پرش به محتوا

رایشس‌مارینه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
رایشس‌مارینه
فعال۱ ژانویه ۱۹۲۱ - ۳۱ مه ۱۹۳۵
کشورجمهوری وایمار آلمان نازی آلمان
رستهنیروی دریایی
بخشی ازرایشسور
فرماندهان
نشان
نشان جنگی (۱۹۳۳–۱۹۲۱)
نشان جنگی (۱۹۳۵–۱۹۳۳)

رایشس‌مارینه (به آلمانی: Reichsmarine) عنوان نیروی دریایی آلمان در طول حاکمیت جمهوری وایمار و دو سال نخست رایش سوم بود. این نیرو شاخه دریایی رایشسور بین سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۵ بود. رایشس‌مارینه سال ۱۹۳۵ به کریگس‌مارینه در ورماخت تغییر عنوان داد.

رایشس‌مارینه موقت

[ویرایش]

در جریان مذاکرات صلح جنگ جهانی اول و در حالی‌که ناوگان دریاهای آزاد نیروی دریایی امپراتوری آلمان در پایگاه دریایی اسکاپا فلو در توقیف به سر می‌برد، مجلس ملی جمهوری وایمار روز ۱۶ آوریل سال ۱۹۱۹ قانونی تصویب کرد که بر پایه آن «رایشس‌مارینه موقت» (نیروی دریایی موقت رایش) تشکیل می‌شد تا مقدمات برای بازسازی نیروی دریایی آلمان بر اساس قانون اساسی جدید این کشور و قوانین بین‌المللی فراهم آید. از ساختار پیشین فرماندهی تنها رایشس‌مارینه‌آمت (دفتر نیروی دریایی رایش) بدون محدودیت به صورت عملیاتی باقی ماند. این دفتر از جانب فریدریش ابرت، رئیس‌جمهور آلمان، مدیریت مرکزی امور در نیروی دریایی را صورت می‌داد. دریابان آدولف فون تروتا از روز ۲۶ مارس سال ۱۹۱۹ این دفتر را هدایت می‌کرد.[۱]

یکی از مهم‌ترین مسائلی که سازمان جدید می‌بایست به آن می‌پرداخت بازگرداندن نظم و ثبات بود. در پی وقوع کودتای ناکام کَپ در ماه مارس سال ۱۹۲۰، فون تروتا از مقام خود عزل شد و دریادار ویلیام میشائیلیس موقتاً جای او را گرفت. رهبری جدید در تلاش بود جایگاه نیروی دریایی و اطمینان سیاسی به آن را بازیابد. دریابان پاول بنکه ماه اکبتر سال ۱۹۲۰ هدایت امور را در دفتر نیروی دریایی بر عهده گرفت. او هم تلاش‌ها برای تثبیت نیروی دریایی به عنوان یک قوه قابل‌اتکا و وفادار برای نظام جمهوری را ادامه داد.[۲]

محدودیت‌ها

[ویرایش]

نمایندگان آلمان روز ۲۸ ژوئن سال ۱۹۱۹ پیمان ورسای را امضا کردند. مفاد این پیمان انتظارات نیروی دریایی آلمان در حفظ تعداد مناسبی از کشتی‌های جنگی بزرگ و نوین برای این کشور را برآورده نکرد. آلمان می‌بایست بیشتر کشتی‌های جنگی خود را به متفقین پیروز واگذار می‌کرد. تنها چند کشتی جنگی قدیمی و پیش‌دریدنوت برای آن می‌ماند؛ همان‌هایی که پیش از این در طول جنگ به جهت بی‌استفاده بودن، از رده خارج شده بودند.[۱]

مفاد محدودیت‌های پیمان ورسای به قرار زیر بود:[۱]

ساخت مِتِئور که پیش از جنگ جهانی اول به عنوان ناوچه توپ‌دار آغاز شده بود، سال ۱۹۲۴ در رایشس‌مارینه به عنوان کشتی پیمایش تکمیل شد.[۳]

مجموعاً ۱۰۷ یگان شناوری فعال اجازه فعالیت داشتند. با توجه به محدودیت‌های وضع‌شده بر تعداد نیروها، امکان تأمین خدمه کافی برای همه این شناورها وجود نداشت. بدین ترتیب حداکثر چهار نبردناو می‌توانستند به شکل همزمان فعال باشند.[۴]

ناوگان دریاهای آزاد آلمان که در پایگاه دریایی اسکاپا فلو در توقیف به سر می‌برد، روز ۲۱ ژوئن سال ۱۹۱۹، پیش از امضای پیمان ورسای، کشتی‌های خود را غرق کرد تا به دست متفقین نیفتد.[۵]

پاکسازی مین‌های دریایی باقیمانده با سرعت زیادی انجام گرفت و تا تابستان سال ۱۹۱۹ هیچ مین دریایی در مسیرهای اصلی آمدوشد وجود نداشت.[۳]

پدیداری

[ویرایش]

روز ۱ ژانویه سال ۱۹۲۱ عنوان «رایشس‌مارینه» برای نیروی دریایی جدید نهایی شد. در طی چند ماه آینده قوانین ساختار سازمانی و منابع مادی و انسانی آن را تنظیم کرد. امکان استفاده از پرچم پیشین نیروی دریایی امپراتوری آلمان تا روز ۳۱ دسامبر سال ۱۹۲۱ وجود داشت؛ با این وجود ماه آوریل سال ۱۹۲۱ پرچم جدیدی بر مبنای نظام جمهوری پدید آمد.[۲]

مأموریت

[ویرایش]

هنگامی که دریاسالار هانس سنکر روز ۱ اکتبر سال ۱۹۲۴ جانشین دریاسالار بنکه شد، جایگاه رایشس‌مارینه با نفراتی آموزش‌دیده تا حدود زیادی تثبیت شده بود. ملاحظات عملیاتی سبب شد در ابتدا توجه رایشس‌مارینه بیشتر بر شرق متمرکز باشد؛ جایی که بر مبنای پیمان ورسای، پروس شرقی از بدنه اصلی خاک آلمان جدا افتاده بود و از طرف نیروی دریایی لهستان تهدید احساس می‌شد. مفهوم راهبردی رایشس‌مارینه کاملاً دفاعی بود و غالباً بر ایجاد اتصال دریایی بین پروس شرقی و رایش تمرکز داشت. در ادامه، با انعقاد پیمان مساعدت نظامی بین فرانسه و لهستان که مشخصا علیه آلمان بود، فرانسه هم در دایره معارضان رایشس‌مارینه قرار گرفت. آلمانی‌ها امکان همکاری نظامی بین فرانسه و شوروی را محتمل می‌دیدند. با این وجود، احتمال تقابل نظامی با بریتانیا هیچگاه مد نظر نبود.[۲]

ساختار فرماندهی

[ویرایش]

سال ۱۹۲۳ جایگاه فرمانده کل نیروی دریایی و در قالب آن، سال ۱۹۲۵ فرماندهی ناوگان پدید آمد.[۲]

دریاسالار اریش ردر، ۱۹۲۸

فرماندهان

[ویرایش]
  • آدولف فون تروتا (۲۶ مارس ۱۹۱۹–۲۲ مارس ۱۹۲۰)
  • ویلیام میشائیلیس (۲۲ مارس ۱۹۲۰–۱ سپتامبر ۱۹۲۰)
  • پاول بنکه (۱ سپتامبر ۱۹۲۰–۱ اکتبر ۱۹۲۴)
  • هانس سنکر (۱ اکتبر ۱۹۲۴–۳۰ سپتامبر ۱۹۲۸)
  • اریش ردر (۱ اکتبر ۱۹۲۸–۱ ژوئن ۱۹۳۵)

ناوگان آغازین

[ویرایش]
قایق اژدرافکن تی ۱۵۷، ساخت سال ۱۹۰۸، یکی از قایق‌های اژدرافکن آغازین رایشس‌مارینه

رایشس‌مارینه در ابتدا تنها ناوگانی از کشتی‌های کاملاً منسوخ در اختیار داشت.[۲] قایق‌های اژدرافکن آن کهنه و نه‌چندان‌کارآمد و سالم‌ترین آن‌ها چهار قایق گه۷، گه۸، گه۱۰ و گه۱۱ ساخت سال‌های ۱۹۱۲ و ۱۹۱۳ بودند.[۶]

رزم‌ناو تِتیس ساخت سال پایانی سده نوزدهم، سال ۱۹۲۹ اوراق شد چرا که دیگر قابل استفاده نبود.[۷]

در آغاز بخشی از این شناورها عملیاتی شدند تا تاکتیک‌های دریایی بهبود و خدمه آموزش داده شوند. زیر نظارت دریاسالار سنکر، رایشس‌مارینه به زودی شروع به جایگزینی شناورهای قدیمی خود کرد.[۲]

نیروی انسانی

[ویرایش]

هر ساله هزاران داوطلب خدمت در رایشس‌مارینه می‌شدند اما با توجه به محدودیت نیروی انسانی اعمال‌شده در پیمان ورسای، تنها بخش بسیار کوچکی از آن‌ها به خدمت پذیرفته می‌شدند. در یک شیوهٔ گزینشی بسیار سخت‌گیرانه، تنها بهترین‌ها و مفیدترین‌ها می‌توانستند وارد رایشس‌مارینه شوند.[۸]

نوسازی

[ویرایش]
اِمدِن، نخستین رزم‌ناو ساخته‌شده در رایشس‌مارینه، ساخت سال ۱۹۲۵

آلمانی‌ها سه سال پس از پایان جنگ، کار ساخت رزم‌ناو اِمدِن را آغاز کردند. با توجه به محدودیت‌ها اساسی، اتمام کار این رزم‌ناو در اواخر سال ۱۹۲۵ بیش چهار سال به طول انجامید. به هر حال کار ساخت‌وساز بلافاصله به شکل ممتدی ادامه یافت.[۲]

رایشس‌مارینه، جز چند تخطی کوچک، همواره پایبند به محدودیت‌های وزنی پیمان ورسای بود. این شرایط کار را برای طراحان مدل‌های جدید به منظور ایجاد کشتی‌هایی با قابلیت رزمی مناسب، بسیار دشوار می‌کرد. به هر حال آلمانی‌ها معمولاً با موفقیت از پس آن برمی‌آمدند.[۵]

آلمانی‌ها پیشرفت‌های فنی قابل توجهی را در شناورهای جدید اعمال کردند. یکی از مهم‌ترین آن‌ها جوشکاری الکتریکی به‌جای پرچ‌کاری بود که مزیت اساسی کاهش وزن را داشت. بدین ترتیب بدنه شناورها بسیار سبک‌تر می‌شد درحالی‌که دست کم همان استحکام پیشین را داشت. از وزن صرفه‌جویی شده در اجزای دیگر همچون تسلیحات، پیش‌رانه، زره و ذخیره سوخت، استفاده می‌شد. آلمانی‌ها همچنین به‌شکل موفقی آلیاژ جدید فولاد پراستحاکم را به‌کار بردند که آن هم وزن را هر چه بیشتر کاهش داد.[۲] پیشرفت‌هایی نیز در تولید زره مقاوم‌تر حاصل شد.[۵]

نبردناو الزاس سال ۱۹۱۶ در نیروی دریایی امپراتوری بازنشسته شده بود اما در سال ۱۹۲۴ مجدداً عملیاتی شد تا اوایل سال ۱۹۳۰ خدمت کرد.[۹]

در این میان جایگزینی نبردناوهای قدیمی در چارچوب محدودیت وزنی ۱۰٬۰۰۰ تن به شکل ویژه‌ای دشوار بود. آخرین نبردناوی که آلمانی‌ها در جریان جنگ جهانی اول ساختند بیش از ۲۸٬۰۰۰ تن وزن داشت. در این حال پیمان دریایی واشینگتن در سال ۱۹۲۲ سقف وزن نبردناوها را ۳۵٬۰۰۰ تن در نظر گرفته بود. این بدان معنا بود که نبردناوهای جایگزین آلمانی در آینده به شکل واضحی از نظر قابلیت رزمی ضعیف‌تر از نمونه‌های خارجی می‌شدند. این که آلمانی‌ها چگونه می‌بایست در سقف وزنی ۱۰٬۰۰۰ تن عمل می‌کردند بحث‌های زیادی در دایره طراحان ایجاد کرد. عده‌ای طرف‌دار شناورهایی با تسلیحات و زره سنگین و در عوض سرعت پایین برای دفاع ساحلی بودند. عده دیگری این تفکر را یک‌جانبه می‌دیدند که در صورت لزوم به هر گونه عمل در دریای آزاد آن را ناکارآمد می‌کرد. بدین ترتیب تصمیم‌گیری در این باره برای مدتی به تعویق افتاد. در همین مدت پیشرفت‌های خوبی در زمینه موتورهای دیزل صورت گرفت که امید کاربرد آن در کشتی‌های بزرگ‌تر را پدیدآورد. مهم‌ترین مزیت این گونه موتورها مصرف بسیار پایین‌تر سوخت بود که برد شناور را به مقدار زیادی افزایش می‌داد. در نهایت تصمیم به ساخت نبردناوی مشابه رزم‌ناوها با موتوری قدرتمند گرفته شد که با برد بلند می‌توانست در اقیانوس اطلس عملیات کند و در صورت درگیری با فرانسه، علیه کشتیرانی تجاری آن به‌کار گرفته شود. بدین ترتیب گونه کاملاً جدیدی از کشتی‌های جنگی پدید آمد که «کشتی زره‌پوش» (Panzerschiff) نام گرفت. این گونه به نسبت فضای محدود، تسلیحات توپخانه قدرتمندی داشت و به سرعت ۲۶ گره (۴۸ کیلومتر بر ساعت) می‌رسید؛ درحالی‌که زره آن بیشتر شبیه رزم‌ناوها بود. در توضیح قابلیت رزمی آن گفته شد: «تندروتر از هر نیرومند و نیرومندتر از هر تندرو» ساخت نخستین کشتی زره‌پوش سال ۱۹۲۸ به تأیید رسید و پنج سال بعد نخستین فروند از آن به ناوگان رایشس‌مارینه پیوست.[۵]

همزمان کار بر روی دیگر حوزه‌های تسلیحاتی، مخصوصاً در زمینه مین‌های دریایی، نیز انجام گرفت.[۵]

بدین ترتیب سال‌های منتهی به دهه ۱۹۳۰ در رایشس‌مارینه صرف نوین‌سازی کشتی‌های جنگی قدیمی، به‌ویژه شناورهای بزرگ، رزم‌ناوها و قایق‌های اژدرافکن، شد. در این مدت مجموعاً پنج رزم‌ناو جدید، دوازده قایق اژدرافکن جدید، یک کشتی‌زره‌پوش (دویچلنت) و تعدادی شناور کوچک‌تر ساخته شد. این حداکثر کاری بود که از رایشس‌مارینه در این زمان برمی‌آمد.[۱۰]

ماجرای لومان

پائیز سال ۱۹۲۷ رسانه‌ها موضوعی را علنی کردند که به «ماجرای لومان» شهرت یافت. موضوع تلاش مخفیانه رایشس‌مارینه برای تسلیح مجدد زیر نظر ناوسروان والتر لومان بود که در آن منابع مالی خارج از بازرسی کمیته‌های مجلس ملی بدین منظور استفاده می‌شد. بخش ترابری دریایی لومان این کار را صورت می‌داد چرا که کمترین ضن به آن می‌رفت. لومان مسئول برنامه‌ریزی و تهیه تسلیحات، مین، قایق‌های تندرو و هواگرد بود و همچنین یک بخش اطلاعات خارجی نیز ایجاد کرد. هدف پر کردن نواقص امنیت ملی حاصل از پیمان ورسای و حفاظت از رایش در مقابل تجاوزات در مناطق ساحلی بود. این کارها بنیان مهمی را برای توسعه بیشتر رایشس‌مارینه فراهم آورد که توسعه قایق‌های موتوری به عنوان یکی از ادوات نوین دریایی و همکاری آن‌ها با هواگردها در پهنه دریا محصول آن بود.[۱۰]

تأسیس یک دفتر طراحی زیردریایی در هلند نیز به اقدامات لومان مرتبط بود. دو کارخانه پیشین زیردریایی‌سازی آلمانی، با پشتیبانی رایشس‌مارینه، این دفتر را تأمین مالی می‌کردند. این دفتر طرح‌هایی برای تعدادی زیردریایی در چند نیروی دریایی خارجی آماده کرد. امید می‌رفت بر پایه این طراحی‌ها در آینده‌ای نه‌چندان دور، رایشس‌مارینه بتواند در صورت تعدیل طبق‌انتظار محدودیت‌های پیمان ورسای، زیردریایی‌هایی برای خود بسازد.[۱۰]

به هر صورت، ماجرای لومان با بازنشستگی اجباری ناوسروان لومان و استعفای اتو گسلر، وزیر دفاع به پایان رسید.[۱۰]

بازسازی و گسترش

[ویرایش]
ساخت برمزه از ماه ژانویه سال ۱۹۳۱ آغاز شد. این نخستین شناور بزرگ سطحی در جهان بود که نیرومحرکه خود را تنها از موتورهای دیزل می‌گرفت.[۱۱]

دریاسالار اریش ردر روز ۱ اکتبر سال ۱۹۲۸ به ریاست فرماندهی دریایی آلمان برگزیده شد. منش سرراست ردر باعث جلب اعتماد وزیر دفاع و چندین تن از نمایندگان رایشس‌تاک شد. سبک رهبری او بی‌تناقض و ورای همه‌چیز به دنبال تقویت ساختار درونی نیروی دریایی بود. زیر نظر ردر تغییرات ساختاری عمده‌ای در رایشس‌مارینه اعمال شد. ماه ژانویه سال ۱۹۳۰ جایگاه‌های فرماندهی‌های ناوگان‌های دریاهای شمال و بالتیک برچیده و با «فرماندهی نبردناوها» و «فرماندهی نیروهای شناسایی» جایگزین شد. پایگاه فرماندهی ناوگان که پیش از این در ویلهلمس‌هافن بود، ماه فوریه سال ۱۹۳۰ به کیل منتقل شد.[۸]

نیوبه، تنها کشتی بادبانی آموزشی باقی مانده در رایشس‌مارینه روز ۱۶ ژوئیه سال ۱۹۳۲ در اثر تندباد در دریای بالتیک غرق شد. در اثر این حادثه ۶۹ نفر، از جمله تقریباً همه دانشجویان افسری و درجه‌داری رایشس‌مارینه جان باختند. این فاجعه همدلی فراوانی در میان جامعه آلمان یافت و ساخت کشتی بادبانی جدیدی (گورش فوک) با کمک‌های مالی عمومی همان سال آغاز شد.[۸]

با همهٔ تلاش‌های پیشین، برنامه‌های ساخت‌وساز جدید هم‌پای کهنگی ناوگان از پیش موجود نبود و پیش‌بینی می‌شد در نقطه‌ای از آینده نیروی دریایی دچار کاستی جدی در توانایی کنشی خود شود.[۸] این درحالی بود که متفقین پیروز جنگ جهانی اول هم نه تنها به وعده‌هایشان در کاهش تسلیحاتی خود پایبند نبودند بلکه خلاف آن عمل کردند. آلمانی‌ها این بدقولی را مبنای مشروع سرعت بخشیدن به بازتسلیح خود قرار دادند.[۳] به رهبری سرسختانهٔ ردر دستاوردهای پیشین تحکیم و قدم‌هایی برای گسترش بیشتر رایشس‌مارینه برداشته شد.[۸] در نتیجه طرح موسوم به «برنامه بازسازی رایشس‌مارینه» روز ۱۵ نوامبر سال ۱۹۳۲ به تصویب رسید.[۳]

این برنامه به سه مرحله برای سال‌های ۱۹۳۳، ۱۹۳ و ۱۹۳۸ تقسیم می‌شد:[۳]

  • راه‌اندازی ۶ نبردناو\کشتی زرهی، ۱ ناو هواپیمابر، ۶ رزم‌ناو، ۶ ناوگان قایق اژدرافکن و ناوشکن، ۳ نیمه‌ناوگان مین‌روب، ۳ نیمه‌ناوگان قایق تندرو، ۱ کشتی بادبانی آموزشی و تعدادی شناور خدماتی، آزمایشی، آموزش توپخانه و کمکی
  • پدید آمدن نیروی هوایی دریایی و اسکادران‌های هوانوردی دریایی
  • پدید آمدن نیروی زیردریایی (۱۶ او-بوت)
  • بازتسلیح یا تسلیح شناورها فراتر از آنچه پیش از آن مجاز بود، تقویت پدافند ساحلی و افزایش شمار نیروها از جمله پدیدآوری نیروی ذخیره

زیر نظر ردر، کار ساخت ۲ کشتی زره‌پوش و ۶ رزم‌ناو دیگر، ۴ قایق اژدرافکن نخست و همچنین کشتی آزمایشی بْرِمزه برای آموزش توپخانه سال ۱۹۳۳ تکمیل شد.[۸]

مدت کوتاهی پس از آغاز برنامه بازسازی رایشس‌مارینه، آدولف هیتلر به عنوان صدراعظم آلمان برگزیده شد و نظام ناسیونال سوسیالیستی در این کشور روی کار آمد. در ابتدا دگرگونی چندانی برای رایشس‌مارینه بروز نکرد و ردر همچنان در راس آن بود.[۳]

فهرست شناورها

[ویرایش]

شناورهای آغازین

[ویرایش]
(۱۹۳۲–۱۹۱۹)[۱۲]
نامساختخدمتنامساختخدمتنامساختخدمت
نبردناوهاقایق‌های اژدرافکنکشتی‌های پیمایش
شلیزیِن۱۹۰۸–۱۹۰۴از ۱ مارس ۱۹۲۷اس ۱۸۱۹۱۳–۱۹۱۱۳۱ مارس ۱۹۳۱ از رده خارجمِتِئور۱۹۲۴–۱۹۱۴تمام دوره
شلیسویش-هولشتاین۱۹۰۸–۱۹۰۵از ۱ فوریه ۱۹۲۶اس ۱۹۱۹۱۳–۱۹۱۱۳۱ مارس ۱۹۳۱ از رده خارجپنتر۱۹۰۲–۱۹۰۰۳۱ مارس ۱۹۳۲ از رده خارج
هانوفر۱۹۰۷–۱۹۰۴۱۰ فوریه ۱۹۲۱ تا ۱ مارس ۱۹۲۷اس ۲۳۱۹۱۳–۱۹۱۱از ۱۶ مارس ۱۹۲۳کشتی‌های تدارکات
لوترینگن۱۹۰۵–۱۹۰۲۱۹۱۹ تا ۲ مارس ۱۹۲۰گه ۷۱۹۱۲–۱۹۱۱تمام دورهدراخه۱۹۰۸–۱۹۰۷تمام دوره
پرویسن۱۹۰۵–۱۹۰۲۱۹۱۹گه ۸۱۹۱۲–۱۹۱۱تمام دورههِی۱۹۰۷–۱۹۰۶۴ اکتبر ۱۹۳۲ از رده خارج
هسن۱۹۰۵–۱۹۰۲۵ ژانویه ۱۹۲۵ تا ۱۲ نوامبر ۱۹۳۴گه ۱۰۱۹۱۲–۱۹۱۱تمام دورهدِلفین۱۹۰۶–۱۹۰۵۳ دسامبر ۱۹۲۵ از رده خارج
الزاس۱۹۰۴–۱۹۰۱۲ دسامبر ۱۹۲۴ تا ۲۵ فوریه ۱۹۳۰گه ۱۱۱۹۱۲–۱۹۱۱تمام دورهفوکس۱۹۰۶–۱۹۰۴۱۲ مه ۱۹۲۸ از رده خارج
براونشوایک۱۹۰۴–۱۹۰۱۱ دسامبر ۱۹۲۱ تا ۳۱ ژانویه ۱۹۲۶فاو ۱۱۹۱۲–۱۹۱۱۲۷ مارس ۱۹۲۹ از رده خارجنورت‌زی۱۹۱۴تمام دوره
رزم‌ناوهای سبکفاو ۲۱۹۱۲–۱۹۱۱۱۸ نوامبر ۱۹۲۹ از رده خارجهِلا۱۹۱۹تمام دوره
برلین۱۹۰۵–۱۹۰۲۱۹۱۹ تا ۱۰ ژوئن ۱۹۲۱
۲ ژوئیه ۱۹۲۲ تا ۲۷ مارس ۱۹۲۹		فاو ۳۱۹۱۲–۱۹۱۱۱۸ نوامبر ۱۹۲۹ از رده خارجتسیتِن۱۹۱۹تمام دوره
هامبورک۱۹۰۴–۱۹۰۲۳ ژانویه ۱۹۱۹ تا ۱۶ اوت ۱۹۱۹
۷ سپتامبر ۱۹۲۰ تا ۳۰ ژوئن ۱۹۲۷		فاو ۵۱۹۱۲–۱۹۱۱۱۸ نوامبر ۱۹۲۹ از رده خارجکشتی ایستگاه
آرکونا۱۹۰۳–۱۹۰۱۱۹۱۹ تا فوریه ۱۹۲۰
۲۵ مه ۱۹۲۱ تا ۱ دسامبر ۱۹۲۳		فاو ۶۱۹۱۳–۱۹۱۲۲۷ مارس ۱۹۲۹ از رده خارجنیکسه۱۹۱۴تمام دوره
میدوزا۱۹۰۳–۱۹۰۱۱۷ ژوئیه ۱۹۲۰ تا ۲۹ ژوئن ۱۹۲۴گه ۱۹۶۱۹۱۱–۱۹۱۰تمام دورهکشتی بادبانی آموزشی
آماتسونه۱۹۰۱–۱۸۹۹۱ دسامبر ۱۹۲۳ تا ۱۵ ژانویه ۱۹۳۰فاو ۱۸۵۱۹۱۰تمام دورهنیوبه۱۹۱۳۲۶ ژوئیه ۱۹۳۲ غرق شد
تیتیس۱۹۰۱–۱۸۹۹۲ آوریل ۱۹۲۲ تا ۳۰ دسامبر ۱۹۲۴گه ۱۷۵۱۹۱۰–۱۹۰۹۲۳ سپتامبر ۱۹۲۶ از رده خارجکشتی هدف
نیمفه۱۹۰۰–۱۸۹۸۳۰ نوامبر ۱۹۲۴ تا ۱۶ آوریل ۱۹۲۹فاو ۱۹۰۱۹۱۱–۱۹۱۰تمام دورهتسِرینگِن۱۹۰۲–۱۸۹۹از ۱۹۲۷ کشتی هدف هدایت از راه دور
مین‌روب‌هافاو ۱۵۱۱۹۰۸–۱۹۰۷تمام دوره
ام ۲۸۱۹۱۶–۱۹۱۵از ۱۱ مارس ۱۹۲۹ کشتی آزمایشفاو ۱۵۲۱۹۰۸–۱۹۰۷تمام دوره
ام ۵۰۱۹۱۶–۱۹۱۵تمام دورهفاو ۱۵۳۱۹۰۸–۱۹۰۷تمام دوره
ام ۶۰۱۹۱۷–۱۹۱۶تمام دورهفاو ۱۵۴۱۹۰۸–۱۹۰۷تمام دوره
ام ۶۱۱۹۱۸–۱۹۱۷تمام دورهفاو ۱۵۵۱۹۰۸–۱۹۰۷تمام دوره
ام ۶۶۱۹۱۷–۱۹۱۶تمام دورهفاو ۱۵۶۱۹۰۸–۱۹۰۷تمام دوره
ام ۷۲۱۹۱۸–۱۹۱۷تمام دورهفاو ۱۵۷۱۹۰۸تمام دوره
ام ۷۵۱۹۱۷تمام دورهفاو ۱۵۸۱۹۰۸تمام دوره
ام ۸۱۱۹۱۹–۱۹۱۸تمام دورهاس ۱۳۹۱۹۰۷–۱۹۰۶تمام دوره
ام ۸۲۱۹۱۹–۱۹۱۸تمام دورهاس ۱۶۸۱۹۱۱۸ ژانویه ۱۹۲۷ از رده خارج
ام ۸۴۱۹۱۷تمام دورهاس ۱۴۱۱۹۰۷–۱۹۰۶۳ اوت ۱۹۲۷ از رده خارج
ام ۸۵۱۹۱۸–۱۹۱۷تمام دورهاس ۱۴۳۱۹۰۷۳ اوت ۱۹۲۷ فروش برای اوراقی
ام ۸۹۱۹۱۸–۱۹۱۷تمام دورهاس ۱۴۴۱۹۰۷۸ اکتبر ۱۹۲۸ از رده خارج
ام ۹۸۱۹۱۸تمام دورهاس ۱۴۶۱۹۰۷۸ اکتبر ۱۹۲۸ از رده خارج
ام ۱۰۲۱۹۱۸تمام دورهاس ۱۴۸۱۹۰۸–۱۹۰۷۸ اکتبر ۱۹۲۸ از رده خارج
ام ۱۰۴۱۹۱۸تمام دورهاس ۱۴۹۱۹۰۸–۱۹۰۷۱۶ مه ۱۹۲۷ از رده خارج
ام ۱۰۷۱۹۱۸تمام دورهقایق‌های زیردریایی‌شکن
ام ۱۰۸۱۹۱۸تمام دورهاوست ۲۹۱۹۱۸–۱۹۱۷تمام دوره
ام ۱۰۹۱۹۱۸تمام دورهاوست ۳۰۱۹۱۸–۱۹۱۷۴ سپتامبر ۱۹۲۲ از رده خارج
ام ۱۱۰۱۹۱۹–۱۹۱۸تمام دورهاوست ۳۲۱۹۱۸–۱۹۱۷تمام دوره
ام ۱۱۱۱۹۱۸تمام دورهاوست ۳۳۱۹۱۸–۱۹۱۷تمام دوره
ام ۱۱۳۱۹۲۰–۱۹۱۹تمام دورهاوست ۳۴۱۹۱۸–۱۹۱۷تمام دوره
ام ۱۱۵۱۹۱۸تمام دورهاوست ۳۵۱۹۱۸–۱۹۱۷تمام دوره
ام ۱۲۲۱۹۱۹–۱۹۱۸تمام دورهقایق آزمایش
ام ۱۲۶۱۹۱۹–۱۹۱۸تمام دورهوِله۱۹۱۶۱۹۲۷ خریداری شد
ام ۱۲۹۱۹۱۹تمام دوره
ام ۱۳۰۱۹۱۹تمام دوره
ام ۱۳۲۱۹۱۹تمام دوره
ام ۱۳۳۱۹۱۹تمام دوره
ام ۱۳۴۱۹۲۰–۱۹۱۹تمام دوره
ام ۱۳۶۱۹۱۹تمام دوره
ام ۱۴۵۱۹۱۹تمام دوره
ام ۱۴۶۱۹۱۹–۱۹۱۸تمام دوره
ام ۱۵۷۱۹۱۹تمام دوره
مین‌روب‌های آموزشی
ام‌وه ۱۱۹۱۷–۱۹۱۶از ۱۹۲۴ ترابری هِپِنْس
از ۲۲ اکتبر ۱۹۳۰ مین‌روب آموزشی ام‌تی ۱
ام‌وه ۲۱۹۱۷–۱۹۱۶از ۱۹۲۴ ترابری ماریِنزیل
از ۲۲ اکتبر ۱۹۳۰ مین‌روب آموزشی ام‌تی ۲
سی ۴۱۹۰۷۷ فوریه ۱۹۳۲ از رده خارج
سی ۵۱۹۱۵از ژانویه ۱۹۲۳ مین‌روب آموزشی سی ۱۶
مدت کوتاهی بعد از رده خارج
سی ۶۱۹۰۸تمام دوره
سی ۷۱۹۰۷از ژانویه ۱۹۲۳ مین‌روب آموزشی سی ۱۰
گه ۴۱۹۰۹۴ مارس ۱۹۳۲ از رده خارج
سی ۸۱۹۰۸از ژانویه ۱۹۲۳ مین‌روب آموزشی سی ۱۱
وه ۵۱۹۰۹از ژانویه ۱۹۲۳ مین‌روب آموزشی سی ۳
سی ۱۱۹۰۸از ژانویه ۱۹۲۳ مین‌روب آموزشی سی ۵
سی ۲۱۹۰۹۶ مارس ۱۹۳۲ از رده خارج
سی ۱۰۱۹۱۳از ژانویه ۱۹۲۳ مین‌روب آموزشی سی ۱۳
سی ۱۱۱۹۱۴از ژانویه ۱۹۲۳ مین‌روب آموزشی سی ۱۴
سی ۵۱۹۱۵از ژانویه ۱۹۲۳ مین‌روب آموزشی سی ۸
سی ۹۱۹۱۵۱۲ فوریه ۱۹۳۲ از رده خارج

شناورهای ساخته‌شده

[ویرایش]
(تا ۳۰ ژانویه ۱۹۳۳)[۱۳]
نامساختنامساختنامساخت
رزم‌ناوهای سبکقایق‌های اژدرافکنکشتی آموزش توپخانه
اِمدِن۱۹۲۵–۱۹۲۱مووه۱۹۲۶–۱۹۲۴برِمزه۱۹۳۲–۱۹۳۰
کونیکسیرک۱۹۲۹–۱۹۲۶فالکه۱۹۲۸–۱۹۲۵قایق‌های حفاظت ماهیگری
کارلسروئه۱۹۲۹–۱۹۲۶کوندور۱۹۲۸–۱۹۲۵البه۱۹۳۱–۱۹۲۹
کُلن۱۹۳۰–۱۹۲۶زی‌آدلِر۱۹۲۷–۱۹۲۵ویزر۱۹۳۱–۱۹۲۹
لایپتسیش۱۹۳۱–۱۹۲۸گرایف۱۹۲۷–۱۹۲۵
قایق‌های تندروآلباتروس۱۹۲۸–۱۹۲۵
اس ۲۱۹۳۳–۱۹۳۲وولف۱۹۲۸–۱۹۲۷
اس ۳۱۹۳۳–۱۹۳۲تیگر۱۹۲۹–۱۹۲۷
اس ۴۱۹۳۳–۱۹۳۲لوکس۱۹۲۹–۱۹۲۷
اس ۵۱۹۳۳–۱۹۳۲لئوپارت۱۹۲۹–۱۹۲۷
یَگوآر۱۹۲۹–۱۹۲۷
ایلتیس۱۹۲۸–۱۹۲۷

ساختار ناوگان

[ویرایش]

(پایان ۱۹۳۲)[۱۳]

فرماندهی ناوگان: دریابان والتر گلادیش

ناو سرفرماندهی: نبردناو شلیسویش-هولشتاین

کشتی تدارکات: هِلا

  • ناوگان یکم قایق اژدرافکن: (ناخدا سوم کورت فریکه)
  • ناوگان دوم قایق اژدرافکن: (ناخدا دوم هرمان موتس)
  • بازرسی آموزش:
    • رزم‌ناو کارلسروئه (ناخدا یکم اروین واسنر)
    • رزم‌ناو کُلن (ناخدا دوم اتو شنیوینت)

پانویس

[ویرایش]
  1. 1 2 3 Breyer 1992, p. 5.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 Breyer 1992, p. 6.
  3. 1 2 3 4 5 6 Breyer 1992, p. 10.
  4. ↑ Breyer 1992, p. 36.
  5. 1 2 3 4 5 Breyer 1992, p. 7.
  6. ↑ Breyer 1992, p. 11.
  7. ↑ Breyer 1992, p. 12.
  8. 1 2 3 4 5 6 Breyer 1992, p. 9.
  9. ↑ Breyer 1992, p. 15.
  10. 1 2 3 4 Breyer 1992, p. 8.
  11. ↑ Breyer 1992, p. 40.
  12. ↑ Breyer 1992, p. 44–46.
  13. 1 2 Breyer 1992, p. 47.

منابع

[ویرایش]
  • Breyer, Siegfried (1992). Die Marine der Weimarer Republik. Podzun-Pallas. ISBN 3-7909-0464-3.
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=رایشس‌مارینه&oldid=40320459»