روایت آفرینش

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

روایت آفرینش توضیح دین از به وجود آمدن انسان است.

در عهدین (عهد عتیق و عهد جدید)[ویرایش]

داستان آفرینش مشترک میان یهودیت و مسیحیت است.[۱] این داستان از دو بخش تشکیل شده که تقریباً معادل دو بخش نخستین سفر پیدایش است. در بخش نخست از سفر پیدایش ۱:۱ تا سفر پیدایش ۳:۲، الوهیم، واژه عمومی عبری به معنی خدا، جهان را در شش روز می‌آفریند و سپس در روز هفتم استراحت می‌کند و روز هفتم را متبرک و مقدس می‌نماید. خدا با فرمان لفظی («باش…») می‌آفریند و پیشنهاد مقایسه با پادشاهی را می‌دهد که تنها کافی است سخن بگوید تا هر اتفاقی بخواهد روی دهد،[۲] و عناصر کیهان را در حین آفرینششان نام‌گذاری می‌کند که با این مفهوم متداول باستانی همگام است که چیزها تا پیش از نامگذاری واقعاً وجود ندارند.[۳]

در بخش دوم، سفرپیدایش ۴:۲–۲۴، خدا - که از او با نام شخصی‌اش، یهوه، یاد می‌شود - نخستین انسان را از خاک می‌آفریند و در باغ عدن جای می‌دهد و از نفس خویش در انسان می‌دمد و در نتیجه آن انسان نِفِش (נֶפֶש) به معنی یک موجود زنده می‌شود. انسان نفش را با تمام مخلوقات تقسیم می‌کند.[۴] انسان حیوانات را نامگذاری می‌کند که نشانگر قدرت او در محدوده خلقت است

در قرآن[ویرایش]

داستان آفرینش در اسلام به صورتی پراکنده میان آیات متعدد قرآنی مطرح گردیده‌است. در کتاب مقدس یهودیان و مسیحیان نیز این روایت در موارد اصلی با روایت قرآن کریم هم خوانی دارد.

به گفته قرآن آسمان و زمین در ابتدا به هم پیوسته بوده‌اند و سپس از هم جدا گردیدند.[۵] پس از دوره‌ای که آسمان به شکل دود بود، خدا آسمان و زمین را به شکل امروزی درآورد.[۶]

طبق آیات قرآن کریم آفرینش جهان توسط پروردگار طی شش روز یاد شده است ، یوم به معنای روز میباشد

قرآن ذکر می‌کند که الله آسمان‌ها و زمین را آفرید و تمامی آفریدگانی را که راه می‌روند، می‌خزند، پرواز می‌کنند از آب بوجود آورد.[۵]

بر اساس قرآن خدا انسان را از گل آفرید.[۷] نخستین انسان آدم نام داشت و در بهشت زندگی می‌کرد. خدا نام تمام موجودات را به او می‌آموزد و فرمان می‌دهد تا تمامی موجودات به او سجده کنند. به جز ابلیس که از جنیان بود، همه به آدم سجده کردند[۸] خدا به آدم و همسرش حوا دستور می‌دهد که در باغ بهشت به جز از میوه درخت ممنوعه می‌توانند از سایر میوه‌ها و غذاها استفاده کنند.[۹] ابلیس آن‌ها را به نافرمانی از خدا فرامی‌خواند و آن‌ها میوه درخت ممنوعه را می‌خوردند[۱۰] و متوجه عورت خویش می‌گردند.[۱۱] وقتی خدا از نافرمانی آن‌ها آگاه می‌شود، آن‌ها را از باغ بهشت اخراج کرده و به زمین می‌فرستد.[۱۲]

قرآن در ۳۰ آیه از خلقت انسان سخن گفته ‌است. در این آیات در برخی انسان را ازخاک یا گِل پخته و در بعضی از گِل خشکیده. گاهی نیز از منی و آب لجن و نطفه می‌داند و خلقت انسان به عنوان بهترین مخلوق خدا عنوان شده‌است.

بنابر این از مجموع ۳۰ آیه قرآن این گونه به دست می‌آید که انسان از خاک یا گِل خشکیده یا از لجن یا از عصاره گل آفریده شده و به صورت نطفه در درون منی و از طریق صلب پدر به رحم مادر منتقل گردیده و در آنجا پس از گذراندن زمانی ابتدا به عَلَق و سپس مضغه رفته و بعد دارای استخوان و در نهایت گوشت می‌شود و به صورت جنین آماده ورود به دنیا می‌گردد.[۱۳]

منابع[ویرایش]

  1. Leeming 2010, p. ۱۲۶.
  2. Bandstra 2008, p. ۳۹.
  3. Walton 2003, p. ۱۵۸.
  4. Davidson 1973, p. ۳۱.
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ قرآن سوره ۲۱ آیه ۳۰
  6. قرآن سوره ۴۱ آیه ۱۱
  7. قرآن سوره ۶ آیه ۲ و سوره ۱۵ آیه ۲۶
  8. قرآن سوره ۲ آیه ۳۴ و سوره ۱۸ آیه ۵۰
  9. قرآن سوره ۲ آیه ۳۵
  10. قرآن سوره ۷ آیه ۲۷ و سوره ۲۰ آیه ۱۲۰
  11. قرآن سوره ۲۰ آیه ۱۲۱
  12. قرآن سوره ۷ آیه ۲۵–۲۴
  13. تفسیر نمونه ازمکارم شیرازی