روزه در اسلام

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish
شیعه
Hadith Ali.svg
درگاه تشیع
عقاید
فروعنماز • روزه • خمس • زکات • حج • جهاد • امر به معروف • نهی از منکر • تولی • تبری
عقاید برجستهمهدویت: غیبت (غیبت صغرا، غیبت کبراانتظار، ظهور و رجعت • بدا • شفاعت و توسل • تقیه • عصمت • مرجعیت، حوزه علمیه و تقلید • ولایت فقیه • متعه • شهادت ثالثه • جانشینی محمد • نظام حقوقی
شخصیت‌ها
چهارده معصوممحمد • علی • فاطمه • حسن • حسین • سجاد • باقر • صادق • کاظم • رضا • جواد (تقی) • هادی (نقی) • حسن (عسکری) • مهدی
صحابهسلمان فارسی • مقداد بن اسود • میثم تمار • ابوذر غفاری • عمار یاسر • بلال حبشی • جعفر بن ابی‌طالب • مالک اشتر • محمد بن ابوبکر • عقیل • عثمان بن حنیف • کمیل بن زیاد • اویس قرنی • ابوایوب انصاری • جابر بن عبدالله انصاری • ابن‌عباس • ابن مسعود • ابوطالب • حمزه • یاسر • عثمان بن مظعون • عبدالله بن جعفر • خباب بن ارت • اسامة بن زید • خزیمة بن ثابت • مصعب بن عمیر • مالک بن نویره • زید بن حارثه
زنان: فاطمه بنت اسد • حلیمه • زینب • ام کلثوم بنت علی • اسماء بنت عمیس • ام ایمن • صفیه بنت عبدالمطلب • سمیه
رجال و علماکشته‌شدگان کربلا • فهرست رجال حدیث شیعه • اصحاب اجماع • روحانیان شیعه • عالمان شیعه • مراجع تقلید
مکان‌های متبرک
مکه و مسجدالحرام • مدینه، مسجد النبی و بقیع • بیت‌المقدس و مسجدالاقصی • نجف، حرم علی بن ابی‌طالب و مسجد کوفه • کربلا و حرم حسین بن علی • کاظمین و حرم کاظمین • سامرا و حرم عسکریین • مشهد و حرم علی بن موسی الرضا
دمشق و زینبیه • قم و حرم فاطمه معصومه • شیراز و شاه‌چراغ • کاشمر و حمزه بن حمزه بن موسی بن جعفر امامزاده سید مرتضی و آرامگاه سید حسن مدرس • آستانه اشرفیه و سید جلال‌الدین اشرف • ری و حرم شاه عبدالعظیم
مسجد • امامزاده • حسینیه
روزهای مقدس
عید فطر • عید قربان (عید اضحی) • عید غدیر خم • محرّم (سوگواری محرمتاسوعا، عاشورا و اربعین) • عید مبعث • میلاد پیامبر • تولد ائمه • ایام فاطمیه
رویدادها
رویداد مباهله • رویداد غدیر خم • سقیفه بنی‌ساعده • فدک • رویداد خانه فاطمه زهرا • قتل عثمان • جنگ جمل • نبرد صفین • نبرد نهروان • واقعه کربلا • مؤتمر علماء بغداد • حدیث ثقلین • اصحاب کسا • آیه تطهیر • شیعه‌کُشی
کتاب‌ها
قرآن • نهج‌البلاغه • صحیفه سجادیه
کتب اربعه: الاستبصار • اصول کافی • تهذیب الاحکام • من لایحضره الفقیه
مصحف فاطمه • مصحف علی • اسرار آل محمد
وسائل‌الشیعه • بحارالانوار • الغدیر • مفاتیح‌الجنان
تفسیر مجمع‌البیان • تفسیر المیزان • کتب شیعه
شاخه‌ها
دوازده‌امامی (اثنی‌عشری) • اسماعیلیه • زیدیه • غلاه • واقفیه
منابع اجتهاد
کتاب (قرآن) • سنت (روایات پیامبر و ائمه) • عقل • اجماع

روزه در اسلام یا صیام عملی است که انسان از اذان صبح تا اذان مغرب از چیزهایی که روزه را باطل می‌کند خودداری نماید.[۱] روزه از آداب مذهبی است که برای معتقدین به عنوان وسیله‌ای برای تقرب به خداوند، آمادگی برای مراسم مذهبی، پالایش بدن در راستای درک امور معنوی، کفّاره تخطی از مقررات مذهبی، و عزاداری برای انسان‌های درگذشته کاربرد دارد. زیربنای همه این کاربردهای روزه، تمایل انسان به پدیدآوردن شرایط جسمی و روانی (اغلب از نوع زاهدانه) است که وسیله‌ای برای ارتباط میان بنده با خدای خود ایجاد می‌کنند و در نتیجه جایگاه نیازهای معنوی را اعتلاء بخشیده و خواسته‌های مادی را کوتاه می‌نمایند. افزایش اراده و کف نفس و نیز ایجاد حسّ شفقت نسبت به نیازمندان از ارزش‌های روزه به‌شمار می‌آیند. روزه ماه رمضان از ستون‌های دین اسلام شمرده می‌شود و بر همه مسلمانان بالغ، عاقل و سالم واجب است در این ماه روزه بگیرند.[۲] این باور گسترده که روزه گرفتن مخصوصاً در ماه رمضان مناسب‌ترین راه برای پاک کردن گناهان است، باعث شده قوانین روزه هنوز به شکل محکمی رعایت شود.[۳]

روزه در قرآن[ویرایش]

روزه در چندین آیه از قرآن ذکر شده‌است. دستور روزه گرفتن در ماه رمضان و بسیاری از احکام مربوط به آن در سوره بقره آیات ۱۸۳–۱۸۵ و آیه ۱۸۷ آمده‌است. به علاوه، آیات دیگری نیز هستند که روزه گرفتن را به عنوان کفّاره برخی گناهان (سوره نسا آیه ۹۲، سوره مائده آیات ۸۹ و ۹۵ و سوره مجادله آیه ۴) یا جایگزین بعضی از آداب مراسم حج (سوره بقره آیه ۱۹۶) بیان می‌کنند. این آیات به همراه احادیث (به عنوان مثال بخاری یا حرّ عاملی) شاکله قواعد فقهی روزه را تشکیل می‌دهند. کلمات «صائمون» و «صائمات» (روزه‌داران مرد و روزه‌داران زن) در قرآن در سوره احزاب آیه ۳۵ به عنوان دو گروه از انسان‌ها که در زمره گروه‌های مورد بخشش و بخشایش خداوند هستند آمده‌اند. در سوره مریم آیه ۲۶، مریم با خود عهد سکوتی بست که قرآن از آن به روزه یاد می‌کند. به گفته برگ در دانشنامه اسلام این آیه یادآور رسم رعایت سکوت در نزد مسیحیان به هنگام روزه است.[۴][۵][۶] آیهٔ ۱۸۳ بقره که امر به روزه می‌کند ظاهراً در رمضان سال دوم پس از هجرت فرو فرستاده‌شده‌است.[۷] در پی نزول این آیات و وجوب روزه گرفتن، وجوب روزهٔ عاشورا از میان رفت.[۸]

پیشینه[ویرایش]

قرآن با صراحت وجود روزه را در ادیان دیگر بیان می‌کند.[۹] و برای پیشینیان نیز واجب بوده‌است و هم‌اکنون در کتب عهد عتیق و جدید مطالبی مربوط به روزه وجود دارد؛ که در اینجا چند فراز از آن‌ها بیان می‌شود:

۱- در تمام اوقات در میان هر طایفه و هر ملّت در موقع ورود اندوه و زحمت غیر مترقّبه روزه معمول بوده‌است. (پولس، ۳:۵)

۲- موسی چهل روز روزه گرفت. (سفر تثنیه، ۹:۹)

۳- قوم یهود در موقعی که فرصت یافته می‌خواستند اظهار خضوع نمایند روزه می‌داشتند تا به وسیله آن رضای حق را تحصیل نمایند. (سفر داوران ۲۰:۲۶)

۴- عیسی به شاگردانش دستور داد که پس از فوت او روزه خواهند داشت. (انجیل لوقا، ۵:۳۴)[۱۰][۱۱]

آثار روزه[ویرایش]

در حدیثی از امام جعفر صادق(ع)علت تشریع روزه برابری میان فقرا و اغنیاست.[۱۲]

محمد حسین طباطبایی در تفسیر المیزان دربارهٔ روزه می‌گوید: «در خصوص روزه برگشتن آثار اطاعت در انسان را در جمله «شاید با تقوا شوید» بیان کرده‌است و می‌گوید فایده روزه تقوا است؛ و آن خود سودی است که عاید خود شما می‌شود؛ و هر که بخواهد به عالم طهارت و رفعت متصل شود و به مقام بلند کمال و روحانیت ارتقاء یابد، اولین چیزی که لازم است بدان ملتزم شود این است که از افسارگسیختگی خود جلوگیری کند و بدون هیچ قید و شرطی سرگرم لذت‌های جسمی و شهوات بدنی نباشد؛ و خود را بزرگ‌تر از آن بداند که زندگی مادی را هدف بپندارد؛ و سخن کوتاه اینکه از هر چیزی که او را از خداوند مشغول می‌دارد بپرهیزد؛ و این تقوایی که قرآن به آن اشاره می‌کند تنها از راه روزه و خودداری از شهوات به دست می‌آید؛ و این خودداری از شهوات عبارت است از خودداری از شهوت شکم از خوردن و آشامیدن و شهوت جنسی. و اگر مدتی از این سه چیز پرهیز کنند به تدریج نیروی خویشتن داری از گناهان در آنان قوت می‌یابد و نیز به تدریج بر اراده خود مسلط می‌شوند و آن‌وقت در برابر هر گناهی عنان اختیار از کف نمی‌دهند و در تقرب به خداوند متعال دچار سستی نمی‌گردند.»[۱۳] روزه در اسلام یکی از فروع عبادی به‌شمار می‌آید.

همچنین در احادیث بسیار علت روزه گرفتن به یاد مستمندان بودن هم یاد شده است.

احکام روزه[ویرایش]

روزه از دید فقهی امساک است از مفطرات (آنچه روزه را بشکند) که با نیت خاص انجام شود. صائم (روزه‌دار) باید مسلمان و عاقل باشد و اگر مؤنث است، از حیض و زَچَگی (نفاس) پاک باشد. روزه بر هر مسلمان بالغ و قادر واجب است.[۱۴] روزه‌خواری عمدی کفاره تخییری دارد: آزاد کردن برده، دو ماه روزه‌گرفتن یا سیر کردن شصت فقیر.[۱۵]

مبطلات[ویرایش]

مبطلات روزه نه چیز است:

  1. خوردن و آشامیدن (در آنچه غیر از راه حلق باشد محل اختلاف است مثل تزریق سرم و آمپول برای دواء یا به عنوان تزریق مواد غذایی یا آب)
  2. آمیزش در قبل و بنا بر قول مشهور در دبر
  3. دروغ بستن بر خدا، رسول خدا و امامان بنا بر قول منسوب به مشهور. به تصریح برخی حضرت فاطمه (س)و دیگر پیامبران و جانشینان ایشان نیز در حکم یادشده ملحق به آنانند.
  4. رساندن غبار غلیظ به حلق به قول مشهور (و بنا بر نظر برخی رساندن غبار غیر غلیظ به حلق نیز موجب بطلان روزه است، مگر آنکه اجتناب از آن دشوار باشد)
  5. باقی ماندن بر جنابت، حیض و نفاس تا اذان صبح
  6. استمناء
  7. اماله با مایعات به قول گروهی
  8. استفراغ کردن از روی عمد
  9. فروبردن سر در آب به قول برخی (فروبردن سر در آب؛ بنا بر قول مشهور بر روزه‌دار حرام است؛ لیکن در بطلان روزه به آن اختلاف است)[۱۶]

نوشیدن آب در حالت «تلف»، «ضرر» یا «حرج»[ویرایش]

برخی فقها نوشیدن آب به خاطر ضرر یا حرج را مجاز دانسته‌اند و البته قضا را واجب دانسته‌اند؛ اما برخی هم نظر دیگری دارند.[۱۷] اسدالله بیات زنجانی از مراجع شیعه با استناد به روایاتی از جعفر صادق که در باب ۱۶ وسائل‌الشیعه از ابواب «من یصح منه الصوم»[۱۸] آمده‌است، فتوا داده که کسانی که روزه می‌گیرند ولی تاب و تحمل تشنگی را ندارند، فقط به اندازه‌ای که جلوی تشنگی‌شان را بگیرد می‌توانند آب بنوشند و در این حالت روزه‌شان باطل نبوده و قضا هم ندارد.[۱۹] همچنین آیت‌الله جعفر سبحانی در مسئله ۱۲۵۶ رساله توضیح‌المسائل خود آورده‌اند که: «اگر روزه‌دار به قدری تشنه شود که برای او تحمل تشنگی موجب عُسر و حَرَج است، می‌تواند به اندازه‌ای که رفع مشقّت کند، آب بیاشامد و روزه او باطل نمی‌شود».[۲۰] درستی این روزه و عدم وجوب قضای آن، نظری است که مورد توجه و حتی تأکید برخی فقها قرار گرفته‌است.

مکروهات[ویرایش]

  1. ریختن دوا در چشم و سرمه کشیدن در صورتی که مزه یا بوی آن به حلق برسد.
  2. انجام کارهایی که باعث ضعف می‌شود مانند حمام رفتن و خون گرفتن
  3. انفیه کشیدن (سیستانی: دارو در بینی ریختن)، اگر نداند که به حلق می‌رسد و اگر بداند جایز نیست.
  4. بو کردن گیاهان معطر
  5. نشستن زن در آب
  6. استعمال شیاف
  7. تر کردن لباس بر بدن
  8. کشیدن دندان و هر کاری که به واسطه آن از دهان خون بیاید.
  9. مسواک کردن به چوب تر (و طبق نظر بعضی مراجع بی‌جهت آب یا چیزی در دهان کردن)
  10. بدون قصد بیرون آمدن مردی زن خود را ببوسد یا کاری کند که شهوت خود را به حرکت آورد.[۲۱]

طبق تمام مذاهب اسلامی نزدیکی عمدی با همسر هنگام روزه واجب، حرام است و روزه را باطل می‌کند و در شیعه، در همه روزه‌های واجب و در مذاهب عامه، در روزه ماه رمضان، کفاره نیز دارد.[۲۲]

روزه مستحب[ویرایش]

روزه در سایر ماه‌ها غیر از ماه رمضان به‌جز روزهایی که روزه در آن‌ها حرام به‌شمار می‌رود، مستحب است.[۲۳]

روزه حرام[ویرایش]

در اسلام در چند مورد روزه گرفتن حرام است:

  • روزه در روز عید فطر و عید قربان
  • در روزی که انسان نمی‌داند آخر ماه شعبان است یا اول ماه رمضان، اگر به نیت اول ماه رمضان روزه بگیرد، این روزه حرام است.
  • اگر کسی یقین یا گمان دارد روزه برایش مضر است، روزه بگیرد، روزه‌اش صحیح نیست.
  • روزه سکوت:[۲۴] به این معنا که سکوت نیز بر اموری که باعث بطلان روزه می‌شود، اضافه گردد؛ به‌طوری‌که اگر روزه دار کلامی بگوید، روزه اش باطل شود.[۲۵]

غیر از موارد بالا روزه‌های حرام دیگری نیز وجود دارند که در رساله‌ها یا کتب مفصله ذکر شده‌اند.[۲۶]

روزه مکروه[ویرایش]

روزی که انسان شک دارد روزه عرفه است یا عید قربان، مکروه است.

چه کسانی مستثنا هستند[ویرایش]

به گفته دانشنامه اسلام:[۲۷]

  • افراد مسن یا بیمارانی که امید به بهبودی برایشان نیست، در صورت عدم توانائی می‌توانند از روزه گرفتن خودداری کنند بدون آنکه مجبور به به جای آوردن قضای آن باشند. این افراد باید به ازای هر روزی که روزه نگرفتند یک مٔد طعام ببخشند.
  • اگر زنان باردار یا شیرده بترسند که روزه برایشان خطرناک باشد، شکستن روزه بر آن‌ها واجب است؛ گرچه قضای روزه نیز بر گردن آن‌هاست.
  • بیمارانی که احتمال بهبودی برایشان می‌رود و آن‌هایی که تاب گرسنگی و تشنگی را ندارند، می‌توانند روزه‌شان را بشکنند به شرط آنکه قضایش را به جای آورند. اگر انسانی در خطر مرگ یا از دست دادن عضوی از اعضای بدن است، شکستن روزه بر او واجب می‌گردد.
  • مسافرانی که پیش از طلوع خورشید سفرشان را آغاز می‌کنند، اگر ضروری باشد، می‌توانند روزشان را بشکنند؛ گرچه اگر سفرشان را هنگام روز شروع کنند چنین حکمی برایشان وجود ندارد. اگر خطر جانی وجود داشته باشد، شکستن روزه واجب است. حداقل طول سفر باید دو روز باشد. قضا در این حالت نیز بر گردن آن‌هاست.
  • آن‌هایی که کارهای بدنی سنگین باید انجام دهند، باید هنگام شب نیّت روزه کنند، ولی [در طول روز] اگر نیاز شد می‌توانند روزه‌شان را بشکنند.

باز کردن روزه[ویرایش]

افطار روزه‌داران مسلمان در یک مسجد

شکستن یا باز کردن روزه را افطار گویند.[۲۸] فقه اهل سنت توصیه می‌کند که روزه‌دار در باز کردن روزه خود به محض غروب خورشید شتاب کند، حال آنکه طبق دیدگاه مشهور در فقه شیعه، روزه‌دار باید صبر کند تا سرخی نیمه شرقی آسمان برود و اذان مغرب گفته شود.[۲۹] مسلمانان معمولاً روزه را به تبعیت از پیامبر اسلام با یک نوشیدنی غلیظ و خرما باز می‌کنند که در علم پزشکی هم اثبات شده‌است. برخی از مسلمانان بعد از باز کردن روزه نماز می‌خوانند و سپس آماده وعده غذایی بزرگ‌تری می‌شوند که معمولاً شامل غذاهای مخصوص به این ماه است. این غذا خوردن‌ها فرصتی برای بازدید بستگان، همسایگان و دوستان از همدیگر است.[۳۰]

در مراکش رسم است در وقت شرعی افطار و سحر در بوق می‌دمند.[۳۱]

روزه نزدیک شهرهای قطبی[ویرایش]

مسلمانان کشورهایی مانند شمال روسیه و نروژ با ساعت‌های طولانی روزهٔ ماه رمضان در روزهای تابستان روبه‌رو هستند. در این باره مفتیان الازهر فتوا داده‌اند که باید طبق ساعت مکه روزه بگیرند. [۳۲] اما فقهای شیعه فتواهای مختلفی داده‌اند از جمله رعایت ساعات یک کشور دیگر و یا در صورت عسر و حرج در زمان ماه رمضان، به جا آوردن قضای آن در سایر ایام و یا پرداخت فدیه به جای روزه.[۳۳]

ارجاعات مذهبی[ویرایش]

شهید مرتضی مطهری در مورد فلسفه روزه‌داری چنین می‌نویسد:

اساساً برنامه ماه مبارک رمضان برنامه انسان سازی است که انسان‌های معیوب در این ماه خود را تبدیل به انسان‌های سالم، و انسان‌های سالم خود را تبدیل به انسان‌های کامل کنند. برنامه ماه مبارک رمضان برنامه تزکیه نفس است، برنامه اصلاح معایب و رفع نواقص است، برنامه تسلط عقل و ایمان و اراده بر شهوات نفسانی است، برنامه دعاست، برنامه پرستش حق است، برنامه پرواز به سوی خداست، برنامه ترقی دادن روح است، برنامه رقاء دادن روح است.

اگر بنا باشد که ماه مبارک بیاید و انسان سی روز گرسنگی و تشنگی و بی‌خوابی بکشد و مثلًا شب‌ها تا دیروقت بیدار باشد و به این مجلس و آن مجلس برود، و بعد هم عید فطر بیاید و با روز آخر شعبان یک ذره هم فرق نکرده باشد، چنین روزه‌ای برای انسان اثر ندارد. اسلام که نمی‌خواهد مردم بی‌جهت دهانشان را ببندند، بلکه با روزه گرفتن قرار است که انسان‌ها اصلاح شوند. چرا در روایات ما آمده است که بسیاری از روزه داران هستند که بهره آن‌ها از روزه جز گرسنگی چیزی نیست؟ بستن دهان از غذای حلال برای این است که انسان در آن سی روز تمرین کند که زبان خود را از گفتار حرام ببندد، غیبت نکند، دروغ نگوید، فحش ندهد. این از همان امور معنوی و باطنی و ملکوتی است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. رساله حسینی شیرازی صفحهٔ ۳۲۲.
  2. Fasting: Encyclopedia Iranica
  3. Berg, “Ṣawm”, EI, 94.
  4. Fasting: Encyclopedia Iranica
  5. مقالهٔ دانشنامهٔ اسلام به اشتباه به چند آیه قبل و بعدتر اشاره کرده‌است: Kur'an II, 192; IV, 94; V, 91, 96; LVIII, 5.
  6. Berg, “Ṣawm”, EI, 94.
  7. دانشنامه جهان اسلام، «بقره»
  8. Concise Encyclopedia of Islam By Cyril Glassé, p. 152
  9. 1. سوره بقره، آیه 183.
  10. 2. گرد آوری از کتاب: پاسخ به پرسش‌های مذهبی، آیات عظام مکارم شیرازی و جعفر سبحانی، مدرسة الإمام علی بن أبی طالب (ع)، چاپ دوم، ص 434.
  11. «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۹ مه ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۳.
  12. دانشنامه جهان اسلام، «برابری»
  13. طباطبایی، محمد حسین. تفسیر المیزان. جلد دوم.
  14. Berg, “Ṣawm”, EI, 94.
  15. دانشنامه جهان اسلام، «تعیینی و تخییری»
  16. فرهنگ فقه فارسی ج ۴ ص۱۶۷
  17. حکم روزه داری و آشامیدن ناچاری آب؛ سیدضیاء مرتضوی؛ پایگاه اطلاع‌رسانی و خبری جماران - تهران؛ ۲۷ تیر ۱۳۹۲
  18. من یصح منه الصوم؛ وسایل الشیعه؛ باب ۱۶؛ حدیث‌های ۱۳۲۵۲ و ۱۳۲۵۳
  19. فتوای جدید بیات زنجانی دربارهٔ حفظ روزه با وجود نوشیدن آب؛ پایگاه خبری آفتاب؛ ۲۲ تیر ۱۳۹۲
  20. «رساله توضیح المسائل - الشیخ جعفر السبحانی؛ مسئله ۱۲۵۶». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۲۰ ژوئیه ۲۰۱۳.
  21. کتاب توضیح المسائل مراجع قسمت مکروهات روزه
  22. دانشنامه جهان اسلام، «باه»
  23. دانشنامه جهان اسلام، «بدعت»
  24. روزه سکوت حرام است
  25. صوم الصمت چیست؟/ امر پروردگار بر مریم(س) برای روزه سکوت
  26. رساله حسینی شیرازی صفحهٔ ۴۵۷
  27. Berg, “Ṣawm”, EI, 94.
  28. فرهنگ فارسی عمید، «افطار»
  29. Fasting: Encyclopedia Iranica
  30. Encyclopedia of Islam By Juan Eduardo Campo, p. 227
  31. دانشنامه جهان اسلام، «بوق»
  32. «روزه داری در روزهای بلند؛ 'به تعداد ساعات روز در مکه روزه بگیرید». BBC.COM.
  33. «مسلمانان در قطب چگونه روزه می گیرند». باشگاه خبرنگاران جوان.

منابع[ویرایش]

  • Berg, C.C. (1997). "Ṣawm". Encyclopaedia of Islam. ۹. E. J. Brill. ISBN 90-04-10422-4.

Fasting in Islam, (known as Sawm (صَوْم) Arabic pronunciation: [sˤɑwm] or Siyām (صِيَام) Arabic pronunciation: [sˤijæːm], also commonly known as Rūzeh or Rōzah (Persian: روزه‎, Bengali: রোজা), is the practice of abstaining, usually from food, drink, smoking, and sexual activity. During the Islamic holymonth of Ramadan Sawm is observed between dawn and nightfall when the evening adhan is sounded.[1]

In the Quran

In the Quran, the practice of fasting is mentioned. In verse 2:183[a], Quran expresses situations in which a Muslim is allowed to abstain from fasting and introduces alternative solutions such as feeding needy people. Also, it is emphasized in verse 2:196[b] that it is not necessary for people who are travelling or sick to be fasting. According to verse 5:95[c], among other things, fasting may be used to make up for certain sins, such as killing an animal during a state of ihram.

O ye who believe! Fasting is prescribed for you, even as it was prescribed for those before you, that ye may ward off (evil); (Fast) a certain number of days; and (for) him who is sick among you, or on a journey, (the same) number of other days; and for those who can afford it there is a ransom: the feeding of a man in need – but whoso doeth good of his own accord, it is better for him: and that ye fast is better for you if ye did but know – 'The month of Ramadan in which was revealed the Qur'an, a guidance for mankind, and clear proofs of the guidance, and the Criterion (of right and wrong). And whosoever of you is present, let him fast the month, and whosoever of you is sick or on a journey, (let him fast the same) number of other days'. Allah desireth for you ease; He desireth not hardship for you; and (He desireth) that ye should complete the period, and that ye should magnify Allah for having guided you, and that peradventure ye may be thankful. And when My servants question thee concerning Me, then surely I am nigh. I answer the prayer of the suppliant when he crieth unto Me. So let them hear My call and let them trust in Me, in order that they may be led aright. It is made lawful for you to go in unto your wives on the night of the fast. They are raiment for you and ye are raiment for them. Allah is Aware that ye were deceiving yourselves in this respect and He hath turned in mercy toward you and relieved you. So hold intercourse with them and seek that which Allah hath ordained for you, and eat and drink until the white thread becometh distinct to you from the black thread of the dawn. Then strictly observe the fast till nightfall; and touch them not when at devotions in the mosques. These are the limits imposed by Allah, so approach them not. Thus Allah expoundeth His revelation to mankind that they may ward off (evil).

— Quran, Surah Al-Baqarah (2), Ayah 183-187

Perform the pilgrimage and the visit for Allah. And if ye are prevented, then send such gifts as can be obtained with ease, and shave not your heads until the gifts have reached their destination. And whoever among you is sick or hath an ailment of the head must pay a ransom of fasting or almsgiving or offering. And if ye are in safety, then whosoever contenteth himself with the visit for the pilgrimage (shall give) such gifts as can be had with ease. 'And whosoever cannot find (such gifts), then a fast of three days while on the pilgrimage, and of seven when ye have returned that is, ten in all. That is for him whoso folk are not present at the Inviolable Place of Worship'. Observe your duty to Allah, and know that Allah is severe in punishment.

— Quran, Surah Al-Baqarah (2), Ayah 196

O ye who believe! Kill no wild game while ye are on the pilgrimage. 'Whoso of you killeth it of set purpose he shall pay its forfeit in the equivalent of that which he hath killed, of domestic animals, the judge to be two men among you known for justice, (the forfeit) to be brought as an offering to the Ka'bah;or, for expiation, he shall feed poor persons, or the equivalent thereof in fasting’, that he may taste the evil consequences of his deed. Allah forgiveth whatever (of this kind) may have happened in the past, but whoso relapseth, Allah will take retribution from him. Allah is Mighty, Able to Requite (the wrong).

— Quran, Surah Al-Ma'idah (5), Ayah 95

Such of you as put away your wives (by saying they are as their mothers) They are not their mothers; none are their mothers except those who gave them birth--they indeed utter an ill word and a lie. And lo! Allah is Forgiving, Merciful. 'Those who put away their wives (by saying they are as their mothers) and afterward would go back on that which they have said; (the penalty) in that case (is) the freeing of a slave before they touch one another. Unto this ye are exhorted; and Allah is informed of what ye do. And he who findeth not (the wherewithal), let him fast for two successive months before they touch one another; and for him who is unable to do so (the penance is) the feeding of sixty needy ones.' This, that ye may put trust in Allah and His messenger. Such are the limits (imposed by Allah); and for disbelievers is a painful doom.

— Quran, Surah Al-Mujahidah (58), Ayah 2-4

Definition

Muslims are prohibited from eating or drinking from dawn (fajr) to dusk (maghrib). It is considered time to begin fasting when a person standing outside can tell a white thread from a black thread, i.e the light of sun rise and the darkness of the night.[2] Fasting is also viewed as a means of controlling one's desires (food and drink) and focusing more on devoting oneself to God.

Conditions

Intention (niyyah)

"The intention (niyyah) means resolving to fast. It is essential to have the intention the night before, night by night, in Ramadaan."[3] For fasting, the intention is necessary.[4]

General conditions

Throughout the duration of the fast itself, Muslims will abstain from certain provisions that the Quran has otherwise allowed; namely eating, drinking and sexual intercourse.[d]This is in addition to the standard obligation already observed by Muslims of avoiding that which is not permissible under Quranic or shari'a law (e.g. ignorant and indecent speech, arguing and fighting and lustful thoughts). Without observing this standard obligation, sawm is rendered useless and is seen simply as an act of starvation. The fasting should be a motive to be more benevolent to the fellow-creatures. Charity to the poor and needy in this month is one of the most rewardable worships.

If one is sick, nursing or travelling, one is considered exempt from fasting. Any fasts broken or missed due to sickness, nursing or travelling must be made up whenever the person is able before the next month of Ramadan. According to the Quran, for all other cases, not fasting is only permitted when the act is potentially dangerous to one's health – for example, those who are sick, elderly, or on a journey, and women who are menstruating, pregnant, or nursing are permitted to break the fast, but this must be made up by paying a fidyah which is essentially the iftaar and suhur for a fasting person who requires such financial help.[5]

Muslim scholars have stated that observing the fast is forbidden for menstruating women. However, when a woman's period has ceased, she must bathe and continue fasting. Any fasts broken or missed due to menstruation must be made up whenever she can before the next month of Ramadan. Women must fast at times when not menstruating, as the Quran indicates that all religious duties are ordained for both men and women. The reason for this is because the Quran refers to menstruation as "Say: It is a discomfort(Menstruation)" According to Nouman Ali Khan an Islamic speaker in the United States the reason for this prohibition is because of the pain associated with it. A Muslim woman may still do dhikr (remembrance of Allah) and make dua (supplication to Allah) during this time.[e][1]

Fasting is obligatory for a person if they fulfill five conditions:[1]

  1. They are a Muslim.
  2. They are accountable (Islamic past the age of puberty).
  3. They are able to fast.
  4. They are settled (not traveling).
  5. There are no impediments to fasting such as sickness, extreme pain from injury, breastfeeding, or pregnancy.

Breaking the fast and the consequences

During Ramadan, if one unintentionally breaks the fast by eating or drinking then they must continue for the rest of the day and the fast remains valid. For those who intentionally break the fast by eating or drinking they have to make up for that by fasting another day. For breaking fast by having sexual intercourse, the consequences are:

  1. Free a slave, and if that is not possible,
  2. Fast for two consecutive Hijri (moon) months, and if that's not possible
  3. Feed or clothe sixty people in need.[6]

During voluntary fasts, if one unintentionally breaks the fast then they may continue for the rest of the day and the fast remains valid. If one intentionally breaks the fast there is no sin on them because it is only voluntary.[7][8]

Breaking oaths and consequences

If an oath is given and circumstances dictate that it must be broken (or if the one giving the oath deliberately breaks it), one must offer expiation (kaffara) by freeing a slave, or feeding or clothing ten needy people with the average of what is needed for one's own family, or if neither of those can be done then a fast for three days is prescribed instead.[9]

Beginning and ending

Ending the fast at a mosque

In accordance with traditions handed down from Muhammad, Muslims eat a pre-dawn meal called suhur. All eating and drinking must be finished before the adhan for fajr, the pre-dawn call to prayer. Unlike the zuhr and maghrib prayer, which have clear astronomical definitions (afternoon and after-sunset), there are several definitions used in practice for the timing of "true dawn" (al-fajr al-ṣādiq), as mentioned in the hadith. These range from when the center of the sun is 12 to 21 degrees below the horizon[10] which equates to about 40 to 60 minutes before civil dawn. There are no restrictions on the morning meal other than those of Islamic dietary laws. After completing the suhur, Muslims recite the fajr prayer. No food or beverage can be taken after suhur. Water can enter the mouth, but not be swallowed, during wudu.

The meal eaten to end the fast is known as iftar. Muslims break the fast with dates and water before maghrib prayer, after which they might eat a more wholesome meal.

Health effects

Fasting is one of the alternatives proved to reduce the DPP-4 level and activate the dipeptidyl peptidase-4 inhibitors and so, prevent osteoporosis. On the other hand, the circadian rhythm has a direct relationship with osteoporosis. This has been found by the biochemical markers, indicating that fasting at certain hours of the day, especially during those hours of the day which are recommended as part of the Muslim tradition (Islamic fasting), is very effective in reducing the effects of osteoporosis.[11]

Believed benefits

Fasting is said to inculcate a sense of fraternity and solidarity with the needy and hungry.[5] Most importantly, the fast is also seen as a great sign of obedience by the believer to God.[12] Faithful observance of the sawm is believed to atone for personal faults and misdeeds and to help earn a place in Paradise.

Sawm is intended to teach believers patience and self-control in their personal conduct, to help control passions and temper, to provide time for reflection and to strengthen one's faith. Fasting also serves the purpose of cleansing the inner soul and freeing it of harm. Some scholars, following the earliest understanding of the uses and objectives of the ritual of fasting strongly object to identifying mundane objectives of the ritual such as physical and psychological well being. To them the ritual of fasting is purely a worship and should not be treated as an exercise mixed with worship. The objectives of the fast is to inculcate taqwa (God-consciousness) in a believer. As mentioned earlier, fasting can also be observed voluntarily (as part of the Greater Jihad).

Detriments

Fasting on a long hot day carries a risk of dehydration. However, if one is at medical risk of dehydration, which leads to serious consequences, then it is permitted to break one's fast.

Days

Month of Ramadan

Fasting in the month of Ramadan is considered Fard.[13]

Days of Oath

If you swear or make an oath, for example: "If I graduate with a good mark, I will fast for three days for God" then common belief dictates that one should fulfil this. This type of fasting is considered obligatory. Breaking such an oath is considered sinful.

Days for voluntary fasting

Muslims are encouraged, although not obliged, to fast days throughout the year: the ninth and tenth, or tenth and eleventh of Muharram, the first month of the year. The tenth day, called Ashurah, is also a fast day for the Jews (Yom Kippur), and Allah commanded the Muslims to fast.[14] such as:

  • any 6 days in the lunar or "Islamic" month of Shawwal (the month after Ramadan (Hijri)
  • Fasting on Mondays and Thursdays is desirable if possible.[15]
  • the 13th, 14th, and 15th day of each lunar month (Hijri)
  • the Day of Arafah (9th of Dhu'I-Hijja in the Islamic (Hijri) calendar)
  • As often as possible in the months of Rajab and Sha'aban before Ramadan
  • First 9 days of Dhu'I-Hijja in the lunar (Islamic) calendar (but not for any who are performing Hajj (the pilgrimage)

Days when fasting is forbidden

Although fasting is considered a pious act in Islam, there are times when fasting is considered prohibited or discouraged according to the majority of the sunni scholars:

  • Eid al-Adha and three days following it, because Muhammad said "You are not to fast these days. They are days of eating and drinking and remembering God", reported by Abu Hurairah.
  • Eid al-Fitr
  • It is also forbidden to single out Fridays and only fast every Friday, as 'Abdullah b. 'Amr b. al-'As said that he heard Muhammad say "Verily, Friday is an eid (holiday) for you, so do not fast on it unless you fast the day before or after it."
  • Fasting every day of the year is considered non-rewarding; Muhammad said: "There is no reward for fasting for the one who perpetually fasts." This Hadith is considered authentic by the Sunni scholars.[16]

The Quran contains no prohibition regarding the days of fasting.

In polar regions

Nothing was said directly about the polar region and fasting. But there is Hadith about Al-Masih ad-Dajjal[17] that proves that fast as prayers have to be estimated and done every 24 hours, this is the opinion of the Council of Senior Scholars in the Kingdom of Saudi Arabia.[18][19]

In Tafsir Maarif ul Qur'an it is said that the Quran states that "(During Ramadan) eat and drink until the white thread of dawn appear to you distinct from its black thread."[f] This results that fasting is a duty for Muslims only when days and nights are producing otherwise fasting is not necessary.[20] So the Muslims of Svalbard have to fast only when days and nights are prominent by the sun. If Ramadan comes in June/December (when days and nights are not prominent by the sun in Svalbard, Norway) they may leave fasting and then complete their fasting in March/September (when days and nights are prominent by the sun in Svalbard, Norway). In Islamic law it is called Qadha. God says in the Quran: "God intends every facility for you; He does not want to put you to difficulties. (He wants you) to complete the prescribed period, and to glorify Him in that He has guided you; and perchance ye shall be grateful."[g]

See also

Notes

References

  1. ^ a b c Chittick, William C.; Murata, Sachiko. The vision of Islam. Paragon House. ISBN 9781557785169.
  2. ^ Frey, Wendy (1994). History Alive! The Medieval World and Beyond. Palo Alto, CA 94303: Teacher's Curriculum Institute. ISBN 978-1583719169.
  3. ^ Fataawa al-Lajnah al-Daa’imah, vol. 10, p. 246.
  4. ^ Ramadanali. Fasting in Islam and the Month of Ramadan. Tughra Books. ISBN 978-1932099942.
  5. ^ a b "Sawm: Fasting the Month of Ramadan". islamtomorrow.com.
  6. ^ "Breaking one's fast in Ramadaan deliberately, with no excuse - islamqa.info".
  7. ^ Majmoo’ al-Fataawa, 20
  8. ^ Narrated by al-Daaraqutni, no. 24; classed as hasan by al-Haafiz in al-Fath, 4/210
  9. ^ "Surah Al-Ma'idah [5:89] - Al-Qur'an al-Kareem". Retrieved September 4, 2017.
  10. ^ "Al-Fajr As-Sadiq: A New Perspective". Al-Islam.org.
  11. ^ Kormi, Seyed Mohammad Amin; Ardehkhani, Shima; Kerachian, Mohammad Amin (Jun 2017). "The Effect of Islamic Fasting in Ramadan on Osteoporosis". Journal of Fasting and Health. 5 (2): 74–77. doi:10.22038/JFH.2017.22955.1086.
  12. ^ "Islamic legal rules of fasting". islamicity.com.
  13. ^ "The punishment for breaking the fast in Ramadaan with no excuse - islamqa.info". islamqa.info. Retrieved 2015-08-11.
  14. ^ "Fasting - Oxford Islamic Studies Online". www.oxfordislamicstudies.com. Retrieved 2018-09-25.
  15. ^ "Fasting - IslamTomorrow.com". IslamTomorrow.com. Retrieved 2017-04-27.
  16. ^ "SahihMuslim.Com". www.sahihmuslim.com.
  17. ^ "SahihMuslim.Com". www.sahihmuslim.com.
  18. ^ "How to pray and fast in countries where the day or night is continuous - Islam Question & Answer".
  19. ^ "كيفية الصلاة والصوم في البلاد التي نهارها دائم أو ليلها دائم - الإسلام سؤال وجواب".
  20. ^ Maarif ul Qur'an page#450

External links