راهداری (طایفه)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

طایفه راهداری یا رهدار، یکی از طوایف سیستان می‌باشد.

برخی از بزرگان این طایفه معتقدند که از نظر تباری منتسب به حربن ریاحی هستند و به علت آنکه جدشان، راه را بر حسین بن علی و یارانش در کربلا بستند. به این نام موسوم شده‌اند. اما طبق نظریه جی.پی. تیت ریشه عرب بودن این طایفه را ضعیف می‌داند. یک نظریه دیگر که چندان نامعقول جلوه نمی‌کند، اینکه طایفه راهدار را بازماندگان جماعتی از راهبانان آزاده معرفی می‌کند که راه را، برای حرکت کاروان‌های عبوری از سرزمین سیستان و جاده ابریشم، امنیت می‌بخشیدند و با این کار دست راهزنان توسط این گروه از کاروان‌ها قطع می‌شده‌است؛ و همچنین جد بزرگ راهدارها به نام حسین خان بخشی، رئیس قورخانه ملک بهرام و ملک جلال الدین کیانی بوده و به علت رابطه حکومتی بین ملک جلال الدین و شاه کامران (پادشاه هرات) موظف بوده که جهت حمل و جابجایی نیرو و جنگ‌افزار بین سیستان و هرات رفت وآمد داشته باشد؛ و نیز راه‌های تجاری را امن سازد؛ و به نظر می‌رسد به دلایل بالا به این نام موسوم شده‌اند.

سکونت[ویرایش]

محل سکونت فعلی این طایفه در ده اسماعیل قنبر، ده درویش علی و ده ملا علی، ده جعفر و ده کرمی از منطقه شیب آب زابل و ده راهدار از منطقه پشت آب زابل و شهرستان زابل، شهرستان سرخس و استان گلستان و شهر تهران می‌باشد.

بزرگ طایفه[ویرایش]

بزرگ طایفه رهدار در اواخر قرن ۱۳هجری شمسی کدخدا علی رهدار نام داشته‌است که در سال ۱۳۳۷ هجری شمسی درگذشت. محل استقرار وی ده اسماعیل قنبر بوده‌است که قریه‌های اسماعیل قنبر، ده کرمی، ده جعفر، ده درویش علی و ده ملاعلی تحت نفوذ وی بوده‌است.

عبدالرسول رهدار، پرویز راهدار، ابراهیم راهدار (شهرکی) و میرزا اسماعیل رهدار، کدخدا غلامحسین رهدار و حاجی محمد راهدار (شهرکی) از نام آوران طایفه رهدار در سالهای اخیر بوده‌اند.در سالهای اخیر ریش سفیدی وبزرگی طایفه راهدار برعهده حاج عباسعلی راهدار بوده وامورات فامیل وطایفه راهدار در دوبخش پشت اب وشیب را ایشان داشته در پی رفع مشکل وارتقا جایگاه این قوم در زابل گامهای موثری برداشته است درضمن ریش سفیدی ومعتمدی خاندان وقبیله راهدار نسل به نسل به نواده گان کدخدای بزرگ کدخدا حمزه ونواده گان ایشان بوده که اخرین باز مانده از فرزندان ایبشان که فرزند کدخدا غلام حسین راهدار بوده است بنام کدخدا حاج وهب راهداری بزرگ وریش سفید این طایفه در زابل وگرگان به علت کهولت سن در 97سالگی درزمستان سال 1395 در شهرستان زابل ارتحال ودوستداران وقوم وطایقه راهدار را داغدار ساخت

منابع[ویرایش]

  • غلامعلی رئیس الذاکرین. زادسروان سیستان. چاپ چاپ ۱۳۷۰ مشهد. 
  • جی. پی. تیت. سیستان جلد دوم. چاپ آبان ۱۳۶۲ مشهد. اداره کل ارشاد اسلامی سیستان و بلوچستان.