روش توسعه سامانه‌های پویا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
توسعه نرم‌افزار
فعالیت‌های اصلی
Paradigms and models
متدولوژی‌ها و frameworks
رشته‌های مورد حمایت
Practices
ابزار توسعه نرم‌افزار
Standards and BOKs

توسعه سیستم‌های پویا یک چارچوب برای تحویل پروژه‌های نرم‌افزاری به روش چابک است. برای اولین بار در سال ۱۹۹۴ این روش برای برطرف ساختن برخی از اشکالات در روش توسعه سریع نرم‌افزار منتشر شد. توسعه سیستم‌های پویا یک روش تکرار شونده و افزایشی است که قوانین موجود در روش چابک (یعنی توسعه پروژه با دخالت مشتری در پروژه) را در بر می‌گیرید.

توسعه سیستم‌های پویا هزینه، کیفیت و زمان را با استفاده از اولویت بندی روش ماسکو به طرز مناسبی ثابت می‌کند تا در محدودیت زمانی اعلام شده از سوی مشتری پروژه در زمان مناسبی تحویل گردد. همان‌طور که گفته شد روش توسعه سیستم‌های پویا در مدل توسعه نرم‌افزاری چابک قرار می‌گیرد.

در سال 2007 روش توسعه سامانه های پویا با نام توسعه سامانه های پویایِ آترن ثبت شد . کلمه آترن (atern) کوتاه شده کلمه (Arctic tern) به معنای پرستوی دریای شمال - پرنده هایی هستند در قطب شمال که مسافت های زیادی را طی می کنند و در سفر ها با یکدیگر همکاری منسجمی دارند. البته در سال 2014 این نام تغییر یافت و به نام قبلی خود یعنی روش توسعه سامانه های پویا بازگشت.

کنسرسیوم (مجمع شرکت ها) توسعه سامانه های پویا[ویرایش]

در اولیل دهه نود میلادی برنامه سازی سریع به سرعت در سطح دنیا فراگیر میشد به طوری که صنعت آی تی جهان را تحت شعاع خود قرار دارد و به این صورت که ظاهر برنامه ها و واسط کاربری برنامه ها از آن حالت سبز و ساده و قدیمی که داشتند به سمت واسطه های کاربری گرافیکی زیبا و جذاب حرکت می کرد.

ابزار های مختلف مانند پاور بیلدر که برای برنامه سازی بود به سرعت در بازار ها در حال رشد بود که این باعث شد برنامه نویسان راحت تر ایده ها و پیشنهاد های خود را به مشتری ها انتقال بدهند ، در واقع از اصل پروتوتایپینگ که یک روش کلاسیک و قدیمی بود استفاده می کردند . در مقابل این اصل برنامه سازی سریع پیشرفت آن به شکل ساختار نایافته و نا منظم بود و هیچ تعریف مشخصی که تمام برنامه نویسان و تمام سازمان ها آن تعریف را قبول داشته باشند و به شکل مناسبی نزد آن ها مقبولیت داشته باشد وجود نداشت و هر کدام از آن ها تعریف و برداشت مستقل خود را از روش توسعه سامانه پویا داشتند (البته همه ی آن ها در این که این یک رویکرد مناسب برای تحویل پروژه است هم نظر بودند که در عین حال می توانست کیفیت کار را پایین بیاورد).

همانطور که در بالا گفته شد روش توسعه سامانه های پویا در سال 1994 توسط انجمنی از فروشندگان تجاری و متخصصین در زمینه مهندسی کامپیوتر با هدف ایجاد یک چارچوب کاری کامل و متصل برای برنامه سازی سریع ایجاد شد.

مبدا این کار توسط گروهی به نام باتلردر شهر لندن بود. ادمایی که در این همایش آمده بودند همگی برای سازمان بلو چیپ کار می کردند همانند بریتیش ایر و آمریکن اکسپرس و اوراکل و ... (بقیه شرکت های بزرگی که در این زمینه کار می کردند) البته تمامی این فعالیت ها هیچکدام برای برای منفعت طلبی انجام نمی گرفت بلکه همگی یک هدف یعنی ایجاد یک چارچوب کاری برای تحویل پروژه های نرم‌افزاری را دنبال می کردند.

روش توسعه سامانه های پویایِ آترن[ویرایش]

این روش همانطور که گفته شد مستقل فروشندگی هست که نشان می دهد که بیشتر شسکت ها در پروژه های نرم‌افزاری بیشتر خود افراد دخیل هستند تا تکنولوژی هایی که در پروژه ها استفاده می شود ،بر همین اساس روش توسعه سامانه های پویا بر این موضوع که آدم های درون یک پروژه بهتر بتوانند با یکدیگر همکاری کنند تا هدف های تجاری خود را برآورده کنند تمرکز دارد.

این رویکرد همچنین مستقل از ابزار ها و تکنیک هایی است که در بسیاری از تجارت ها و محیط های فنی استفاده بشود.

اصول[ویرایش]

هشت قاعده در مورد توسعه سامانه های پویا در زیر آمده است:

  1. توجه به نیاز های تجارتی که در حال انجام است
  2. به موقع تحویل دادن پروژه
  3. همکاری افراد گروه با یکدیگر
  4. هیچ وقت کیفیت را فراموش نکنید
  5. از پایه پروژه را شروع کنید و آن را بسازید
  6. به شکل تکراری افزایش توسع دهید
  7. با یکدیگر همیشه در ارتباط باشید و منظور یکدیگر را بدانید
  8. کنترل پروژه را داشته باشد

پانویس[ویرایش]