رندی گاردنر (رکوردار بی خوابی)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

رندی گاردنر (متولد ۱۹۴۹) دارنده رکورد طولانی‌ترین مدت بیداری عمدی و بدون خواب با استفاده از انواع محرک را دارا می‌باشد. در سال ۱۹۶۴ گاردنر، یک دانش آموزی دبیرستانی در سن دیگو، کالیفرنیا برای ۲۶۴٫۴ ساعت (۱۱ روز ۲۵ دقیقه) بیدار ماند.[۱] این مدت زمان از بیخوابی باعث شکست رکورد قبلی از ۲۶۰ ساعت برگزار شده توسط سوارکار اسب دوانی دیسک تام دور از هونولولو شد.[۲]

در این تلاش وی در رکورد یادشده دکتر ویلیام سی. دِمِنت محقق دانشگاه استنفورد حضور داشت. نظارت بر سلامت گاردنر توسط سرهنگ Cmdr. John J. Ross انجام می‌شد. یک گزارش توسط دو همکلاسی وی از دبیرستان پوینت لوما با نام‌های بروس مک آلیستر و جو Marciano جونیور نگه داری می‌شد.[۳] تجربه بی خوابی وی و پاسخ‌های پزشکی به‌طور گسترده‌ای در میان جوامع پژوهشی پیرامون خواب معروف شد.[۴][۵][۶]

گزارش سرهنگ Cmdr. John J. Ross که سلامت گاردنر تحت نظارت وی بود، گزارش‌های جدی شناختی و تغییرات رفتاری را شامل می‌شد. این شامل افسردگی، مشکلات تمرکز و حافظه کوتاه مدت با پارانویا و توهم بود. در روز یازدهم وقتی از او خواسته شد به از ۱۰۰ به صورت تفریق هفت، هربار نتیجه را بگوید او پس از مدت کوتاهی در عدد ۶۵ متوقف شد؛ وقتی دلیل این توقف از وی پرسیده شد، او پاسخ داد «فراموش کرده که چه کاری انجام می‌دادم».

ریکاوری[ویرایش]

خواب گاردنر جهت ریکاوری و جبران کم خوابی وی توسط محققان مستند شد که مبتنی بر تغییرات رفتاری در خواب وی بود.[۷][۸]

پس تکمیل و ثبت رکورد وی، گاردنر به مدت ۱۴ ساعت و ۴۰ دقیقه خوابید و به صورت طبیعی در حدود ساعت ۸:۴۰ بعداز ظهر بیدار شدو تا ساعت ۷:۳۰ بعدازظهر بیدار ماند. روز بعد، زمانی که اون به مدت ۱۰ ساعت و نیم خوابید، گاردنر بی خوابی خود را جبران کرده بود؛ خواب وی برای هفته‌های اول، ششم و دهم نیز مستند شد و نتایج، هیچ تغییر قابل توجهی را شامل نمی‌شد. هیچ تأثیرات روانی و فیزیکی بر روی وی در دراز مدت پدیدار نشد.[۹]

منابع[ویرایش]

  1. کیتینگ، سارا. «ماجرای پسری که ۱۱ روز نخوابید»(fa)‎. BBC Persian، 2018-02-02. 
  2. Coren, Stanley (1 March 2000). "Sleep Deprivation, Psychosis and Mental Efficiency". Psychiatric Times. 15 (3). Retrieved 2013-11-28. 
  3. Phil McHahan with George P. Hunt, Managing Editor (1964). "No Sleep for 11 Days". LIFE. 56 (7): 71–72. 
  4. Eleven days awake, Extract from "Elephants on Acid: And Other Bizarre Experiments," by Alex Boese.
  5. Elephants on Acid: And Other Bizarre Experiments, Alex Boese, شابک: ‎۰-۱۵-۶۰۳۱۳۵-۳, Harvest Books, 5 Nov 2007
  6. Neurological Findings After Prolonged Sleep Deprivation, Ross J. (1965), Archives of Neurology 12:399-403.
  7. Psychiatric and EEG observations on a case of prolonged (264 hours) wakefulness, G. Gulevich et al., Arch Gen Psychiatry, Vol. 15, Issue 1, 29-35, 1 July 1966
  8. Sleep Patterns Following 205 Hours of Sleep Deprivation, Anthony Kales et al., Psychosomatic Medicine, Vol 32, No. 2, March–April 1970
  9. Dement, William C. The Promise of Sleep.

برای مطالعهٔ بیشتر[ویرایش]

  • Virtual and digital libraries of MBKHSoft co
  • Sigrid Veasey; Raymond Rosen; Barbara Barzansky; Ilene Rosen & Judith Owens (2002). "Sleep Loss and Fatigue in Residency Training". JAMA 288 (9): 1116–1124. doi:10.1001/jama.۲۸۸٫۹٫۱۱۱۶.
  • McGrann, S; et al. (2008). "Sleep deprivation effects within a non zeitgeiber environment: A Grounded theory Analysis". British Journal of Psychology. 14 (3). 
  • این Sleepwatchers, William C. Dementهای Nychthemeron Press, 1996
    • "چه مدت می‌تواند انسان را بیدار بماند؟"مادر علمی آمریکا, 25 Mar 2002.

پیوند به بیرون[ویرایش]