روان‌شناسی در عصر تمدن اسلامی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish
یک کار پزشکی ابن النفیس که تعدادی از نظریه های اشتباه گالن و ابن سینا را بر روی آناتومی مغز تصحیح کرد

روان‌شناسی در عصر تمدن اسلامی (عربی: علم النفس في عصر الحضارة الإسلامية‎) عبارت است اصطلاحی که دلالت دارد بر بررسی پزشکی و فلسفی از روان بشری در چارچوب اسلامی، مواضع متعددی در روان‌شناسی و عصب‌شناسی و فلسفه عقل و تفکر و روان پزشکی و طبابت امراض نفسانی جسمانی وجود دارد. بعضی از دانشمندان روان‌شناس و کارشناس اسلامی در قرن بیستم و بیست‌و یکم اقدام به تجدید نظر در بعضی از مفاهیم متعلق به تفکر اسلامی در قرون وسطی در این زمینه نمودند.[۱]

اصطلاحات فنی[ویرایش]

اصطلاح نفس در نوشته‌ها و نزد مسلمین برای راهنمایی به سمت شخصیت فرد استفاده شده‌است و این اصطلاح شامل مجموعه وسیعی از نیروها منجمله قلب و روح و عقل و اراده می‌شود، کمان اینکه اصطلاح فطرت برای راهنمایی به طبیعت بشری استفاده شده‌است. مطالعه و بررسی اسلامی تأثیرات زیادی از فلسفه یونانی و هندی پذیرفته‌است و در کنار بررسی کتابهای قدیمی بنا شده‌است بطور خاص بر روش فهم جالینوس در؛ در هم آمیختگی ۴ گانه بررسی امراض عقلانی در طب اسلامی بطور مشخص تخصص مستقل بحساب می‌آمد و در اشکال مختلفی خودش را نشان می‌داد مانند درمان نفسانی، طب نفس یا روان، طب قلب یا درون و احساس. اصطلاحی که در فرهنگ عربی به کسانی که دچار بیماری‌های عقلانی شده بودند عبارت بود از مجنون که خودش از کلمه جن مشتق شده‌است که معنی آن یعنی مخفی و پوشیده .. در واقع (روانپزشکان اسلامی) اعتقاد داشتند که کسانی که به بیماری عقلانی دچار شده‌اند نمی‌توانند بین حقیقت و واقعیت با غیر حقیقت و غیر واقعیت فرقی قائل شوند و علی‌رغم اینکه فرق‌های جزئی در طبیعت درمان امراض عقلانی هست نباید آن را تعمیم داد به آنچه که در همان زمان در اروپا برای درمان این بیماری‌ها شایع و رایج بوده‌است. اصطلاح مجنون کم‌کم بین دانشمندان و عالمان رواج و گسترش یافت و ابن سینا آن را اینطور تعریف کرد که، کسی که دچار حالت تبدیل واقعیت به خیال و اوهام شده‌است.[۲]

محمد بن زکریا رازی[ویرایش]

ابوبکر محمد بن زکریا رازی و مشهور به رازی در نزد مردم غرب، یک پزشک و فیلسوف و دانشمند فارس بود که نقش بالایی در عصر طلایی اسلام داشت و او از اولین کسانی بود که در رابطه با بیماری‌های عقلانی (روانی) و درمان آن به نگارش پرداخت، و ایضاً وی مدیر بیمارستان بغداد در آن زمان بوده‌است و همچنین وی رئیس اولین بخش امراض روانی در جهان می‌باشد و دو کتاب المنصوری و الحاوی از مهم‌ترین کارها و نوشته‌های وی می‌باشد که شامل توصیفات و روش درمان بیماری‌های روانی (عقلانی) می‌باشد.

حسین بن عبدالله بن سینا[ویرایش]

ابوعلی حسین بن عبدالله بن سینا و معروف به ابن سینا در نزد مردم مغرب زمین یک دانشمند فارسی بود که در رشته‌های مختلف علمی فعالیت داشت، وی بعلت کتابهایی که در مورد موضوعات مختلف نگاشته‌است مانند فلسفه، فیزیک، پزشکی، ریاضیات، جغرافیا، علوم دینی و فقهی و شعر مشهور می‌باشد، وی در یکی از مشهورترین کارها و کتابهایش بنام قانون (القانون فی الطب) روش درمان بعضی از حالتهای بیماری‌ها را توصیف کرده و شرح داده‌است مانند بیخوابی، مختل شدن فکر، سرگیجه، فلج شدن اجزای بدن، سکته مغزی، صرع (غش کردن) و افسردگی و همچنین ناتوانی جنسی، همچنین ابن سینا در زمینه روانپزشکی جسمی نیز پیشرو و پیشتاز بود و تغییرات روانی را به تغییرات جسمی ربط داد.

رسیدگی به بیماریهای روانی[ویرایش]

عصر طلایی تمدن اسلامی یک نوع منحصر بفرد از نوع خودش بحساب می‌آید در درمان کسانی که به بیماری‌های روانی (عقلانی) دچار شده بودند. در بیمارستانها، در بغداد در سال ۷۰۵ میلادی و در قاهره در سال ۸۰۵ میلادی بیمارستانهایی برای درمان بیماری‌های روانی بنا و ساخته شد و مدرک راهنما در این زمینه، وجود یک مؤسسه پزشکی دیگر در شهر فاس در مراکش می‌باشد.

معالجه بیماریهای روانی[ویرایش]

علاوه بر داروهایی که استفاده می‌شود، همانا درمان بیماری‌های روانی حمام، موسیقی و روانکاوی که منعکس‌کننده رابطه بالایی بین بیماری‌های روانی و مشکلات جسمی می‌باشد را نیز شامل و تجویز می‌شد، داروهای مشخصی برای برگشت توازن بین ترکیب ۴ گانه در بدن انسان که فکر می‌کردند عدم توازن بین آن‌ها باعث اختلالات ذهنی می‌گردد، کما اینکه معتقد بودند که بیخوابی ناشی از وجود مقدار زیادی مایع خشک شده در بدن می‌باشد، بنابراین می‌توان آن را با استفاده از مایعات و نوشیدنی درمان کرد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

Organization Identity [rosdi ab latiff] Story link Handphone </URL>

A medical work by Ibn al-Nafis, who corrected some of the erroneous theories of Galen and Avicenna on the anatomy of the brain[citation needed].

Islamic psychology or ʿilm al-nafs[1] (Arabic: علم النفس), the science of the nafs ("self" or "psyche"),[2] is the medical and philosophical study of the psyche from an Islamic perspective and addresses topics in psychology, neuroscience, philosophy of mind, and psychiatry as well as psychosomatic medicine.

Concepts from Islamic thought have been reexamined by Muslim psychologists and scholars in the 20th and 21st centuries.[3]

Terminology

In the writings of Muslim scholars, the term Nafs (self or soul) was used to denote individual personality and the term fitrah for human nature. Nafs encompassed a broad range of faculties including the qalb (heart), the ruh (spirit), the aql (intellect) and irada (will). Muslim scholarship was strongly influenced by Greek and Indian philosophy as well as by the study of scripture, drawing particularly from Galen' understanding of the four humors of the body.

In medieval Islamic medicine in particular, the study of mental illness was a speciality of its own,[4] and was variously known as al-‘ilaj al-nafs (approximately "curing/treatment of the ideas/soul/vegetative mind),[5] al-tibb al-ruhani ("the healing of the spirit," or "spiritual health") and tibb al-qalb ("healing of the heart/self," or "mental medicine").[2]

The Classical Arabic term for the mentally ill was "majnoon" which is derived from the term "Jenna", which means "covered". It was originally thought that mentally ill individuals could not differentiate between the real and the unreal. However, due to their nuanced nature treatment on the mentally ill could not be generalized as it was in medieval Europe [6] This term was gradually redefined among the educated, and was defined by Avicenna as "one who suffers from a condition in which reality is replaced with fantasy".

Ethics and theology

In the Islamic world, special legal protections were given to the mentally ill. This attitude was reinforced by scripture, as exemplified in Sura 4:5 of the Qur'an:

Do not give your property which God assigned you to manage to the insane: but feed and clothe the insane with this property and tell splendid words to them.

— "[4]

This Quranic verse summarized Islam's attitudes towards the mentally ill, who were considered unfit to manage property but must be treated humanely and be kept under care by either a guardian or the state.[4]

This belief was similar to that of modern psychology, specifically to Sigmund Freud's beliefs that the mentally ill require help and treatment, as opposed to how society dealt with the mentally ill before modern psychology.

Major contributors

Muhammad ibn Zakariya al-Razi

Muhammad ibn Zakariya al-Razi (865 – 925), known as Rhazes in the western tradition, was an influential Persian physician, philosopher, and scientist during the Golden Age of Islam, and among the first in the world to write on mental illness and psychotherapy.[7] As chief physician of Baghdad hospital, he was also the director of one of the first psychiatric wards in the world. Two of his works in particular, El-Mansuri and Al-Hawi, provide descriptions and treatments for mental illnesses.[7]

Abu-Ali al-Husayn ibn Abdalah ibn-Sina

Abu-Ali al-Husayn ibn Abdalah ibn-Sina (980-1030), known to the west as Avicenna, was a Persian polymath who is widely regarded for his writings on such diverse subjects as philosophy, physics, medicine, mathematics, geology, Islamic theology, and poetry. In his most widely celebrated work, the Canon of Medicine (Al-Qanun-fi-il-Tabb), he provided descriptions and treatments for such conditions as insomnia, mania, vertigo, paralysis, stroke, epilepsy, and depression as well as male sexual dysfunction. He was a pioneer in the field of psychosomatic medicine, linking changes in mental state to changes in the body.[8]

Mental healthcare

The earliest bimaristans were built in the 9th century, and large bimaristans built in the 13th century contained separate wards for mentally ill patients.[9]

Treatment of mental illness

In addition to medication, treatment for mental illness might include baths, music, and occupational therapy reflecting the great emphasis placed on the relationship between illness of the mind and problems in the body.[citation needed] Medicine would be prescribed in order to re-balance the four humors of the body, an imbalance of which might result in psychosis.[8] Insomnia, for example, was thought to result from excessive amounts of the dry humors which could be remedied by the use of humectants.

See also

Notes

  1. ^ (Haque 2004, p. 358)
  2. ^ a b Deuraseh, Nurdeen; Mansor Abu, Talib (2005), "Mental health in Islamic medical tradition", The International Medical Journal, 4 (2): 76–79.
  3. ^ (Haque 2004)
  4. ^ a b c (Youssef, Youssef & Dening 1996, p. 58)
  5. ^ (Haque 2004, p. 376)
  6. ^ Okasha, A. (2001), "Egyptian Contribution to the Conception of Mental Health", Eastern Mediterranean Health Journal, 7 (3): 377–380.
  7. ^ a b Wael Mohamed, C.R. (2012). "Arab and Muslim Contributions to Modern Neuroscience". International Brain Research Organization History of Neuroscience.
  8. ^ a b A. Okasha, C.R. (1). "Mental Health and Psychiatry in the Middle East". Eastern Mediterranean Health Journal. 7: 336–347. Check date values in: |date=, |year= / |date= mismatch (help)
  9. ^ Miller, Andrew C (December 2006). "Jundi-Shapur, bimaristans, and the rise of academic medical centres". Journal of the Royal Society of Medicine. 99 (12). pp. 615–617. doi:10.1258/jrsm.99.12.615. Archived from the original on 2013-02-01. Retrieved 2018-08-26.

References

  • Haque, Amber (2004), "Psychology from Islamic Perspective: Contributions of Early Muslim Scholars and Challenges to Contemporary Muslim Psychologists", Journal of Religion and Health, 43 (4): 357–377, doi:10.1007/s10943-004-4302-z
  • Plott, C. (2000), Global History of Philosophy: The Period of Scholasticism, Motilal Banarsidass, ISBN 81-208-0551-8
  • Youssef, Hanafy A.; Youssef, Fatma A.; Dening, T. R. (1996), "Evidence for the existence of schizophrenia in medieval Islamic society", History of Psychiatry, 7 (25): 55–62, doi:10.1177/0957154X9600702503, PMID 11609215