رفلکس‌های نوزادی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

رفلکس‌های نوزادی یا رفلکسهای بدوی، گروهی از پاسخهای خود به خودی عصبی-عضلانی ساده و کلیشه‌ای هستند که در جنین رسیده و یا نوزادان طبیعی بوده ولی در بالغین وجود ندارند و در صورت وجود غیرطبیعی هستند. این رفلکسهای در بدو تولد وجود دارند و به تدریج در طی سال اول زندگی مهار می‌شوند. این رفلکسها توسط ساقه مغز کنترل می‌شوند.

رفلکس‌های نوزادی[ویرایش]

  • رفلکس استارتل (مورو): این رفلکس در بدو تولد وجود دارد و معمولاً در ۴–۳ ماهگی قطع می‌شود. در این رفلکس نوزاد در صورت مواجعه با یک استرس ناگهانی محیطی همچون صدا، سر و پاها را باز می‌کند و بازوها را به بالا و بیرون برده و انگشتان دست را جمع می‌کند.
Moro reflex
The Moro reflex in a four-day-old infant: 1) the reflex is initiated by pulling the infant up from the floor and then releasing him ; 2) he spreads his arms 3) he pulls his arms in ; 4) he cries (10 seconds)
  • بازتاب دهان‌گَردی[۱] (rooting reflex): واکنش ناحیهٔ دهانی نوزاد براثر تماس با یک شیء که به‌صورت حرکت به‌سمت شیء و باز کردن دهان برای خوردن غذا است. نوزاد سر را به سمت چیزی که گونه‌اش را لمس کند می‌برد. این رفلکس در شیردهی به نوزاد کمک می‌کند تا چهار ماهگی که با حرکت اختیاری سر جایگزین می‌شود.
    • رفلکس مکیدن: بخشی از فرایند شیردهی است که با تماس با سقف دهان نوزاد تحریک به مکیدن می‌شود.
  • رفلکس تونیک گردن
  • چنگ زنی کف دست (Palmar Grasp)
  • رفلکس پلنتار
  • رفلکس گالانت
  • رفلکس راه رفتن
  • رفلکس شنا

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. واژه‌های مصوّب فرهنگستان تا پایان دفتر دوازدهم فرهنگ واژه‌های مصوّب
  • Stedman's Medical Dictionary، 28th edition
  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Primitive reflexes»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۸ آبان ۱۳۸۹).