روستای باووماتالو
روستای باووماتالوئو سکونتگاهی در استان تلوک دالام در منطقه نیاس جنوبی اندونزی است. این روستا بر روی تپهای مسطح به نام باووماتالوئو به معنای «تپه خورشید» ساخته شده است و یکی از روستاهایی است که به سبک سنتی به خوبی حفظ شده است.[۱] بزرگترین خانه متعلق به رئیس قبیله است و گمان میرود قدمت آن به قرن هجدهم بازگردد. تخته سنگهای بزرگی در جلوی خانهها قرار دارند و فضای باز در مرکز روستا برای مراسم و آیینهای سنتی استفاده میشود.[۲] این روستا بهخاطر معماری سنتی خاص مردم نیاِس و خانههای بلند چوبی مشهور است که روی ستونهای سنگی یا چوبی ساخته شدهاند تا از سیلاب و زمینلرزه محافظت شوند.
با توجه به ویژگیهای معماری سنتی اصیل روستا و محیط پیرامون آن که نمایانگر سنت یادمانهای مگالیتیک است، این محل در سال ۲۰۰۹ در فهرست موقت ملی اندونزی برای نامزدی بهعنوان میراث جهانی یونسکو قرار گرفت و تحت معیارهای (i), (iv) و (vi) مورد بررسی قرار گرفت.
مکان
[ویرایش]سکونتگاه باووماتالوئو در جزیره نیاس، بر روی تپهای در زمینی مسطح با ارتفاع حدود ۴۰۰ متر (۱٬۳۰۰ فوت) واقع شده است. بالاتر از سطح دریا [۳] است و از طریق پلههای بتنی قابل دسترسی است. این تپه در جهت جنوب شرقی به شمال غربی قرار دارد. مساحتی حدود ۵ هکتار (۱۲ جریب فرنگی) را پوشش میدهد. ۴ کیلومتر (۲٫۵ مایل) از ساحل دریا فاصله دارد و بالاتر از ارتفاعی است که احتمالاً هر سونامی به آن میرسد. این سکونتگاه به گونهای برنامهریزی شده است که با توپوگرافی زمین مطابقت داشته باشد و یک چشمه، آب کافی را تأمین میکند. این سکونتگاه توسط «درهها و تنگههای عمیق» احاطه شده است. این سکونتگاه ۱۵ کیلومتر (۹٫۳ مایل) طول دارد. از بندر تلوک دالام، زیرمجموعه نیاس، فاصله دارد و امکانات حمل و نقل عمومی برای رسیدن به محل در دسترس است.
تاریخچه
[ویرایش]طبق تاریخچهٔ خانوادهای که به سکونتگاه باووماتالوو در قرن هجدهم بازمیگردد، طراحی خانهها به پادشاه لاوو نسبت داده میشود، کسی که پادشاهی منطقه را تأسیس کرد و پیشینهٔ آن به خانوادهٔ گومو برمیگردد. ساخت خانهها توسط سائونیگهُو انجام شد که خود از اعضای همان خانوادهٔ لاوو بود. تا سال ۲۰۰۹، نسل چهارم خانوادهٔ لاوو در این سکونتگاه زندگی میکردند.
ویژگیها
[ویرایش]این سکونتگاه در اطراف بناهای سنگی بزرگ که در جهت عمودی و افقی قرار گرفتهاند، ساخته شده است. این بناها به ترتیب در زبان محلی دارو-دارو و نایتارو نامیده میشوند. دارو-دارو نماد مردان و نایتارو نماد زنان است. محل تدفین که سنگها در آن یافت میشوند، در زمینی پلکانی قرار دارد که برای رسیدن به آن باید در مرحله اول از ۷ پله سنگی و در مرحله دوم از ۷۰ پله بالا رفت (در مجموع ۸۰ پله نیز ذکر شده است). همچنین در اینجا یک بنای سنگی در منطقه باز قرار دارد که بخشی از آیینهای مرسوم است.
دو جاده سنگفرش شده در دو طرف سنگهای مگالیتیک قرار دارند که هر کدام حدود ۳۰۰ متر (۹۸۰ فوت) امتداد دارند. که به خانه رئیس یا پادشاه جامعه، در انتهای جنوب غربی سکونتگاه، ختم میشود؛ [۴] ابعاد خانه ۱۹ در ۳۰ متر (۶۲ در ۹۸ فوت). [۵] گفته میشود این خانه «قدیمیترین و بزرگترین خانه در نیاس» است.[۱] این خانه با تیرهای چوبی بزرگ در فضای داخلی ساخته شده است. در خانه طبلی وجود دارد که برای اعلام شروع و پایان جلسات استفاده میشود. یکی دیگر از ویژگیهای قابل توجه در خانه، کندهکاریهای چوبی و مجموعهای از استخوانهای فک خوک است. یک تخت سنگی بزرگ در ورودی خانه توسط رئیس استفاده میشود؛ در بیرون خانه رئیس، میزهای سنگی وجود دارد که اجساد مردگان روی آنها نگهداری میشدند تا فاسد شوند.
قدیمیترین خانههای سنتی ساخته شده برای مردم این آبادی در دو طرف جاده و روبروی یکدیگر و در فاصله ۴ متر (۱۳ فوت)خانههای جدید نیز در بین خانههای سنتی که رو به روی یکدیگر، ساخته شدهاند و در یک خط مستقیم از شمال غربی به شمال شرقی قرار دارند. علاوه بر این، خانههایی در مرکز این سکونتگاه ساخته شدهاند که به صورت ردیفی به سمت جنوب شرقی قرار دارند. کل این مجموعه شامل ۵۰۰ خانه است که هر کدام یک سرپرست خانوار دارند و جمعیتی بالغ بر ۷۰۰۰ نفر را در خود جای دادهاند. جدا از اندازه خانهها و یک ویژگی در ورودی آن که نشان دهنده جایگاه خانواده است، هر خانه دارای نمادی از جایگاه سرپرست خانواده است. خانهها از چوب کندهکاری شده ساخته شدهاند و مهارت مردم محلی در صنایع چوبی را نشان میدهند. [۴]
آموزش مردم روستا برای جنگ در گذشته با پریدن از روی دیوار سنگی ۱٫۸ متر (۵ فوت ۱۱ اینچ) انجام میشد. که با چوبهای لبه تیز در بالا ثابت شده بود. با این حال، در حال حاضر چوبهای لبه تیز برای پرشهای تشریفاتی برداشته میشوند. این پرش همچنین برای ملاحظات مالی خارج از رویدادهای تشریفاتی انجام میشود. فعالیت فرهنگی در این سکونتگاه به شکل رقصهای جنگی توسط مردان جوان است.
منابع
[ویرایش]- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ "Introducing Bawomataluo". Lonely Planet. Retrieved 21 November 2015.
- ↑ "Bawomataluo Site:Description". UNESCO Organization. Retrieved 21 November 2015.
- ↑ Harssel & Jackson 2014, p. 527.
- ↑ ۴٫۰ ۴٫۱ Paz & Barbier 2000, p. 452.
- ↑ Dumarçay 1987, p. 2.