رموز بی‌خودی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

رموز بی‌خودی (۱۹۱۷) نام اثری منظوم به زبان فارسی از اقبال لاهوری است که در قالب مثنوی سروده‌شده و دنباله‌ای بر منظومه اسرار خودی به‌شمار می‌رود. اقبال در رموز بی‌خودی، وظایف فردی یک مسلمان در امت اسلامی ایده‌آل، و نقش این جامعه در جهان را تصویر می‌کند. لاهوری می‌گوید امت اسلامی بایستی «خاتم ملت‌ها» باشد، همانند تمثیلی که قرآن از پیامبر اسلام با عنوان «رحمة لّلعالمین» کرده‌است.[۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Schimmel, Annemarie (Originally Published December 15, 2004, Last Updated March 29, 2012), "IQBAL, MUHAMMAD", Vol. XIII, Fasc. 2 (online ed.), Encyclopædia Iranica, p. pp. 197-200 Check date values in: |سال= (help)