیل کمپلکس دهد.

خواص فیزیکی و اتمی[ویرایش]

ضریب بازتاب آینه‌های ساخته‌شده از آلومینیوم (Al)، نقره (Ag) و طلا (Au)
ضریب بازتاب آینه‌های ساخته‌شده از آلومینیوم (Al)، نقره (Ag) و طلا (Au)

پیش‌بینی می‌شود که رونتگنیم به دلیل دستگاه بلوری مکعبی خود تحت شرایط عادی جامد باشد. پیش‌بینی شده که به علت اثرات نسبیتی، رونتگنیم فلزی بسیار سنگین با چگالی ۲۸٫۷ باشد؛ که در مقابل سنگین‌ترین فلزی که تا به حال شناخته شده؛ اسمیم[ر] با چگالی ۲۲٫۶۱ بیشتر است. پیش‌بینی شده که شعاع اتمی رونتگنیم ۱۳۸ پیکومتر باشد.[۲۷]

رنگ‌های گوناگون آلیاژهای نقره-طلا-مس

عناصر پایدار گروه ۱۱ یعنی مس[ز]، نقره[ژ] و طلا همگی آرایش الکترونی لایه آخرشان به این شکل nd۱۰(n+1)s۱ است؛ و در حالت برانگیختگی آن‌ها به این شکل nd۹(n+1)s۲ درمی‌آید و همین اختلاف موجب تولید انرژی می‌شود. در مس این اختلاف بین حالت پایه و برانگیخته به کمترین حد خود می‌رسد و در نتیجه موجب می‌شود که فلز قرمز رنگ به نظر می‌رسد. برای نقره این اختلاف انرژی بیشتر می‌شود و در نتیجه فلز نقره‌ای رنگ به نظر می‌رسد؛ ولی در مورد طلا با افزایش عدد اتمی به دلیل اثرات نسبیتی، حالت برانگیخته پایدارتر می‌شود و در نتیجه اختلاف تغییر چندانی نمی‌کند. طلا در واقع نقره‌ای رنگ است اما به دلیل اثرات نسبیتی رنگ آن، طلایی به نظر می‌رسد. پیش‌بینی شده که الکترون‌های لایه آخر رونتگنیم ۶d۱۰۷s۱ که حالت برانگیخته‌اش طبق این با ۶d۹۷s۲ برابر است. اختلاف انرژی بین حالت پایه و برانگیخته برای رونتگنیم شبیه به نقره است که احتمالات مبنی بر این که رونتگنیم نقره‌ای رنگ باشد را قوی‌تر می‌کند.[۲۸]

طلا
نقره
مس

شیمی آزمایشگاهی[ویرایش]

به دلیل واکنش‌پذیری کم ایزوتوپ‌ها، هیچ مطالعهٔ قطعی دربارهٔ خواص شیمیایی رونتگنیم تا به حال منتشر نشده‌است.[۲۹] برای انجام مطالعات بر روی یک عنصر فرااورانیمی؛ باید حداقل چهار اتم با نیمه‌عمرهای بیش از یک ثانیه مورد بررسی قرار گیرد و در طول مطالعه حداقل یک اتم از عنصر در هفته سنتز شود.[۳۰] رونتگنیم-۲۸۲ نیمه‌عمری معادل ۱۰۰ ثانیه دارد که برای انجام مطالعات کافی است؛ ولی مشکل میزان تولید رونتگنیم است؛ تولید رونتگنیم هفته‌ها یا ماه‌ها طول می‌کشد و همین خطای آزمایش را زیاد می‌کند. جداسازی و شناسایی باید به‌طور مداوم تکرار شود تا دستگاه‌های پیشرفته بر فاز گازی و محلول‌های آن آزمایش انجام دهند. با وجود طرح فرضیه‌هایی مبنی بر تأثیرات نسبیتی بر روی پر شدن آخرین لایه الکترونی (پدیده‌ای که تنها در مورد گازهای نجیب صورت می‌گیرد و باعث می‌شود واکنش‌پذیری عنصر بسیار کم شود)، بر آزمایش‌ها روی رونتگنیم به اندازه عناصر دیگر همچون کوپرنیسیم[س] و لیورموریم[ش] تمرکز نشده‌است.[۳۱][۳۲] رونتگنیم-۲۸۱ و رونتگنیم-۲۸۰ نیز برای این آزمایش‌ها مناسب هستند و پیش‌بینی شده که به عنوان محصولات واپاشی دو ایزوتوپ مسکوویم[ص] یعنی مسکوویم-۲۸۸ و مسکوویم-۲۸۹[۳۳] تولید شوند.

واژه‌نامه[ویرایش]

  1. Nickel
  2. Bismuth
  3. Copernicium
  4. Rutherfordium
  5. Gold
  6. Meitnerium
  7. Darmstadtium
  8. Hydrogen
  9. Ammonia
  10. Hydrogen sulfide
  11. Phosphine
  12. Osmium
  13. Copper
  14. Silver
  15. Copernicium
  16. Livermorium
  17. Moscovium

جستارهای وابسته[ویرایش]

یادداشت‌ها[ویرایش]

  1. اعداد داخل پرانتز میزان خطای اعداد می‌باشد. برای مثال در «(۱۳‎(۵ میلی ثانیه» خطای نیمه‌عمر باعث می‌شود که میزان نیمه‌عمر از ۸ تا ۱۸ متغیر باشد و در «۲٫۸‎(۴)‎ ثانیه» میزان نیمه‌عمر از ۲٫۴ تا ۳٫۲ متغیر می‌باشد.
  2. «؟» نشانگر این است که چندین رقم برای موضوع مطرح شده و ارقام با یکدیگر اختلاف دارند. در اینجا رقمی که دفعات بیشتری تکرار شده یا دقیق‌تر بوده قرار داده شده است.

پانویس[ویرایش]

  1. Östlin and Vitos, “First-principles calculation”, Physical Review B.
  2. Hofmann et al, “Review of even element”, The European Physics Journal A.
  3. Khuyagbaatar, Yakushev and Düllmann, “48Ca+249Bk Fusion Reaction Leading”, Physical Review Letters.
  4. Oganessian et al, “Experimental studies of the 249Bk”, Physical Review C.
  5. Hofmann et al, “The new element 111”, Zeitschrift für Physik A Hadrons and Nuclei.
  6. Barber et al, “Discovery of the transfermium elements”, Pure and Applied Chemistry.
  7. Karol et al, “On the discovery of the elements 110–112”, Pure Appl. Chem.
  8. Hofmann et al, “New results on elements 111 and 112”, European Physical Journal.
  9. Hofmann et al, “New results on element 111 and 112”, European Physical Journal.
  10. Karol et al, “On the claims for discovery of elements”, Pure Appl. Chem.
  11. Chatt, “Recommendations for the naming”, Pure and Applied Chemistry.
  12. Chatt, “Recommendations for the naming”, Pure and Applied Chemistry.
  13. Corish and Rosenblatt, Name and symbol of the element with atomic number 111.
  14. Corish and Rosenblatt, Name and symbol of the element with atomic number 111.
  15. Corish and Rosenblatt, Name and symbol of the element with atomic number 111.
  16. Sonzogni, Interactive Chart of Nuclides.
  17. Sonzogni, Interactive Chart of Nuclides.
  18. Nie, “Charge radii of β-stable nuclei”, Modern Physics Letters.
  19. Sonzogni, Interactive Chart of Nuclides.
  20. Sonzogni, Interactive Chart of Nuclides.
  21. Griffith, “The Periodic Table”, Platinum Metals Review.
  22. Seth, “The chemistry of the superheavy elements”, J. Chem. Phys.
  23. Seth, “The Stability of the Oxidation State +4”, Angew. Chem. Int. Ed. Engl.
  24. Liu and van Wüllen, “J. Chem. Phys”, Spectroscopic constants of gold and eka-gold.
  25. Thayer, “Relativistic Effects”, Relativistic Methods for Chemists.
  26. Hancock, Bartolotti and Kaltsoyannis, “Density Functional”, Inorg. Chem.
  27. Düllmann, “Superheavy elements at GSI”, Radiochimica Acta.
  28. Düllmann, “Superheavy elements at GSI”, Radiochimica Acta.
  29. Düllmann, “Superheavy elements at GSI”, Radiochimica Acta.
  30. Griffith, “The Periodic Table”, Platinum Metals Review.
  31. Düllmann, “Superheavy elements at GSI”, Radiochimica Acta.
  32. Eichler, “First foot prints of chemistry”, Journal of Physics.
  33. Moody, “Synthesis of Superheavy Elements”, The Chemistry of Superheavy Elements, 8–24.

منابع[ویرایش]

  • Barber, R. C.; Greenwood, N. N.; Hrynkiewicz, A. Z.; Jeannin, Y. P.; Lefort, M.; Sakai, M.; Ulehla, I.; Wapstra, A. P.; Wilkinson, D. H. (1991). "Discovery of the transfermium elements. Part II: Introduction to discovery profiles. Part III: Discovery profiles of the transfermium elements". Pure and Applied Chemistry. 8 (65): 1757. doi:10.1351/pac199365081757.
  • Chatt, J. (1979). "Recommendations for the naming of elements of atomic numbers greater than 100". Pure and Applied Chemistry. 2 (51): 381–384. doi:10.1351/pac197951020381.
  • Corish, J.; Rosenblatt, G. M. (2004). "Name and symbol of the element with atomic number 111". Pure Appl. Chem. 12 (76): 2101–2103. doi:10.1351/pac200476122101. Archived from the original (PDF) on 28 July 2018.
  • Düllmann, Christoph E. (2012). "Superheavy elements at GSI: a broad research program with element 114 in the focus of physics and chemistry". Radiochimica Acta. 2 (100): 67–74. doi:10.1524/ract.2011.1842.
  • Eichler, Robert (2013). "First foot prints of chemistry on the shore of the Island of Superheavy Elements". Journal of Physics: Conference Series. IOP Science. 1 (420): 012003. arXiv:1212.4292. doi:10.1088/1742-6596/420/1/012003. Archived from the original (PDF) on 28 July 2018. Retrieved 11 September 2014.
  • Griffith, W. P. (2008). "The Periodic Table and the Platinum Group Metals". Platinum Metals Review. 2 (52): 114–119. doi:10.1595/147106708X297486.
  • Hancock, Robert D.; Bartolotti, Libero J.; Kaltsoyannis, Nikolas (24 November 2006). "Density Functional Theory-Based Prediction of Some Aqueous-Phase Chemistry of Superheavy Element 111. Roentgenium(I) Is the 'Softest' Metal Ion". Inorg. Chem. 26 (45): 10780–5. doi:10.1021/ic061282s. PMID 17173436.
  • Hofmann, S.; Heinz, S.; Mann, R.; Maurer, J.; Münzenberg, G.; Antalic, S.; Barth, W.; Burkhard, H. G.; Dahl, L.; Eberhardt, K.; Grzywacz, R.; Hamilton, J. H.; Henderson, R. A.; Kenneally, J. M.; Kindler, B.; Kojouharov, I.; Lang, R.; Lommel, B.; Miernik, K.; Miller, D.; Moody, K. J.; Morita, K.; Nishio, K.; Popeko, A. G.; Roberto, J. B.; Runke, J.; Rykaczewski, K. P.; Saro, S.; Scheidenberger, C.; Schött, H. J.; Shaughnessy, D. A.; Stoyer, M. A.; Thörle-Popiesch, P.; Tinschert, K.; Trautmann, N.; Uusitalo, J.; Yeremin, A. V. (2016). "Review of even element super-heavy nuclei and search for element 120". The European Physics Journal A. 52 (2016). doi:10.1140/epja/i2016-16180-4.
  • Hofmann, S.; Heßberger, F. P.; Ackermann, D.; Münzenberg, G.; Antalic, S.; Cagarda, P.; Kindler, B.; Kojouharova, J.; Leino, M.; Lommel, B.; Mann, R.; Popeko, A. G.; Reshitko, S.; Śaro, S.; Uusitalo, J.; Yeremin, A. V. (2002). "New results on elements 111 and 112". European Physical Journal A. 2 (14): 147–157. doi:10.1140/epja/i2001-10119-x.
  • Hofmann, S.; Ninov, V.; Heßberger, F. P.; Armbruster, P.; Folger, H.; Münzenberg, G.; Schött, H. J.; Popeko, A. G.; Yeremin, A. V.; Andreyev, A. N.; Saro, S.; Janik, R.; Leino, M. (December 1995). "The new element 111". Zeitschrift für Physik A Hadrons and Nuclei (350): 281–282.
  • Hofmann; et al. "New results on element 111 and 112" (PDF). GSI report 2000. p. 1–2. Retrieved 21 April 2018.
  • Karol, P. J.; Nakahara, H.; Petley, B. W.; Vogt, E. (2003). "On the claims for discovery of elements 110, 111, 112, 114, 116, and 118". Pure Appl. Chem. 10 (75): 1601–1611. doi:10.1351/pac200375101601. Archived from the original (PDF) on 28 July 2018.
  • Karol, P. J.; Nakahara, H.; Petley, B. W.; Vogt, E. (2001). "On the discovery of the elements 110–112". Pure Appl. Chem. 6 (73): 959–967. doi:10.1351/pac200173060959. Archived from the original (PDF) on 28 July 2018.
  • Khuyagbaatar, J.; Yakushev, A.; Düllmann, Ch. E. (2014). "48Ca+249Bk Fusion Reaction Leading to Element Z=117: Long-Lived α-Decaying 270Db and Discovery of 266Lr". Physical Review Letters. 17 (112): 172501. doi:10.1103/PhysRevLett.112.172501. PMID 24836239.
  • Liu, W.; van Wüllen, C. (1999). "Spectroscopic constants of gold and eka-gold (element 111) diatomic compounds: The importance of spin–orbit coupling". J. Chem. Phys. 8 (110): 3730–5. Bibcode:1999JChPh.110.3730L. doi:10.1063/1.478237.
  • Moody, Kenton J. (2013). "Synthesis of Superheavy Elements". In Schädel, Matthias; Shaughnessy, Dawn. The Chemistry of Superheavy Elements (2nd ed.). Springer Science & Business Media. ISBN 978-3-642-37466-1.
  • Nie, G. K. (2005). "Charge radii of β-stable nuclei". Modern Physics Letters A. 24 (21): 1889–1900. arXiv:nucl-th/0512023. Bibcode:2006MPLA...21.1889N. doi:10.1142/S0217732306020226.
  • Oganessian, Yuri Ts.; Abdullin, F. Sh.; Alexander, C.; Binder, J.; Boll, R. A.; Dmitriev, S. N.; Ezold, J.; Felker, K.; Gostic, J. M.; Grzywacz, R. K.; Hamilton, J. H.; Henderson, R. A.; Itkis, M. G.; Miernik, K.; Miller, D.; Moody, K. J.; Polyakov, A. N.; Ramayya, A. V.; Roberto, J. B.; Ryabinin, M. A.; Rykaczewski, K. P.; Sagaidak, R. N.; Shaughnessy, D. A.; Shirokovsky, I. V.; Shumeiko, M. V.; Stoyer, M. A.; Stoyer, N. J.; Subbotin, V. G.; Sukhov, A. M.; Tsyganov, Yu. S.; Utyonkov, Vladimir K.; Voinov, A. A.; Vostokin, G. K. (2013). "Experimental studies of the 249Bk + 48Ca reaction including decay properties and excitation function for isotopes of element 117, and discovery of the new isotope 277Mt". Physical Review C. American Physical Society. 5 (87). Bibcode:2013PhRvC..87e4621O. doi:10.1103/PhysRevC.87.054621. 054621.
  • Östlin, A.; Vitos, L. (2011). "First-principles calculation of the structural stability of 6d transition metals". Physical Review B. 11 (84). Bibcode:2011PhRvB..84k3104O. doi:10.1103/PhysRevB.84.113104.
  • Seth, M.; Cooke, F.; Schwerdtfeger, P.; Heully, J. -L.; Pelissier, M. (1998). "The chemistry of the superheavy elements. II. The stability of high oxidation states in group 11 elements: Relativistic coupled cluster calculations for the di-, tetra- and hexafluoro metallates of Cu, Ag, Au, and element 111". J. Chem. Phys. 10 (109): 3935–43. Bibcode:1998JChPh.109.3935S. doi:10.1063/1.476993.
  • Seth, M.; Faegri, K.; Schwerdtfeger, P. (1998). "The Stability of the Oxidation State +4 in Group 14 Compounds from Carbon to Element 114". Angew. Chem. Int. Ed. Engl. 18 (37): 2493–6. doi:10.1002/(SICI)1521-3773(19981002)37:18<2493::AID-ANIE2493>3.0.CO;2-F.
  • Sonzogni, Alejandro. "Interactive Chart of Nuclides". National Nuclear Data Center: Brookhaven National Laboratory. Archived from the original on 28 July 2018. Retrieved 6 June 2008.
  • Thayer, John S. (2010). "Relativistic Effects and the Chemistry of the Heavier Main Group Elements". Relativistic Methods for Chemists: 82. doi:10.1007/978-1-4020-9975-5_2. ISBN 978-1-4020-9974-8.

پیوند به بیرون[ویرایش]

در پروژه‌های خواهر می‌توانید در مورد رونتگنیم اطلاعات بیشتری بیابید.


Search Wiktionary در میان واژه‌ها از ویکی‌واژه
Search Wikibooks در میان کتاب‌ها از ویکی‌کتاب
Search Commons در میان تصویرها و رسانه‌ها از ویکی‌انبار

Roentgenium,  111Rg
Roentgenium
Pronunciation
Appearancesilvery (predicted)[1]
Mass number282 (most stable isotope) (unconfirmed: 286)
Roentgenium in the periodic table
Hydrogen Helium
Lithium Beryllium Boron Carbon Nitrogen Oxygen Fluorine Neon
Sodium Magnesium Aluminium Silicon Phosphorus Sulfur Chlorine Argon
Potassium Calcium Scandium Titanium Vanadium Chromium Manganese Iron Cobalt Nickel Copper Zinc Gallium Germanium Arsenic Selenium Bromine Krypton
Rubidium Strontium Yttrium Zirconium Niobium Molybdenum Technetium Ruthenium Rhodium Palladium Silver Cadmium Indium Tin Antimony Tellurium Iodine Xenon
Caesium Barium Lanthanum Cerium Praseodymium Neodymium Promethium Samarium Europium Gadolinium Terbium Dysprosium Holmium Erbium Thulium Ytterbium Lutetium Hafnium Tantalum Tungsten Rhenium Osmium Iridium Platinum Gold Mercury (element) Thallium Lead Bismuth Polonium Astatine Radon
Francium Radium Actinium Thorium Protactinium Uranium Neptunium Plutonium Americium Curium Berkelium Californium Einsteinium Fermium Mendelevium Nobelium Lawrencium Rutherfordium Dubnium Seaborgium Bohrium Hassium Meitnerium Darmstadtium Roentgenium Copernicium Nihonium Flerovium Moscovium Livermorium Tennessine Oganesson
Au

Rg

(Uhp)
darmstadtiumroentgeniumcopernicium
Atomic number (Z)111
Groupgroup 11
Periodperiod 7
Blockd-block
Element category  Unknown chemical properties, but probably a transition metal
Electron configuration[Rn] 5f14 6d9 7s2 (predicted)[1][2]
Electrons per shell
2, 8, 18, 32, 32, 17, 2 (predicted)
Physical properties
Phase at STPsolid (predicted)[3]
Density (near r.t.)28.7 g/cm3 (predicted)[2]
Atomic properties
Oxidation states(−1), (+1), (+3), (+5), (+7) (predicted)[2][4][5]
Ionization energies
  • 1st: 1020 kJ/mol
  • 2nd: 2070 kJ/mol
  • 3rd: 3080 kJ/mol
  • (more) (all estimated)[2]
Atomic radiusempirical: 138 pm (predicted)[2][4]
Covalent radius121 pm (estimated)[6]
Other properties
Natural occurrencesynthetic
Crystal structurebody-centered cubic (bcc)
Body-centered cubic crystal structure for roentgenium

(predicted)[3]
CAS Number54386-24-2
History
Namingafter Wilhelm Röntgen
DiscoveryGesellschaft für Schwerionenforschung (1994)
Main isotopes of roentgenium
Iso­tope Abun­dance Half-life (t1/2) Decay mode Pro­duct
272Rg syn 2 ms α 268Mt
274Rg syn 12 ms α 272Mt


278Rg syn 4 ms α 274Mt
279Rg syn 0.09 s α 275Mt
280Rg syn 4.6 s α 276Mt
281Rg[7][8] syn 17 s SF (90%)
α (10%) 277Mt
282Rg[9] syn 100 s α 278Mt
283Rg[10] syn 5.1 min? SF
286Rg[11] syn 10.7 min? α 282Mt
| references

Roentgenium is a chemical element with the symbol Rg and atomic number 111. It is an extremely radioactive synthetic element that can be created in a laboratory but is not found in nature. The most stable known isotope, roentgenium-282, has a half-life of 100 seconds, although the unconfirmed roentgenium-286 may have a longer half-life of about 10.7 minutes.[12] Roentgenium was first created in 1994 by the GSI Helmholtz Centre for Heavy Ion Research near Darmstadt, Germany. It is named after the physicist Wilhelm Röntgen (also spelled Roentgen), who discovered X-rays.[13]

In the periodic table, it is a d-block transactinide element. It is a member of the 7th period and is placed in the group 11 elements, although no chemical experiments have been carried out to confirm that it behaves as the heavier homologue to gold in group 11 as the ninth member of the 6d series of transition metals. Roentgenium is calculated to have similar properties to its lighter homologues, copper, silver, and gold, although it may show some differences from them.

History

Roentgenium was named after the physicist Wilhelm Röntgen, the discoverer of X-rays.
Backdrop for presentation of the discovery and recognition of roentgenium at GSI Darmstadt

Official discovery

Roentgenium was first synthesized by an international team led by Sigurd Hofmann at the Gesellschaft für Schwerionenforschung (GSI) in Darmstadt, Germany, on December 8, 1994.[14] The team bombarded a target of bismuth-209 with accelerated nuclei of nickel-64 and detected three nuclei of the isotope roentgenium-272:

209
83
Bi
+ 64
28
Ni
272
111
Rg
+ 1
0
n

This reaction had previously been conducted at the Joint Institute for Nuclear Research in Dubna (then in the Soviet Union) in 1986, but no atoms of 272Rg had then been observed.[15] In 2001, the IUPAC/IUPAP Joint Working Party (JWP) concluded that there was insufficient evidence for the discovery at that time.[16] The GSI team repeated their experiment in 2002 and detected three more atoms.[17][18] In their 2003 report, the JWP decided that the GSI team should be acknowledged for the discovery of this element.[19]

Naming

Using Mendeleev's nomenclature for unnamed and undiscovered elements, roentgenium should be known as eka-gold. In 1979, IUPAC published recommendations according to which the element was to be called unununium (with the corresponding symbol of Uuu),[20] a systematic element name as a placeholder, until the element was discovered (and the discovery then confirmed) and a permanent name was decided on. Although widely used in the chemical community on all levels, from chemistry classrooms to advanced textbooks, the recommendations were mostly ignored among scientists in the field, who called it element 111, with the symbol of E111, (111) or even simply 111.[2]

The name roentgenium (Rg) was suggested by the GSI team[21] in 2004, to honor the German physicist Wilhelm Conrad Röntgen, the discoverer of X-rays.[21] This name was accepted by IUPAC on November 1, 2004.[21]

Isotopes

Roentgenium has no stable or naturally occurring isotopes. Several radioactive isotopes have been synthesized in the laboratory, either by fusion of the nuclei of lighter elements or as intermediate decay products of heavier elements. Nine different isotopes of roentgenium have been reported with atomic masses 272, 274, 278–283, and 286 (283 and 286 unconfirmed), two of which, roentgenium-272 and roentgenium-274, have known but unconfirmed metastable states. All of these decay through alpha decay or spontaneous fission,[22] though 280Rg may also have an electron capture branch.[23]

Stability and half-lives

List of roentgenium isotopes
Isotope Half-life[a] Decay
mode
Discovery
year[24]
Discovery
reaction[25]
Value Ref
272Rg 4.5 ms [24] α 1994 209Bi(64Ni,n)
274Rg 29 ms [24] α 2004 278Nh(—,α)
278Rg 4.2 ms [26] α 2006 282Nh(—,α)
279Rg 90 ms [26] α 2003 287Mc(—,2α)
280Rg 4.6 s [26] α, EC 2003 288Mc(—,2α)
281Rg 17 s [26] SF, α 2010 293Ts(—,3α)
282Rg 1.7 min [26] α 2010 294Ts(—,3α)
283Rg[b] 5.1 min [10] SF 1999 283Cn(ee)
286Rg[b] 10.7 min [11] α 1998 290Fl(eeα)

All roentgenium isotopes are extremely unstable and radioactive; in general, the heavier isotopes are more stable than the lighter. The most stable known roentgenium isotope, 282Rg, is also the heaviest known roentgenium isotope; it has a half-life of 100 seconds. The unconfirmed 286Rg is even heavier and appears to have an even longer half-life of about 10.7 minutes, which would make it one of the longest-lived superheavy nuclides known; likewise, the unconfirmed 283Rg appears to have a long half-life of about 5.1 minutes. The isotopes 280Rg and 281Rg have also been reported to have half-lives over a second. The remaining isotopes have half-lives in the millisecond range.[22]

Predicted properties

Chemical

Roentgenium is the ninth member of the 6d series of transition metals. Since copernicium (element 112) has been shown to be a group 12 metal, it is expected that all the elements from 104 to 111 would continue a fourth transition metal series.[27] Calculations on its ionization potentials and atomic and ionic radii are similar to that of its lighter homologue gold, thus implying that roentgenium's basic properties will resemble those of the other group 11 elements, copper, silver, and gold; however, it is also predicted to show several differences from its lighter homologues.[2]

Roentgenium is predicted to be a noble metal, and more noble than gold, with a standard electrode potential of 1.9 V for the Rg3+/Rg couple compared to that of 1.5 V for the Au3+/Au couple. It is expected to be the second-most noble metal in the periodic system, behind only its neighbour copernicium; its predicted first ionisation energy of 1020 kJ/mol almost matches that of the noble gas radon at 1037 kJ/mol.[2] Based on the most stable oxidation states of the lighter group 11 elements, roentgenium is predicted to show stable +5 and +3 oxidation states, with a less stable +1 state. The +3 state is predicted to be the most stable. Roentgenium(III) is expected to be of comparable reactivity to gold(III), but should be more stable and form a larger variety of compounds. Gold also forms a somewhat stable −1 state due to relativistic effects, and it has been suggested roentgenium may do so as well:[2] nevertheless, the electron affinity of roentgenium is expected to be around 1.6 eV (37 kcal/mol), significantly lower than gold's value of 2.3 eV (53 kcal/mol), so roentgenides may not be stable or even possible.[4] The 6d orbitals are destabilized by relativistic effects and spin–orbit interactions near the end of the fourth transition metal series, thus making the high oxidation state roentgenium(V) more stable than its lighter homologue gold(V) (known only in gold pentafluoride, Au2F10) as the 6d electrons participate in bonding to a greater extent. The spin-orbit interactions stabilize molecular roentgenium compounds with more bonding 6d electrons; for example, RgF
6
is expected to be more stable than RgF
4
, which is expected to be more stable than RgF
2
.[2] The stability of RgF
6
is homologous to that of AuF
6
; the silver analogue AgF
6
is unknown and is expected to be only marginally stable to decomposition to AgF
4
and F2. Moreover, Rg2F10 is expected to be stable to decomposition, exactly analogous to the Au2F10, whereas Ag2F10 should be unstable to decomposition to Ag2F6 and F2. Gold heptafluoride, AuF7, is known as a gold(V) difluorine complex AuF5·F2, which is lower in energy than a true gold(VII) heptafluoride would be; RgF7 is instead calculated to be more stable as a true roentgenium(VII) heptafluoride, although it would be somewhat unstable, its decomposition to Rg2F10 and F2 releasing a small amount of energy at room temperature.[5] Roentgenium(I) is expected to be difficult to obtain.[2][28][29] Gold readily forms the cyanide complex Au(CN)
2
, which is used in its extraction from ore through the process of gold cyanidation; roentgenium is expected to follow suit and form Rg(CN)
2
.[30]

The probable chemistry of roentgenium has received more interest than that of the two previous elements, meitnerium and darmstadtium, as the valence s-subshells of the group 11 elements are expected to be relativistically contracted most strongly at roentgenium.[2] Calculations on the molecular compound RgH show that relativistic effects double the strength of the roentgenium–hydrogen bond, even though spin–orbit interactions also weaken it by 0.7 eV (16 kcal/mol). The compounds AuX and RgX, where X = F, Cl, Br, O, Au, or Rg, were also studied.[2][31] Rg+ is predicted to be the softest metal ion, even softer than Au+, although there is disagreement on whether it would behave as an acid or a base.[32][33] In aqueous solution, Rg+ would form the aqua ion [Rg(H2O)2]+, with an Rg–O bond distance of 207.1 pm. It is also expected to form Rg(I) complexes with ammonia, phosphine, and hydrogen sulfide.[33]

Physical and atomic

Roentgenium is expected to be a solid under normal conditions and to crystallize in the body-centered cubic structure, unlike its lighter congeners which crystallize in the face-centered cubic structure, due to its being expected to have different electron charge densities from them.[3] It should be a very heavy metal with a density of around 28.7 g/cm3; in comparison, the densest known element that has had its density measured, osmium, has a density of only 22.61 g/cm3. This results from roentgenium's high atomic weight, the lanthanide and actinide contractions, and relativistic effects, although production of enough roentgenium to measure this quantity would be impractical, and the sample would quickly decay.[2]

The stable group 11 elements, copper, silver, and gold, all have an outer electron configuration nd10(n+1)s1. For each of these elements, the first excited state of their atoms has a configuration nd9(n+1)s2. Due to spin-orbit coupling between the d electrons, this state is split into a pair of energy levels. For copper, the difference in energy between the ground state and lowest excited state causes the metal to appear reddish. For silver, the energy gap widens and it becomes silvery. However, as the atomic number increases, the excited levels are stabilized by relativistic effects and in gold the energy gap decreases again and it appears gold. For roentgenium, calculations indicate that the 6d97s2 level is stabilized to such an extent that it becomes the ground state and the 6d107s1 level becomes the first excited state. The resulting energy difference between the new ground state and the first excited state is similar to that of silver and roentgenium is expected to be silvery in appearance.[1] The atomic radius of roentgenium is expected to be around 138 pm.[2]

Experimental chemistry

Unambiguous determination of the chemical characteristics of roentgenium has yet to have been established[34] due to the low yields of reactions that produce roentgenium isotopes.[2] For chemical studies to be carried out on a transactinide, at least four atoms must be produced, the half-life of the isotope used must be at least 1 second, and the rate of production must be at least one atom per week.[27] Even though the half-life of 282Rg, the most stable confirmed roentgenium isotope, is 100 seconds, long enough to perform chemical studies, another obstacle is the need to increase the rate of production of roentgenium isotopes and allow experiments to carry on for weeks or months so that statistically significant results can be obtained. Separation and detection must be carried out continuously to separate out the roentgenium isotopes and allow automated systems to experiment on the gas-phase and solution chemistry of roentgenium, as the yields for heavier elements are predicted to be smaller than those for lighter elements. However, the experimental chemistry of roentgenium has not received as much attention as that of the heavier elements from copernicium to livermorium,[2][34][35] despite early interest in theoretical predictions due to relativistic effects on the ns subshell in group 11 reaching a maximum at roentgenium.[2] The isotopes 280Rg and 281Rg are promising for chemical experimentation and may be produced as the granddaughters of the moscovium isotopes 288Mc and 289Mc respectively;[36] their parents are the nihonium isotopes 284Nh and 285Nh, which have already received preliminary chemical investigations.[37]

See also

Notes

  1. ^ Different sources give different values for half-lives; the most recently published values are listed.
  2. ^ a b This isotope is unconfirmed

References

  1. ^ a b c Turler, A. (2004). "Gas Phase Chemistry of Superheavy Elements" (PDF). Journal of Nuclear and Radiochemical Sciences. 5 (2): R19–R25. doi:10.14494/jnrs2000.5.R19.
  2. ^ a b c d e f g h i j k l m n o p q r Hoffman, Darleane C.; Lee, Diana M.; Pershina, Valeria (2006). "Transactinides and the future elements". In Morss; Edelstein, Norman M.; Fuger, Jean (eds.). The Chemistry of the Actinide and Transactinide Elements (3rd ed.). Dordrecht, The Netherlands: Springer Science+Business Media. ISBN 978-1-4020-3555-5.
  3. ^ a b c Östlin, A.; Vitos, L. (2011). "First-principles calculation of the structural stability of 6d transition metals". Physical Review B. 84 (11). Bibcode:2011PhRvB..84k3104O. doi:10.1103/PhysRevB.84.113104.
  4. ^ a b c Fricke, Burkhard (1975). "Superheavy elements: a prediction of their chemical and physical properties". Recent Impact of Physics on Inorganic Chemistry. 21: 89–144. doi:10.1007/BFb0116498. Retrieved October 4, 2013.
  5. ^ a b Conradie, Jeanet; Ghosh, Abhik (June 15, 2019). "Theoretical Search for the Highest Valence States of the Coinage Metals: Roentgenium Heptafluoride May Exist". Inorganic Chemistry. 2019 (58): 8735–8738. doi:10.1021/acs.inorgchem.9b01139.
  6. ^ Chemical Data. Roentgenium - Rg, Royal Chemical Society
  7. ^ Oganessian, Yuri Ts.; Abdullin, F. Sh.; Alexander, C.; et al. (May 30, 2013). "Experimental studies of the 249Bk + 48Ca reaction including decay properties and excitation function for isotopes of element 117, and discovery of the new isotope 277Mt". Physical Review C. American Physical Society. 87 (054621). Bibcode:2013PhRvC..87e4621O. doi:10.1103/PhysRevC.87.054621.
  8. ^ Oganessian, Yu. Ts.; et al. (2013). "Experimental studies of the 249Bk + 48Ca reaction including decay properties and excitation function for isotopes of element 117, and discovery of the new isotope 277Mt". Physical Review C. 87 (5): 054621. Bibcode:2013PhRvC..87e4621O. doi:10.1103/PhysRevC.87.054621.
  9. ^ Khuyagbaatar, J.; Yakushev, A.; Düllmann, Ch. E.; et al. (2014). "48Ca+249Bk Fusion Reaction Leading to Element Z=117: Long-Lived α-Decaying 270Db and Discovery of 266Lr". Physical Review Letters. 112 (17): 172501. Bibcode:2014PhRvL.112q2501K. doi:10.1103/PhysRevLett.112.172501. PMID 24836239.
  10. ^ a b Hofmann, S.; Heinz, S.; Mann, R.; Maurer, J.; Münzenberg, G.; Antalic, S.; Barth, W.; Burkhard, H. G.; Dahl, L.; Eberhardt, K.; Grzywacz, R.; Hamilton, J. H.; Henderson, R. A.; Kenneally, J. M.; Kindler, B.; Kojouharov, I.; Lang, R.; Lommel, B.; Miernik, K.; Miller, D.; Moody, K. J.; Morita, K.; Nishio, K.; Popeko, A. G.; Roberto, J. B.; Runke, J.; Rykaczewski, K. P.; Saro, S.; Schneidenberger, C.; Schött, H. J.; Shaughnessy, D. A.; Stoyer, M. A.; Thörle-Pospiech, P.; Tinschert, K.; Trautmann, N.; Uusitalo, J.; Yeremin, A. V. (2016). "Remarks on the Fission Barriers of SHN and Search for Element 120". In Peninozhkevich, Yu. E.; Sobolev, Yu. G. (eds.). Exotic Nuclei: EXON-2016 Proceedings of the International Symposium on Exotic Nuclei. Exotic Nuclei. pp. 155–164. ISBN 9789813226555.
  11. ^ a b Hofmann, S.; Heinz, S.; Mann, R.; Maurer, J.; Münzenberg, G.; Antalic, S.; Barth, W.; Burkhard, H. G.; Dahl, L.; Eberhardt, K.; Grzywacz, R.; Hamilton, J. H.; Henderson, R. A.; Kenneally, J. M.; Kindler, B.; Kojouharov, I.; Lang, R.; Lommel, B.; Miernik, K.; Miller, D.; Moody, K. J.; Morita, K.; Nishio, K.; Popeko, A. G.; Roberto, J. B.; Runke, J.; Rykaczewski, K. P.; Saro, S.; Scheidenberger, C.; Schött, H. J.; Shaughnessy, D. A.; Stoyer, M. A.; Thörle-Popiesch, P.; Tinschert, K.; Trautmann, N.; Uusitalo, J.; Yeremin, A. V. (2016). "Review of even element super-heavy nuclei and search for element 120". The European Physics Journal A. 2016 (52). Bibcode:2016EPJA...52..180H. doi:10.1140/epja/i2016-16180-4.
  12. ^ "Roentgenium".
  13. ^ "roentgenium atom".
  14. ^ Hofmann, S.; Ninov, V.; Heßberger, F.P.; Armbruster, P.; Folger, H.; Münzenberg, G.; Schött, H. J.; Popeko, A. G.; Yeremin, A. V.; Andreyev, A. N.; Saro, S.; Janik, R.; Leino, M. (1995). "The new element 111". Zeitschrift für Physik A. 350 (4): 281–282. Bibcode:1995ZPhyA.350..281H. doi:10.1007/BF01291182.
  15. ^ Barber, R. C.; Greenwood, N. N.; Hrynkiewicz, A. Z.; Jeannin, Y. P.; Lefort, M.; Sakai, M.; Ulehla, I.; Wapstra, A. P.; Wilkinson, D. H. (1993). "Discovery of the transfermium elements. Part II: Introduction to discovery profiles. Part III: Discovery profiles of the transfermium elements". Pure and Applied Chemistry. 65 (8): 1757. doi:10.1351/pac199365081757. (Note: for Part I see Pure Appl. Chem., Vol. 63, No. 6, pp. 879–886, 1991)
  16. ^ Karol; Nakahara, H.; Petley, B. W.; Vogt, E. (2001). "On the discovery of the elements 110–112" (PDF). Pure Appl. Chem. 73 (6): 959–967. doi:10.1351/pac200173060959.
  17. ^ Hofmann, S.; Heßberger, F. P.; Ackermann, D.; Münzenberg, G.; Antalic, S.; Cagarda, P.; Kindler, B.; Kojouharova, J.; Leino, M.; Lommel, B.; Mann, R.; Popeko, A. G.; Reshitko, S.; Śaro, S.; Uusitalo, J.; Yeremin, A. V. (2002). "New results on elements 111 and 112". European Physical Journal A. 14 (2): 147–157. doi:10.1140/epja/i2001-10119-x.
  18. ^ Hofmann; et al. "New results on element 111 and 112" (PDF). GSI report 2000. pp. 1–2. Retrieved April 21, 2018.
  19. ^ Karol, P. J.; Nakahara, H.; Petley, B. W.; Vogt, E. (2003). "On the claims for discovery of elements 110, 111, 112, 114, 116, and 118" (PDF). Pure Appl. Chem. 75 (10): 1601–1611. doi:10.1351/pac200375101601.
  20. ^ Chatt, J. (1979). "Recommendations for the naming of elements of atomic numbers greater than 100". Pure and Applied Chemistry. 51 (2): 381–384. doi:10.1351/pac197951020381.
  21. ^ a b c Corish; Rosenblatt, G. M. (2004). "Name and symbol of the element with atomic number 111" (PDF). Pure Appl. Chem. 76 (12): 2101–2103. doi:10.1351/pac200476122101.
  22. ^ a b Sonzogni, Alejandro. "Interactive Chart of Nuclides". National Nuclear Data Center: Brookhaven National Laboratory. Retrieved June 6, 2008.
  23. ^ Forsberg, U.; et al. (2016). "Recoil-α-fission and recoil-α-α-fission events observed in the reaction 48Ca + 243Am" (PDF). Nuclear Physics A. 953: 117–138. arXiv:1502.03030. doi:10.1016/j.nuclphysa.2016.04.025.
  24. ^ a b c Audi, G.; Kondev, F. G.; Wang, M.; Huang, W. J.; Naimi, S. (2017). "The NUBASE2016 evaluation of nuclear properties" (PDF). Chinese Physics C. 41 (3): 030001. Bibcode:2017ChPhC..41c0001A. doi:10.1088/1674-1137/41/3/030001.
  25. ^ Thoennessen, M. (2016). The Discovery of Isotopes: A Complete Compilation. Springer. pp. 229, 234, 238. doi:10.1007/978-3-319-31763-2. ISBN 978-3-319-31761-8. LCCN 2016935977.
  26. ^ a b c d e Oganessian, Y.T. (2015). "Super-heavy element research". Reports on Progress in Physics. 78 (3): 036301. Bibcode:2015RPPh...78c6301O. doi:10.1088/0034-4885/78/3/036301. PMID 25746203.
  27. ^ a b Griffith, W. P. (2008). "The Periodic Table and the Platinum Group Metals". Platinum Metals Review. 52 (2): 114–119. doi:10.1595/147106708X297486.
  28. ^ Seth, M.; Cooke, F.; Schwerdtfeger, P.; Heully, J.-L.; Pelissier, M. (1998). "The chemistry of the superheavy elements. II. The stability of high oxidation states in group 11 elements: Relativistic coupled cluster calculations for the di-, tetra- and hexafluoro metallates of Cu, Ag, Au, and element 111". J. Chem. Phys. 109 (10): 3935–43. Bibcode:1998JChPh.109.3935S. doi:10.1063/1.476993.
  29. ^ Seth, M.; Faegri, K.; Schwerdtfeger, P. (1998). "The Stability of the Oxidation State +4 in Group 14 Compounds from Carbon to Element 114". Angew. Chem. Int. Ed. Engl. 37 (18): 2493–6. doi:10.1002/(SICI)1521-3773(19981002)37:18<2493::AID-ANIE2493>3.0.CO;2-F.
  30. ^ Demissie, Taye B.; Ruud, Kenneth (February 25, 2017). "Darmstadtium, roentgenium, and copernicium form strong bonds with cyanide" (PDF). International Journal of Quantum Chemistry. 2017: e25393. doi:10.1002/qua.25393.
  31. ^ Liu, W.; van Wüllen, C. (1999). "Spectroscopic constants of gold and eka-gold (element 111) diatomic compounds: The importance of spin–orbit coupling". J. Chem. Phys. 110 (8): 3730–5. Bibcode:1999JChPh.110.3730L. doi:10.1063/1.478237.
  32. ^ Thayer, John S. (2010). Relativistic Effects and the Chemistry of the Heavier Main Group Elements. Relativistic Methods for Chemists. p. 82. doi:10.1007/978-1-4020-9975-5_2. ISBN 978-1-4020-9974-8.
  33. ^ a b Hancock, Robert D.; Bartolotti, Libero J.; Kaltsoyannis, Nikolas (November 24, 2006). "Density Functional Theory-Based Prediction of Some Aqueous-Phase Chemistry of Superheavy Element 111. Roentgenium(I) Is the 'Softest' Metal Ion". Inorg. Chem. 45 (26): 10780–5. doi:10.1021/ic061282s. PMID 17173436.
  34. ^ a b Düllmann, Christoph E. (2012). "Superheavy elements at GSI: a broad research program with element 114 in the focus of physics and chemistry". Radiochimica Acta. 100 (2): 67–74. doi:10.1524/ract.2011.1842.
  35. ^ Eichler, Robert (2013). "First foot prints of chemistry on the shore of the Island of Superheavy Elements". Journal of Physics: Conference Series. 420 (1): 012003. arXiv:1212.4292. doi:10.1088/1742-6596/420/1/012003.
  36. ^ Moody, Ken (November 30, 2013). "Synthesis of Superheavy Elements". In Schädel, Matthias; Shaughnessy, Dawn (eds.). The Chemistry of Superheavy Elements (2nd ed.). Springer Science & Business Media. pp. 24–8. ISBN 9783642374661.
  37. ^ Aksenov, Nikolay V.; Steinegger, Patrick; Abdullin, Farid Sh.; Albin, Yury V.; Bozhikov, Gospodin A.; Chepigin, Viktor I.; Eichler, Robert; Lebedev, Vyacheslav Ya.; Mamudarov, Alexander Sh.; Malyshev, Oleg N.; Petrushkin, Oleg V.; Polyakov, Alexander N.; Popov, Yury A.; Sabel'nikov, Alexey V.; Sagaidak, Roman N.; Shirokovsky, Igor V.; Shumeiko, Maksim V.; Starodub, Gennadii Ya.; Tsyganov, Yuri S.; Utyonkov, Vladimir K.; Voinov, Alexey A.; Vostokin, Grigory K.; Yeremin, Alexander; Dmitriev, Sergey N. (July 2017). "On the volatility of nihonium (Nh, Z = 113)". The European Physical Journal A. 53 (158): 158. Bibcode:2017EPJA...53..158A. doi:10.1140/epja/i2017-12348-8.

External links