رنسانس کارولنژی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
خِرَدنامهٔ کارولنژیان با مضامین ولگاته یکی از دستاوردهای رنسانس کارولنژی

رنسانس کارولنژیان (انگلیسی: Carolingian Renaissance) نخستین رنسانس از مجموعهٔ سه‌گانهٔ رنسانس‌های قرون وسطی است. این دوره مصادف با اوج شکوفایی هنر امپراتوری کارولنژی می‌باشد که از اواخر سده هشتم تا سده نهم میلادی در اروپا ادامه داشت و به نوبهٔ خود، الهام گرفته از کلیساهای رسمی امپراتوری روم در سده چهارم میلادی بود. در طول این دوره، ادبیات، نوشتار، هنر، معماری، دانش نظری حقوق، نیایش‌سرایی و همین‌طور آموزه‌های کتاب آسمانی به اوج اعتلای خود رسید. سرآغاز رنسانس کارولنژی، عمدتاً مربوط به دوران حکومت کارولنژی‌ها و فرمانروای مشهور آنها، شارلمانی و فرزندش، لویی پارسا می‌باشد. این رنسانس بعدها توسط ادیبان و دانشمندان آن دوره مورد حمایت قرار گرفت که از مهمترین آنها می‌توان به آلکوئین اشاره داشت.[۱]

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]