راه‌بند

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

راه‌بندها موانعی هستند که در خیابان‌ها به منظور کنترل ترافیک، کنترل اعتراضات خیابانی، سرقت و امور عمرانی شهری به کار گرفته می‌شوند. از راهبند اتوماتیک برای بلند کردن بومی که بر دستگاه سوار است استفاده می شود .

راهبند های خودرویی[ویرایش]

راهبندهای خودرویی غالبا برای کنترل ورودی های شهرها، شهرکها، مراکز نظامی، تجاری و مسکونی استفاده می شود. این نوع راهبند ها را می توان عموما به سه دسته راهبند های بوم دار، راهبند ستونی و راهبند زنجیری تقسیم بندی کرد.

راهبند بوم دار[ویرایش]

پر مصرفترین راهبندی که می توان از آن نام برد، راهبند بوم دار یا تیرک دار است که در اکثر ورودی های پر تردد استفاده می گردد. استفاده از این نوع راهبند برای جلوگیری از ورود و خروج وسایل نقلیه غیر مجاز از معبر است و امنیت مکان در اولویتهای بعدی قرار میگیرد. از این رو با برخورد خودرو با بوم این نوع راهبندها، عمدتا بوم شکسته و خودرو می تواند عبور کند، هر چند که به خودرو نیز خسارت وارد می شود.

این نوع راهبند ها را می توان به دستگاههای کنترل تردد، تگ خوان و کارتخوان نیز وصل کرد تا عبور مرور ساده تر گردد.

راهبند ستونی[ویرایش]

این نوع راهبند به گونه ای است که دستگاه راهبند زیر زمین کار شده و با فعال کردن و بستن مسیر شفتی با قطر 30 سانتیمتر به بالا مسیر عبور و مرور را بسته و خودرو قادر نیست از آنجا گذر کند. راهبند ستونی برای مراکز نظامی و امنیتی کاربرد بالایی دارد. چرا که با برخورد با سرعت خودرو به راهبند، خودرو آسیب شدیدی می بیند و قادر به حرکت نمی باشد. قیمت این نوع راهبندها به نسبت سایر راهبند های معمولی بسیار بالا است و سیستم بسیاری از آنها هیدرولیکی می باشد.

راهبند اتوماتیک زنجیری: کارایی و استفاده از این راهبند هم امنیت را نسبت به راهبند دارای بوم بیشتر می نماید و یک زنجیر به طول تا ۶ متر از سمت راست و چپ کشیده شده و تا ارتفاع ۶۰ سانتی متر محکم ، مانع از عبور می شود . به هر حال راهبند اتوماتیک یک نقش کلیدی در نظارت بر عبور و مرور وسایل نقلیه بر عهده دارد که می توان با وصل کردن راهبند به سیستم کنترل تردد یک مکان را کاملا مکانیزه نمود و نقش انسانی را بسیار کمتر و تکنولوژی را جایگزین خطای انسانی نمود.

منابع[ویرایش]