رفلکس‌های نوزادی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

رفلکس‌های نوزادی یا رفلکس‌های بدوی، گروهی از پاسخ‌های خودبه‌خودی عصبی-عضلانی ساده و کلیشه‌ای هستند که در جنین رسیده یا نوزادان طبیعی وجود دارد ولی در افراد بزرگسال وجود ندارد و در صورت وجود غیرطبیعی هستند. این رفلکس‌ها در بدو تولد وجود دارند و به تدریج در طی سال اول زندگی مهار می‌شوند. این رفلکس‌ها توسط ساقه مغز کنترل می‌شوند.

رفلکس‌های نوزادی[ویرایش]

انواع رفلکس و واکنش‌های یک نوزاد در بدو تولدش به شرح زیر است:

  • رفلکس استارتل (مورو): این رفلکس در بدو تولد وجود دارد و معمولاً در ۴–۳ ماهگی قطع می‌شود. در این رفلکس نوزاد در صورت مواجعه با یک استرس ناگهانی محیطی همچون صدا، سر و پاها را باز می‌کند و بازوها را به بالا و بیرون برده و انگشتان دست را جمع می‌کند.
Moro reflex
The Moro reflex in a four-day-old infant: 1) the reflex is initiated by pulling the infant up from the floor and then releasing him ; 2) he spreads his arms 3) he pulls his arms in ; 4) he cries (10 seconds)
  • بازتاب دهان‌گَردی[۱] (rooting reflex): واکنش ناحیهٔ دهانی نوزاد بر اثر تماس با یک شیء که به‌صورت حرکت به‌سمت شیء و باز کردن دهان برای خوردن غذا است. نوزاد سر را به سمت چیزی که گونه‌اش را لمس کند می‌برد. این رفلکس در شیردهی به نوزاد کمک می‌کند تا چهار ماهگی که با حرکت اختیاری سر جایگزین می‌شود.
  • رفلکس مکیدن: بخشی از فرایند شیردهی است که با تماس با سقف دهان نوزاد تحریک به مکیدن می‌شود.
  • رفلکس تونیک گردن
  • چنگ‌زنی کف دست (Palmar Grasp)
  • رفلکس پلنتار
  • رفلکس گالانت
  • رفلکس راه رفتن
  • رفلکس شنا

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. واژه‌های مصوّب فرهنگستان تا پایان دفتر دوازدهم فرهنگ واژه‌های مصوّب